++ใครทำอะไรที่ไหน ขอไปร่วมวงด้วยคน++
Group Blog
 
 
พฤษภาคม 2551
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
15 พฤษภาคม 2551
 
All Blogs
 
ตามตรูดแก๊งเอฟไป (หลงทาง) ติดๆ Part 1 @ มาเก๊า

เนื่องจากจะครบวาระ(ปี)ที่ไปกระทำวีรกรรมไว้ ณ แดนไกล เลยเอาทู้เก่า มาแปะไว้เป็นที่ระลึก

++++++++++++++++++++++++++++++

หลังจากที่แก๊งเอฟได้นำทางหลงไปเรียบร้อยแล้ว

ก็ได้เวลาที่ร่วมวงและพลพรรคจะไปหลงทาง เอ๊ย หลงแสงสีและความสวยงามของมาเก๊ามั่ง

เรียกว่าตามตรูดกันไปติดๆ ชนิดที่บรีบรีและซาโนวยังสั่งเสียกันไม่เสร็จ ก็ขึ้นเครื่องไปเรียบร้อยแล้วเลยทีเดียวเชียว (จริงๆ ก็เกือบไปวันเดียวกันแล้วแหละ ถ้าแก๊งนั้นมันจะไม่กวาดตั๋วโปรฯไปจนหมดสต๊อกเลย ฮึ่ย)

เริ่มออกเดินทางไปถึงสนามบินสุวรรณภูมิตอนสามโมงยี่สิบ ตอนต่อแถวเช็คอิน โดนคนจีนแซงคิวเล็กน้อยตามธรรมเนียม แถมระบบดันเสียอะไรซักอย่าง บอกให้รอสิบนาที กว่าจะได้เช็คอินก็ปาเข้าไปสี่โมงกว่า

พอเช็คอินเสร็จ ที่เคาน์เตอร์บอกว่า บอร์ดดิ้งสี่โมงยี่สิบนะคะ แว๊กก มันจะบร้าเหรอไงฟระ

ก็เลยรีบจ้ำๆๆๆๆๆๆ ไปถึงเกทอันไกลโพ้น จำไม่ได้แล้วว่าเกทเบอร์อะไร จำได้แต่ว่า มีตัวหนังสือห้อยท้าย แปลว่าไม่มีงวงช้าง (หรือเปล่า อันนี้มั่วๆ เอา)

พอไปถึงที่เกท เห็นป้ายเลขที่เกทแปะไว้กับเคาน์เตอร์ มีพนักงานแอร์เอเชียยืนอยู่สามสี่คน ก็จะถามว่า ให้รอตรงนี้เหรอ พูดได้แค่เลขที่เกท ยังไม่ทันถาม พนักงานก็หันมาถามก่อนว่า Can I help you Mam? กร๊ากก เข้าใจว่าหน้าตาคงอินเตอร์จริงๆ เลยตู เหอๆๆ เหมาะแก่การไปเมืองจีนมั่กๆ กลมกลืนๆ

จากนั้นแอร์ สจ๊วต กัปตัน ก็เริ่มพ่นไฟ สามภาษาติดๆกัน ฟังไม่ทันซักกะภาษา ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ถ้าเครื่องตกไปจริงๆ ตูจะทำไรถูกม๊ายย แต่ก็นั่นแหละ ถึงจะฟังเข้าใจ ตูก็สติแตก ทำไรไม่ถูกอยู่ดี เอิ๊กก

กัปตันซิ่งโคดๆ ไปถึงมาเก๊า ก่อนเวลานิดหน่อย ทั้งไฟลท์นั่น ดูแล้วมีผู้โดยสารคนไทย ประมาณซักห้าคนได้มั้ง ยังไม่ทันจะอ้าปากถามอะไร ก็แยกย้ายกันไปหมดแล้ว

ออกจากสนามบินมาได้ ก็แวะแลกตังค์ขึ้นรถเมล์ เรทไม่ดีอย่างแรงเลย แต่ก็ต้องแลกเน๊ะ มัวแต่โอ้เอ้ รถเมล์ไปแล้ว แง๊ ต้องรอคันใหม่ตั้งนานสองนาน แถมมีคนมาตั้งโรงงานยาสูบข้างๆ อีก โอย แทบสำลักควันตาย

ขึ้นรถเมล์ไป ใจก็ตุ๊มๆ ต่อมๆ ตูจะหลงมั้ยหนอ ได้ข่าวว่ามีกะเหรี่ยงนำทางหลงไปก่อนหน้าแล้ว กร๊ากก

จากคำสั่งเสียของพี่ที่โน่น บอกว่า พอสุดสะพานข้ามฟาก ก็ลงเลยนะ ป้ายแรก ลงเลย พอรถข้ามสะพาน ก็ดื่มด่ำกับความงามของมาเก๊าทาวเวอร์ยามค่ำคืน ตั้งท่าจะลงอยู่เหมือนกัน แต่เอ๊ะ ป้ายแรก มันป้ายท่าเรือนี่หว่า จะลงทำไมอ่ะ (ไม่ได้เอะใจเลยว่าบรีๆ สั่งให้ลงป้ายท่าเรือเหมือนกัน เง้ออ)

ยังไม่ลง พออีกป้ายนึง มันเงียบๆ อ่ะ ไม่กล้าลงอีก มองไปข้างหน้า ก็เห็นแสงสีอยู่ ไอ้ฟากนี้มันแซนด์นี่หว่า เราต้องลงลิสบัวไม่ใช่เหรอ มัวแต่คิดนั่นคิดนี่ รถก็ขึ้นสะพานยูเทิร์นมันซะงั้น จ๊ากกกก นั่นไงลิสบัว ไม่ทันแล้ว ทำไงดีล่ะทีนี้

พอรู้ตัวว่าเลย ก็เลยรีบลง (ไม่รู้จะรีบไปทำไม รีบตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว)
เลยไปหลงทางอยู่กลางย่านแฟลตเก่าๆ มืดก็มืด แง๊

กระโจนไปดักหน้าเด็กวัยรุ่นหญิงที่นั่นได้คน เขาก็พูดภาษาอังกฤษได้นะ แต่นึกถึงเด็กนักเรียนบ้านเราดิ เขาไม่ค่อยรู้ทางไปไหนกันอ่ะ

หรือว่าจะเป็นกรรมเก่า ตอนเป็นนักศึกษา ฝรั่งมาถามหาซอยเคาสั้น อิฉันได้แต่ส่ายหน้าดิก ทั้งๆ ที่ตอนนั้นยืนอยู่ปากซอยข้าวสาร เวรกรรมติดจรวดจริงๆ

ตัดสินใจจะเรียกแท๊กซี่ มันเห็นเราจะโบกอยู่บนฟุตบาท มันก็จอดกลางถนนเลย ช่างเหมือนกับแท๊กซี่บ้านตูซะนี่กระไร

เอาที่อยู่ในนามบัตรโรงแรมภาษาจีนส่งให้ ปากก็บอกว่า ซันหมาโหล่วๆ ตามที่บรีๆ สอน (ทีงี้ล่ะจำได้) รถแท๊กซี่วิ่งมาจอดข้างทางตรงปากซอยหน้าโรงแรมหมันหวา แล้วชี้โบ้ชี้เบ้บอกเราว่า เข้าไปทางโน้น

ไอ้เราก็มัวแต่งง ควักเงินขึ้นมา ถามมันว่าเท่าไหร่ ไอ้มิเตอร์น่ะ 21 เหรียญได้มั้ง กระเป๋าวางท้ายรถอีกสองใบหกเหรียญ รวมแล้วก็น่าจะ 27 เหรียญจิ

กำลังนับตังค์อยู่ ไอ้แท๊กซี่มันคว้าเงินไปเลย(รู้สึกจะมีแบงค์ยี่สิบอยู่สี่ใบ) แล้วมันก็ทอนแบงค์ยี่สิบกลับมาใบนึง กับเหรียญอีกนิดหน่อย สรุปว่าค่าแท๊กซี่เสียไปตั้งห้าสิบกว่าเหรียญ(พอกับขึ้นมาจากสนามบินเลย ไม่ต้องหลงทางด้วยหง่ะ) เพราะความงงเนี่ยแหละ

ลากกระเป๋าข้ามถนนมา เจอหมันหวา ก็ใจชื้นว่า โควาต้องอยู่แถวๆ นี้แหละวะ ก็ถามชายหนุ่มที่เดินผ่านไปผ่านมาแถวนั้น เขาก็ชี้ทางให้ เดินไปอีกหน่อย เห็นโลโก้โความาแต่ไกล ใช่แล้ว นี่ไงเหมือนในรูปเลย เจอแล้วเฟร้ยย

น้องมันก็ทักว่า ไม่ใช่นา ยังไม่ตรงกับโลโก้ อิฉานก็ไม่สนใจ เดินฉับๆ เข้าไปที่ห้องนี้ ป้ายเขาบอกว่าให้ขึ้นไปชั้นบน ตูก็เดินขึ้นไปเลย น้องมีบ่นนิดหน่อยว่าต้องขึ้นบันไดด้วย ขากลับต้องแบกของลงบันไดอีกหรือนี่

ขึ้นไปปุ๊บก็เจออาแป๊ะคนนึงที่เคาน์เตอร์ กับอาม่า นอนอยู่ที่โซฟาแถวนั้น จ๊ากก มันโรงแรมแน่เหรอฟระ

ยังๆ ยังไม่เอะใจ (ความฉลาดมักมาช้าเสมอ) ตูก็พ่นคาราโอเกะตามที่จดมาเลย อาแป๊ะทำหน้างงๆ ไอ้เราก็คิดว่าเราพูดไม่ชัด เขาเลยไม่เข้าใจ อาแป๊ะจะขอดูกระดาษที่จด หนอย จะอ่านออกเหรอแป๊ะ ตูจดภาษาไทยไปนะเฟร้ย

ก็เลยขอใช้โทรศัพท์ โทรไปหาพี่แนนที่จองห้องให้ ระหว่างพี่แนนคุยกับแป๊ะ เราก็แอบเห็นแป๊ะ ทำเสียงโคหวาๆๆ สูงๆ หลายที อาม่าที่นอนอยู่เริ่มลุกขึ้นนั่ง เอ ชักยังไงแล้วฟระ

แป๊ะ ส่งโทรศัพท์กลับมาให้ พี่แนนรีบบอกว่า เฮ้ย มันไม่ใช่โควานะ ไปหลงอยู่ไหนเนี่ย อ้าวกรรม ซวยแล้วตู

มิน่า พูดว่าที่จองไว้ แป๊ะถึงไม่รู้เรื่อง ไม่ใช่ฟังไม่เข้าใจ แต่ไม่ได้จองก่าแป๊ะอ่ะจิ

นี่เลย หลงเข้าห้องนี้ ดูจิว่ามันโควา ตรงหนายย งืออออ



*ขอบคุณภาพประกอบ จากเทรคกิ้งไทย


พอหันกลับจะคว้ากระเป๋าลงจากโรงแรมนั่นเท่านั้นแหละ อาม่าที่นั่งอยู่บนโซฟาก็พรวดพราดมา ประมาณว่ายังไปไม่ได้นะๆๆ แล้วก็ทิ่มเครื่องคิดเลขพรวดเข้ามาตรงหน้า

ไอ้เรามองตัวเลขในเครื่องคิดเลขตรงหน้า เห็นเลข 250 ก็ตกใจ ค่าอะไรวะ แค่โทรศัพท์แค่นี้ 250 เชียวเหรอ ปากก็พูดไปตามใจคิด โอ๊ย ไท่กุ้ยเลอๆ

อาม่าแค่นยิ้ม ประมาณเหอะๆ หมูเข้าปากแล้ว ใช้โทรศัพท์ตูแล้วหนิ ยังไงก็ต้องจ่าย ปากอาม่าก็พูดเยาะๆ ประมาณว่า เฮอะๆ ไท่กุ้ยเลอ

แล้วอาม่าก็จิ้มตัวเลขใหม่ เป็น 230 ยื่นมาตรงหน้า คูณสี่คูณห้าเข้าไปแล้วมันก็ยังพันกว่าบาทอยู่ดี ค่าโทรศัพท์ไรมันแพงงี้ฟระ ไหนเขาว่ามาเก๊า โทรศัพท์ไม่เสียตังค์ไง

ตอนที่เราโบกไม้โบกมือไม่เอาอยู่นั่นเอง อาม่าก็เดินไปอีกทาง เหมือนเป็นประตูห้องพัก แล้วก็พูดอะไรยาวเหยียด ชี้ไม้ชี้มือให้เราไปดู

ตอนนี้ก็เลยถึงบางอ้อ ว่า อาม่าคงจะให้พักที่นี่ ไอ้ราคานั่นก็คงเป็นค่าห้อง เราก็ฉวยโอกาสที่อาม่าอยู่ห่างตัวไปหน่อย รีบคว้ากระเป๋า บอกเป็นภาษาไทย(อาม่าจะเข้าใจมั้ยไม่รู้แล้ว) ว่าเราจองไปแล้ว จ่ายตังค์ไปแล้ว พักที่อื่นไม่ได้ แล้วก็เผ่นจะลงกระได

อาม่าไวโคดๆ ยื่นเครื่องคิดเลขมาตรงหน้าอีก พร้อมกับตัวเลข 200
แต่เราไม่สนใจจะต่อปากต่อคำแล้ว รีบคว้ากระเป๋า วิ่งพรวดลงมาข้างล่าง

คืนนั้น กว่าจะได้เข้าห้องพัก ก็เล่นเอาน้องไม่ยอมออกไปไหนอีกแล้ว แถมยังบ่นๆ ว่า ตกลงนี่พามาเที่ยว หรือพามาผจญภัยล่ะเนี่ย



Create Date : 15 พฤษภาคม 2551
Last Update : 15 พฤษภาคม 2551 21:23:14 น. 1 comments
Counter : 335 Pageviews.

 
ตามไป (หลง) ด้วยคน

เคยเดินอยู่ราชดำเนินมีฝรั่งมาถามหาเคาสั้นๆๆ ไอเราก็ส่ายหัวดิก เพิ่งรู้เหมือนกันว่าซอยข้าวสาร 55


โดย: errorza (lee-kimeng ) วันที่: 16 พฤษภาคม 2551 เวลา:10:12:43 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

ร่วมวงด้วยคน
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add ร่วมวงด้วยคน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.