ความสุขที่หาได้บนโลกใบนี้
Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2549
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
11 ธันวาคม 2549
 
All Blogs
 
ลังกาหลวง.."เส้นทางพิสูจน์ขา..ดอยลังกาพิสูจน์ใคร ??" (ตอน 2)



มาแล้วตอนต่อของภาคแรก ใครยังไม่ได้อ่านภาคแรกต้องไปอ่านก่อนนะ เดี๋ยวไม่อินไปกับเรื่องราวของทริปนี้..ที่คราวนี้ถึงจะยาวแต่ก็อยากจะเขียนบอกเล่าไว้เตือนความทรงจำให้ขำขำยามเซ็งกับอะไรก็แล้วแต่..ที่ยังไม่รู้ว่าคืออะไรในภายภาคหน้า..งงป่ะ เขียนเองก็งง งง อยู่เหมือนกัน มองไปที่ด้านซ้ายมือ ที่เขียนว่า All blogs อ่ะนะ..จะเห็นชื่อเรื่องเดียวกันเลย..คลิ๊กไปเลยนั่นคือจุดเริ่มของเรื่องยาวๆ ที่คุณกำลังเผลอเข้ามาอ่านนี่แหล่ะ..

กว่าจะออกจากบ้านปูก็ปาเข้าไปเจ็ดโมงกว่าเกือบจะแปดโมงแล้ว เติ้ล..เป็นสารถีมือสองในเช้านี้ เราเข้าสู่เส้นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 118 ไปอำเภอเวียงป่าเป้า เขตจังหวัดเชียงราย ตรงสู่อุทยานแห่งชาติขุนแจ ซึ่งจะมีช่วงขึ้นเขาเข้าโค้งเป็นระยะๆ เติ้ลใช้เท้าเหยียบคันเร่งไป พร้อมใช้ปากบ่นไปว่า เนี่ย..ข้าเหยียบคันเร่งจนจะถึงพื้นถนนอยู่แล้ว ยังเร่งไม่ขึ้นเลยว่ะ..แหมก็ยังเนี่ยแหล่ะ..รถวัยสะรุ่น (รุ่นพ่อข้าเอง)

ในที่สุดเราก็ถึงจุดนัดหมายเจอกับอีกกลุ่มแบบไม่สายจนเกินไป (หมายความว่าสายนิดหน่อยอ่ะนะ) เจอกับสาวมั่นหัวหน้าทริปครั้งนี้ ซึ่งเคยพบกันตอนล่องแก่งลำน้ำว้าคราก่อน ซึ่งเธอยังคงคอนเซ็ปของตัวเองไว้อย่างเหนียวแน่นดังเดิม เธอชื่อ “สีม่วง” ม่วงจริงๆ นะ หมวกจรดเชือกรองเท้าม่วงหมด (ตอนหลังมาเช็คภาพที่ถ่ายมาปรากฏว่า กกน เธอก็ม่วง..อิอิ) มองไปมองมาเจอเพื่อนใหม่หน้าเก่าที่เคยเจอครั้งเที่ยวล่องแก่งน้ำว้าหลายคน พวกมาก่อนเค้าเอาของออกมากองๆ เพื่อเตรียมแบ่งสมบัติของตัวเองไปให้พี่ๆ ลูกหาบช่วย กลุ่มเราก็ต้องรีบเอาของออกมากองบ้าง โชคดีที่หัวหยิกจัดเสร็จแล้วเราก็เลยไม่เสียเวลาตอนนี้มากนัก..อิอิ

ก่อนจะเริ่มต้นการผจญภัย หัวหน้าอุทยานฯ ก็ปฐมนิเทศนักท่องเที่ยวน้องใหม่สำหรับการเดินป่าดอยลังกาแห่งนี้ พร้อมแนะนำนิสิตสัมพันธ์ !!? ไม่สิไม่ใช่งานรับน้องซักกะหน่อย แนะนำเจ้าหน้าที่นำทางพร้อมทั้งอาสาสมัครที่เป็นชาวบ้าน และบรรดาลูกหาบที่จะร่วมคณะไปกับเราในครั้งนี้ น้ำเสียงแสดงความมุ่งมั่นของหัวหน้าอุทยานฯ บอกเล่าความเป็นมาของอุทยานแห่งชาติขุนแจ และเส้นทางที่เราจะไปเจอะเจออีก 3-4 วัน ข้างหน้า ความสำคัญของดินแดนแห่งนี้เป็นถึงต้นกำเนิดลำธารสำคัญของต้นน้ำลุ่มน้ำโขงแห่งอินโดจีน ที่หล่อเลี้ยงผู้คนนับหลายร้อยล้านคนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ฟังแล้วความภูมิใจข้างในมันก็ดันๆ จนทำให้รู้สึกว่าตัวจะพองกว่าปกติ แค่เพียงตาน้ำจุดเล็กๆ แต่ก็ให้ชีวิตไม่รู้เท่าไหร่ จุดเล็กๆ แต่ยิ่งใหญ่นี้ อยู่ในบ้านของฉันนะจะบอกให้…ฉันรักเธอจัง..ประเทศไทย…

ยอดสูงสุดในอุทยานแห่งชาติขุนแจ คือ ยอดดอยลังกาหลวง มีความสูงจากระดับน้ำทะเล 2,031 เมตร โดยจัดเป็นเทือกเขาที่มีความสูงเป็นอันดับ 5 ของประเทศ

อันดับหนึ่ง …ดอยอินทนนท์ ไปมาแล้ว สะดวกดีไปได้ทั้งครอบครัว

อันดับสอง…ดอยผ้าห่มปก ยังไม่เคยไป แต่ชอบชื่อจัง...ดูหนาว หนาว อุ่น อุ่น ยังไงไม่รู้

อันดับสาม…ดอยหลวงเชียงดาว…รอคิวไปคราวหน้า

อันดับสี่…ภูสอยดาว…ไปมาแล้วสมัยเอ๊าะๆ ตอนเรียนมหาลัย จำได้ตอนนั้นก็แทบแย่ ที่แย่น่ะ หมายถึงนายจอห์นนะ..ไม่ใช่ข้าพเจ้า เพราะจอห์นโดนเจ้าหน้าที่ค้นเจอใบเมเปิ้ล 1 ใบในกระเป๋ากล้อง ตอนขากลับลงถึงตีนดอยโดยที่เจ้าตัวไม่รู้อิโหน่อิเหน่เลยสักนิด ฮ่า ฮ่า.. I’m เอง..อิอิ ยัดไว้ด้วยความใส ซื่อ ไร้เดียงสา จากความเยาว์วัย (แว่ะ..อ่านถึงตรงนี้ให้พักไปอ้วกได้ 5 วินาที) แต่เราก็เป็นเด็กที่ฉลาดนะ คือไม่ใส่ในกระเป๋าตัวเอง เอาไปใส่กระเป๋าเพื่อนดีกว่า..อิอิ ก็อยากได้เป็น souvenir จากยอดภูนี่นา มายากจะตาย ดีที่เจ้าหน้าที่เค้าไม่ให้วิ่งเอากลับไปคืนบนยอดภูไม่งั้น.....ฮือ..ไม่อยากจะคิด


กลับมาดอยลังกาได้แล้ว โทษที..ออกนอกเรื่องอยู่เรื่อย.. ก็เวลาความทรงจำดี ดี เก่าๆ แวะมาเยี่ยมเยียนทีไรมันอดไม่ได้จะต้องนั่งอมยิ้มระลึกชาติทุกทีเลย…
พอฟังความเป็นมาของสถานที่ การปฏิบัติตัวและข้อห้ามต่างๆในการดำรงชีวิตในป่าแล้ว..หัวหน้าอุทยานฯ ก็แจกเบอร์โทร..อ่านไม่ผิดหรอก แจกเบอร์โทรศัพท์จริงๆ เผื่อพลัดหลงป่า อยู่ยอดเขาแล้วพอจะมีสัญญาณโทรศัพท์ก็โทรกลับมาแจ้งหัวหน้าได้…เจ้าพระคูณ....ขออย่าให้มีโอกาสได้ใช้เลยนะเบอร์นี้เนี่ย…(แต่จดไว้ก่อนดีกว่า อุ่นใจดี)

เรียบร้อย จัดของเสร็จทุกคนพร้อมแล้ว นักท่องเที่ยว 18 คน เจ้าหน้าที่และลูกหาบกว่า 10 ชีวิต โดดขึ้นท้ายรถกระบะของอุทยานที่จะไปส่งยังจุดปล่อยตัว สถานีทวนสัญญาณอำเภอดอยสะเก็ต หรือที่เรียกกันเท่ห์ๆว่า 'สถานีเรดาห์' ที่รู้สึกว่าจะอยู่บนยอดเขาลูกหนึ่งสังเกตจากรถกระบะที่ไปส่งเก่าแต่เก๋ามาก เพราะแรงดีไต่ขึ้นเขาแบบแรงไม่ตก นึกถึงรถพ่อที่จอดพักรออยู่ที่อุทยานฯ ถ้าเอามาส่งถึงสถานีเรดาห์มีหวังลุ้นกันหน้าเขียวแน่ๆ แต่ขอโทษ เดี๋ยวนี้ถึงจะไม่ไหว แต่เมื่อก่อนเจ้า ย 6969 คันนี้ก็พาครอบครัวเราตระเวนมาทั่วเหนือจรดใต้แล้วนะ ดอยสูงอันดับหนึ่งของประเทศเค้าก็เคยพาไปมาแล้วนะคร้าบบบ…ชวนออกนอกเรื่องอีกหน่อย เห็นเลขทะเบียนรถเค้าไหมล่ะ ย 6969 เลขสวยสุดยอด แต่ก็แปลกใจพ่อไปแย่งเค้ามาได้ไง ไม่ต้องไปต่อคิวประมง ประมูล แบบที่ชาวบ้านกระเป๋าหนาเค้าทำกันเหรอ เพิ่งมารู้ตอนโตว่า..เลขมัน..แบบว่าดูทะลึ่งยังไงก็ไม่รู้..สงสัยเลยไม่มีใครเลือกไป ก็บอกแล้วไง..ครอบครัวนี้เค้าใส ซื่อ กันทั้งตระกูลไม่มีใครคิดมากสักคน….ฮ่าฮ่า

ไป ไป ขึ้นเป้..เสียงของสีม่วงกระตุ้นต่อมต่างๆ ให้ตื่นตัวได้เป็นอย่างดี หลังจากที่แบ่งของต่างๆ อาทิ เต็นท์ และอุปกรณ์ที่ใช้ส่วนรวม ให้ลูกหาบส่วนกลางเรียบร้อย ลืมเล่าไปกลุ่มเรา 5 คน ตัดสินใจจ้างลูกหาบส่วนตัว 1 คน ตั้งแต่ตอนที่ติดต่อกับหัวหน้าทริปในครั้งแรก เนื่องจากคิดพิจารณาอย่างถ้วนถี่แล้ว สมบัติเป็นของนอกกายแต่ก็อยากขนไปให้เยอะเข้าไว้อ่ะนะ แต่ว่าคราวนี้ขอเอาตัวเองให้รอดก่อนดีกว่า… เป้หลังเราจึงมีแต่ของจำเป็นที่ต้องแบกเอง เช่น กระเป๋าตังค์ โทรศัพท์ กล้องถ่ายรูป ยา เสื้อผ้านิดหน่อย ขนมหวานๆ พวกลูกอมชุ่มคอชื่นใจ ที่สำคัญที่สุดก็คือขวดน้ำพลาสติกคนละขวดสองขวด ยังจำได้ สายตาพี่ลูกหาบที่มองของกลุ่มเรา 5 คน ถ้าอ่านจากสายตาแล้วแปลเป็นภาษาพูด น่าจะแปลได้ประมาณว่า..แหม..แม่?..ขนอะไรมากันนักหนาว่ะเนี่ย ?? ความจริงแล้วของที่ให้พี่เค้าแบกไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไรหรอก เพียงแต่มันเป็นของใหญ่ๆ เช่น ถุงนอน เสื้อผ้าไม่กี่ชุด แต่บังเอิญชุดใหญ่เพราะเจ้าของตัวใหญ่..(ตรงนี้หมายถึง..เติ้ล) จานชามกินข้าว แล้วก็ถุงขนมถุงใหญ่นิดหน่อย (ยืนยันใหญ่นิดหน่อย)


จุดปล่อยตัว..'สถานีเรดาห์'



เริ่มต้นการพิสูจน์ขา (ขาใครขามัน)


เราเดินออกจากสถานีเรดาห์ตัดเข้าป่าข้างทาง ที่เส้นทางช่วงแรกก็ทำให้ขาสั่นซะแล้ว ก็ทางเดินที่เล็กนิดเดียว ความกว้างพอวางเท้าได้เพียงแค่สองเท้าเท่านั้น ต้องเดินเรียงหนึ่ง (เออ...ใครมันจะมาเดินเรียงหน้ากระดานอยู่ในป่าล่ะเจ๊ ?) ด้านซ้ายมือแนบเขา ด้านขวามือเป็นหุบเขาลาดลงไปสุดสายตา..อึ๋ย..เสียวจัง

พอหลุดจากทางเดินแคบๆ ค่อยยังชั่วหน่อย เดินสบายได้แหงนหน้าชมนกชมไม้กะเค้าบ้าง พระอาทิตย์ทำงานขยันสุดๆ อากาศอบอ้าว พอให้เหงื่อซึมๆ จั๊กกะแร้แฉะๆ (แหวะ)แต่โชคดีเรายังอยู่ใต้ร่มเงาต้นไม้ใหญ่ เดินขึ้นๆ ลงๆเขาตอนแรกๆ อวัยวะส่วนต่างๆ ดูตื่นตระหนก..ตูมาทำอะไรที่นี่เนี่ย..เสียงพี่น้องฝาแฝดขาซ้าย ขาขวา ตะโกนถามอย่างไม่สบอารมณ์ บางช่วงดูเหมือนจะทำทีเป็นประท้วงหมดแรง ขาอ่อนซะเฉยๆ ต้องให้พี่หัวใจเข้าไปเคลียร์กันยกใหญ่..ใจเย็นๆ..เค้าพามาพักผ่อน...พักผ่อนอะไรกันเพ่?? เหนื่อยจะตายXX.. อยู่แล้ว เสียงฝาแฝดคู่เดิมสบถไม่ค่อยสุภาพนัก เอาน่า..ช่วยเจ๊เค้าหน่อยนะ..เค้าจะมาพิสูจน์ตัวว่า..'เค้ายังสาว'..เฮ้ย!! ไม่ใช่ เค้าจะมาพิสูจน์ว่า..เค้ายังไหว..ตะหากเล่า..เฮอะ เฮอะ..เสียงหัวใจปลอบขวัญอวัยวะส่วนอื่น พร้อมกันนี้ก็คงจะปลอบใจตัวเองไปด้วยนั่นแหละนะ


เส้นทางเดินนี้..ยังอีกยาววววววไกลลลลลลลล จริงๆ


พักกินข้าวเที่ยงจ้า..ประโยคจากสรวงสวรรค์ชัดๆ เลย..ความจริงไม่ได้หิวอะไรมากมายหรอกนะเพียงแต่อยากจะนั่ง..นิ่งๆ..เท่านั้นเอง ว่าแล้วข้าวกลางวันของเรา 5 คน ก็ถูกงัดออกมาจากเป้ใครคนหนึ่งไม่แน่ใจว่าจากเป้ฟอดรึปล่าว..ยังไงก็ขอบใจมากจ้า ต้องขอบใจเพราะท่าจะแบกหนักเอาการข้าวเหนียวถุงเบ้อเริ่มหลายถุง..


หมูนิดหน่อย ข้าวเหนียวมากหน่อย...อร่อยสุดๆ


กินอิ่มนึกว่าจะได้ นั่งเล่นให้หายเมื่อยสักหน่อย..ไป ไป ขึ้นเป้..เสียงแจ๋วเจ้าเดิม ตะโกนไล่ความขี้เกียจที่กำลังเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยกับความง่วง จนกระเจิงเผ่นแน่บเข้าป่าหายไปเลย..เส้นทางช่วงบ่ายเหมือนเดิม ขึ้นๆ ลงๆ ชายป่าบ้าง เดินตามสันเขาบ้าง ลมพัดมาเป็นระยะๆ พอช่วยลดอุณหภูมิในร่างกายลงบ้าง เราก้มหน้าก้มตาเดินกันเงียบกริบ..ไม่อ่ะ มันไม่เครียดขนาดนั้น..มีเรื่องเก่าๆ แวะเวียนมาร่วมเดินทางกับเราด้วย..จำหนุ่ยได้ปล่าว หนุ่ยชื่อจริงว่าอะไร? หนุ่ยไหนฟ่ะ?..ก็หนุ่ยที่ไปเอ็นฯ ใหม่เรียนที่วิทยาจุฬาไง...อ๋อ..หนุ่ยนั่นเอง..(ป่านนี้ยังนึกหน้าหนุ่ยไม่ออกเลย..อิอิ) หวานเค้าไปเรียนที่ไหนเหรอ นี่ นี่จำต้อยได้รึเปล่า? อ๋อ ก็ต้อย ฉันทลักษณ์ไง เฮ้ย! นั่นมัน เก๋ฉันทลักษณ์ ต้อยน่ะชื่อจริงว่า ลักขณา ศักดิ์โสภิณ ตะหาก นายจอห์นเสียงดังลั่น เป็นไงล่ะเถียงเค้าไม่ได้เลย มาทั้งชื่อจริง นามสกุลจริง ก็ต้องยอมเค้าแหล่ะ สาวเมเจอร์เค้านี่ (เมเจอร์ที่มีอยู่ไม่กี่คนอ่ะนะ)

ใกล้ถึงแล้วครับอีกนิดเดียว..เสียงพี่สุชาติเจ้าหน้าที่นำทางที่ดันมาเดินปิดท้ายแถวกับกลุ่มเรา พี่สุชาติแกแต่งชุดทหารพราน พร้อมกับแบกปืนยาวลูกซองสุดเท่ห์ มาด้วยเผื่อมีใครมากวนใจแกเวลาเดินป่า..ฮู้ โหดไปมั่งเพ่... ..พี่ๆ ปืนมีกระสุนกี่นัดนะครับ.... เติ้ลถามพี่สุชาติ ทำไมเติ้ลจะขอจองไว้สักนัดเผื่อปลิดชีพตัวเอง เวลาเดินต่อไปไม่ไหวเหรอจ๊ะ..เสียงเพื่อนๆ ตะโกนถามด้วยความสงสัย..

ไปไป อีกนิดเดียว..หลังจากได้กำลังใจจากพี่สุชาติคนนำทางก็มีแรงฮึดอีกเฮือก ยันกายแปกเป้ที่ดูเหมือนว่าดูจะหนักขึ้นเรื่อยๆ ..WoW.. It's cool ไม่ใช่เสียงสาวชาวต่างชาติที่ไหน แต่เป็นเสียงดัดจริตสุดๆ ของสาวไทยที่หน้าบานสุดขีดเมื่อขึ้นมายืนสัมผัสสายลมเย็นบนแนวสันเขา...กล้องถ่ายภาพทุกตัวถูกงัดขึ้นมาบันทึกความงาม ดูลีลาหนุ่มๆ ในกลุ่มเราแต่ละตัว เอ้ย..แต่ละคนดิ สุดยอด แถมที่ฮาสุดก็ คือ หัวหยิกที่พกพาร่มมาเดินป่าด้วย..ดูภาพเอานะว่าหนุ่มๆ เค้าใช้ร่มทำประโยชน์อะไร


สี่หนุ่มสี่มุม(เมือง) หรือ สี่ผู้พิทักษ์องค์หญิง เฮอะ เฮอะ



ดูท่าท่านซะก่อน โดยเฉพาะพ่อคนหน้าสุดเนี่ย..สุดยอด



นี่ไงประโยชน์ของร่ม ที่ไม่ได้ใช้แค่บังแดด แต่ใช้จัดแสงให้นายแบบได้ด้วย..อิอิ


วันนี้จุดหมายของเราอยู่ที่ดอยผาโง้ม แต่เราจะพักที่หุบเขาตีนดอยผาโง้ม ใกล้แหล่งน้ำที่เป็นน้ำซับจากภูเขาที่ใส เย็นชื่นใจสุดๆ (ใสแต่อย่าเขย่าขวดเวลาดื่มนะเดี๋ยว ไม่ใส..อ้าว!!..) กางเต็นท์กันก่อน เตรียมหั่นผักไว้สำหรับทำมื้อเย็น แล้วค่อยขึ้นไปชมพระอาทิตย์ ดวงเดียวกันกับที่บ้าน แต่มาตกอย่างสวยงามที่ยอดดอยผาโง้ม..แต่ไอ้ทางขึ้นผาโง้มนี่สิ ทรมานใจจริงๆ ทั้งสูง ทั้งชัน พรรคฝ่ายค้านในใจทำงานอีกแล้ว..เฮ้ย ดูพระอาทิตย์ตกตรงนี้ก็พอมั้ง..ก็เห็นชัดอยู่นะ มองหน้ากันไปมา ดูจากสีของหน้าที่ออกจะขาวซีดๆ ของเพื่อนบางคน ที่ถ้าตื้ออีกหน่อยก็คงตอบตกลงนั่งชมพระอาทิตย์ตกกันริมผาครึ่งทางก่อนถึงยอดผาโง้มเป็นแน่...ไปเถอะ อีกนิดเดียวเองจะถึงยอดดอยแล้ว สู้สู้ เสียงของฟอดและสายตาของหลายคนส่งมาให้กำลังใจให้ไต่เขาขึ้นไปต่อ แหม ถ้าเปลี่ยนจากกำลังใจเป็นกำลังขาได้ก็ดีนะซิ..พูดเล่น...แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว..เหนื่อยพร้อมกัน..หยุดพักรอพร้อมกัน..เดินต่อพร้อมกัน..แล้วจะเอาอะไรอีกล่ะกับคำว่า "เพื่อน"

เย้ เย้... ถึงแล้ว ยอดดอยผาโง้ม สวยจัง ยังมีเวลาอีกนานกว่าพระอาทิตย์จะตก..เก็บภาพกันให้มันหมดแบตเตอรี่ไปเลยดีกว่า (ก็แบตมันเหลืออีกแค่ 3 min เองนี่น่า ฮือ ฮือ)


นี่ไงยอดดอยผาโง้ม..เฮ่ออออ กว่าจะถึงยอด...



เฝ้ารอพระอาทิตย์เลิกงาน



หกโมงกว่าๆ คุณพระอาทิตย์เซ็นต์ชื่อกลับบ้านเรียบร้อย โฮ้..ทำงานหนักกว่าเราตั้งหลายชั่วโมงนะเนี่ย..


พอพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า เก็บภาพกันอย่างจุใจเรียบร้อย ก็ถึงขากลับซึ่งเป็นช่วงขาลง..ที่ไม่อยากจะคิด ก็มันทั้งสูงทั้งชัน แถมฟ้าเริ่มมืดอย่างรวดเร็ว..แต่ขอโทษ..มีเทคนิคพิเศษที่ไม่อาจนำภาพมาให้ดูได้ (มันทุเรศเกิน..ฮ่าฮ่า)แต่ขอบอกว่าเทคนิคนี้ใช้ได้ดี เพียงแต่ต้องมีกางเกงที่ผ้าหนาๆ หน่อยโดยเฉพาะบริเวณก้นให้หนานุ่มไว้ยิ่งดี..

คืนนั้นกับข้าวธรรมดาๆ แต่ดูเหมือนจะทวีความอร่อยขึ้นหลายเท่าตัว...เฮ่ออิ่มจัง...ไปอาบน้ำดีกว่า..อาบน้ำในเต็นท์..ใช้ทิชชูเปียกแทนน้ำ หอมชื่นใจ..

หลับยัง?? เสียงจากเต็นท์ตรงข้ามตะโกนถาม อือ ยัง..เล่นต่อเพลงกันไหม? เอาอีกแล้ว..ฉันยังจำภาพกิจกรรมยามค่ำคืนของทริปลำคลองงูได้ เพลงโค-ตะ-ระ เก่าเลยชาวบ้านอื่น รู้อายุขัยพวกเราหมด..แต่ขอโทษคราวนี้หนักกว่าเก่า..เคยได้ยินไหมเพลงนี้..ดอกบัวตองนั้นบานอยู่บนยอดดอยดอกเอื้องสามปอย บ่เกยเบ่งบานบนลานพื้นดิน..สุดยอด..เก่ามากกกกกก แต่ก็ไพเราะสุดๆ จาก เพื่อนฟอด..ที่จิตเผลอกระเพื่อมไปเมื่อวันก่อน..แล้วเคยได้ยินไหมเพลงนี้... ยาว ยาว เสียงรถไฟแล่นไปหัวใจมันเศร้า อะไรประมาณนี้แหละ...ไม่มีทาง ต้องไม่มีใครเคยได้ยินแน่ เพราะของจริงเค้าร้อง วาว วาว เสียงรถไฟแล่นไปฤทัยครื้นเครง ไม่ใช่หรือจ๊ะ นี่มั่วซะเพลงผิดความหมายเลยนะ..อือ ก็แบบว่าหาเพลงมาต่อจากเพลงที่แล้วที่จบลงด้วยคำว่า 'ยาว' ไม่ได้นี่น่า..อิอิ น่า หยวน หยวนนะ..คนกันเอง.. นะนะ

เสียงเงียบไปตอนไหนไม่รู้ รู้แต่ว่าคืนนี้สงสัยจะนอนสบายหลับสนิทแบบไม่ฝันชัวร์...

โอ้โฮ้ เล่ายาวจังแค่วันเดียว..ขนาดเล่าไม่ครบทุกคำทุกประโยคนะเนี่ย..แบบว่าเรื่องราวบางช่วงบางตอน ขอแค่เก็บไว้ในใจ เก็บไว้ในความทรงจำก็มีความสุขแล้ว


Create Date : 11 ธันวาคม 2549
Last Update : 16 ธันวาคม 2549 23:00:35 น. 19 comments
Counter : 655 Pageviews.

 
เป็นไงล่ะ ภาคนี้มีเพลง..ล่องแม่ปิง..ให้ฟังด้วย ชอบจัง..แบบว่าเสียง 'ซึง' มันเข้ากับบรรยากาศบนยอดดอยของเราดีชะมัด ถึงแม้ว่ายอดลังกาหลวงจะไม่มีดอกบัวตองสักดอกก็เถอะ..

ใครไม่อยากฟัง ก็เบาเสียงลำโพงเอาเองนะ แบบว่าไม่มีปุ่มให้ on/off นะจ๊ะ แต่ฟังเถอะ เพราะสุดๆๆ

เนื้อเพลง..ล่องแม่ปิง..
ศิลปิน จรัล มโนเพ็ชร
ขับร้องโดย คุณแม่ของลานนา คัมมินส์

Intro..........

ดอกบัวตองนั้นบานอยู่บนยอดดอย
ดอกเอื้องสามปอย บ่เกยเบ่งบานบนลานพื้นดิน
ไม้ใหญ่ไพรสูง นกยูงมาอยู่กิน
เสียงซึงสะล้อ..จ๊อยซอเสียงพิณ
คู่กับแดนดินของเวียงเจียงใหม่
สาวเจ้าควรภูมิใจ บ่ลืมว่าเฮาลูกแม่ระมิงค์

คนงามงามต้องงามคู่ความเด่นดี
ต้องฮักศักดิ์ศรีของกุลสตรีแม่ญ่าแม่ญิง
เยือกเย็นสดใส..เหมือนน้ำแม่ปิง
มั่นคงจริงใจ ฮักใครฮักจริง
สาวเอยสาวเวียงพิงค์ สาวเครือฟ้าเคยซมซาน
อีกแม่สาวบัวบาน..นั่นคือนิทานสอนใจ

(ดนตรี......)

ล่องแม่ปิง


โดย: จิกน้ำ วันที่: 13 ธันวาคม 2549 เวลา:23:07:41 น.  

 
ชอบจัง !!


โดย: หัวหยิก IP: 58.147.106.61 วันที่: 15 ธันวาคม 2549 เวลา:10:37:24 น.  

 
H a P P y B i R t h D a y K a

H a P P y B i R t h D a y K a



โดย: โสมรัศมี วันที่: 15 ธันวาคม 2549 เวลา:23:15:15 น.  

 
เล่าเรื่องได้สนุกจัง กระตุ้นต่อมอิจฉาอย่างแรง


โดย: ป้อม IP: 58.8.174.34 วันที่: 15 ธันวาคม 2549 เวลา:23:15:17 น.  

 
แวะมาอวยพรวันเกิดค่ะ
สุขสันต์วันเกิดนะคะ


โดย: Htervo วันที่: 16 ธันวาคม 2549 เวลา:0:23:19 น.  

 
ขอให้มี

ความสุข

ในวัน

คล้าย

วันเกิดครับ





โดย: somnumberone วันที่: 16 ธันวาคม 2549 เวลา:1:04:04 น.  

 
ชื่อเพลงอะไรเหรอค่ะ เพราะจังเลยอยากได้code ฮิฮฺ สุขสันต์วันเกิดค่ะ มีความสุขมากๆนะค่ะ
< img src=//img.freecodesource.com/gallery/images/banners/prod_671_22375.gif>


โดย: Hawaii_Havaii วันที่: 16 ธันวาคม 2549 เวลา:3:55:20 น.  

 

สวัสดีก๊าบ ... ผมชื่อโชแปงค๊าบ



Happy Birthday นะค๊าบ ขอให้มีความสุขมากๆ รวยมากๆ ในปีนี้นะค๊าบ



Happy Birthday to me บ๊อก บ๊อก
Happy Birthday to me
ชะอุ๊ย Happy Birthday Happy Birthday
Happy Birthday to you บ๊อก บ๊อก






โดย: ครอบครัวโชแปง (nutuang ) วันที่: 16 ธันวาคม 2549 เวลา:6:44:21 น.  

 
Happy Birthday คร้าบ ขอให้มีความสุขมาก ๆ นะคร้าบ


โดย: 90210 วันที่: 16 ธันวาคม 2549 เวลา:9:14:22 น.  

 
สุขสันต์วันคล้ายวันเกิดน่ะค่ะ


โดย: fluffyboy101 วันที่: 16 ธันวาคม 2549 เวลา:12:09:00 น.  

 
sexy & romantic glitter graphics myspace code sexy images
แวะมาอวยพรวันเกิดค่ะ


โดย: Dflatt วันที่: 16 ธันวาคม 2549 เวลา:14:00:12 น.  

 
แวะเวียนมา Happy Birthday ค่ะ มีความสุขมาก ๆ น่ะค่ะ


โดย: Ying_Tisa วันที่: 16 ธันวาคม 2549 เวลา:15:42:39 น.  

 


โดย: STAR ALONE (STAR ALONE ) วันที่: 16 ธันวาคม 2549 เวลา:17:43:31 น.  

 
ชอบมาก ๆ อยากอ่านอีก......
อ๋อ..! สุขวันวันเกิดด้วยคนนะค่ะ ขอให้ครอบครัวและตัวเจ้าของวันเกิดมีความสุขนะค่ะ


โดย: vespa IP: 203.130.159.4 วันที่: 16 ธันวาคม 2549 เวลา:18:45:07 น.  

 
ขอบคุณสำหรับทุกๆ คำอวยพรแสนดี ขอน้อมรับไว้และส่งผ่านความรู้สึกเป็น "ความรัก" ให้ทุกคนนะจ๊ะ




โดย: จิกน้ำ วันที่: 16 ธันวาคม 2549 เวลา:23:46:38 น.  

 

ขอให้มีความสุขมากๆนะคะ คิดอะไรได้ดังใจหวัง...



โดย: ป้าหู้เองค่ะ (fifty-four ) วันที่: 17 ธันวาคม 2549 เวลา:16:36:54 น.  

 
Happy Birthday .... ขอให้มีความสุขมากๆ สุขภาพแข็งแรง ไม่เจ็บไม่ไข้นะคะ .. Merry Christmas ... ขอให้มีความสุขในวันคริสมาสต์นี้ด้วย


โดย: @ ปั๊กกาเป้า @..อิอิ วันที่: 17 ธันวาคม 2549 เวลา:22:42:39 น.  

 
ปล.สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังนะคะ มีความสุขมาก ๆ และสุขภาพแข็งแรงค่ะ


โดย: varissaporn327 วันที่: 19 ธันวาคม 2549 เวลา:6:47:47 น.  

 
สุขสันต์วันเกิดผ่านเวบละกันนะป้าลาภ ขอให้มีความสุข แข็งแรง ไปเที่ยวป่าได้อีกเดือนละสี่รอบ หน้าตาสดใสแบบที่เห็นจากภาพนี่คงจะไม่ต้องให้อวยพรมากไปกว่านี้แล้วล่ะเนอะ.. อิอิ
ปล. อยากไปต้วยยยย ไม่ได้คุยเรื่องอึอึกับสามีคุณตอนขึ้นเขาขึ้นดอยนานแล้วอ่ะ.. คิดตึ๋งๆๆๆ


โดย: ปลาหมึก IP: 164.161.40.124 วันที่: 19 ธันวาคม 2549 เวลา:21:17:22 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

จิกน้ำ
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




รอบๆตัวเรา...มีความสุขตั้งเยอะค่ะ..แต่วิธีเก็บเกี่ยวความสุขของแต่ละคนไม่เหมือนกัน..ว่างๆก็แวะมาแบ่งบัน.."..ความสุขแบบพอเพียง.." กันได้นะคะ

Emo น้องลิง
Emo หัวหอม
Emo เหลืองดุ๊กดิ๊ก
X
X
X

Create Your Own

ฮั่นแน่...เข้ามาแล้วก็เม้นท์กันนิดส์นึงนะพี่น้อง..อิอิ

Friends' blogs
[Add จิกน้ำ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.