การเดินทางที่อ่อนไหวกับเด็กชายออทิสติก
Group Blog
 
 
มีนาคม 2555
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
27 มีนาคม 2555
 
All Blogs
 

000 - มาจะกล่าวบทไป

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

บันทึกเล่มใหม่ของแม่กับภารกิจเพื่อก้าวข้ามขีดจำกัดของลูก

 

Flying Beyond Limit with Autistic Teenager

 

 

เปิดหน้าแรกกับบันทึกเล่มใหม่

 

 

แม่ก้อยห่างหายกับการเขียนบันทึกลูกไปหลายปี บันทึกล่าสุดคือ 5 ปีก่อน ในปี 2550 5 เป็นบทสุดท้ายสำหรับการรวบรวมเรื่องของลูกตั้งแต่แรกจนถึงอายุเก้าปี เพื่อจัดทำเป็นหนังสือที่ระลึกงานพระราชทานเพลิงศพคุณตาของลูก บันทึกเล่มแรกจบลงตรงที่ลูกเรียนในโรงเรียนได้ค่อนข้างจะราบรื่นแล้ว ระหว่างนั้น แม่ก้อยก็มีเขียนเรื่องของลูกเก็บเอาไว้บ้างในยามที่ปัญหาเดิมบ้าง ปัญหาใหม่บ้างมาเยือนอยู่เนืองๆ

 

ห้าปีผ่านไป (ไวเหมือนติดปีก) ตอนนี้ลูกอายุเกือบ 15 ปีแล้ว เข้าสู่วัยอันแสนวุ่นวายอย่างจริงจัง มีเรื่องใหม่เข้ามาไม่ซ้ำกันในแต่ละวัน มีทั้งเรื่องน่ายินดี เรื่องหัวเราะตลกขบขัน และรวมไปถึงเรื่องเศร้ารันทดอย่างเคยเสมอ ตัวลูกเองก็เปลี่ยนไปมาก ทั้งร่างกาย กระบวนการคิด และอื่นๆอีกมากมาย

 

มาวันนี้ ถึงจุดเปลี่ยนในชีวิตอีกครั้งเมื่อพ่อของลูกกับแม่ก้อย ตัดสินใจว่า จะส่งลูกไปอยู่โรงเรียนประจำในอังกฤษในเดือนกันยายนที่จะถึงนี้ พึ่งมาตัดสินใจกันเมื่อต้นปีนี่เอง นี่ก็เหลืออีกแค่ห้าเดือนลูกก็จะไปอยู่โรงเรียนประจำแล้ว ไม่รู้ว่าส่งไปแล้วลูกจะอยู่ได้ไหม ที่สำคัญกว่านั้น จะทนคิดถึงลูกได้ไหม ก็เลยคิดว่า คงจะถึงเวลาที่ควรจะเขียนหนังสือเล่มสองเสียที เพื่อ Update เรื่องราวต่างๆของลูกให้กับมิตรรักแฟนเพลง แฟนนานุแฟนขาประจำที่ติดตามเป็นกำลังใจกันมา หลังจากหนังสือเล่มแรก ได้รับความนิยมถล่มทลาย เพราะแจกอย่างเดียวไปประมาณ 2,000 เล่มแล้ว  5555 และแจกไปทั่วโลกที่ไปรษณีย์ส่งถึง ตามเจตนารมณ์ของคุณยายผู้ออกทุน นอกจากนี้ ยังมีเพื่อนๆเอาไปพิมพ์แจกเพิ่มด้วย หวังว่า หนังสือเล่มแรกของลูก จะช่วยให้พ่อแม่เด็กออทิสติกมีกำลังใจในการที่จะต่อสู้และใช้ชีวิตอยู่ได้กับสิ่งที่ลูกเป็นโดยไม่ลำบากนัก

 

แม่ก้อยตั้งใจไว้ว่า จะเขียนเกี่ยวกับการผจญภัยกับปัญหาต่างๆนาๆของลูก (และของพ่อแม่ด้วย) เพราะแม้เราจะพยายามพัฒนา และแก้ไขปัญหาของลูกอย่างต่อเนื่องมาโดยตลอด แต่เราก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ปัญหาของลูกเป็นปัญหาแบบ “อนันตภาค” คือ ปัญหาไม่รู้จบ แปลว่า ไม่รู้เลยว่า ปัญหาจะหมดเมื่อไหร่ ยิ่งโตขึ้น ความต่างจากเด็กวัยเดียวกันยิ่งมากขึ้น โดยเฉพาะเรื่องกระบวนการคิด คำพูด การแก้ปัญหา การควบคุมอารมณ์ การรู้จักมีกาละเทศะ และ ทักษะทางสังคม ซึ่งส่วนนี้เป็นส่วนที่เป็นอาการสำคัญของออทิสติก ยังไม่รวมไปถึง การพัฒนาต่อยอดในเรื่องที่ลูก”ดี”เป็นพิเศษให้มีความเหมาะสมพอดีๆ อีกด้วย

 

มากไปกว่านั้น สิ่งที่อยากเล่าสู่กันฟังเป็นอย่างยิ่ง และเป็นบทสรุปของหนังสือเล่มใหม่(ซึ่งยังไม่ได้เริ่มเขียนซักหน้า 55) คือ หลายปีที่ผ่านมา เราพยายามหา”บทฝึก”ที่ดีที่สุดให้กับลูก หมายถึงการส่งลูกไปหา”ครูฝึก” หรือ “ศูนย์ฝึก” ที่คิดว่าดีที่สุด จริงอยู่ที่ลูกตอบสนองกับการฝึกต่างๆได้ดี แต่เมื่อถึงจุดหนึ่ง ลูกก็เหมือนอยู่กับที่ ไปไม่ได้ไกลอย่างที่ควรจะเป็น ลูกก็คล้ายๆหุ่นยนต์ ใส่โปรแกรมอะไรเข้าไป ก็ทำได้อย่างนั้น ไม่มากกว่านั้น (ส่วนใหญ่จะน้อยกว่านะแม่ก้อยว่า ) และสิ่งที่ลูกขาดคือ “ความมีชีวิตชีวา” เล่าเรื่องไม่เป็น เถียงไม่ออก คิดเองไม่ได้ และ ขาด”แรงบันดาลใจ”

 

พ่อของลูกกับแม่ก้อย ร่ำๆจะ”ทำใจ” ว่าลูกคงเป็นได้แบบนี้ เป็นได้แค่เท่านี้ จนกระทั่งเราเริ่มเปลี่ยนวิธีการเลี้ยงลูก เปลี่ยนวิธี”คุย”กับลูก ตลอดจนมีวิธีการช่วยเหลือเด็กออทิสติกแบบใหม่ในต่างประเทศ ที่เราตัดสินใจลองใช้กับลูก แม่ก้อยว่า เหมือนเราสองคนได้ลูกคนใหม่ มีชีวิตชีวา มีอารมณ์รัก โกรธ โมโห อย่างที่เด็กๆควรจะมี และทำให้เรามีความหวัง ความฝัน และความมั่นใจในอนาคตของลูกมากขึ้น ซึ่งแม่ก้อยจะค่อยๆเล่าให้ฟังไปเรื่อยๆในหนังสือเล่มนี้

 

อารัมภบทมายาวตามเคย ก่อนจะเข้าเรื่องการโม้แบบมหากาพย์ แม่ก้อยขอย้ำก่อนว่า สิ่งต่างๆที่เขียนบันทึกไว้ มาจากประสบการณ์ที่เกิดกับลูกชายแม่ก้อย ซึ่งอาจจะใช้ได้ หรือ ใช้ไม่ได้กับเด็กคนอื่นๆ อาจจะด้วยพื้นฐานของโรคที่ต่างกัน ปัจจัยแวดล้อม และ รูปแบบการใช้ชีวิตที่ต่างกัน ดังนั้น ก็ขอให้อ่านกันเพลินๆ ส่วนไหนที่มีประโยชน์หรือ คิดว่าใช้ได้ก็เก็บเอาไปลองใช้กันดู ได้ผลไม่ได้ผลอย่างไร อย่าลืมมาเล่าให้แม่ก้อยฟังบ้างนะคะ

 

สรุปของการอารัมภบทคือ วัตถุประสงค์หลักของการเขียนหนังสือเล่มนี้ คือ แม่ก้อยเป็นคนชอบเล่าเรื่อง 5555 แต่ที่ตั้งใจไว้คือ อยากจะให้กำลังใจพ่อแม่เด็กพิเศษทุกคน เพราะมันไม่สำคัญเลยว่าลูกจะเป็นโรคอะไร จะหายไหม จะดีขึ้นหรือไม่ ที่สำคัญคือ หน้าที่ของพ่อแม่คือ ทำให้ดีที่สุดเท่าที่สมองและสองมือของเราจะทำได้ แต่ละคนทำได้ไม่เท่ากัน ทำได้แค่ไหน ขอให้พอใจ และมีความสุขกับสิ่งที่ได้ทำ และพอใจ ภูมิใจกับทุกความเป็นไปของลูก

 

มากไปกว่านั้น อยากจะบอกว่า แท้จริงแล้ว ลูกรักเรามากกว่าที่เราคิด เพราะสิ่งที่เราพยายามพัฒนาลูก มันขัดกับสิ่งที่ลูกเป็นมาตั้งแต่เกิด มันคือ ความพยายามที่จะเปลี่ยน”ตัวตน” ของลูกจากสิ่งที่ลูกเป็นมาเป็นสิ่งที่เรา”อยาก”ให้ลูกเป็น หรือ สิ่งที่เราคิดว่าลูก”ควร”จะเป็น ทุกครั้งที่ลูกพยายามฝึกฝนคือความพยายามในการเปลี่ยน”ตัวตน” ของลูก ซึ่งมันไม่ง่ายเลย อาจจะดู”โหดร้าย” ด้วยซ้ำในความคิดน้อยๆของลูก

 

แม่ก้อยขอบคุณลูก สำหรับความพยายาม ความตั้งใจทั้งหมดที่ลูกทำ ลูกไม่ได้ทำเพราะอยากทำ แต่ทำ เพราะเป็นสิ่งที่พ่อแม่อยากให้ลูกทำ และลูกรู้ว่า เมื่อลูกทำได้ พ่อแม่ก็จะมีความสุข ลูกน่ารักที่สุด...

 

รักลูกให้มากเข้าไว้ ขอให้มีความอดทน และ ความพยายามเป็นที่ตั้ง “ความรัก” และ หัวใจพ่อแม่ที่ยิ่งใหญ่พอ จะผลักดันให้เราสามารถทำได้มากกว่าที่คิด และ จะพาลูกก้าวข้ามขีดจำกัดของลูกทีละน้อยทุกๆวัน

 

แม่ก้อยเชื่ออย่างนั้น....

 

แม่ก้อย – มีนาคม 2555 

 

-------------------------------------------------------------------------------

ผ่านไปแล้ว 8 เดือน จนลูกไปเรียนอังกฤษมาหลายเดือนแล้ว

ยังไม่ได้เริ่มเขียนหนังสือเล่มใหม่นี้อย่างจริงจังเสียที ทำยังไงจะไล่ความขี้เกียจออกไปได้ล่ะเนี่ย 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




 

Create Date : 27 มีนาคม 2555
16 comments
Last Update : 26 พฤศจิกายน 2555 10:32:47 น.
Counter : 5132 Pageviews.

 

เปิด Blog ใหม่เพื่อรวบรวมงานเขียนเรื่องของลูกที่ยังไม่ได้ตีพิมพ์ในหนังสือเล่มแรก เตรียมทำหนังสือเล่มที่สอง

บางตอนจะซ้ำกับที่เคยอยู่ใน Blog แล้วนะคะ มีคำถามหรือข้อสงสัยหรืออยากให้เขียนเรื่องไหนเพิ่ม ฝากไว้ใน Blog ได้นะคะ แม่ก้อยจะได้เขียนให้สมบูรณ์และครอบคลุมเรื่องที่อยากรู้กันเป็นส่วนใหญ่

 

โดย: แม่ก้อย 27 มีนาคม 2555 13:10:49 น.  

 

เป็นกำลังใจให้คุณแม่ก้อยกับน้องนนท์ด้วย สู้ๆ ผมเองก็เป็นเด็กในกลุ่มออทิสติกเหมือนกัน จากนี้ไปบททดสอบของของคุณแม่ก้อยและน้องนนท์จะยากขึ้นเรื่อยๆ(ผมคิดว่าอย่างนั้น) ช่วงเดือนที่แล้วผมเองก็รู้สึกท้อแท้ เสียใจต่อบททดสอบเช่นกัน(มันยาก) ก็เลยเปิดอ่านตัวอย่างของคนที่เป็นออทิสติกดู เลยเจอ Blog ของคุณแม่ก้อยกับน้องนนท์ก็รู้สึกประทับใจมากเลย เออมีประโยคอยู่ประโยคหนึ่งอยากจะบอก คือ ศักยภาพของเด็กออทิสติกพัฒนาได้ไร้ขีดจำกัด ผมเองก็ต้องพยายามเหมือนกันบนเส้นทางของผมที่ยาก โหดร้าย สำหรับชีวิตผม (บรรยายเรื่องของตัวเองซะงั้น) เอาเป็นว่าผมจะคอยติดตามชีวิตของคุณแม่ก้อยและน้องนนท์และกัน

"พวกเราจะก้ามข้ามความเป็นออทิสติกไปด้วยกัน"
ประโยคให้กำลังใจ

 

โดย: chao IP: 171.96.13.85 30 มีนาคม 2555 8:46:47 น.  

 

น้อง chao คะ
ดีใจจังที่มีเด็กในกลุ่มออทิสติกมาเขียนใน Blog
น้องเก่งมากเลยค่ะ นนท์ยังไม่เคยเขียนอะไรแบบนี้เลย

ให้กำลังใจน้องนะคะ แม่ก้อยบอกลูกเสมอว่า
พ่อแม่รักลูกไม่มีเงื่อนไข พยายามสอนให้ลูกภูมิใจในสิ่งที่ตัวเองเป็น สิ่งที่ตัวเองมี ไม่มีใครมีอะไรพร้อมสมบูรณ์แบบ คนที่มีความสุขคือ คนที่รู้จักพอใจและสร้างอนาคตให้ดีได้จากสิ่งที่ตัวเองมี ที่สำคัญที่สุด คือ การมีทัศนคติที่ดี

อยากจะบอกน้อง chao ว่า แม่ก้อยภูมิใจในตัวน้องมาก การใช้ชีวิตมันยากค่ะ แต่สำหรับเด็กออทิสติกมันยิ่งยากขึ้นไปอีก แต่แม่ก้อยเชื่อว่า ด้วยกำลังใจและการมีทัศนคติที่ดี ขยัน อดทน และมีความพยายาม อะไรก็เป็นไปได้บนโลกใบนี้

เขียนมาหากันบ่อยๆนะคะ ส่ง email ถึงแม่ก้อยก็ได้ nkidanan@hotmail.com

 

โดย: แม่ก้อย 30 มีนาคม 2555 9:53:23 น.  

 

ดีใจจัง ที่ได้รู้จักแม่ก้อย กะ น้องนนท์
ตอนนี้กำลังอ่านแม่ก้อยหาโรงเรียนประจำที่อังกฤษ
ใน pantip ค่ะ
เป็นกำลังใจให้กับครอบครัวแม่ก้อยค่ะ

 

โดย: homdinn IP: 110.168.36.206 2 เมษายน 2555 17:23:23 น.  

 

ตามอ่านเรื่องน้องนนท์ตั้งแต่รู้ว่าลูกเป็นออฯ จนตอนนี้น้องนนท์ 15 ลูกชาย 11 ขวบ ดีใจที่แม่ก้อยเขียนเรื่องต่อค่ะ

เมื่อก่อนตามอ่านจาก 212cafe ตอนนี้หาแม่ก้อยเจอในพันทิปแล้ว มาตามอ่านต่อในพันทิป

 

โดย: kitakaze IP: 119.172.90.61 8 เมษายน 2555 7:45:07 น.  

 

สวัสดีค่าแม่ก้อย ไม่รู้จะจำกันได้ไม๊ แม่เอมี่คนนี้แหละที่ได้กำลังใจและคำแนะนำหลายสิ่งหลายอย่างจากแม่ก้อย(212cafe)
แม่เอมี่ก็ห่างหายไปนาน ตอนนี้เอมี่อายุ 8.5 ปีแล้ว
ปัญหาต่างๆ ก็ดูเบาบางลง แต่บางอย่างก็คงจะอยู่กับลูกตลอดไป แต่ถึงอย่างไรวันนี้ก็ดีกว่าเมื่อวานๆ
คิดถึงค่ะ เลยลองมาหาดูในกูเกิ้ล แม่เอมี่จะรอคอยติดตามต่อไปนะคะ

 

โดย: แม่เอมี่ IP: 171.5.88.24 8 เมษายน 2555 8:45:28 น.  

 



อ่านบทความของแม่ก้อยมานานแต่ไม่เคยได้คุยด้วยอยากทราบว่า
น้องนนท์ใช้ยาในการรักษาไหม?
น้องนนท์มีวิธีการจัดการกับอารมณ์โกรธยังไง?
น้องนนท์เคยทำร้ายตัวเองตอนโตแล้วบ้างไหม และ การต่อรองในการถูกบังคับให้ทำในสิ่งที่ไม่ชอบ น้องจัดการยังไง คุณแม่ใช้วิธีไหนในการจัดการน้องนนท์
น้องนนท์ยังกระตุ้นตัวเองโดยวิธีต่าง ๆ อีกไหมคุณแม่มีวิธีจัดการยังไง ?
มีลูกเป็นออทิสติก ตอนนี้อายุก็ย่าง 12 ปี และเป็นคนฝึกลูกด้วยตัวเอง ตอนนี้จะขึ้น ป.6 การเรียนเกรด 3 กว่ารับการรักษามา 6 ปี โดยการปรับพฤติกรรมเพียว ๆ ไม่ทานยา เรียนกับเด็กปกติได้ พฤติกรรมเหมือนน้องนนท์ทุกอย่าง ยกเว้นแม่ไม่ส่งเสริมในสิ่งที่เด็กชอบทำซ้ำ เช่นชอบภาษาอังกฤษท่องธงชาติทุกประเทศและสะกดได้เมื่อตอน 2 ขวบแม่ดีใจมากว่าลูกฉลาดลูกชอบอ่านหนังสือ แต่นักจิตบอกว่าเด็กกระตุ้นการอ่านให้หยุดพฤติกรรมนั้นไม่งั้นจะเป็นหนอนหนังสือที่ไม่มีปฎิสัมพันธ์กับผู้อื่น ให้เด็กสนใจบุคคลรอบข้างสังเกตุคนอื่นและหัดให้เด็กรอบรู้ในหลายสิ่งที่มนุษย์เขาทำกัน ไม่มีเพื่อนเพราะหมกมุ่นกับการอ่าน การเล่นคอมพ์ หรือถ้ามีเพื่่อนก็จะเป็นแบบโดนหลอกใช้เป็นคนเก่งที่เพื่อนเอาไว้ให้ทำรายงานแทน และการแสดงออกจะเป็นแบบจำมาจากการอ่าน จากการเห็นเขาทำกัน มิใช่มาจากความรู้สึกจริง ตอนนี้ดูลูกอยู่ว่าลูกมีความรู้สึกตรงกับความเป็นจริงไหม เพราะเป็นเรื่องยากในการสอนเด็กออทิสติกให้แสดงออกตรงกับความเป็นจริง เพราะต้องใช้เวลาในการสอน การมีน้ำใจ การแบ่งปัน การช่วยเหลือ คนอื่นที่มิใช่พ่อแม่ของตนเด็กมีไหม โดยออกมาจากใจมิใช่พ่อแม่เป็นคนบอกให้เด็กทำมีไหม นี่คือปัญหาที่เด็กออทิสติกที่โตแล้วแก้ไขยากมาก เพราะเป็นเรื่องนามธรรม เด็กของเราจะเข้าใจรูปธรรม แต่นามธรรมไม่เข้าใจ น้องนนท์เป็นยังไงบ้างอยากทราบจะได้เป็นกรณีศึกษาให้ลูก ตอนนี้กำลังสอนเรื่องนี้ให้ลูกอยู่คะ ปัญหาเรื่องเลือกอาหารไม่มี เปลี่ยนสภาพแวดล้อมไม่มี การพูดคุยกับผู้อื่นรู้เรื่องเริ่มมีมากขึ้นและตอนนี้ลูกเริ่มสอนเด็ออทิสติกที่อายุน้อยได้บ้าง ที่ ร.พ ให้ลูกใช้วิธีว่าได้รับการฝึกจากแม่ยังไงถ่ายทอดมาสอนน้องที่เป็นออทิสติกรุ่นต่อ ๆ ไปและถ่ายทอดว่าการกระตุ้นตัวเองนั้นเพราะอะัไรและถ่ายทอดได้ว่าทำเช่นนั้นเพราะอะไร รู้สึกยังไง การที่เด็กรู้จักการถ่ายทอดไปยังผู้อื่นได้ถึงความรู้สึกตัวเองจะทำให้เด็กรู้ตัว และมีสติในการเรียบเรียงคำพูดและถ่ายทอดให้ผู้อื่นเข้าใจโดยผู้ปกครองไม่ต้องบอกหรือเกริ่นให้เด็กหรือช่วยเหลือเด็กเลย ไม่ได้เป็นเลิศด้าน IQ เพราะเราเน้น EQ ให้เด็กช่วยตัวเองได้และถ่ายทอดไปยังช่วยผู้อื่นได้จาก IQ ที่เคยวัดตอน 6 ขวบได้ 60 คาบเกี่ยวปัญญาอ่อน ตอนนี่้ได้ 103 ซึ่งเป็นที่พอใจของผู้ฝึก แต่ยังมีส่วนแก้ไขอีกมากเพราะเข้าสู่วัยรุ่นเด็กจะมีโฮโมนทางเพศมาทำให้เกิดการอารมณ์ต่าง ๆ อีก ต้องสู้อีกหลายยกเลย แม่ ๆ ทั้งหลายอาจเจอในสิ่งที่คล้ายกันแต่เด็กแต่ละคนแตกต่างกันดูเด็กเป็นหลักว่าเขาขาดอะไรที่ไม่เหมือนคนอื่นแล้วสอนเขาให้เหมือนโดยวิธีการแม่ก้อย อาจมากกว่าหรือน้อยกว่าผู้สอนต้องสังเกตุเป็น ว่าคนปกติเป็นไง ลูกเราเป็นไง แล้วสอนเขาเด็กของเราต้องสอนทุกอย่าง จนกว่าเขาจะคุมตัวเขาเองได้ คิดเองได้ และแก้ปัญหาเองได้ ขณะกำลังพิมพ์ลูกออทิสติกของเรา 11ปี 5 เดือน ก็ ย่าง 12 เดือน พ.ย นี้ กำลังซักผ้า และ ตากผ้า หลังจากล้างจาน ช่วยงานบ้านทุกอย่างที่ต้องทำ ถ้ารู้ตัวสามารถทำได้ทุกอย่างโดยไม่ต้องมอง ถ้ามองจะต้องรู้ว่าทำอะไรให้แม่ ยังมีต่อต้านอยู่ เวทีนี้ยังอีกยาว แต่เมื่อเราสอนเขาอย่างถูกต้องแล้วเราจะเหนื่อยน้อยลงมีเวลาเล่นคอมพ์มากขึ้น เรามีเวลาเม้าท์กับเพื่อนได้มากขึ้น เวลาคนถามลูกว่าแม่ทำอะไรอยู่ ลูกตอบว่าแม่นอนดูทีวีครับ แล้วใครทำงานบ้าน ลูกบอกว่าก็ผมนี่ละครับทำทุกอย่างได้กินมาม่าห่อเดียว ชาวบ้านจะอมยิ้มไม่เชื่อเมื่อเจอกันก็จะถามว่า ลูกบอกทำทุกอย่างจริงหรือ ใช่คะทำทุกอย่างยันหาหงอกให้พ่อและแม่ ถอนขนจักกะแร้ให้แม่ ถอนหนวดให้พ่อเปลี่ยนแพมเพิร์ทให้ตาที่ป่วย ก็บอกแล้วไงใช้งานเยี่ยงทาสให้กินมาม่าห่อเดียว พูดเล่นให้กินตามปกติที่มีในบ้านนะแหละแต่ลูกเค้าเหน็บแม่นะ
เป็นเพราะเราสอนเขาให้เขาทำแล้วการกระตุ้นตัวเอง การเล่นตัวเองจะหายไปโดยไม่ต้องเสียเงินไปทำ SI เพราะแม่ทำ I SET จัดให้ด้วยตัวเอง
แม่ก้อยช่วยตอบด้วยเพราะน้องนนท์อายุมากกว่าหรือแม่ก้อยจะแนะนำอะไรมาก็ขอบคุณคะ และหากมีอะไรจะแลกเปลี่ยนกันได้ก็เป็นการดี แต่ไม่กล้าแนะนำอะไรแม่ก้อยหรอกคะเพราะถือว่าเป็นรุ่นพี่ของออตัวแม่คะ

 

โดย: ออตัวแม่ IP: 58.11.144.227 11 เมษายน 2555 12:48:51 น.  

 

อ่านบทความของแม่ก้อยมาตลอดค่ะ และใช้วิธีการเลี้ยงน้องเชสเตอร์(ออทิสติก)ในแบบแม่ก้อยด้วยค่ะ อยากเจอแม่ก้อยมากๆค่ะ เข้าไปเดอะเรนโบว์รูมก็หลายครั้งก็ไม่ได้เจอซักทีค่ะ เป็นกำลังใจให้กันและกันค่ะ

 

โดย: แม่กุลนะคะ IP: 124.121.94.206 27 พฤษภาคม 2555 8:41:25 น.  

 

ดีใจที่หาแม่ก้อยเจอแล้ว ติดตามอ่านเรื่องแม่ก้อยมานาน น้ำตาไหลมากมาย ความรักของแม่ยิ่งใหญ่ รักชนะทุกสิ่ง เป็นกำลังใจให้จ้า

 

โดย: mamarain 26 กรกฎาคม 2555 0:19:56 น.  

 

เป็นกำลังใจให้ Super Mom ทุกคนค่ะ
พลังรักของแม่อย่างพวกเรา
ต้องเอาชนะทุกอย่างได้แน่นอนค่ะ

 

โดย: แม่น้องเม่น 9 กันยายน 2555 17:07:12 น.  

 

สวัสดีค่ะแม่ก้อย ติดตามมาและได้หนังสือเล่มแรกจาก the rainbow room มาเมื่อเสาร์ที่แล้วค่ะ 10/11/55 อ่านแล้วน้ำตาไหลเหมือกันค่ะ มีลูกคิดว่าจะเป็นออทิสติกคะ ยังสับสนอยู่ว่าเป็นขนาดไหน ตอนนี้อายุ 2.10 เดือนค่ะ ยังไม่พูด ยังไม่เข้าใจอะไรหลาย ๆ อย่างค่ะ ทำตามคำสั่งได้บ้าง มีอารมณ์เสียใจ ดีใจ ร้องไห้ มีค่ะ เพราะอารมณ์น้องนี่แหละที่ทำให้สงสัยค่ะ เคยไปหาหมอแค่ครั้งเดียวที่บอกว่าเป็นออค่ะ อยากได้ที่ฝึกลูกที่แบบเป็นผู้เชี่ยวชาญอยู่ค่ะ บ้านอยู่บางบอน ทำงานอยู่ถ.เพชรบุรีตัดใหม่ค่ะ ไม่รุ้ว่าจะไปฝึกที่ไหนดีค่ะ จะรบกวนแม่ก้อยเขียนถึงสถานที่ฝึกก่อนดีมั๊ยคะ เผื่อจะได้รีบพาน้องไปฝึกค่ะ
อยากเจอแม่ก้อยมาก ๆ ค่ะ จะได้ถามอะไรหลายเรื่องเลย
ขอบคุณมาก ๆ ที่เขียนหนังสืออกมา ถ่ายทอดให้แม่ ๆ อ่านกันนะคะ

 

โดย: แม่ใหม่ IP: 110.168.184.209 17 พฤศจิกายน 2555 8:33:41 น.  

 


มีลูกสาวคนเดียว ค่ะ หลังจากการพบคุณหมอ ก็ทราบว่าน้องเป็นออทิสติกแบบอ่อน ค่ะ อ่านรื่องของแม่ก้อยแล้วได้กำลังใจมากมาย
ขอบคุณแม่ก้อยที่ เล่าเรื่องราวต่าง ต่างของน้องนนท์ใหเฟังนะคะ อ่านแล้วเหมือนได้กำลังใจที่ดี เหมือนมีคนเข้าใจเรา ขอบคุณอีกครั้งค่ะ

 

โดย: ไม่สิ้นหวัง IP: 171.99.86.254 19 มีนาคม 2556 19:44:45 น.  

 

เป็นกำลังใจครับ น้องนนท์ดีขึ้นมากจริงๆ น้องแทนยังไปไม่ถึงไหนเลยครับ ยิ่งเข้าวัยรุ่น วุ่นวายมาก ผมคงสู้ต่อไปจนกว่าจะหมดแรง ไม่รู้ใครหมดก่อน

 

โดย: คุณพ่อน้องแทน IP: 58.11.33.99 24 มีนาคม 2556 15:10:38 น.  

 

ลูกสาวเป็นออทิสติก ค่ะ รับรู้ว่าเค้ามีอาการตั้งแต่ 2ขวบแล้ว พาน้องเค้าไปฝึกมาตลอด จนวันนี้ ดีขึ้นเยอะมาก ตอนนี้ น้องเค้า5ขวบ แล้ว แต่มีบ้างช่วงบ้างที่ท้อแท้ค่ะ

เป็นกำลังใจให้ทุกคนค่ะที่มีลูกเป็นเด็กพิเศษค่ะ ชื่นชมคุณแม่ก้อยมากค่ะ

 

โดย: แม่น้องเอย IP: 27.130.110.139 1 ธันวาคม 2556 19:51:35 น.  

 

แม่ก้อยคะ อยากอ่านหนังสือเล่ม2 ของแม่ก้อย ตกลงออกมายังเอ่ย ตอนนี้ลูก 14 ละค่ะ เคยรักษาด้วยอาการของออทิสติก รู้สึกเองว่าลูกดีขึ้น แต่ตอนนี้เริ่มมีปัญหาตรงที่เขาเข้าสู่วัยรุ่น แต่พัฒนาการไม่โตตามตัว จนเราสังเกตุได้ว่าผิดปกติ จึงอยากรู้ความเคลื่อนไหวของรุ่นพี่คือน้องนนท์ว่าคล้ายกันไหม และแม่ก้อยทำอย่างไร รอนะคะ

 

โดย: แม่ปลานิล IP: 182.52.167.227 11 พฤศจิกายน 2557 20:44:29 น.  

 

ขอเบอร์ติดต่อแม่ก้อยใครมีบ้างคะ

 

โดย: ศริพร IP: 58.10.50.48 8 มกราคม 2561 11:47:03 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


Valentine's Month


 
แม่ก้อย
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 73 คน [?]




บันทึกจิปาถะของแม่...
ที่รู้สึกงดงามกับทุกความเป็นไปของลูก
Friends' blogs
[Add แม่ก้อย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.