Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2560
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
 
12 พฤศจิกายน 2560
 
All Blogs
 
O ในเส้นทาง .. O







O ลดเลี้ยวทอดเบื้องหน้าต่อตานั้น
ทั้งหม่นแสงม่านควันเหมือนกั้นขวาง
เงียบงันทั้งเปล่าเปลี่ยวในเที่ยวทาง
พาก้าวย่างทุกก้าว .. เหน็บหนาวนัก
O คดเคี้ยวทอดลิบโล่งยึดโยงสู่-
การรับรู้ .. บทกรรม-แล้วจำหลัก-
แนบวิญญาณฟอนเฟ้น .. ไม่เว้นวรรค
สัมมามรรคก็แยกขาดจากชาติเชื้อ
O ภาพตะคุ่มดุ่มเดินเชื้อเชิญให้-
แถวเลื่อนไหลเลี้ยวลด, พร้อมหยดเหงื่อ-
บรรลือบทราวพิรุณหลั่งจุนเจือ-
ความร้อนแล้งโอบเอื้อ .. ทุกเนื้อใจ
O ท่ามกลางย่างก้าวนำ, ทุกคำถาม-
ต้องข่มข้ามพิสวงข้อสงสัย
ละก้าวยกเดินตาม, ถ้วนความนัย-
ราวจะไหววับช่วงทุกดวงตา
O ไร้-สังคีตดีดสีเภรีก้อง
เคลื่อนทำนองร้อยเรียงกล่อมเดียงสา
ผ่านโสตเพียงเสียงแผ่วที่แว่วมา
เสียงวิหคสกุณาแห่งป่าไพร
O ท่ามกลางความดิบเถื่อนที่เกลื่อนกลาด
ล้อมภพชาติ-ปะทะกันจนสั่นไหว
เส้นทางโค้งคดเคี้ยวบาง-เรียวใบ-
จึงหลุดขั้วแกว่งไกว .. ร่วงในทาง
O ภาพหม่นมัวนำเดินงกเงิ่นอยู่
กำหนดหมู่ผู้ตามทุกยามย่าง
ช่วงของถ้อยรำพันถูกกั้นกลาง-
ด้วยความต่างในหลักที่ปักทรวง
O ภาพสร้างทำนำย่างตามทางนั้น-
เหมือนม่านควันเคล้าคลุกไปทุกช่วง
ยังว่าแสงพรายภาพลงทาบทวง-
เพรียกงดงามลามล่วงทุกดวงตา
O หวังถึงแสงอำไพส่องไล่มัว
ห่างเพียงชั่วท้ายแถวถึงแนวหน้า
เห็นถึงความตีบตันแห่งปัญญา
ของผู้ยกย่างขา .. ที่กล้าเดิน
O ร่องรอยความซัดส่ายจดท้ายแถว
เผยเห็นแววขมขื่น, ความตื้นเขิน-
กอปรจังหวะย่างนำ .. ยังดำเนิน-
เข้าหยอกเอินอับจน .. ในหนทาง
O ชักจูงด้วยคำความเพื่อยามคิด-
จักตามติดรูปรอย .. ที่คอยสร้าง
พาแถวผู้อับจนฝ่าหม่นพราง
พร้อมความเชื่อแอบอ้างเหนี่ยววาง .. รอ
O ภาพสร้างทำนำย่างตามทางนั้น-
เหนี่ยวร่างฝันดำรูขึ้นชูล่อ
เขมภาษสรเสริญ, ความเยินยอ-
เยี่ยงดวงวันเอี่ยมลออ .. สาดทอ-นำ
O เคลื่อนปมด้อยก้าวนำกลางต่ำใต้
หวังเพียงได้เฝ้ามองการพร้องพร่ำ-
ของลูกหาบช่วยหามด้วยความคำ
การเหยียบย่ำเย้ยหยัน ฤา .. หวั่นเกรง
O โวหารไร้ยางอายรำบายก้อง
อวดพฤติความผยองให้มองเพ่ง
วาทกรรมทุกบทกำหนดเอง
เลศนัยยามรุดเร่งย่อมเปล่งแวว
O ลดเลี้ยวทอดเบื้องหน้าต่อตานั้น
เสียงคำสรรเสริญหวาน .. ยังผ่าน-แว่ว
แทนสาระต้นสายจวบปลายแนว-
ของเทือกแถวเชื่อเชื่องยักเยื้องเดิน !






Create Date : 12 พฤศจิกายน 2560
Last Update : 6 พฤษภาคม 2562 15:04:12 น. 1 comments
Counter : 566 Pageviews.

 
สร้างคำขึ้นมาเอง .. ให้เพ่งพิศ
ความหมายจะถูกผิดไม่คิดถึง
เฝ้าคิดคำประดิษฐ์ประดอย .. ไว้ร้อยรึง-
รสหวานซึ้งประโลมทั่วเนื้อหัวใจ
.
ความหมายคำ .. คืออะไร .. ก็ไม่รู้
แล้วความหมายสื่อสู่จะรู้ไฉน
กลับหน้าหลัง .. ปรับแปลง .. ตะแบงไป
เปิดความหมายว่ากระไร - หาไม่เจอ
.
สร้างคำขึ้นมาเอง .. อย่างเร่งรัด
สำเร็จกิจพลวัต .. สัมผัสเก้อ
รูปสระ .. ปั้นแปะนั่นแหละเธอ
งาม .. "เสมอสม่ำ" ตอน .. คือกลอนเรา !
.
.
กลอนแกล้มกาแฟเช้าๆ


โดย: สดายุ... วันที่: 23 พฤศจิกายน 2560 เวลา:9:46:01 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

สดายุ...
Location :
France

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 150 คน [?]










O แม่ .. O






O เบิกบุญบวงผ่านไท้ - - - เทวา
ดลครอบจิตมารดา - - - ดับร้อน
รื่นรมย์กอปรทุกภา- - - - วะคิด นึกแม่
สัมผัสโลก-โลกสะท้อน - - - สบ-รู้ทันเสมอ


O ภาพนั้นค่อยผ่านวูบ .. เป็นรูป .. เรื่อง
ในตาเบื้องหน้านั้น-ภาพวันเก่า-
ผุดเผยความสดใสแห่งวัยเยาว์
และรูปเงาหนึ่งร่าง .. ที่กลางใจ
O สองมือนั้น .. สำหรับหยิบจับทำ
แดดเคี่ยวกรำเผาเนื้อ .. จนเหงื่อไหล
หากเพื่อลูก .. ร้อนแดด-เถิด .. แผดไป-
ฤๅ หยุดยั้งขวางได้ .. หัวใจนั้น !
O ทั้งคำพูดสอนสั่ง .. เคยดังแว่ว
ยังเหมือนแจ้วเจื้อยอยู่ .. ให้รู้หวั่น-
ผ่านมือไม้รูปเรียวอย่างเดียวกัน-
ไว้ข่มขวัญ .. ฝากคำ .. ความ-ย้ำเตือน
O จากนอนเบาะ .. จำเริญ .. จนเดินวิ่ง
จิตนั้นยิ่งห่วงใย .. ยากใครเหมือน
รักจนปานเหาะหาว .. เก็บดาวเดือน-
มาโปรยเกลื่อนกลาดพื้นให้ชื่นชม
O ทำงานเพื่อหาเงิน .. งกเงิ่นอยู่
ผ่านรับรู้แรงทุกข์ .. แรงสุขสม
เม็ดเหงื่อโทรมรูปกาย .. เมื่อสายลม-
ที่พัดห่มห้อมกาย .. เริ่มคลายตัว
O ทั้งผ้าถุง .. ผ้าแถบ .. ห่มแนบร่าง
ยังคงค้างนัยน์ตา .. เหมือนว่าชั่ว-
มือจับจูงผ่านวัน .. ยังสั่นรัว-
อยู่กับหัวใจลูกที่ผูกพัน
O วันแล้วและวันเล่าที่เฝ้าคอย-
ให้ลูกน้อยเติบใหญ่ .. พร้อมใฝ่ฝัน-
เห็นความดีจักอุโฆษ .. จนโจษจัน-
บทบาทนั้นทั่วไปที่ใจคน
O วันแล้วและวันเล่า .. ใฝ่เฝ้าถนอม
สองแขน, อ้อมอกอุ่น .. ป้อง-ฝุ่น-ฝน
ฤดูกาลผ่านคล้อย .. เฝ้าคอยปรน-
เปรอ ลูกน้อยสุขล้นอยู่บนวัน
O เม็ดเหงื่อหยาดย้อยไหล .. จากไรผม-
พร่างลงพรมเพื่อผ่อน .. แดดร้อนนั่น
หากก้าวยกย่างเหยียบ .. คงเงียบงัน-
ตามโอบอุ้มดวงขวัญ .. มุ่งมั่นนัก
O วันแล้วและวันเล่า .. คอยเฝ้ารอ
ด้วยหัวใจจดจ่อ .. ตาทอถัก-
แววห่วงใยอาทร .. ไม่ผ่อนพัก-
รอลูกรักกลับคอนมาย้อนเยือน
O สัญญาย้อน .. ทุกภาพล้วนภาพแม่
ที่คอยแห่ห้อมใจ .. พาไหลเลื่อน
เรื่องครั้งนั้น .. คราวนี้ .. คอยรี่เตือน-
เป็นภาพเปื้อนป่ายทั่ว .. แนบหัวใจ
O ลูกเติบใหญ่เข้มแข็ง .. แม่แรงลด
ค่อยสิ้นบทบาทผู้ .. อุ้มชูให้-
ลูกยกก้าวเหยียบย่างสู่ทางไป
เมื่อปลายวัยผ่านยุค .. เข้าคุกคาม
O ภาพนั้นทอด .. แผ่เงาทับเงาโศก
ด้วยงดงามบ่ายโบก .. อวดโลกสาม
แววตานั้น .. ลึกล้ำเกิน .. คำ-ความ-
อาจนิยามได้ถึง .. แม้กึ่งนัย
O ภาพสองแขนอุ้มชู .. เอ็นดูลูก
เช่นเชือกผูกรัดพัน .. เกินบั่นไหว
ล่ามร้อยจิตวิญญาณ .. ตราบกาลไกล-
เคลื่อนผ่านใกล้มาถึง .. ยังซึ้งนัก
O ภาพมือลูบหัวหู .. เอ็นดูสอน
ก็ผ่านย้อนมาเยือน .. คอยเคลื่อนกัก-
กุม อารมณ์อาวรณ์ไม่ผ่อนพัก-
เพื่อบ่งบอกความรักของแม่นั้น
O ทั้งรอยยิ้มแย้มว่า .. แววตาขึ้ง-
ที่นึกถึงย้อนไป .. ยังไหวสั่น
เสียงแจ้วเรียกลูกผ่านเมื่อนานวัน
ยังคงก้องครบครันในสัญญา
O ละภาพเคลื่อน .. วันวานก็ผ่านเผย
ความคุ้นเคยแต่น้อยก็คอยท่า
รอบเขตคามบริบทไกลจดตา
เคลื่อนผ่านอย่างแช่มช้า .. ให้ตามอง
O ภาพ .. รอยยิ้ม .. แยกแย้มที่แก้มแม่
ดั่งร่มแผ่เงาป่นความหม่นหมอง
เสียง .. พร่ำสอนผ่านหูให้รู้ตรอง
เพื่อปกป้องความคิด .. ปรุงจิตใจ
O ภาพวันนี้ .. คือแม่ที่แก่เฒ่า
อยู่กับเหย้าเรือนนอน .. นั่งนอนให้-
ลูกหลานย้อนมาเยือน .. อย่าเลือนไป-
ปล่อยแม่ให้เปล่าเปลี่ยวอยู่เดียวดาย
O ภาพ .. แม่อุ้มเห่กล่อม .. กลางอ้อมแขน
แววตาแสนอ่อนโยน .. ก็โชนฉาย
ซ้อนทับภาพ .. ภาพใหม่เมื่อวัยปลาย
นั่งตากสายลมอยู่ .. เพียงผู้เดียว !





New Comments
Friends' blogs
[Add สดายุ...'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.