Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2558
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
21 กรกฏาคม 2558
 
All Blogs
 

O สาวเอย .. O









เพลง .. จระเข้หางยาว ทางสักวา



O ยอมรับแล้วใช่ไหม .. หัวใจนั้น-
ว่าผูกพัน, อาวรณ์ .. เกินซ่อนไหว
ทุกการเต้นสั่นรัว .. ของหัวใจ
เหมือนมือใครบางคนคอยด้นดึง
O โลกไม่ได้ล่มลง .. ที่ตรงหน้า
กับเพียงว่าหัวใจ-แอบใฝ่ถึง
เก็บไว้เถิด .. เงื่อนงำ-ไว้คำนึง-
ในอกซึ่งอาลัย .. เริ่มไหวตัว
O แว่วยินไหมนัยคำ .. กรอง-ร่ำร้อย
หมายผ่านความล่องลอยเฝ้าคอยยั่ว
เพียงเพื่อ”บางคน”นั้นจะสั่นรัว-
หลังรับความ, ถ้วนทั่ว-ทั้งหัวใจ
O เพลงสังคีตหวีดแว่ว .. จะแล้วหรือ-
เมื่อคอยยื้อยุดขวัญ .. เฝ้าสั่นไหว
โอ-หนอดาวกระพริบ .. ที่ลิบไกล-
เหมือนร่วมล้ออาลัยที่ใจคน
O สายลมค่ำพรมแล้ว .. เพียงแผ่ว-ผ่าน
แผ่ว-เพียงหวานหอมปวง .. คล้ายร่วงหล่น-
ลงเกลือกกลั้วอาลัย .. พาไหววน
กับดิ้นรนแฝงเร้น .. ความเป็น – มี
O ฤๅ – ลมค่ำพรมผ่านอยู่นานเนิ่น
เพื่อหยอกเอินรูปลักษณ์แห่งศักดิ์ศรี
ฤๅ – จังหวะหัวใจ .. อาจไหววี
ฝากเรื่อยรี้ลมร่ำ .. รู้-คร่ำครวญ
O สังคีตออดอ้อนเสียง .. นั้นเพียงเพื่อ-
คอยอุ่นเอื้ออาวรณ์ให้ย้อนหวน
ความ .. คำ .. หมายรุมเร้าคอยเย้ายวน-
ความซ่อนเร้นทุกส่วนให้ปรวนแปร
O หวังโดยแรงนิรมิต, ดวงจิตนั้น-
รู้-รำพันร้อยเรียง .. ใช่เพียงแค่-
คารม-อันสั่นพลิ้วเช่นริ้วแพร
เพื่อเย้าแหย่ยั่วความเอาตามใจ
O หมายว่าความละห้อยเห็น .. ที่เป็นอยู่
จากแรงชู้อาวรณ์ .. แสนอ่อนไหว
จักเผยออกให้รู้ .. ว่าผู้ใด
แฝงเร้นไว้แนบกาล .. นับนานมา
O สดับเถิด - คีตะกานท์ .. เสียงหวานแว่ว-
แทนเสียงแผ่วจากใจผู้ใฝ่หา
ยิ่งกว่าขลุ่ยครวญเสียง .. นั้น-เสียงอา-
รมณ์ – ผู้ยังปรารถนาในอาวรณ์
O ใช่ไหมว่า .. สังคีตประณีตรส-
ราวเบิกบทอารมณ์ .. เคยข่ม-ซ่อน
ขลุ่ยโหยเสียงโลมรุกไปทุกตอน
หวังช่วยถอนถ่ายรื้อความถือตัว
O ใช่ไหมว่าลมร่ำ .. แห่งค่ำนี้-
คล้ายวาดวี .. วก-วน .. กลางหม่นหลัว
โลมลูบความแฝงเร้นให้เต้นรัว
โดยหยอกยั่วอกคนอยู่อลเวง
O คล้ายว่าบางงดงาม .. เฝ้าลาม .. รุก
โดยสอดซุก-รูปจริต .. ให้พิศเพ่ง
ผ่านรูปเงาเร้ารัว .. ไม่กลัวเกรง-
การรุดเร่งอกใจ .. คอยไขว่คว้า
O เหน็ดเหนื่อยสักเพียงไหน .. ดวงใจนั่น
กับผูกพันเฝ้าคอยละห้อยหา
อาวรณ์ใครหนอช่วงในดวงตา
พร้อมเหว่ว้าเหมือนช่วง .. ที่ดวงใจ
O ยอมรับเถิด-อาวรณ์ .. หากซ่อนเร้น-
จัก-บีบเค้นลุกลามเกินห้ามไหว
ความคิดถึง, เสน่หา .. แสนอาลัย-
จักเหมือนไฟสุมอก .. เกินยกพ้น !
O ยอมเถิด-วางใจมอบ .. เพื่อตอบรับ-
แสงประดับพู้นสรวงจักร่วงหล่น-
ลงแทรกช่วงปริศนาในตาคน
ให้เอ่่อล้นหอมหวาน .. ณ กาลนี้ !




 

Create Date : 21 กรกฎาคม 2558
0 comments
Last Update : 26 กุมภาพันธ์ 2562 6:35:06 น.
Counter : 1456 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 


สดายุ...
Location :
France

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 150 คน [?]










O แม่ .. O






O เบิกบุญบวงผ่านไท้ - - - เทวา
ดลครอบจิตมารดา - - - ดับร้อน
รื่นรมย์กอปรทุกภา- - - - วะคิด นึกแม่
สัมผัสโลก-โลกสะท้อน - - - สบ-รู้ทันเสมอ


O ภาพนั้นค่อยผ่านวูบ .. เป็นรูป .. เรื่อง
ในตาเบื้องหน้านั้น-ภาพวันเก่า-
ผุดเผยความสดใสแห่งวัยเยาว์
และรูปเงาหนึ่งร่าง .. ที่กลางใจ
O สองมือนั้น .. สำหรับหยิบจับทำ
แดดเคี่ยวกรำเผาเนื้อ .. จนเหงื่อไหล
หากเพื่อลูก .. ร้อนแดด-เถิด .. แผดไป-
ฤๅ หยุดยั้งขวางได้ .. หัวใจนั้น !
O ทั้งคำพูดสอนสั่ง .. เคยดังแว่ว
ยังเหมือนแจ้วเจื้อยอยู่ .. ให้รู้หวั่น-
ผ่านมือไม้รูปเรียวอย่างเดียวกัน-
ไว้ข่มขวัญ .. ฝากคำ .. ความ-ย้ำเตือน
O จากนอนเบาะ .. จำเริญ .. จนเดินวิ่ง
จิตนั้นยิ่งห่วงใย .. ยากใครเหมือน
รักจนปานเหาะหาว .. เก็บดาวเดือน-
มาโปรยเกลื่อนกลาดพื้นให้ชื่นชม
O ทำงานเพื่อหาเงิน .. งกเงิ่นอยู่
ผ่านรับรู้แรงทุกข์ .. แรงสุขสม
เม็ดเหงื่อโทรมรูปกาย .. เมื่อสายลม-
ที่พัดห่มห้อมกาย .. เริ่มคลายตัว
O ทั้งผ้าถุง .. ผ้าแถบ .. ห่มแนบร่าง
ยังคงค้างนัยน์ตา .. เหมือนว่าชั่ว-
มือจับจูงผ่านวัน .. ยังสั่นรัว-
อยู่กับหัวใจลูกที่ผูกพัน
O วันแล้วและวันเล่าที่เฝ้าคอย-
ให้ลูกน้อยเติบใหญ่ .. พร้อมใฝ่ฝัน-
เห็นความดีจักอุโฆษ .. จนโจษจัน-
บทบาทนั้นทั่วไปที่ใจคน
O วันแล้วและวันเล่า .. ใฝ่เฝ้าถนอม
สองแขน, อ้อมอกอุ่น .. ป้อง-ฝุ่น-ฝน
ฤดูกาลผ่านคล้อย .. เฝ้าคอยปรน-
เปรอ ลูกน้อยสุขล้นอยู่บนวัน
O เม็ดเหงื่อหยาดย้อยไหล .. จากไรผม-
พร่างลงพรมเพื่อผ่อน .. แดดร้อนนั่น
หากก้าวยกย่างเหยียบ .. คงเงียบงัน-
ตามโอบอุ้มดวงขวัญ .. มุ่งมั่นนัก
O วันแล้วและวันเล่า .. คอยเฝ้ารอ
ด้วยหัวใจจดจ่อ .. ตาทอถัก-
แววห่วงใยอาทร .. ไม่ผ่อนพัก-
รอลูกรักกลับคอนมาย้อนเยือน
O สัญญาย้อน .. ทุกภาพล้วนภาพแม่
ที่คอยแห่ห้อมใจ .. พาไหลเลื่อน
เรื่องครั้งนั้น .. คราวนี้ .. คอยรี่เตือน-
เป็นภาพเปื้อนป่ายทั่ว .. แนบหัวใจ
O ลูกเติบใหญ่เข้มแข็ง .. แม่แรงลด
ค่อยสิ้นบทบาทผู้ .. อุ้มชูให้-
ลูกยกก้าวเหยียบย่างสู่ทางไป
เมื่อปลายวัยผ่านยุค .. เข้าคุกคาม
O ภาพนั้นทอด .. แผ่เงาทับเงาโศก
ด้วยงดงามบ่ายโบก .. อวดโลกสาม
แววตานั้น .. ลึกล้ำเกิน .. คำ-ความ-
อาจนิยามได้ถึง .. แม้กึ่งนัย
O ภาพสองแขนอุ้มชู .. เอ็นดูลูก
เช่นเชือกผูกรัดพัน .. เกินบั่นไหว
ล่ามร้อยจิตวิญญาณ .. ตราบกาลไกล-
เคลื่อนผ่านใกล้มาถึง .. ยังซึ้งนัก
O ภาพมือลูบหัวหู .. เอ็นดูสอน
ก็ผ่านย้อนมาเยือน .. คอยเคลื่อนกัก-
กุม อารมณ์อาวรณ์ไม่ผ่อนพัก-
เพื่อบ่งบอกความรักของแม่นั้น
O ทั้งรอยยิ้มแย้มว่า .. แววตาขึ้ง-
ที่นึกถึงย้อนไป .. ยังไหวสั่น
เสียงแจ้วเรียกลูกผ่านเมื่อนานวัน
ยังคงก้องครบครันในสัญญา
O ละภาพเคลื่อน .. วันวานก็ผ่านเผย
ความคุ้นเคยแต่น้อยก็คอยท่า
รอบเขตคามบริบทไกลจดตา
เคลื่อนผ่านอย่างแช่มช้า .. ให้ตามอง
O ภาพ .. รอยยิ้ม .. แยกแย้มที่แก้มแม่
ดั่งร่มแผ่เงาป่นความหม่นหมอง
เสียง .. พร่ำสอนผ่านหูให้รู้ตรอง
เพื่อปกป้องความคิด .. ปรุงจิตใจ
O ภาพวันนี้ .. คือแม่ที่แก่เฒ่า
อยู่กับเหย้าเรือนนอน .. นั่งนอนให้-
ลูกหลานย้อนมาเยือน .. อย่าเลือนไป-
ปล่อยแม่ให้เปล่าเปลี่ยวอยู่เดียวดาย
O ภาพ .. แม่อุ้มเห่กล่อม .. กลางอ้อมแขน
แววตาแสนอ่อนโยน .. ก็โชนฉาย
ซ้อนทับภาพ .. ภาพใหม่เมื่อวัยปลาย
นั่งตากสายลมอยู่ .. เพียงผู้เดียว !





New Comments
Friends' blogs
[Add สดายุ...'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.