Sigma-P Chihuahuas
Group Blog
 
<<
กันยายน 2551
 
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930 
 
1 กันยายน 2551
 
All Blogs
 

วันครบรอบ 2 ปี..การจากไปของเพนกวิ้น

เวลาช่างผ่านไปไวเหมือนโกหก วันที่1 ก.ย. นี้ ก็จะครบ 2 ปีแล้วสินะ ที่เพนกวิ้น ได้ลาจากโลกที่แสนวุ่นวายนี้ไป เรื่องราวคร่าวๆของเพนกวิ้น(หรือที่พวกเรามักเรียกเธอว่าพี่กวิ้น พี่สาวคนโตของน้องๆ) เคยได้เขียนไว้ในblogแล้ว แต่เนื่องจากวันนี้เป็นวันครบรอบที่เค้าไปจากเราไป จึงขอนำภาพความประทับใจเก่าๆ ที่เคยมีร่วมกันสมัยที่เค้ายังอยู่มาเขียนอีกครั้งนะคะ


วันเสาร์ที่ 24 มกราคม 2547 เป็นวันที่บ้านเราค่อนข้างจะตื่นเต้น คึกคักกันเป็นพิเศษ เนื่องจากแพนด้า ลูกสาวตัวเดียว(ในตอนนั้น) ได้คลอดลูกชิวาวาครอกแรก มาให้เราได้ชื่นชมกัน ลูกของแพนด้าคลอดมาทั้งหมด 3 ตัว ตัวแรกบวมน้ำตายตั้งแต่ตอนคลอด เหลือลูกชายและลูกสาวอย่างละตัวไว้ ลูกสาวของแพนด้านั้นมีชื่อเรียกมาต้ั้งแต่เธอยังไม่เกิด เพราะตั้งใจไว้ตั้งแต่ยังไม่ทันจะผสมว่า ถ้ามีลูกตัวเมียของแพนด้าจะให้ชื่อ เพนกวิ้น ดังนั้น เมื่อแพนด้ามีลูกตัวเมียเพียงตัวเดียว ชื่อนี้จึงตกเป็นของยายสาวน้อยหน้าปื้นดำไปโดยปริยาย



หม่ามี้แพนด้า ตอนท้องได้ 50 กว่าวัน





แพนด้ากับลูกๆ ในวันแรกที่คลอด





ลูกชายของแพนด้า อยู่กับเราได้เพียง 2 วันก็จากเราไป เหลือเพียงยายเพนกวิ้นตัวน้อยเพียงตัวเดียว





ต่อมา แม่แพนด้ามีอาการไข้น้ำนมหลังคลอดอย่างแรง ไม่สามาถเลี้ยงดูลูกสาวตัวเดียวได้ เพนกวิ้นน้อยจึงต้องระหกระเหินไปเป็นลูกเลี้ยงของแม่ปอมของพี่ที่รู้จักกันตั้งแต่อายุได้ 3 วัน เราต้องคอยหมั่นไปเยี่ยมอยู่สม่ำเสมอ และคอยลุ้นทุกครั้งที่ไปว่า ป่านนี้เจ้าตัวน้อยของเราจะเป็นไงบ้างแล้วนะ จะโตขึ้นแค่ไหน





ปื้นดำที่หน้า เอกลักษณ์ประจำตัวพี่กวิ้น ซึ่งเห็นได้ตั้งแต่เด็กแต่เล็กแต่น้อย




หลังจากที่นับวันรอคอยมาได้เกือบ 3 สัปดาห์ เพนกวิ้นน้อยก็กลับมาอยู่ที่่บ้าน ก่อนวันวาเลนไทน์ 1 วัน ทุกคนตื่นเต้นดีใจกันใหญ่ ปีนั้น พลอยเลยฉลองวันวาเลนไทน์โดยการอยู่เล่นกะเพนกวิ้นทั้งวัน



กลับมาถึงบ้านวันแรก ก็ถูกคุณเจ้าของจอมเห่อจับยัดใส่แก้ว ถ่ายรูปทันที





เพนกวิ้นกลับมาอยู่ที่บ้านพร้อมกับนำพาความสุขและเสียงหัวเราะมาสู่บ้านเราอย่างมากมาย ด้วยความที่เธอเป็นลูกหมาครอกแรก ตัวแรกและตัวเดียวของบ้านในตอนนั้น เราจึงค่อนข้างเห่อกันมากเป็นพิเศษ และเพนกวิ้นก็เป็นน้องหมาที่มีนิสัยน่ารัก ขี้เล่น ช่างประจบมาตั้งแต่เด็กจึงทำให้ทุกคนรักและหลงเธอเอามากๆเลยทีเดียว


ช่วงหัดตั้งไข่
คุณลูกเพนกวิ้น : แงๆ แม่ขา หนูล้มอีกแล้ว
คุณแม่แพนด้า : ลุกขึ้นมา สู้ๆ นะลูกแม่







ในที่สุด
คุณลูกเพนกวิ้น : เย้ๆ ในที่สุดก็ทำได้แล้ว
คุณแม่แพนด้า : เก่งมากค่ะลูก







หัดกินข้าว






ท่ามกลางของเล่นมากมาย






ช่วงนั้น คุณเจ้าของเห่อมากมาย ถ่ายรูปupdate แทบทุกวัน เพื่อนๆที่รู้จักและเลี้ยงชิวาวาเหมือนกันจะได้รับอีเมลล์รูปของเพนกวิ้นอยู่บ่อยๆ จนหลายๆคนต้องสร้าง folder มาเพื่อเก็บรูปเพนกวิ้นที่เราส่งไปให้โดยมิได้นัดหมาย









เริ่มฝึกเข้าสายจูง ดูมาดเธอซะก่อน!!! (แต่พอเอาเข้าจริงกลับป๊อดซะงั้น)






พาสองแม่ลูกไปเที่ยวพัทยา




เพนกวิ้นตื่นเต้นตกใจ เมื่อได้เห็นทะเลครั้งแรก





ถ่ายแบบภาพคู่แม่ลูกในห้องพัก





เอาค่าตัวนางแบบมาให้พวกหนูเดี๋ยวนี้นะ






เหนื่อยแล้ว ขอพักก่อนนะ






ช่วงผลัดขน





ภาพหมู่ครอบครัว พ่อ แม่ ลูก




โตเป็นสาวแล้วค่า




เพนกวิ้นเติบโตขึ้นมาท่ามกลางความรัก เมื่อเริ่มโตเป็นสาวก็ก้าวเข้าสู่วงการประกวด และจบไทยแชมป์ที่สวนสามพรานเมื่อเดือน ธ.ค. ปีนั้นเอง และต่อมา เมื่อหม่ามี้แพนด้าได้กำหนดลูกครอกที่สอง เพนกวิ้นก็ขยับตำแหน่งมาเป้นลูกสาวคนโต และถูกเรียกว่าพี่กวิ้นตั้งแต่นั้นมา

สีดำที่หน้าของพี่กวิ้นนั้นถอดออกไม่หมด แม้จะจางลงไปบ้างเมื่ออายุมากขึ้น ทำให้เธอแลดูเป็นสาวหน้าโหดและมักถูกล้อเป้นประจำ(จากคุณเจ้าของนั่นเอง) แต่ว่าจริงๆแล้วพี่กวิ้นเป้นน้องหมาที่ใจดีมากๆๆๆ เวลามีลูกหมาเด็กๆ หรือหมาตัวอื่นมาที่บ้าน พี่กวิ้นจะทำหน้าที่เป็นพีอาร์สาว คอยไปต้อนรับ(แม้หน้าไม่ให้ก็เหอะ) คอยชี้ชวนให้เพื่อนใหม่เล่นด้วย คอยคาบกระดูกร่อนไป ร่อนมาให้คนอื่นมาแย่ง พอไม่มีใครมาแย่ง เธอก็จะคาบกระดูกมายั่วใกล้ๆ พอเค้าจะแย่ง ก็จะแกล้งสะบัดหน้าหนี เป็นที่ขบขันของบรรดาผู้ชมที่นั่งสังเกตการณ์อยู่









นิสัยที่เป็นเอกลักษณ์อีกอย่างหนึ่งของพี่กวิ้นก็คือชอบทำหน้าบูดเวลาถูกใส่เสื้อผ้าถ่ายรูป มีภาพตัวอย่างจากวันที่จับสามสาว แพนด้า เพนกวิ้น เพนเน่มาถ่ายแฟชั่นInternational Fasion สังเกตหน้าตา Miss Penguin จากจีน หน้าตาเธอแบบว่า ไม่ไหวแล่ว ปล่อยหนูไปเฮอะ












เดือนพ.ค. 2549
พี่กวิ้นใช้ชีวิตอยู่กับเราอย่างสุขสันต์มาได้ 2 ปีกว่า มาวันนึงพี่กวิ้นก็มีอาการประหลาด เริ่มซึมและกินอาหารได้น้อยลงจนแทบไม่กินเลยอยู่ 2 วัน เราได้แต่เป็นห่วงและคอยดูอาการอยู่อย่างใกล้ชิดกะว่าถ้าพรุ่งนี้ยังไม่ดีขึ้นจะพาไปหาหมอ และในกลางดึกคืนวันนั้นเอง พี่กวิ้นได้กรีดร้องโหยหวนปลุกทุกคนในบ้านขึ้นมากลางดึก เมื่อมาถึงคอกที่เค้าอยู่ พบว่าพี่กวิ้นนอนชักเกร็งและส่งเสียงร้องไม่หยุด ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในบ้าน พลอยรีบดึงเค้ามาอุ้มไว้แนบอกและคอยปลอบ สักพักพี่กวิ้นเริ่มดีขึ้นเราจึงรีบนำส่งโรงพยาบาล ขณะนั้นเป็นเวลาตีสาม หมอจึงฉีดยาแก้ปวดและให้น้ำเกลือและให้มาดูอาการใหม่ในวันรุ่งขึ้น

เมื่อพาพี่กวิ้นมาหาหมอและตรวจร่างกายอย่างละเอียด ทั้งเอ๊กซเรย์และเจาะเลือดแต่ไม่พบความผิดปกติอะไรเลย หมอได้ให้น้ำเกลือและนอนดูอาการอยู่หนึ่งวัน ก็ปล่อยกลับบ้าน ตอนนั้นพี่กวิ้นยังซึมๆอยู่เล็กน้อย แต่2-3วันต่อมาก็ดีขึ้น และหายเป็นปกติในที่สุด

31 ส.ค. 49 ช่วงนั้นเป้นช่วงที่พลอยไม่ค่อยได้กลับบ้านเท่าไหร่ เพราะคุณพ่อมานอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลรามา จึงต้องหอบผ้าหอบผ่อนไปนอนที่โรงพยาบาลอยู่บ่อยๆ คืนวันนี้ก็เช่นกัน ตอนเช้าก่อนพลอยจะออกจากบ้านไปทำงาน ก็ไปแวะลาบรรดาน้องหมาทั้งหลายตามปกติ พี่กวิ้นยังดูปกติดี เพียงแต่ไม่ได้ลุกมากระโดดโลดเต้นเหมือนตัวอื่นๆ แต่ยังนั่งกระดิกหางและมองหน้าเราอยู่ พลอยออกจากบ้านและไปนอนค้างที่โรงพยาบาลในคืนนั้นตามปกติ

ประมาณห้าทุ่มของวันนั้น แม่โทรมาหา บอกว่าพี่กวิ้นดูซึมๆอีกแล้ว พลอยใจคอไม่ค่อยดีนัก แต่ลองสอบถามดูพบว่า เมื่อตอนเย็น พี่กวิ้นก็ยังกินข้าวได้ และยังวิ่งเล่นกับตัวอื่นๆปกติ เพียงแต่ว่าตอนนี้ดูไม่ค่อยกระดี๊กระด๊ามากเท่านั้นจึงปลอบแม่ไปว่าอาจจะคิดมากไปรึเปล่า แต่ก็ให้คอยดูอาการอย่างใกล้ชิด

1 ก.ย. 49 เวลาตีสองกว่า เสียงโทรศัพท์ปลุกพลอยขึ้นมา รู้สึกใจคอไม่ดีมากๆ แม่โทรมาหาแล้วร้องไห้บอกว่าพี่กวิ้นเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว พลอยมือไม้อ่อน ใจหายวาบ พยายามตั้งสติบอกให้แม่ใจเย็นๆ และให้รีบพาไปหาหมอด่วนที่สุด พอวางสายรีบโทรหาเพื่อนๆ เพื่อปรึกษา และเตรียมขอพ่อกลับบ้านไปดู แต่ไม่กี่นาทีต่อมา แม่ก็โทรมาหาอีกครั้ง และร้องไห้บอกว่าไม่ต้องมาแล้ว พี่กวิ้นไปสบายแล้ว รู้สึกมึนงงเหมือนถูกอะไรทุบพอตั้งสติได้ ก็น้ำตาก็ไหลออกมาแบบหยุดไม่อยู่ ต่อไปนี้เมื่อกลับไปบ้านจะไม่มีพี่กวิ้นที่แสนดีอีกแล้ว จะไม่มีหน้าดำๆ ที่คอยคาบกระดูกร่อนไปมาให้เราไปแย่ง ไม่มีพี่สาวที่แสนดีคอยดูแลน้องๆแล้ว พี่กวิ้นจากไปโดยไม่รอให้เราได้กลับไปร่ำลากันเลย คิดแล้วก็ยังเสียใจมาจนถึงทุกวันนี้

แต่สุดท้ายคืนนั้นพลอยก็ยังกลับไปที่บ้าน โดยมีพัด เพื่อนที่เลี้ยงชิวาวาด้วยกันขับรถมารับที่โรงพยาบาล เพราะตั้งใจว่าจะต้องเอาร่างพี่กวิ้นไปตรวจหาสาเหตุการตายและอยากไปลาพี่กวิ้น ถึงแม้จะเหลือแต่ร่างที่ไม่มีลมหายใจแล้วก็ตาม

จากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็ครบ 2 ปีเต็มแล้ว แม้ว่าที่บ้านจะมีสมาชิกตัวใหม่เพิ่มขึ้นมา แต่ก็ยังไม่เคยลืมพี่กวิ้น ลูกหมาน้อยครอกแรกและตัวแรกของเรา ที่เฝ้าฟูมฟักดูแลกันมาตั้งแต่เกิด น่าเสียดายที่เวลาของเราช่างน้อยนัก แต่ก็มีความสุขและยิ้มได้เสมอเมื่อนึกถึงความทรงจำดีๆที่พี่กวิ้นทิ้งไว้ให้ครอบครัวของเรา

ไม่ว่าตอนนี้พี่กวิ้นจะอยู่ที่ไหนบนโลกใบนี้ ขอส่งความรักและความปราถนาดีจากใจไปให้ ขอให้พี่กวิ้นอยู่สุขสบาย ถ้าเป็นไปได้ขอให้กลับมาอยู่ด้วยกันอีก พวกเราจะรักจะคิดถึงพี่กวิ้นตลอดไป







หลับให้สบายนะ เพนกวิ้น




 

Create Date : 01 กันยายน 2551
6 comments
Last Update : 1 กันยายน 2551 2:54:35 น.
Counter : 253 Pageviews.

 

เพิ่งพาหมาที่บ้านไปหาหมอเมื่อวานค่ะ เขาอายุมากแล้ว 9 ขวบแล้ว ไม่สบาย ไม่ยอมทานข้าว

มาอ่านเรื่องของเพนกวิ้นแล้วเลยอดร้องไห้ไม่ได้ ตอนนี้เพนกวิ้นอาจกลับมาเกิดใหม่ และมีชีวิตอย่างมีความสุขแล้วก็ได้นะคะ

 

โดย: แค่คนหนึ่งคน 1 กันยายน 2551 10:25:52 น.  

 

คิดถึงแกเหมือนกันนะเพนกวิ้น

 

โดย: DynaMO IP: 116.58.231.242 1 กันยายน 2551 11:39:59 น.  

 

คิดถึงแล้วก็เศร้าค่ะ

 

โดย: nongaor-nong 1 กันยายน 2551 23:19:05 น.  

 

ชั้นเคยถ่ายรูปกะเพนกวินไหมแก

กลับมาผอมเท่ารูปนี้ด่วน!!!!!!!!!

 

โดย: นัทชี่ IP: 116.58.231.242 2 กันยายน 2551 1:41:44 น.  

 

แวะมาร่วมระลึกถึง เพนกวิน ด้วยคนค่ะ

 

โดย: มินมินเองเจ้าค่ะ (nardlada ) 4 กันยายน 2551 16:17:35 น.  

 

อ่านแล้วจะร้องไห้ค่ะ

 

โดย: amskye 5 กันยายน 2551 5:12:39 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


sigma-p
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add sigma-p's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.