Group Blog
 
<<
กันยายน 2552
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
 
12 กันยายน 2552
 
All Blogs
 

ยูยามะ : รักของคนธาตุไฟ

คนธาตุไฟ มีบุคลิกดึงดูดเพศตรงข้าม มีความจงรักภักดีต่อใครก็จะไม่เสื่อมคลายให้ความสำคัญกับความรักมากเป็นพิเศษ ใช้อารมณ์เป็นใหญ่จะเผาไหม้แม้แต่กับสิ่งที่รัก มักจะปิดกั้นความหวังดีและการช่วยเหลือจากคนอื่น เป็นคนเรื่องมาก ชอบการยกยอปอปั้น ชอบมีคนคอยติดสอยห้อยตามล้อมหน้าล้อมหลัง ชีวิตของคนธาตุไฟสามารถอยู่ได้โดยปราศจากความรักเพราะชอบเอาชนะ ทำให้ชีวิตไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่นัก
==========



“แรงมากกกกก” เรียวเปิด Magazine ในมือถึงกับเหวอ
“ไม่เท่าไรหรอก ” ยามะพี ยิ้มไม่ยี่หระ แน่สิ เค้าได้ฟังคำพูดพวกนี้มาไม่รู้เท่าไร ต่อเท่าไรแล้ว
“แล้วยูยะว่ายังไงบ้าง” เรียวถามพร้อมส่งความห่วงใยไปในน้ำเสียงและแววตา
“ก็ไม่ว่าไง” เสียงยามะพีชะงัก ตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง ก็ตั้งแต่ผลงานชุดนี้ออกมาดูเหมือนว่า ยูยะจะค่อย ๆหายออกไปจากชีวิต
“หมายความว่าไง” เรียวถามอย่างสงสัย อย่างยูยะเหรอ จะไม่ว่าไม่รู้สึกอะไร
“ไม่มีความหมาย….. ไปละ” ยามะพียักไหล่ เหมือนไม่ใส่ใจ เก็บกระเป๋า ไม่ลืมที่จะคว้าเอาหนังสือจากมือเรียวมาด้วย
“เดี๋ยวก่อนสิ” เรียวพยายามจะรั้งยามะพีไว้ แต่ไม่ทันแล้วยามะพีจากไปพร้อมกับประตูที่ปิดลง โดยที่เรียวไม่ได้เห็นสีหน้าของยามะพี

“ผมเกลียดยามะพี ” เสียงของยูยะยังคงก้องอยู่ในหู เหมือนมันเพิ่งผ่านไปไม่นาน และดูเหมือนจะเป็นคำพูดสุดท้ายที่ได้ยินจากยูยะ ยามะพีได้แต่พ่นลมหายใจออกช้า ๆ เป็นผลให้ผมที่ปรกอยู่กระพือไปตามลม จนเห็นรอยแผลเล็ก ๆ แต่มันเจ็บไปถึงชั้วหัวใจ
“ยามะพี กินข้าวหรือยังครับ”
“ยามะพี หิวไม๊ครับ”
“ยามะพี เหนื่อยไม๊ครับ”
“ยามะพี ร้อนไม๊ครับ”
“ยามะพี จะไปไหนครับ”
“ยามะพี วันนี้ดูดีจังครับ”
“ยามะพี ช่วยผมหน่อยครับ”
“ยามะพี ผมไปด้วยนะครับ”
“ยามะพี ผมช่วยถือให้นะครับ”
“ยามะพี ลองอันนี้นะครับ”
“ยามะพี... ยามะพี.... ยามะพี....” เสียงของยูยะพร้อมรอยยิ้มที่มีให้ยามะพีเสมอ ไม่ว่ายามะพีจะทำอะไร ที่ไหน ยูยะจะต้องมาวนเวียนถามไถ่และส่งยิ้มให้ข้างๆ เหมือนเงา ยามะพีเองก็ไม่ทำอะไรมากไปกว่า ยิ้มให้ บอกปัดอย่างเกรงใจ ไม่ต้อง ไม่เป็นไร อย่าลำบากเลย ขอบใจฉันทำเองได้ เหมือนจะปฏิเสธกลาย ๆ แต่สุดท้ายก็ยอมให้คนตัวเล็กได้ทุกที

“ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะยามะพี ดูซูบ ๆ ไปนะ” ฮิโรกิถลาเข้ากอดพร้อมเอ่ยทักทันทีที่ได้เห็นหน้ายามะพี
“ก็ไม่นะ” ยามะพีตอบแบบขอไปที สายตามองไปยังอีกคนหนึ่งที่อยากให้สนใจ แต่แล้วกลับไปสนใจกับเอกสารในมือตามเดิม
“ผอมเกินไป ไม่เห็นเหมือนใน Magazine เห็นแบบนี้แล้ว ฉันรักไม่ลงจริง ๆ ”ไม่เพียงแต่น้ำเสียงออดอ้อน ฮิโรกิเอามือไล้ข้างแก้ม ยื่นหน้าเข้าหาอย่างยั่วเย้าเลียนแบบ Magazine กันเลยทีเดียว
“เดี๋ยวเรียวก็ฉีกอกให้หรอก”ยามะพีขึงตาใส่อย่างไม่จริงใจนัก
“ถ้าเป็นเรียว ฉันยอมให้ฉีกอยู่แล้วล่ะ”ฮิโรกิส่งสายตาพราวให้เรียว ยิ้มให้เป็นความหมายที่รู้กันไม่กี่คน
“ตกลงนายจะไม่บอกยูยะจริง ๆ หรอ” เรียวตบไหล่ยามะพีเบา ๆ
“.......ไม่ดีกว่า” ยามะพีมองคนที่ถูกเอ่ยถึงก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา
“แต่..” เรียวพยายามจะค้าน แต่
“ไม่มีแต่ .... เรื่องมันจบไปแล้ว พอเถอะเรียว” ยามะพียกมือห้าม
“นายแน่ใจหรอ” เรียวถามอย่างเป็นห่วงได้แต่มองตามสายตาของยามะพีไป
“ได้ข่าวว่าโคยาม่า กะเคลมยูยะอยู่นิ” ฮิโรกิอีกแล้วว
“อ้าวหรอ ฉันนึกว่าชิเงะเสียอีก” เรียว
“พอหรือยัง” ยามะพีปิดหนังสือเสียงดัง ก่อนจะลุกขึ้น
“ยัง นายรู้รึยังว่าจะต้องไปถ่ายแบบแถบชานเมือง” เรียวรั้งยามะพีไว้
“รู้แล้ว” ยามะพีปลายตามอง หมั่นไส้เรียวกับฮิโระ ขณะที่คุยกับยามะพี สองคนก็ยังคลอเคลียกันไม่ห่าง
“ยามะพี” เรียวเรียกเหมือนเตือนสติ
“อะไร”ยามะพีเสียงขุ่น
“ปรับความเข้าใจกันซะเถอะ” เรียวทอดเสียงอ่อน แต่กลับไม่มีเสียงตอบจากยามะพี
“ฮิโรกิ”ยามะพีกับเรียวร้องเสียงหลง ก็ตอนนี้ ฮิโรกิทาบริมฝีปากบางเข้ากับมุมปาก สายตาดูตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก่อนยามะพีจะผลักฮิโรกิออกอย่างลืมตัว
“ปากแข็ง ไปกันเถอะเรียว ”ฮิโรกิหัวเราะชอบใจ ปลายตามองไปตามสายตายามะพี ก่อนจะควงแขนเรียวจากไป
“ถ้าฉันเป็นนาย ฉันจะตามไปนะ” เรียวหันมาบอกอย่างอดไม่ได้ ทำไมเรียวจะไม่เห็นสายตาของยามะพีที่จับจ้องอยู่ที่ยูยะ


‘ยามะพี จะไปทำงานต่างจังหวัด งั้นเราไปซื้อของเตรียมตัวกันนะครับ’ เสียงยูยะก้องอยู่ในหู
แต่วันนี้ ...ยูยะไม่ได้อยู่ตรงนี้ ยามะพีได้แต่หยิบ ๆ จับ ๆ ของใช้ที่คิดว่าจำเป็นจะต้องใช้ ....การเลือกของมันยากแบบนี้นี่เอง
ของในมือข้างนึง กับมือที่ว่างเปล่าอีกข้างนึง ถ้าเป็นเมื่อก่อน
“ยามะพี ขอผมจับมือนะครับ ผมกลัวหลง” ไม่ทันที่จะได้ตอบอะไร มือเล็กสอดเข้าหามือใหญ่ ความอบอุ่นเล็ก ๆ ที่วันนี้ไม่มีแล้ว
“ยามะพี ผมจัดเสื้อให้นะครับ ไปคราวนี้แดดร้อน เอาเสื้อบาง ๆ ไปนะครับ”
“ยามะพี กางเกงผมจัดให้เป็นกางเกงไว้ตรงนี้นะครับ”
“ยามะพี หมวก แว่น รองเท้าแตะ และผ้าเช็ดตัว ผมไว้มุมนี้นะครับจะได้หยิบง่าย ๆ”
“ยามะพี สบู่ ยาสีฟัน แชมพู โลชั่น sun block ไม่ต้องเอาไป เดี๋ยวผมจัดการให้ ให้ผมพักห้องเดียวกับยามะพีนะครับ”
แล้วครั้งนี้ล่ะ
“ผมเกลียดยามะพี” ยามะพีลืมตาช้า ๆ ความฝันมันยังเจ็บขนาดนี้ แล้วความจริงที่ต้องตื่นมาเจอ.....
เสียงเพลงบนรถดังคลอ ๆ พอให้ได้ยิน แต่ยามะพีจำมันได้ดี
“ยามะพี ลองฟังเพลงนี้นะเพราะมากกกกกกก”นั่นเป็นคำพูดของยูยะ
“เธอเป็นคนเดียวที่ฉันจะรัก
และอยากจะบอกเธอคือทุกสิ่ง
เพียงขอให้รู้ว่าใจหนึ่งดวงนี้
ไม่ทิ้งให้เธอต้องอยู่ลำพังจากนี้จนตาย

ใครดียังไงในชีวิตฉัน
ขอปฏิเสธไม่ยอมให้หัวใจรักคนไหน
ชีวิตจะอยู่ตรงนี้ตลอด และจะย้ำตลอด
มีแต่เธอทั้งหัวใจ จะมีแต่เธอฉันสัญญา”

เมื่อก่อน ฟังเพลงนี้ แล้วรู้สึกว่ามันก็เหมือนเพลงรักทั่ว ๆ ไป แต่วันนี้ทำไมมันทำเอายามะพีรู้สึกแน่นหน้าอก
“พี่ครับเปลี่ยนเพลงให้หน่อยครับ” เสียงคุ้นหูดังมาจากท้ายรถ
“พี่ครับไม่ต้องเปลี่ยน” ไม่รู้ทำไม บอกได้คำเดียวว่ารู้สึกขัดใจกลับเสียงจากท้ายรถ
“พี่ครับ เอาเสียงลงให้หน่อยครับ” เสียงดังจากท้ายรถ
“นี่ก็เบาแล้ว ถ้างี้ปิดไปเลยดีกว่า” ยามะพี เสียงแข็ง
“พี่ครับจอดรถด้วยครับ” เสียงจากท้ายรถอีกแล้ว
“พี่ครับไม่ต้องจอด ” ยามะพีบอกอย่างหัวเสีย
“เฮ้ย” ..... คนทั้งรถร้องพร้อมกัน
“จะเข้าห้องน้ำ” หลายคนประสานเสียงกัน อย่างเบื่อหน่าย
“ยูยะ ลงไปด้วยกันนะ” โคยาม่าหันมาถามยูยะที่ดูอารมณ์ขุ่น ๆ
“ไม่ดีกว่าครับ” ยูยะยิ้มให้น้อย ๆ แล้วก็หลับตาลงเหมือนไม่อยากให้เซ้าซี้
เสียงประตูรถปิดลง เสียงถอนหายใจก็ดังขึ้นพร้อม ๆ กัน ทำเอายูยะลืมตาขึ้นมองไปที่ประตู แต่แล้วก็ต้องชะงัก ยามะพีไม่ได้ลงไปด้วย
น้อยใจ ปวดใจ เสียใจ ผลงานล่าสุดของยามะพีใน Magazine ความใกล้ชิดระหว่างยามะพีกับผู้หญิงคนนั้น สายตาสื่อความหมายแบบนั้น แม้ว่ายามะพีจะให้สัมภาษณ์เพราะอยากโตขึ้น แต่ยูยะรู้ ว่ามันไม่ใช่ ยามะพี ชอบและทุ่มเทกับงานก็จริง แต่ยามะพีก็เลือกและใส่ใจงานและผลที่จะตามมาเช่นกัน ทั้ง ๆ ที่ยูยะอยู่กับยามะพีอยู่ด้วยกันแทบตลอดเวลา จะมีก็แต่วันนั้น...งานชิ้นนี้ ยามะพีไม่เคยบอกว่า จะทำ หรือต้องทำ ได้รู้ได้เห็น ก็เมื่อมันถูกวางแผงแล้ว รู้พร้อม ๆ กับคนทั่วไป
ความเงียบในรถทำให้ได้ยินเพียงแค่เสียงลมหายใจเท่านั้น
‘ถ้าฉันเป็นนายฉันจะเลือกบอกความจริงกับยูยะนะ อย่างน้อยยูยะก็ควรจะได้รู้ว่าทั้งหมดนายทำไปเพื่ออะไร เพื่อใคร’ เสียงของเรียวดังก้องอยู่ในหู
“ตู๊ด........”เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเรียกเอายามะพีตื่นจากภวังค์
“ครับ ได้ ๆ อยู่ตรงไหนครับ เดี๋ยวผมเอาลงไปให้นะครับ โคยาม่าจะเอาอะไรอีกไม๊ครับ” ยูยะเสียงใสพูดไปหัวเราะไปไม่ได้รู้เลยว่าเสียงหัวเราะเสียดหัวใจใครบางคน
“ปัง” เสียงประตูรถถูกปิดอย่างแรงเล่นเอาคนที่คุยโทรศัพท์เสียงใสสะดุ้ง
=================
“ทำไมใสชุดนี้ลงมาล่ะ”ฮิโรกิร้องทัก เมื่อเห็นยูยะ ใส่ชุดคลุมอาบน้ำลงมา
“ก็แค่ทานข้าวแป๊บเดียวเองนิครับ เรียวก็ใส่ลงมาเหมือนกัน” ยูยะพยักเพยิดไปทางเรียว
“จ้ะ”ฮิโรกิ ลากเสียงสายตาส่งไปหาใครอีกคนที่ดูเหมือนจะตะลึงมากกว่า
“ปัก..”เสียงกระแทกแก้วลงที่โต๊ะตามด้วยเสียงช้อนส้อม เล่นเอาคนในโต๊ะสะดุ้งบ่งบอกให้รู้ถึงอารมณ์ของคนที่เป็นต้นเหตุของเสียง
“เป็นอะไรไป ยามะพี” เรียวหันมาถาม
“จะเป็นอะไรได้ ก็เป็นบ้านะสิ”ฮิโรกิเหน็บด้วยปาก ถากด้วยรอยยิ้ม
“ช่างเหอะ ๆ ไม่ต้องไปสนใจมัน กิน ๆ” เรียวร้องเรียกให้น้องน้องในโต๊ะ เลิกสนใจและกินข้าวกันต่อ
....
“ ยามะพีฉันว่านายเมามากแล้ว พอเถอะ” เรียวแย่งแก้วเหล้าออกจากมือ ยามะพี
“ไม่เป็นไร ฉันยังไม่เมา” ยามะพีโบกไม้โบกมือ
“พอทีเถอะ ยามะพี” ฮิโรกิ พูดอย่างเหลืออด
“ ไม่เกี่ยวกับนายอย่ามายุ่ง” ยามะพี เริ่มเสียงดัง
“ ก็ไม่ได้อยากยุ่งนักหรอก แต่ทุเรศลูกตามากกว่า ทำดี ทำเท่ห์ แล้วไง หึ แล้วทำไรได้ไหม โถ พ่อพระ ปิดทองเข้าไปนะ หลังพระ น่ะ ปิดเข้าไป พ่อพระเอก” ฮิโรกิออกอาการทั้งน้ำเสียงทั้งหน้าตา
“ฮิโรกิ” ยามะพีเรียกเสียงดัง
“ทำไม”ฮิโรกิเสียงดังกลับ
“พอเหอะ ๆ ไปเหอะยามะพีฉันไปส่งนายที่ห้องเอง” เรียวห้ามทัพ ก่อนที่มันจะลุกลามไปมากกว่านี้
“ไม่ต้องฉันกลับเองได้” ยามะพีปัดมือเรียวออก ลุกขึ้นยืน โอนไปเอนมา
ยามะพีเดินโซไปเซมาเพื่อจะเข้าห้องพัก แต่แล้วภาพที่เห็นตรงหน้าทำเอา ยามะพีตาสว่าง เสียงหัวร่อต่อกระซิกของคนที่เคยเดินตามยามะพีไปไหนต่อไหน เสียงหัวเราะของคนที่เคยมีเพื่อยามะพีคนเดียว ตอนนี้เสียงหัวเราะนี้ กำลังมีให้กับคนอื่น
“ไม่ไปด้วยกันจริง ๆ หรอยูยะ” โคยาม่ายืนออดอ้อนด้วยท่าทางน่ารัก
“ไม่ดีกว่าครับ” ยูยะตอบ เสียงหัวร่อ ไม่เท่ากับภาพยูยะโน้มเข้าหาโคย่าม่า
“กลับมาเร็ว ๆ นะครับ” ยูยะโบกมือไหว ๆ ยิ้มให้
ยูยะกำลังจะเปิดประตูเข้าห้อง แต่แล้วกลับมีอีกมือหนึ่งมากุมมือยูยะไว้
“เอ๊ะ” ยูยะร้องอย่างไม่พอใจ
“ทำไม” ยามะพีเสียงอ้อแอ้
“ทำไมอะไรครับ” ยูยะหันมาถามน้ำเสียงติดไม่พอใจ
“ทำไม...”ยามะพีอึกอัก
“ถ้าไม่มีอะไรผมขอตัวพักผ่อนนะครับ พรุ่งนี้มีงานต้องทำแต่เช้า” ยูยะปัดเอามือของยามะพีออก ก่อนจะหันไปเปิดประตู
“ฉันขอโทษ” ยามะพีเอามือยันประตูไว้ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“ไม่เห็นมีอะไรต้องขอโทษนิครับ” ยูยะเอ่ยตอบโดยไม่มองหน้า
“ยูยะหันมามองฉัน” ยามะพีจับให้ยูยะที่พยายามขืนตัวให้หันหน้ามามอง แต่ยูยะก็เบี่ยงหันหน้าไปทางอื่น
“ ผมเกลียดยามะพี” ยูยะเสียงเครือ เอ่ยบอกโดยไม่มองหน้า
“ถ้านายเกลียดฉัน มองฉันแล้วพูดคำนั้นอีกครั้ง ฉันจะปล่อยนายไปและไม่ยุ่งกับนายอีก” ยามะพีบอกช้า ๆ น้ำเสียงสั่นไม่แพ้กัน
.... ยูยะหันมามองหน้ายามะพี น้ำตาคลอ ความเงียบชั่วอึดใจดูเหมือนจะยาวนานมากสำหรับคนสองคน ยามะพีมองเข้าไปในสองตาของยูยะ แววตาที่ร่าเริงของยูยะ กลับกลายเป็นแววตาที่มีแต่ความเศร้า ยามะพี นายทำสิ่งที่ถูกต้องจริง ๆแล้วหรือ ทุกครั้งที่ได้เห็นแววตาคู่นี้
“ยามะพี.....ผม....” ยูยะเอ่ยออกมาอย่างยากเย็น พร้อมกับหยดน้ำตาที่คลอ ๆ พร้อมจะร่วงหล่นลง แต่ไม่ทันที่จะได้พูดไปมากกว่านี้ริมฝีปากอุ่น ๆ ของคนตรงหน้าก็ประกบเข้ากับริมฝีปากของยูยะเหมือนกับไม่ต้องการให้มีเสียงใด ๆ เล็ดลอดออกมาได้อีก สองมือกอดรัดยูยะไว้ราวกับหากปล่อยไปแล้วร่างตรงหน้าจะหายไป สัมผัสที่เริ่มต้นอย่างรุนแรง ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นโหยหาและนุ่มนวล ..
“อย่าเกลียดฉันนะยูยะ” ยามะพีกระซิบอย่างแผ่วเบา ก่อนจะปล่อยให้ทุกสัมผัสเป็นไปตามความต้องการ

=================
“ทำไมยามะพีไม่บอกผมล่ะครับ เรื่องถ่ายแบบ” ยูยะถามอย่างน้อยใจ
“ฉันก็ไม่ได้ไม่อยากบอก แต่ไม่อยากให้นายไม่สบายใจ” ยามะพีตะแคงตัว มือไล้ไรผมที่ปรกหน้ายูยะออกให้อย่างเอ็นดู
“แต่...”ยูยะเอ่ยปากได้เพียงแค่นั้น ยามะพีก็ใช้นิ้วไล้ไปตามริมฝีปากก่อนจะใช้ริมฝีปากสัมผัสลงเบา ๆ ที่ริมฝีปากของยูยะอีกครั้ง
“นายไม่เชื่อใจฉันหรือไง” ยามะพีส่งเสียงเบา ๆ ที่ข้างหู อย่างน้อยใจ
“ไม่ใช่อย่างนั้นครับ แต่....ยามะพีไม่เข้าใจ” ยูยะดูเหมือนยังคงเจ็บปวดและสับสน
“เชื่อใจฉันนะ สิ่งที่ฉันทำ ไม่เคยคิดหรือต้องการให้นายเสียใจ เพียงแค่เชื่อใจฉัน ได้ไหม” ยามะพีทอดเสียงอย่างอ่อนโยน บรรจงจูบเบา ๆ ที่หน้าผากมน ไล่มาที่เปลือกตา ปลายจมูก จนถึงริมฝีปาก สายตาที่จ้องมองมา สัมผัสอย่างที่เรียกร้องและต้องการคำตอบ ทำเอายูยะสั่นไม่น้อย
“ครับ” ยูยะรับคำก่อนจะซุกตัวเข้าหาอ้อมอกของยามะพี ราวกับต้องการหยุดทุกอย่างที่เคยทำให้เสียใจไว้เพียงเท่านี้
“ยูยะ”ยามะพีเรียกคนในอ้อมกอด
“ครับ” ยูยะเงยหน้าขึ้นมองคนเรียกอีกครั้ง ยามะพีจึงเปลี่ยนเป็นลุกขึ้นนั่ง ยูยะ ลุกขึ้นนั่งตาม
“วันหลังอย่าใส่เสื้อผ้าแบบนี้ออกไปไหนอีกนะ”ยามะพีเปลี่ยนโทนเสียงให้เข้มขึ้น ก่อนที่จะขยับชุดคลุมของยูยะให้เข้าที่เข้าทาง
ยูยะได้แต่ส่งเสียงหัวเราะคิกคัก
“นึกว่าจะไม่สนใจซะแล้ว” ยูยะล้มตัวลงหัวเราะร่า
“หมายความว่าจงใจจะยั่วให้โมโหงั้นสิ”ยามะพีทำท่าจะเอาเรื่องโน้มตัวลงค่อมยูยะไว้
“ไม่ใช่นะครับ ....แต่หวงใช่ไม๊ล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า”ยูยะส่งเสียงใส
“ไม่ใช่อย่างงั้น”ยามะพียังทำปากแข็ง
“เอ๊ะ ไม่ใช่อย่างนั้นแล้วอย่างไหนกันครับ ....” ยูยะ ส่งเสียงเหมือนไม่พอใจ พยายามลุกหนียามะพี
“จะไปไหน”ยามะพีคว้าเอาตัวยูยะไว้
“ไปให้พ้นจากที่นี่”ยูยะทำแง่งอน
“นี่ห้องนายไม่ใช่หรอ” ยามะพีทำเสียงล้อ
“งั้นยามะพีก็ออกไปเลยครับ” ยูยะทำไม่แยแส เชิดใส่
“ไม่ไป” ยามะพี ลุกขึ้นนั่ง เชิดใส่ให้เหมือนกัน
“งั้นผมไปเอง” ยูยะทำเหมือนจะไปจริง ๆ ยามะพีต้องรีบลุกจากเตียงมาคว้าตัวไว้
“จะไปไหน” ยามะพีถามอย่างออดอ้อน
“ไปให้พ้นจากตรงนี้”ยูยะสะบัดใส่
“พูดอีกทีสิ”ยามะพีก้มลงกระซิบที่ข้างหู ก่อนเม้มติ่งหูเบา ๆ
“ยามะพีปล่อยครับ”ยูยะพยายามแกะมือออก และร้องบอดด้วยเสียงสั่น ๆ
“อะไรนะ” ยามะพีจงใจแกล้ง
“ยามะ..” ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ เสียงออดก็ดังขึ้น
“ยูยะ เปิดประตูหน่อยจ้า”เสียงอ้อแอ้ของโคยาม่า ดังมาจากหน้าประตู
“ยามะพีปล่อยครับ โคยาม่ามา” ยูยะพยายามแกะมือออก ส่งเสียงร้อนรน
“ทำไม” ยามะพีน้ำเสียงโมโห เปลี่ยนจากยามะพีคนก่อนหน้านี้ลิบลับ
“ปล่อยครับ” ยูยะพยายามแกะมือออก
“ไม่ปล่อย” ยามะพียังดื้อดึง แข่งกับเสียงออดที่ดังอยู่ มือไม้เริ่มอยู่ไม่สุขปั่นป่วนยูยะจนสั่นไปทั้งตัว
“หยุดดื้อได้หรือยัง” ยามะพีส่งเสียงหยอกล้อ เมื่อยูยะอ่อนลงไปมากแล้ว
“ยามะพี” ยูยะค้อนวงใหญ่
“ ยูยะเปิดประตูหน่อยจ้ะ” โคยาม่ายังคงเคาะประตูต่อไป ยามะพีจับเอาสองมือยูยะโอบตัวเองไว้จากด้านหลังก่อนจะเดินนำไปที่ประตู แม้ว่ายูยะจะขัดขืน
“อะไรกันโคยาม่า เคาะผิดห้องแล้ว” ยามะพีตีขรึม
“เอ่อ....”โคยาม่าร้องอย่างงง ๆ
“ไป ๆ ฉันจะนอน” ยามะพีร้องไล่
“เอ่อ แต่นี่...” ยังไม่ทันที่โคยาม่าจะพูดจบยามะพีก็ปิดประตูห้องใส่
“ก็ถูกนี่หว่า” โคยาม่าได้แต่เกาหัวแกรก ดูเบอร์ห้อง ...
“ยามะพีทำไมทำแบบนี้ล่ะครับ” ยูยะหยิกหมับเข้าให้ที่หลังมือของยามะพี
“ทำไมห่วงมันหรอ” ยามะพี กัดฟัน
“ห่วงสิครับ โคยาม่าจะนอนไหนล่ะครับ” ยูยะพูดออกมาอย่างที่คิด
“ช่างหัวมัน”ยามะพีบอกอย่างไม่พอใจ ก่อนจะเดินฟาดงวงฟาดงาไปที่เตียง
ยูยะ ส่ายหัว ก่อนจะเดินไปคว้าโทรศัพท์ที่หัวเตียง
“จะโทรไปไหน” ยามะพีหัวเสีย ยูยะทำทีไม่สนใจยามะพี และเลือกที่จะไม่ตอบ
“รุ่นพี่เรียวจังหรอครับ ผมยูยะนะครับ มีเรืองจะรบกวนให้รุ่นพี่หาห้องให้โคยาม่าสักห้องนะครับ ครับ ๆ ขอบคุณมากนะครับ”
ยูยะวางสายไปแล้ว ยามะพียังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ปลายเตียง ยูยะสอดตัวเองเข้าใต้ผ้าห่ม ยามะพียังคงนิ่ง
“จะไม่นอนใช่ไม๊ครับยามะพี” ยูยะอดพูดติดจะขำ
ยามะพีไม่ตอบลุกขึ้นซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ยูยะได้แต่ขำ คนเอาแต่ใจ ชอบเอาชนะตรงหน้าเสียจริง ๆ ก่อนจะขยับตัวเข้าหา ยกมือยามะพีมาโอบเอวตัวเองไว้ ยามะพีกระชับวงแขนของตัวเองให้แน่นขึ้น จนยูยะหัวเราะคิก
“จะมองอีกนานไม๊” ยามะพีพูดทั้ง ๆ ที่ไม่ลืมตา ยิ่งทำให้ยูยะหัวเราะหนักเข้าไปอีก
“ตอนยามะพีถ่ายแบบกับผู้หญิงคนนั้น รู้สึกยังไงครับ” น้ำเสียงของยูยะจริงจัง จนยามะพีต้องลืมตา
“ทำไมหรอ”ยามะพีลุกขึ้นนั่ง
“ผมก็แค่...อยากรู้”ยูยะบอกด้วยน้ำเสียงแผ่ว ๆ
“ก็...”ยามะพีเอ่ยออกมาแค่นั้นทำเอาคนถาม ยิ่งอยากรู้ ลุกขึ้นนั่งจ้องหน้า
“ก็อะไรครับ” ยูยะถามน้ำเสียงเจือความไม่มั่นใจ ภาพทุกภาพลอยเข้ามาในหัวอีกครั้ง
“ก็....”ยามะพียังส่งเสียงยั่วเย้า อย่างสนุก
“ช่างเหอะครับ นอนดีกว่า” ยูยะตัดบท ก่อนล้มตัวลงนอน หันหลังให้ยามะพี
“โธ่”ยามะพีโน้มตัวลงนอน จูบลงเบาที่ข้างขมับ ก่อนจะดึงให้ยูยะหันหน้ามาหากัน
“ตอนที่ฉันถ่ายแบบอยู่กับผู้หญิงคนนั้น ไม่ว่าจะหน้าตา ริมฝีปาก ไม่ว่าส่วนไหน ๆ ในตอนไหน ๆ ”ยามะพีไม่พูดเปล่าไร้ไปตามส่วนต่าง ๆ ที่ได้เอ่ยถึงเล่นเอายูยะเกร็งไปทั้งร่าง
“ก็ไม่ทำให้ฉันรู้สึกอะไรกับผู้หญิงคนนั้นได้” ยามะพีบอก
“โกหก”ยูยะเอ่ยสวนอย่างรวดเร็ว พร้อมกับท่าทีที่แข็งขืน
“จริง ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับผู้หญิงคนนั้น” ยามะพีร้องบอก
“แต่สายตา ท่าทาง...”ยูยะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้า ๆ ไม่ยอมสบตา
“สายตาแบบนี้หรือเปล่า” ยามะพีเชยคางยูยะให้สบตา
“ท่าทางแบบนี้หรือเปล่า” ยามะพีเอาหน้าผากชนหน้าผาก มองเข้าไปที่ดวงตา ก่อนบรรจง จูบเบา ๆ ลงข้างขมับ
“ทุกครั้งที่ฉันมองเค้า ฉันจะนึกถึงแต่นาย เข้าใจฉันหรือเปล่า”ยามะพีบอก
ไม่มีเสียงตอบจากยูยะมีเพียงสัมผัสเท่านั้นเป็นคำตอบของทุก ๆ คำถาม








 

Create Date : 12 กันยายน 2552
1 comments
Last Update : 13 กันยายน 2552 8:15:39 น.
Counter : 979 Pageviews.

 

ได้มาแล้วหนึ่งธาตุ ฮิ้วววววววววววววววววว แต่เหมือนคนแต่ง จะเอาความชอบส่วนตัวมาใส่อ่ะ เรียวอ่ะ เรียว คิกๆๆๆๆ เป็นเพื่อนพระเอก ที่มีบทบาท อยู่ทุกย่อหน้าเลยนะ พออ่านจบ เลยต้องไปหาภาพ ยามะพี ถ่ายรูปกับผู้หญิงคนนั้นมาดูอีกรอบ

แล้วก็นะ เวลาจะไปต่างจังหวัด รบกวน ยูยะ มาจัดกระเป๋าให้หน่อยได้มั๊ย

อยากได้คนรู้ใจแบบนั้นบ้างจัง

 

โดย: สะใภ้คาเมนาชิ IP: 58.9.27.151 13 กันยายน 2552 20:17:45 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


salanare
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add salanare's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.