Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2560
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
7 กรกฏาคม 2560
 
All Blogs
 
O กาก-กวี .. O






O ความกรองร้อยเขาเอ่ย .. เพื่อเย้ยหยัน
ฉุดลากพันธุ์ข้าทาส .. ขึ้นพาดหัว
ต่อวรรคและต่อบท-เผยหมดตัว
ทั้งหยาม-และทั้งยั่ว .. ที่หัวใจ
O จุดยืนคนละข้างแตกต่างนัก
เทียบทุกวรรคถ้วนศัพท์ .. ความ-ขับไข
เทียบความต่างความเห็น .. ความเป็นไป
ของจิตใจ – อัปรีย์ กับ ดีงาม ?
O บรรณภพล้อมกรอบ .. เข้าตอบโต้
มองเป็นเรื่องอวดโอ้ .. ทั้งโซ่ล่าม
รสนิยมในรูปแบบก็แลบลาม
ออกคุกคาม .. อีกนิยมให้สมกัน
O อัตตลักษณ์ .. รสนิยมบรรสมสร้าง
แล้วจับอ้างสมสู่เป็นคู่ขวัญ
ว่า-ถูกต้องของเขา – ของเผ่าพันธุ์
สืบแต่ฝัน .. วันเก่าของเฒ่าชรา
O ภาพสร้างโดยโวหาร .. ย่อมหวานล้น
แล้วทั้งชาติ, ประชาชนก็ล้นค่า
เรื่องส่วนรวม, เสียสละ, ก็คละคา-
กรรมะวาทะผู้ – หมายดูดี
O ความกรองร้อยเขาเอ่ยขึ้นเย้ยหยาม
จุดยืนตามอัตลักษณ์แห่งศักดิ์ศรี
บรรสารกรองเทียบทวง .. ด้วยท่วงที-
จิตวิญญาณเสรี ผู้ทรนง !
.
O ลิ้นกวี .. แลบปลาบชั่ววาบนั้น
ขาแกล้วพลันเปื่อยยุ่ยเป็นผุยผง-
เปียกชื้นด้วยน้ำลาย .. เขาป้ายลง-
อย่างบรรจงต่อหน้า .. สายตาไทย !


=====================================



ขอดัดแปลงบทกวีตอแหลแลนด์สักหน่อย ..
ถึง .. กวีหญ่ายย
.
.
เมื่อความคิดถูกครอบในกรอบกัก
ทุกถ้อยวรรคย่อมตอบในกรอบขัง
คือมองโลกโดยกรอบของชอบ-ชัง
การรับรู้รับฟัง .. ต้องชั่งใจ
.
เมื่อความคิดชอบชัง .. ถูกขัง-ครอบ
ย่อมคิดตอบ .. เรื่องราว-เยี่ยงบ่าวไพร่
ชอบแล้วเฝ้าสรรเสริญเพลิดเพลินไป
ชังแล้วให้ประทุษคำเป็นกำนัล
.
เมื่อศักดิ์ศรีถูกตรึงถูกขึงพืด
คำกรองยืดยาวความ .. เพียงพล่าม-ฝัน
หลักการของตัวตนเยี่ยงหม่นควัน-
เอา-เสกปั้นน้ำเย็นให้เป็นตัว
.
พื้นความคิดหลงผิดจึงติดกรอบ
กรองโต้ตอบแต่ล้วนน่าชวนหัว
สร้างเนื้อหาว่าเองไม่เกรงกลัว-
การเย้ยยั่วเยาะหยันทางปัญญา
.
นำอักษรพร้อมสระมาประสม
พล่ามเป็นลมพ่นไป .. แสนไร้ค่า
เพียงสังขารปรุงเล่ห์เป็นเพทนา
ให้โลกหล้ารู้พร้อม .. ว่า-ปลอมปน
.
"กากกวี" อวดโอ้ตีโวหาร
บอกสันดานอาเภทไร้เหตุผล
ทั้งเรื่องสิทธิ์, ศักดิ์ศรี-เสรีชน
จงอย่าพ่นกลอนพล่าม เอาตามใจ !
.





Create Date : 07 กรกฎาคม 2560
Last Update : 15 กรกฎาคม 2562 7:21:30 น. 1 comments
Counter : 602 Pageviews.

 
อยู่ไม่เป็น ..
.
ผมจะบอกให้เอาบุญ
แต่โวหารเป็นฝุ่นเป็นควัน..แว่ว
ก็มองเห็นตาใสหมองไร้แวว
ปากเจื้อยแจ้วสอนสั่งอยู่เนืองเนือง
ลุงเป็นนักเขียนไม่ใช่นักคิด
จึงมั่วถูกมั่วผิดไปตามเรื่อง
สะเออะเขียนหลักการเพื่อบ้านเมือง
แต่มันไม่ประเทืองภูมิปัญญา
ลุงแค่คนรับจ้างเขียน
อย่าทำเป็นเปลวเทียนที่สูงค่า
ตื้นเขิน ไม่ลึกซึ้งไม่ตรึงตรา
เหมือนบทความธรรมดาทั่วไป
ไม่ลุ่มลึกแน่นหนักในหลักการ
รัฐศาสตร์สาธารณ์อ่านไม่ไหว
ลุงว่าเองเออเอง .. เก่งเหนือใคร
อ่านแล้วไม่ตื่นใจไม่ตื่นตา
ลุงเป่าขลุ่ยเป่าปี่ก็ดีแล้ว
เอาอกเอาใจแกล้ว จะได้หน้า
รางวัลนักเขียนวนเวียนไปมา
ได้เชิดหน้าว่ากวีของแผ่นดิน
อยากเขียนกลอนเขียนเพลงก็เขียนไป
ดัดจริตเยี่ยงไร เขียนให้สิ้น
จะเขียนให้หวานหยดจนรดริน
หรือจะลิ้นเลียใคร ตามใจลุง
เขียนดอกไม้สายลมแสงแดด
ธรรมอันแวดล้อมตัวแต่หัวรุ่ง
ผีเสื้อภู่บินหึ่งทั้งผึ้งยุง
หรือเขียนหงอกหัวยุ่งของลุงเอง
อยากเขียน ลุงก็เขียนไปเถอะ
แค่ลุงอย่าสะเออะรู้ว่ากูเก่ง
จะเขียนกลอนหวานหยดหรือบทเพลง
จะไม่อ่านไม่เพ่งให้เสียตา


โดย: สดายุ... วันที่: 9 กรกฎาคม 2560 เวลา:19:38:14 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

สดายุ...
Location :
France

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 150 คน [?]










O แม่ .. O






O เบิกบุญบวงผ่านไท้ - - - เทวา
ดลครอบจิตมารดา - - - ดับร้อน
รื่นรมย์กอปรทุกภา- - - - วะคิด นึกแม่
สัมผัสโลก-โลกสะท้อน - - - สบ-รู้ทันเสมอ


O ภาพนั้นค่อยผ่านวูบ .. เป็นรูป .. เรื่อง
ในตาเบื้องหน้านั้น-ภาพวันเก่า-
ผุดเผยความสดใสแห่งวัยเยาว์
และรูปเงาหนึ่งร่าง .. ที่กลางใจ
O สองมือนั้น .. สำหรับหยิบจับทำ
แดดเคี่ยวกรำเผาเนื้อ .. จนเหงื่อไหล
หากเพื่อลูก .. ร้อนแดด-เถิด .. แผดไป-
ฤๅ หยุดยั้งขวางได้ .. หัวใจนั้น !
O ทั้งคำพูดสอนสั่ง .. เคยดังแว่ว
ยังเหมือนแจ้วเจื้อยอยู่ .. ให้รู้หวั่น-
ผ่านมือไม้รูปเรียวอย่างเดียวกัน-
ไว้ข่มขวัญ .. ฝากคำ .. ความ-ย้ำเตือน
O จากนอนเบาะ .. จำเริญ .. จนเดินวิ่ง
จิตนั้นยิ่งห่วงใย .. ยากใครเหมือน
รักจนปานเหาะหาว .. เก็บดาวเดือน-
มาโปรยเกลื่อนกลาดพื้นให้ชื่นชม
O ทำงานเพื่อหาเงิน .. งกเงิ่นอยู่
ผ่านรับรู้แรงทุกข์ .. แรงสุขสม
เม็ดเหงื่อโทรมรูปกาย .. เมื่อสายลม-
ที่พัดห่มห้อมกาย .. เริ่มคลายตัว
O ทั้งผ้าถุง .. ผ้าแถบ .. ห่มแนบร่าง
ยังคงค้างนัยน์ตา .. เหมือนว่าชั่ว-
มือจับจูงผ่านวัน .. ยังสั่นรัว-
อยู่กับหัวใจลูกที่ผูกพัน
O วันแล้วและวันเล่าที่เฝ้าคอย-
ให้ลูกน้อยเติบใหญ่ .. พร้อมใฝ่ฝัน-
เห็นความดีจักอุโฆษ .. จนโจษจัน-
บทบาทนั้นทั่วไปที่ใจคน
O วันแล้วและวันเล่า .. ใฝ่เฝ้าถนอม
สองแขน, อ้อมอกอุ่น .. ป้อง-ฝุ่น-ฝน
ฤดูกาลผ่านคล้อย .. เฝ้าคอยปรน-
เปรอ ลูกน้อยสุขล้นอยู่บนวัน
O เม็ดเหงื่อหยาดย้อยไหล .. จากไรผม-
พร่างลงพรมเพื่อผ่อน .. แดดร้อนนั่น
หากก้าวยกย่างเหยียบ .. คงเงียบงัน-
ตามโอบอุ้มดวงขวัญ .. มุ่งมั่นนัก
O วันแล้วและวันเล่า .. คอยเฝ้ารอ
ด้วยหัวใจจดจ่อ .. ตาทอถัก-
แววห่วงใยอาทร .. ไม่ผ่อนพัก-
รอลูกรักกลับคอนมาย้อนเยือน
O สัญญาย้อน .. ทุกภาพล้วนภาพแม่
ที่คอยแห่ห้อมใจ .. พาไหลเลื่อน
เรื่องครั้งนั้น .. คราวนี้ .. คอยรี่เตือน-
เป็นภาพเปื้อนป่ายทั่ว .. แนบหัวใจ
O ลูกเติบใหญ่เข้มแข็ง .. แม่แรงลด
ค่อยสิ้นบทบาทผู้ .. อุ้มชูให้-
ลูกยกก้าวเหยียบย่างสู่ทางไป
เมื่อปลายวัยผ่านยุค .. เข้าคุกคาม
O ภาพนั้นทอด .. แผ่เงาทับเงาโศก
ด้วยงดงามบ่ายโบก .. อวดโลกสาม
แววตานั้น .. ลึกล้ำเกิน .. คำ-ความ-
อาจนิยามได้ถึง .. แม้กึ่งนัย
O ภาพสองแขนอุ้มชู .. เอ็นดูลูก
เช่นเชือกผูกรัดพัน .. เกินบั่นไหว
ล่ามร้อยจิตวิญญาณ .. ตราบกาลไกล-
เคลื่อนผ่านใกล้มาถึง .. ยังซึ้งนัก
O ภาพมือลูบหัวหู .. เอ็นดูสอน
ก็ผ่านย้อนมาเยือน .. คอยเคลื่อนกัก-
กุม อารมณ์อาวรณ์ไม่ผ่อนพัก-
เพื่อบ่งบอกความรักของแม่นั้น
O ทั้งรอยยิ้มแย้มว่า .. แววตาขึ้ง-
ที่นึกถึงย้อนไป .. ยังไหวสั่น
เสียงแจ้วเรียกลูกผ่านเมื่อนานวัน
ยังคงก้องครบครันในสัญญา
O ละภาพเคลื่อน .. วันวานก็ผ่านเผย
ความคุ้นเคยแต่น้อยก็คอยท่า
รอบเขตคามบริบทไกลจดตา
เคลื่อนผ่านอย่างแช่มช้า .. ให้ตามอง
O ภาพ .. รอยยิ้ม .. แยกแย้มที่แก้มแม่
ดั่งร่มแผ่เงาป่นความหม่นหมอง
เสียง .. พร่ำสอนผ่านหูให้รู้ตรอง
เพื่อปกป้องความคิด .. ปรุงจิตใจ
O ภาพวันนี้ .. คือแม่ที่แก่เฒ่า
อยู่กับเหย้าเรือนนอน .. นั่งนอนให้-
ลูกหลานย้อนมาเยือน .. อย่าเลือนไป-
ปล่อยแม่ให้เปล่าเปลี่ยวอยู่เดียวดาย
O ภาพ .. แม่อุ้มเห่กล่อม .. กลางอ้อมแขน
แววตาแสนอ่อนโยน .. ก็โชนฉาย
ซ้อนทับภาพ .. ภาพใหม่เมื่อวัยปลาย
นั่งตากสายลมอยู่ .. เพียงผู้เดียว !





New Comments
Friends' blogs
[Add สดายุ...'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.