Group Blog
 
<<
มีนาคม 2548
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
10 มีนาคม 2548
 
All Blogs
 
เหนื่อยไหม..สิ่งที่เธอทำอยู่ แต่ฉันรู้ว่าฉันเหนื่อย



สำหรับวันที่ผ่านมา..ในช่วงเดือนมีนาคมนี้ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร และที่ผ่านมามันส่งผลกระทบอะไรต่อฉัน

จนถึงวันนี้ ความเศร้าก็มาเยือนอีกครั้งหนึ่ง

แปลกนะ..คนเรา ไม่ว่าอยู่ในช่วงไหน ต่างก็ต้องพบเจอกับเรื่องที่ไม่สบอารมณ์กันทั้งนั้น ฉันเองก็เป็นหนึ่งในหลายๆ ช่วงที่ต้องพอเจอเช่นเดียวกัน แต่แปลกใจจัง ทำไมนับวันจึงทนได้ ทนได้มากขึ้นเรื่อยเรื่อย

คำว่าโตขึ้น โตขึ้น คงเป็นคำตอบที่พอจะช่วยทำให้ใจของฉันตอนนี้ที่กำลังแบกรับความรู้สึกที่ไม่อยากให้เกิดขึ้น - - ลดลง ลดลง

ณ วันนี้ที่เขียนไดอารี่เล่มนี้ ด้วยความรู้สึกที่แปลกแปลกในใจ ฉันยังไม่รู้เลยว่า สิ่งที่เธอคิดและเธอกำลังทำอยู่ คืออะไร

เธอเป็นใครหรือ ฉันชักเริ่มไม่แน่ใจ

ฉันชักเริ่มไม่แน่ใจในตัวตนที่แท้จริงของเธอเสียแล้ว ฉันเพียงได้แต่บอกกับตัวเองไว้ว่า สิ่งที่เราไม่เคยเห็นจากเธอ แล้วได้เห็น อาจจะเป็นเรื่องแปลกสำหรับเรา แต่มันน่าจะเกิดจากมุมบางมุมของเธอได้ถูกเปิดออกให้เราพบให้เราเห็นมากกว่า จึงทำให้เราพิศวงสงสัยเช่นนี้

แล้วตัวของเราก็เช่นกัน ฉันรับได้ในสิ่งที่เค้าเป็น แต่เธอเนี่ยสิ แค่เห็นเศษเสี้ยวบางมุมของฉัน ก็เริ่มไม่เข้าใจเสียแล้ว บางทีเธออาจช็อกกับความเป็นไปที่ได้ยลยินจากตัวฉัน

แล้วฉันเป็นใครหรือ...ฉันชักเริ่มไม่แน่ใจ

แล้วถ้าฉันจะถามกลับบ้างล่ะ...เธอจะว่าอะไรไหมนะ
ฉันอยากจะถามเธอกลับจังเลยว่า

เธอเหนื่อยกับการอยู่กับความคิดที่จมปลักฝ่ายเดียวบ้างไหม

เธอเหนื่อยกับการปิดกั้นไม่รู้เห็นถึงจิตใจคนอื่นเลยบ้างไหม

เธอเหนื่อยกับสิ่งที่เธอกำลังเป็นอยู่บ้างไหม

และอื่นๆ อีกหลายๆ คำถามที่ตามมา

วันนี้เธออาจร้องไห้..เพราะความเสียใจ เพราะใจเธอไม่อาจทานทนต่อสิ่งที่เกิดขึ้นได้ เธอเหนื่อยใจกับความทรงจำสีจางๆ ที่เธอคิดว่ามันเป็นความทรงจำสีจาง แต่จริงๆ แล้ว มันกำลังแผ่คลุมให้มืดบอดในใจเธอต่างหาก

เธอขอเลือกที่จะเก็บความรู้สึกที่ดีดี..แล้วละทิ้งสิ่งที่ไม่จำเป็นในชีวิตออกไป

แต่เธอหารู้ไม่ว่า..เธอกำลังทิ้งสิ่งเหล่านั้น ให้ดักดานในจิตใจของฉันไม่สามารถออกไปไหนได้เลย

ช่องว่างบางช่อง เธออาจจะหยิบยก ฉันอาจจะพูดถึง แต่สำหรับช่องว่างช่องนั้น ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นอุปสรรค สำหรับเราเลย หากแต่เธอจะเอื้อนเอ่ยมันออกมาให้มากที่สุด จนสุดท้ายกลายเป็นครหาประจำใจ

โลกของผู้ใหญ่เข้าใจยาก...ถ้ามองมุมกลับ..ทำไมโลกของเราต้องแบ่งแยก

ฉันไม่คิดว่า ผู้ใหญ่จะเข้าใจง่าย.แล้วก็ไม่คิดว่าโลกของเด็กจะเข้าใจยาก

แต่นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญเลย ฉันไม่คิดว่าเรื่องพวกนี้ จะเป็นจุดสำคัญที่สุด ฉันไม่เคยมองโลกที่ต่างกัน แต่สำหรับเธอ ฉันบอกได้คำเดียว ว่าฉันไม่รู้ ไม่แน่ใจ

พอได้รับรู้ผ่านที่บางที่ ฉันก็คิดว่าฉันเสียใจนะ กับสิ่งที่เธอคิด เธออาจจะบอกว่าความคิดของเธอ ความทรงจำของเธอ มันคงไม่มีค่ามากพอที่จะอยู่ให้ลึกลงไปในจิตใจของพวกฉัน

แปลว่าอะไรหรือ...ฉันยิ่งอ่าน..ฉันยิ่งเศร้าใจ

ความคิดบางอย่างผุดแล่นในใจ มือก็ยังคงพิมพ์ต่อไป ใจก็ยังคิดว่า ทำไม ทำไม แผ่วเบา แผ่วเบา

ถ้าคิดว่าช่องว่างช่องนั้น ทำให้คำว่า "ด้อยค่า" เด่นชัดขึ้น ทำไมถึงได้รู้สึกเหมือนกับว่า คำคำนี้ มันกำลังเชือดและเฉือนใจฉันอยู่ทุกที ทุกที

หมายความว่าเช่นไรหรือ ฉันก็ยังคงตั้งคำถามต่อไป

ณ วัยเลข 22 ของฉัน อาจจะเป็นเลข 2 เบิ้ล 2 ตัว แต่ไม่เคยคิดว่า จะต้องพบเจอกับเรื่องที่เป็นอุบัติเหตุอย่างไม่คาดฝันจริงๆ ถึงหลายครั้งหลายครา

เมื่อวันสิ้นปีที่ผ่านมา ฉันก็เคยเศร้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นจากคนรอบข้าง แต่มาจนถึงวันนี้ ไม่คิดเหมือนกันว่า จะโดนเข้ากับตัวเองอย่างจัง

ในเมื่อเธอสามารถบอกกล่าวอารมณ์ของเธอผ่านที่บางที่แห่งนั้น แล้วทำไมฉันจะบอกผ่านความรู้สึกที่แท้จริงของฉันผ่านที่นี่บ้างไม่ได้

เธออาจเหนื่อยใจกับความทรงจำที่ค่อยๆ จาง

แต่สำหรับฉัน ...ฉันเหนื่อยใจเป็น 2 เท่า กับการพยายามทำให้ความทรงจำแปรเปลี่ยน

ฉันยังไม่อยากปิดล็อกความทรงจำเพียงแค่นี้ ฉันไม่อยากจะให้หยุดอยู่แค่นี้ ฉันเพิ่งจะอายุเท่านี้เอง ฉันคงละเอียดอ่อนกับเรื่องเหล่านี้มากไป

ฉันถึงต้องมานั่งเศร้าเช่นนี้อยู่ลำพัง
กับโลกที่เธอเองก็นั่งเศร้าไม่ต่างเลย

คำถามสุดท้าย...ที่ฉันอยากจะปริปากถาม แต่มันคงยากจริงอย่างที่เธอบอก การเผชิญหน้าคือเรื่องที่ลำบากมากที่สุด

เธอเหนื่อยกับการทำใจ...
แต่ฉันกำลังเหนื่อยกับการซ่อมใจ

อย่างไหนเหนื่อยกว่ากันนะ..ไม่รู้หรอก

ฉันกล้าที่จะพูดแทนคนอื่นอีกหลายๆ คน ณ วันนี้ คนอีก 4 คนมองแบบเดียวกัน อาจจะดูเป็นการรุมความคิดของคน 1 คน แล้วทำให้เธอคิดว่า ความคิดของเธอด้อยค่าลงไป เมื่อเจอกับความคิดของคน 4 คน

เธออาจเหนื่อยใจจนถอยห่าง...แต่ทำไมเล่า ทำไมฉันต้องก้าวไปข้างหน้าตามเธอไปเรื่อยๆ

เหตุผลและคำตอบ...มันมีอยู่ในตัวเองแล้ว

เธอจะรู้บ้างไหมว่าเราแคร์ และเป็นห่วง อย่างใจจริง แต่เธอก็ประกาศอย่างชัดเจนแล้วหนิในที่แห่งนั้น ว่าเธอไม่คิดว่า เธอจะสามารถทำให้เราห่วงใยใจเธอได้

นับจากนี้ ไม่รู้จะเป็นอย่างไร เธอมากล่าวขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่าง เหมือนกับว่าเธอจะลาจากไป แต่หารู้ไม่ว่า เธอกำลังทำให้คนอ่านตายทั้งเป็น

ฟังดูเว่อร์ไปใช่ไม๊ล่ะ กับสิ่งที่เธอคิด เพียงเพราะเธอคิดว่ามันด้อยค่า
แต่สำหรับฉัน..มันไม่ใช่เลย ไม่ใช่เลยสักนิด

ขอบคุณที่แห่งนั้น
ที่ทำให้ฉันได้พบกับมุมที่ฉันไม่เคยเจอ
แต่ฉันไม่เคยคิดที่จะยุติเรื่องทุกสิ่งไว้เพียงแค่นี้หรอก

บางคนเคยบอกว่า เรื่องบางเรื่องต้องปล่อย
แต่ทำไมใจฉันปล่อยไม่ได้สักที
เสมือนมีอะไรบางอย่างมาคอยเตือนสติตลอดเวลาเสมอว่า ไม่ได้นะ ไม่ได้...
จะปล่อยให้ทุกอย่างคาราคาซังเช่นนี้ไม่ได้...
เพราะฉะนั้น...

ทุกอย่างจะต้องดำเนินต่อไป และต่อไป และต่อไป

เพียงแต่ว่า ถ้าวันใดแหงนหน้ามองฟ้า
แล้วสบายใจ ก็จงทำ
แต่ถ้าวันใด ฟ้าเจิดจ้ามากเกินไป
จ้องไปอาจปวดลูกตา
หรือวันใดฟ้าหม่นหมอง มองแล้วอาจทำให้ใจขุ่นเทา
ก็อยากให้รู้ว่า ผืนดินข้างล่าง บางทีก็น่ามองกว่าเยอะ
มันอาจจะแปรเปลี่ยนสายตาที่อ่อนล้า
ให้สบายมากขึ้นก็ได้

ฉันได้แต่คิดเช่นนั้น...เช่นนั้นจริงๆ

วันนี้ขอมาพร่ำยาวๆ อยากที่อยากจะบอก..ไม่ได้ละเอียดอ่อนกับหัวใจตัวเองเช่นนี้มาเกือบ 3 เดือนแล้ว

สงสัยว่าคราวหน้า ฉันคงจะต้องพกที่เหลาหัวใจ..เกลาใจให้บางกว่านี้อีกสักนิด หรือไม่ก็พกลูกบิดให้มากขึ้น เพื่อจะได้เปิดเข้าไปสู่จิตใจคนอื่นให้มากขึ้นกว่านี้สักที...

เอาวะ..ลองดูสักตั้ง...กับความรู้สึกที่พลาดพลั้ง...แต่หวังว่าจะไม่อยู่จีรังต่อไป


เพราะคิดว่า..แค่นี้คงไม่พอ..

ยาวจังเลย...แต่มาจากใจจริงๆ
วันนี้เลยไม่มีอารมณ์จะตกแต่งให้สีสันสดสวยได้..




Create Date : 10 มีนาคม 2548
Last Update : 10 มีนาคม 2548 11:12:52 น. 5 comments
Counter : 505 Pageviews.

 
เข้ามาอ่านความในหัวใจค่ะอิอิ อายุ 22 เลขสวยดีค่ะ เกิดปีหมูใช่ไหมค่ะ เดาดู


โดย: V-FAN ลืมล๊อกอิน (V-FAN ) วันที่: 10 มีนาคม 2548 เวลา:14:16:52 น.  

 
ติดไว้ก่อน

ยาวว่ะแค่มาบอกว่า อัพเหรอ

เห็นนะ กิกิ


โดย: เค้าเอง (เส้นหมี่ไม่ดำ ) วันที่: 10 มีนาคม 2548 เวลา:15:27:58 น.  

 
ความรู้สึกของเรา
เราต้องดูแลให้ดีที่สุด

^^

โดย: สมป๋อง แฟนน้องโบ วันที่: 10 มีนาคม 2548 เวลา:16:58:06 น.  

 
เฮ้ออออออออออออออออ...จัง!!!!!!


โดย: เด็กดื้อเงียบ วันที่: 19 มีนาคม 2548 เวลา:1:19:40 น.  

 
เทอ เราชอบง่ะ

ขอก๊อบไปไว้ของเรามั้งนะ

Please

ถึงมันจะนานแระก้อเหอะ

เราขอแระนะ

ตอนนี้เหตุการณืของเรา

เหมือนกัยเทอลย

เราเศร้ามาก เหนื่อยมาก

เง้ออออ

เพ้อเจ้ออีกแระเรา


โดย: น้ำตาล* IP: 58.8.138.3 วันที่: 9 พฤษภาคม 2551 เวลา:4:40:19 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

samurai_LuuLom
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add samurai_LuuLom's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.