Group Blog
 
<<
เมษายน 2556
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930 
 
7 เมษายน 2556
 
All Blogs
 

O เดียงสาเจ้า .. O








บังใบ กอไผ่



O คิดถึงมากเพียงไหนหนอใจเจ้า-
กับยั่วเย้าความสู่ - เคยรู้ไหม
แล้วที่คอยสั่นรัวทั้งหัวใจ-
เพราะความใครออดอ้อน .. นะ-อ่อนน้อย ?
O รู้หรือไม่รอบคะนึง .. หวานซึ้งเจ้า
นั้น - คอยเร้ารุมบท .. เกินปลดปล่อย
จากอารมณ์แห่งชู้ .. ที่รู้คอย-
ห่วงละห้อยถวิลหา .. ด้วยอาวรณ์
O ไม่ต้องข่มเอียงอาย .. ทำส่ายหน้า
เมื่อหวานซึ้งในตา .. เกินกว่าซ่อน
เมื่อ-ทุกความคำเย้า .. ยั่ว, เว้าวอน
แววเหลือบค้อนส่งมา .. แววตาใคร ?
O โอนั่น - รูปแก้มเผย .. ไยเฉยอยู่
หรือเลือดเรื่อซ่านสู่ .. ข่ม-สู้ .. ไหว
กระนั้นแล้วรอบชู้ .. เมื่อจู่ใจ-
แววตาเผยความนัย .. ข่มได้ฤๅ ?
O อารมณ์กอปรท่าที เหมือนมีนัย-
พลั้งเผลอให้ความถ้อย .. นั้น-คอยสื่อ
จน-รับรู้มองเห็น .. แฝงเร้น-คือ-
ท่วงทีดื้อดึงดัน .. ปิดกั้นไว้
O แต่เมื่อเรี่ยวแรงชู้ยังจู่โจม
เอาหวานโซมซาบอยู่, ย่อมรู้ได้-
ว่ามีเกลือเป็นหนอนคอยบ่อนไช
เปิดช่องให้หวานซึ้งเข้าตรึงทรวง
O โอ นั่น .. ภาพงดงามแห่งยามเช้า
เหมือนเร่งเร้าอ่อนหวาน .. ให้ผ่านช่วง
เผยอ่อนโยนท่วมแล้ว .. ที่แวว-ดวง-
ตาคู่เฝ้าแหนหวง .. ด้วยห่วงใย
O นั่น แววตาซ่อนยิ้ม .. เนตรพริ้มหลบ-
คล้ายรอสบ .. ออดอ้อน .. เว้าวอนให้-
อย่าเบือนหลบรอคอย .. ทำน้อยใจ
หากควรไล้โลมต้อง .. ด้วยสองตา
O เพลงสังคีตหวีดแว่ว .. เจื้อยแจ้วเสียง
ก็ผ่านความร้อยเรียงแต่เพียงว่า-
ชั่วยามที่หอมหวานนั้นผ่านมา
คือมารยาแห่งชู้ .. ล้อมจู่ใจ
O เรื่อยรี้อารมณ์เยาว์ .. กับเว้าวอน-
ความออดอ้อนส่งเสียงอยู่เพียงไหน
ภาพสัญญาเก่าก่อน .. คิดย้อนไป
รอยยิ้มก็โลมไล้ทั่วนัยน์ตา
O ใครหนอ แนบภาพไว้ .. เหนี่ยวใจเจ้า-
จนคอยเฝ้าฝากใจอาลัยหา
ใครหนอ ผ่านหอมหวานแห่งมารยา-
แนบสัญญาเจ้านั้น .. ผูกพันไว้
O รู้หรือไม่ใครนั้น .. ในวันนี้-
คล้ายรับรู้ท่าทีเจ้ามีให้
อ่อนโยนนั้นเต็มที .. ก็ที่ใจ-
เอ็นดูใครท่วมแล้วทั้งแววตา
O ภาพนั้น - แววซ่อนยิ้ม .. แก้มอิ่มเยาว์-
คงซ่านเลือดอุ่นเร้า .. ยั่วเย้าหา
เฝ้าคำนึงถึงอยู่ไม่รู้ลา
ทั้งหวังว่าถวิลอยู่ไม่รู้เลือน
O ภาพนั้น - แววขวยเขินสะเทิ้นอยู่
ด้วยเชิงชู้คำชายที่ป่ายเปื้อน-
ลงบนจิตอ่อนเยาว์ คอยเร้าเตือน
จะขยับหรือเขยื้อน .. สุดเคลื่อนพ้น
O สบภาพ - ความสดใสแห่งวัยเยาว์
ความเงียบเหงาในทรวงก็ร่วงป่น
ในภาพ - แก้มอิ่มเนียนนั้นเวียนวน-
ล้อหัวใจอับจนทุรนทุราย
O เอ็นดูความออดอ้อน .. เจ้าอ่อนน้อย
แววชม้อยชายเมียง หรือเพียงหมาย-
ฝากเลศนัยเจ้ามี .. ให้พี่ชาย-
รับรู้แววเขินอายในสายตา
O เอ็นดูความอ่อนไหว..ดวงใจนั้น
เฝ้าผูกพันรูปรอยเฝ้าคอยท่า
ดูเถิดแววปริบปรอยที่ปล่อยมา-
คล้ายรอมือเอื้อมคว้า .. เอามาครอง !
O คิดถึงน้อยหรือมาก .. แม้นยากรู้
คงยากสู้ .. ใฝ่เฝ้าเป็นเจ้าของ
ที่จำต้องฝ่าฟัน ..สู่ครรลอง-
ตามแววตาบ่งฟ้อง .. บอกช่องทาง !






 

Create Date : 07 เมษายน 2556
4 comments
Last Update : 11 พฤษภาคม 2562 14:26:26 น.
Counter : 1486 Pageviews.

 

สวัสดีค่ะคุณสดายุ
นางแบบสวยมากค่ะ เหมาะกับกลอนที่ไพเราะอ่อนหวาน

 

โดย: วลีลักษณา 7 เมษายน 2556 19:23:46 น.  

 

สวัสดีครับคุณวลี ..

นางเอกของคุณชายปวรรุจน์ .. ที่ผมมองว่าสวยที่สุดในบรรดา คู่ของ 5 สิงห์จุฑาเทพ .. แม้จะไม่สูงมากนัก

เที่ยวสงกรานต์ให้สนุกครับ

 

โดย: สดายุ... 8 เมษายน 2556 22:48:26 น.  

 


สวัสดีค่ะ...

O คิดถึงน้อยหรือมาก .. แม้นยากรู้
คงยากสู้ .. ใฝ่เฝ้าเป็นเจ้าของ
ที่จำต้องฝ่าฟัน ..สู่ครรลอง-
ตามแววตาบ่งฟ้อง .. บอกช่องทาง !

นั่นสิคะ...

งานราบรื่นนะคะ

 

โดย: น้องเล็ก IP: 118.172.104.16 9 เมษายน 2556 9:09:05 น.  

 

ตัวน้อย

งานราบรื่นค่ะ ..
สัปดาห์นี้เป็นสัปดาห์ที่ดีมาก สวยงามมากค่ะ .. เป็นความราบรื่นทั้งชีวิตและจิตใจ ..

พี่อยากให้เป็นอย่างนี้ตลอดไปเจ้าค่ะ

O ภาพนั้น - แววซ่อนยิ้ม .. แก้มอิ่มเยาว์-
คงซ่านเลือดอุ่นเร้า .. ยั่วเย้าหา
เฝ้าคำนึงถึงอยู่ไม่รู้ลา
ทั้งหวังว่าถวิลอยู่ไม่รู้เลือน

ดูแลสุขภาพนะคะ อากาศร้อนมากช่วงนี้

 

โดย: สดายุ... 9 เมษายน 2556 19:15:51 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 


สดายุ...
Location :
France

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 150 คน [?]










O แม่ .. O






O เบิกบุญบวงผ่านไท้ - - - เทวา
ดลครอบจิตมารดา - - - ดับร้อน
รื่นรมย์กอปรทุกภา- - - - วะคิด นึกแม่
สัมผัสโลก-โลกสะท้อน - - - สบ-รู้ทันเสมอ


O ภาพนั้นค่อยผ่านวูบ .. เป็นรูป .. เรื่อง
ในตาเบื้องหน้านั้น-ภาพวันเก่า-
ผุดเผยความสดใสแห่งวัยเยาว์
และรูปเงาหนึ่งร่าง .. ที่กลางใจ
O สองมือนั้น .. สำหรับหยิบจับทำ
แดดเคี่ยวกรำเผาเนื้อ .. จนเหงื่อไหล
หากเพื่อลูก .. ร้อนแดด-เถิด .. แผดไป-
ฤๅ หยุดยั้งขวางได้ .. หัวใจนั้น !
O ทั้งคำพูดสอนสั่ง .. เคยดังแว่ว
ยังเหมือนแจ้วเจื้อยอยู่ .. ให้รู้หวั่น-
ผ่านมือไม้รูปเรียวอย่างเดียวกัน-
ไว้ข่มขวัญ .. ฝากคำ .. ความ-ย้ำเตือน
O จากนอนเบาะ .. จำเริญ .. จนเดินวิ่ง
จิตนั้นยิ่งห่วงใย .. ยากใครเหมือน
รักจนปานเหาะหาว .. เก็บดาวเดือน-
มาโปรยเกลื่อนกลาดพื้นให้ชื่นชม
O ทำงานเพื่อหาเงิน .. งกเงิ่นอยู่
ผ่านรับรู้แรงทุกข์ .. แรงสุขสม
เม็ดเหงื่อโทรมรูปกาย .. เมื่อสายลม-
ที่พัดห่มห้อมกาย .. เริ่มคลายตัว
O ทั้งผ้าถุง .. ผ้าแถบ .. ห่มแนบร่าง
ยังคงค้างนัยน์ตา .. เหมือนว่าชั่ว-
มือจับจูงผ่านวัน .. ยังสั่นรัว-
อยู่กับหัวใจลูกที่ผูกพัน
O วันแล้วและวันเล่าที่เฝ้าคอย-
ให้ลูกน้อยเติบใหญ่ .. พร้อมใฝ่ฝัน-
เห็นความดีจักอุโฆษ .. จนโจษจัน-
บทบาทนั้นทั่วไปที่ใจคน
O วันแล้วและวันเล่า .. ใฝ่เฝ้าถนอม
สองแขน, อ้อมอกอุ่น .. ป้อง-ฝุ่น-ฝน
ฤดูกาลผ่านคล้อย .. เฝ้าคอยปรน-
เปรอ ลูกน้อยสุขล้นอยู่บนวัน
O เม็ดเหงื่อหยาดย้อยไหล .. จากไรผม-
พร่างลงพรมเพื่อผ่อน .. แดดร้อนนั่น
หากก้าวยกย่างเหยียบ .. คงเงียบงัน-
ตามโอบอุ้มดวงขวัญ .. มุ่งมั่นนัก
O วันแล้วและวันเล่า .. คอยเฝ้ารอ
ด้วยหัวใจจดจ่อ .. ตาทอถัก-
แววห่วงใยอาทร .. ไม่ผ่อนพัก-
รอลูกรักกลับคอนมาย้อนเยือน
O สัญญาย้อน .. ทุกภาพล้วนภาพแม่
ที่คอยแห่ห้อมใจ .. พาไหลเลื่อน
เรื่องครั้งนั้น .. คราวนี้ .. คอยรี่เตือน-
เป็นภาพเปื้อนป่ายทั่ว .. แนบหัวใจ
O ลูกเติบใหญ่เข้มแข็ง .. แม่แรงลด
ค่อยสิ้นบทบาทผู้ .. อุ้มชูให้-
ลูกยกก้าวเหยียบย่างสู่ทางไป
เมื่อปลายวัยผ่านยุค .. เข้าคุกคาม
O ภาพนั้นทอด .. แผ่เงาทับเงาโศก
ด้วยงดงามบ่ายโบก .. อวดโลกสาม
แววตานั้น .. ลึกล้ำเกิน .. คำ-ความ-
อาจนิยามได้ถึง .. แม้กึ่งนัย
O ภาพสองแขนอุ้มชู .. เอ็นดูลูก
เช่นเชือกผูกรัดพัน .. เกินบั่นไหว
ล่ามร้อยจิตวิญญาณ .. ตราบกาลไกล-
เคลื่อนผ่านใกล้มาถึง .. ยังซึ้งนัก
O ภาพมือลูบหัวหู .. เอ็นดูสอน
ก็ผ่านย้อนมาเยือน .. คอยเคลื่อนกัก-
กุม อารมณ์อาวรณ์ไม่ผ่อนพัก-
เพื่อบ่งบอกความรักของแม่นั้น
O ทั้งรอยยิ้มแย้มว่า .. แววตาขึ้ง-
ที่นึกถึงย้อนไป .. ยังไหวสั่น
เสียงแจ้วเรียกลูกผ่านเมื่อนานวัน
ยังคงก้องครบครันในสัญญา
O ละภาพเคลื่อน .. วันวานก็ผ่านเผย
ความคุ้นเคยแต่น้อยก็คอยท่า
รอบเขตคามบริบทไกลจดตา
เคลื่อนผ่านอย่างแช่มช้า .. ให้ตามอง
O ภาพ .. รอยยิ้ม .. แยกแย้มที่แก้มแม่
ดั่งร่มแผ่เงาป่นความหม่นหมอง
เสียง .. พร่ำสอนผ่านหูให้รู้ตรอง
เพื่อปกป้องความคิด .. ปรุงจิตใจ
O ภาพวันนี้ .. คือแม่ที่แก่เฒ่า
อยู่กับเหย้าเรือนนอน .. นั่งนอนให้-
ลูกหลานย้อนมาเยือน .. อย่าเลือนไป-
ปล่อยแม่ให้เปล่าเปลี่ยวอยู่เดียวดาย
O ภาพ .. แม่อุ้มเห่กล่อม .. กลางอ้อมแขน
แววตาแสนอ่อนโยน .. ก็โชนฉาย
ซ้อนทับภาพ .. ภาพใหม่เมื่อวัยปลาย
นั่งตากสายลมอยู่ .. เพียงผู้เดียว !





New Comments
Friends' blogs
[Add สดายุ...'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.