การอ่านคือรากฐานที่สำคัญ
ชีวิตได้ออกเดินทางตั้งแต่เราลืมตาขึ้นมองดูโลกใบนี้แล้ว
การอ่านหนังสือ เหมือนการตีตั๋วขึ้นรถไฟไปเที่ยวในที่ต่างๆ
ไม่ว่าจะเป็นอเมริกา ฝรั่งเศส เกาหลี ญี่ปุ่น ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ ฮ่องกง ลาว เวียดนาม
แม้กระทั่งดวงจันทร์ ดาวพฤหัส ดาวเคราะห์หมายเลข911 เราก็สามารถไปถึงได้
แต่ที่น่าตื่นตะลึงก็คือ
การอ่านทำให้เราท่องเดินเข้าไปในใจของใครต่อใคร
รวมทั้งใจของตัวเราเองด้วย


ผมชอบสโลกแกนของแพรวสำนักพิมพ์ที่ว่า “การอ่านคือรากฐานที่สำคัญ”
เห็นด้วยนะ
เพราะการอ่านจะทำให้เรารู้จักโลกกว้างขึ้น รู้จักเพื่อนมนุษย์มากขึ้น และรู้จักตัวเราเองดีขึ้น
สมัยเด็ก ผมชอบเข้าไปนั่งเล่นนอนเล่นอยู่ในโลกของนิยาย
อ่านบ้านทรายทองทีไรก็อยากให้ยัยพจมานกระโดดตบนังหญิงเล็ก
โทษฐานสำคัญตนผิด ชอบข่มขู่ผู้อื่นอยู่เรื่อยๆ
หมั้นไส้ชายกลางที่วันๆ เอาแต่เก๊กหล่อ ไม่ทำมาหากิน ทำตัวเหมือนปู่โสมเฝ้าทรัพย์
เลยอยากให้พจมานไปหลงรักท่านชายพจน์ ในเรื่องปริศนาแทน (จ๊ากกกกกกก-อันนี้เว่อร์ไปหน่อย)
แต่ถึงมันจะเป็นนิย้ายนิยาย แต่ก็ชอบอ่าน เพราะการอ่านทำให้รู้จักกับจินตนาการไม่รู้จบ
เคยไหม...ที่อ่านนิยายแล้ว น้ำตาไหลไปโศกนาฏกรรมชีวิตของตัวละคร
เคยไหม...ที่อ่านนิยายแล้ว อยากเป็นพระเอก-นางเอกในเรื่องนั้นๆ
เคยไหม...ที่อ่านนิยายแล้ว อยากลุกขึ้นมาเขียนนิยายเรื่องนั้น ในเวอร์ชั่นใหม่


ถามนักเขียนหลายคนที่รู้จัก แต่ละคนล้วนเคยผ่านอารมณ์แบบนั้นมาแล้วทั้งสิ้น
ทุกวันนี้ เราจึงเห็นนิยายที่นางเอกไม่จำเป็นต้องสวย ใส ซื่อ บริสุทธิ์
แต่เราจะเห็นนางเอกที่เป็นคนจริงๆ มีรัก โลภ โกรธ หลง และตดเหม็นเหมือนคนปกติทั่วๆ ไป
จะสังเกตได้ว่า นางเอกหลายเรื่องในละครเกาหลี ทั้งเฉิ่ม เชย ขี้โกหก ตดกลางฝูงชน
ไม่ใช่ผู้หญิงที่วันๆ เอาแต่ร้องไห้ คร่ำครวญ เพราะถูกตบ ถูกตี ถูกจิกหัวใช้ โดยไม่มีปากเสียง


“เก็บถ้อยคำของ “กนกพงศ์ สงสมพันธุ์” จากหนังสือ “บันทึกจากหุบเขาฝนโปรยไพร”มาฝาก”
...ชีวิตคือการเดินทางโดยตลอด เช่นคนพเนจร คนไร้บ้าน ไร้หลักแหล่ง
จริงอยู่ แม้จะมีมุมสำหรับหยุดพักชั่วคราว นับได้ระยะเวลายาวๆ เป็นปีหรือสองปี
แต่สถานที่เช่นนั้นก็เสมือนไม่มีอยู่จริง ไร้ความผูกพันมากพอที่จะรู้สึกว่าเป็นบ้าน
ขณะที่บ้านเกิดกลับมีม่านมายาบางอย่างบังตา ทำให้ไม่อาจเห็นหนทางกลับ
ภาวะเช่นนี้อาจดูเศร้า แต่ก็ไม่เกินไปนัก
ด้วยวิถีของคนเร่ร่อนเช่นนี้ ยังซ่อนไว้ด้วยความสนุกสนานจากการได้พบภาพชีวิตหลากหลาย
รับรู้ทุกข์สุขของนานาผู้คน พานพบทั้งเรื่องแปลกลึกซึ้ง เศร้ากินใจ เหลวไหลสุดห่าม ขันขื่นอย่างน่าหัวร่อ ฯลฯ
หลากเรื่องราวและวิถีชีวิตเช่นนั้นคือสมบัติมีค่าหนึ่งเดียวที่ผมมีติดตัว...





Create Date : 27 มิถุนายน 2553
Last Update : 27 มิถุนายน 2553 18:14:41 น.
Counter : 471 Pageviews.

4 comments
  
อ่านเรื่อยๆ มาเรียงๆ

ผมชอบความรัก แม้ความรักทำให้ผมร้องไห้
โดย: piglegshell IP: 161.200.133.219 วันที่: 7 กรกฎาคม 2553 เวลา:12:04:17 น.
  
อยากอ่าน เรื่องเอาความรักมาแลกกันไหมจังเลยค่ะ
โดย: ส้ม IP: 202.12.97.125 วันที่: 7 กรกฎาคม 2553 เวลา:14:51:11 น.
  
การชอบใครสักคน มันรู้สึกอย่างไรคะ
โดย: ส้ม IP: 202.12.97.125 วันที่: 9 กรกฎาคม 2553 เวลา:22:06:06 น.
  
ฉันอ่านชอบหนังสือเรื่อง เธอจะรักฉันถึงวันพรุ้งนี้ไหม

อ่านเกือบทุกวัน ไม่เคยรู้สึกเบื่อเลย..

ชอบความรักของ"เดียว" มากกกกกก ...
โดย: KAN. IP: 125.26.108.139 วันที่: 15 กรกฎาคม 2553 เวลา:11:36:21 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

แสง สีรุ้ง
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



แสง สีรุ้ง

ชอบการเดินทาง
ไปบนถนนแห่งความอ้างว้างในเมืองใหม่
โอบกอดตัวเองขณะเดินทางไกล
และแอบคิดถึงใครในบางคืน



เซ็กส์ให้ความสุขได้ชั่วยาม แต่รักเป็นฤดูกาลของชีวิต
มิถุนายน 2553

 
 
1
2
3
4
5
6
10
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
28
29
30
 
 
All Blog