<<
สิงหาคม 2555
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
31 สิงหาคม 2555
 
 

ถนนสายนี้มีตะพาบ km63>>งานเลี้ยงฉลองความพ่ายแพ้

สวัสดีค่ะทุกคน
ก่อนที่ทุกคนอ่านตะพาบกันเนี่ย
จะบอกว่าตะพาบเรื่องนี้มัน base on true story
(มันก็ทุกเรื่องแหละแก)
แต่ entry นี้จะมีblogger อีกคนหนึ่ง(นอกเหนือจากโรมุเอง)
ที่เป็นตัวละครลับสุดพิเศษในเรื่องนี้

เพราะฉะนั้นจึงขอแจ้งให้ทราบกันทางนี้ล่วงหน้าก่อนน่อ
เผื่อ จขบ.คนนั้นได้อ่าน
หึ ๆ
------------------------------------------------------------------

จะบอกว่ามันถึงเวลาที่ชีวิตโรมุจะต้องเปลี่ยนแปลงอีกแล้วล่ะ
(เรื่องงานอีกเช่นเคย)
เรื่องมันมีอยู่ว่า...
ตลอดระยะเวลา 7 เดือนที่ผ่านมาเนี่ย
ที่เราทำงานเขียนบทรายการสารคดี

ปรากฎว่า เราไม่ผ่านโปร อะพี่น้อง
(ตอนนี้ไม่มีอะไรจะเสียแล้วล่ะนะ เพราะยังไงเขาก็รู้กันทั่วแล้ว)

เพราะฉะนั้น เมื่อเจอเหตุการณ์แบบนี้
ควรจะเดินถอยหลังออกมาตั้งหลักก่อนใช่มั้ยล่ะคะ
และก็ถือเป็นโอกาสอันดี(หรือเปล่า)
ก่อนที่จะได้ถือเดินออกจากที่ทำงานปัจจุบันนี้อย่างสวยงามในอาทิตย์หน้า
แล้วบังเอิญว่าช่วงนี้เป็นช่วงว่าง ๆ ไม่ติดตัดงานหรือออกกองอะไร
ก็เลยได้ไปเที่ยวเล่นดูดนตรี + หาซื้อซีดีมาฟังแบบ 2 วันติดกัน
(แก้เครียดเรื่องงานแบบไม่เกรงใจกระเป๋าตังค์ตัวเองซะงั้น)

แล้วเมื่อวานซืน(30Aug)
เราก็ได้รู้ข่าวว่ามีวงที่เราชอบโคตร ๆ มาเล่น ณ ร้านที่มี blogger ปริศนาคนหนึ่งมีส่วนพัวพันอยู่
ซึ่งตอนแรกเราก็ไม่กะว่าจะไปดูหรอก เพราะกลัวสารพัดจะกลัวตามประสาเด็กไม่ชอบเที่ยวผับ
แต่ด้วยกระแส buit จากหลายทิศทาง ทำให้เราตัดสินใจซื้อบัตรจนได้สินะ

ประเด็นจริง ๆ ก็คือ
1 ว่าง ไม่ต้องตัดงานเก่า และยังไม่ต้องทำงานใหม่เพื่อฟินนาเล่ในวันศุกร์หน้า
2 ยังนอนหอกลับดึกแค่ไหนไม่ต้องกังวล แค่บอกเมดพอว่ากลับดึก
3 เครียดกับชีวิตสารพัดเรื่อง(หลัก ๆ ก็เรื่องงาน)
แถมเพื่อนในแกงค์สมัยมหาวิทยาลัยก็มีเรื่องเครียดแล้วก็โทรมาเวิ่นเว้อกับเราแทบทุกวัน เวิ่นทีเป็นชั่วโมงเงี้ย มันเหนื่อยอะ (ขอโทษทีนะแก ขนาดเรายังรู้สึกว่าชีวิตมันยังไม่เข้าที่เลยว่ะ หึ ๆ)

เมื่อถึงเวลางานปาร์ตี้ที่ห้ามนั่ง
การที่เป็นผู้หญิงเดินเข้าผับคนเดียว จริง ๆ ก็แอบคิดว่า เฮ้ย คนจะมองว่าเราเปลี่ยวไปหรือเปล่า
ก็ตัดสินใจชวนเพื่อนที่มันเวิ่นใส่ทุกวันเนี่ยแหละ
(เจตนาประมาณว่า แกเวิ่นขนาดนี้ มาปลดปล่อยด้วยการกรี๊ดและโดดดีมั้ย)
แต่ก็นึกได้ว่า เพื่อนเรารับไม่ใช่ขาโดด ขาว้ากนี่หว่า
แล้วพอโทรไปชวน เออ มันติดงานอยู่พอดี

สรุปแล้ว ก็เดินเข้างานคนเดียว เปลี่ยว ๆ งง ๆ นี่แหละ

เมื่อเข้าไปในร้านแล้วมีวงดนตรีวงแรกซึ่งเป็น surprise ของงานกำลังเล่นอยู่
เรารู้สึกชอบวงนี้แบบสุด ๆ อะ แม้ว่าจะไม่เคยรู้จักมาก่อน และได้ดูเป็นครั้งแรกก็ตาม)
(MV ที่เห็นข้างล่างคือวงที่ว่าค่ะ)



ในขณะที่วงที่เรารู้สึกชอบแรกพบกำลังเล่นไปได้ซักพัก
คุณพี่เงามืดในประวัติศาสตร์ก็เดินมาทักทายตามประสาคนรู้จักกันทางบล็อก
(เรียกว่าป๊ะหน้าจริง ๆ กันครั้งแรกก็ได้)
พร้อมกับเทคแคร์ตามประสาโดยการเอาบัตรของเราไปแลกเครื่องดื่มตามกติกาที่ตั้งไว้
ซึ่งสำหรับเรา ไม่ใช่ของที่มีแอลกอฮอล์แน่นอน


จะบอกก่อนว่า จริง ๆ โรมุก็แอบเข้าไปดูรูปอะไรพวกนี้ของพี่เงามืดในเฟสมาก่อนเหมือนกันแหละ
อยากบอกว่า ตอนเห็นรูปนี่ก็แอบกรี๊ดเงียบ ๆ
แต่เจอตัวจริงเนี่ย กรี๊ดแรง ๆ ในใจหลายตลบแล้วมั้ง
(แค่กรี๊ดอารมณ์เหมือน ๆ กับกรี๊ดศิลปินที่ชอบเนี่ยแหละค่า..คงเกินเลยไม่ได้หรอก)

ตลอดช่วงของงานปาร์ตี้อันดุเดือดตั้งแต่วงแรกจนถึงวงเกือบสุดท้ายซึ่งวงนี้มีอักษรนำหน้าว่า L
เราก็เต้นกังนัมสไตล์ไม่รู้กี่รอบ เนื่องจากเมาน้ำส้ม (ตึ่ง !!)
ใจจริงแล้ว เราก็อยากจะดูวงที่มีชื่ออัลบั้มแรกว่า Y อีกวงเหมือนกัน
(จริง ๆ ทั้ง LและY เราเป็น FC ทั้งคู่)

แต่ก็ต้องตัดใจล่ะนะ เพราะว่าวันรุ่งขึ้นต้องทำงาน
กลับหอตี 1 ยังพอตื่นไหว แต่ถ้าตี 2 เนี่ย ท่าจะน็อคแน่


โดยรวมแล้วงานครั้งนี้ที่เราไปแบบเปลี่ยว ๆ เนี่ย มันก็ทำให้เราได้ปลดปล่อยอะไรไม่รู้ด้วยการ
โดด ตะโกน กรี๊ด โยกหัว แบบเต็มที่เลยล่ะ
(แม้ว่าตอนดูวง L เราจะอยู่ในระยะประชิดติดกับพี่มือกีตาร์หัวทอง ทำให้ต้องโยกแบบระมัดระวังไม่ให้หัวโดนกีตาร์ฟาดหัว เพราะทั้งคนเล่นกับคนดูต่างได้ที่กันทั่วหน้า)

แถมอีกอย่างหนึ่ง ก็ทำให้รู้ว่า ตอนนี้เราน่าจะเริ่มเข้าสู่วัยชราของคนที่บ้าดนตรีแล้วล่ะ
ทำไมน่ะเหรอ
ไปงานนี้ เจอแต่เด็กเรียกพี่มั่ง เรียกน้ามั่ง ตลอดเลยอะ
(แถมมีเด็กบางคนคุ้นหนัาเราจากการที่ไปตามดูวงดนตรีชื่อดังที่มีชื่อขึ้นต้นด้วยตัวเลขอีกเนอะ)

ว่าแล้ว เหมือนเราเริ่มจะชราจริง ๆ เลยเนอะ

สุดท้ายนี้อยากบอกว่า หลังจากปาร์ตี้ครั้งนี้
ถ้าบังเอิญว่างานใหม่ที่เราจะทำมันต้องไปอยู่ต่างจังหวัด
มันก็คงเป็นการทิ้งทวนแบบสุดเหวี่ยงแล้วล่ะมั้ง
แต่ถ้าใจมันอยากดูอะไรพวกนี้อีกจริง หวังว่ามันคงมีเวลาให้มาดูมั่งล่ะเนอะ จริงปะ




 

Create Date : 31 สิงหาคม 2555
14 comments
Last Update : 31 สิงหาคม 2555 23:59:19 น.
Counter : 1533 Pageviews.

 

อรุณสวัสดิ์ครับน้องโรมุ


พี่ก๋าเคยดิ้นในเธคครั้งเดียวในชีวิต
นั่นนานมาแล้ว

มันสะใจดีนะครับ 5555

เอิ่ม --- แต่ตอนนั้นมีแต่คนเรียกพี่
ไม่มีใครเรียกน้าอ่ะครับ 555


ดีเลยครับ
ได้ปลดปล่อยพลังงานไปกับเสียงเพลง
จะได้กลับมาสู้ๆๆๆกับเรื่องงานอีกครั้งครับ







 

โดย: กะว่าก๋า 1 กันยายน 2555 5:53:51 น.  

 

มันก็เครียดเหมือนกันค่ะถ้าทำงานไม่ผ่านโปร

ก็คิดว่า

ยังไง หาใหม่ก็ได้

ไปเที่ยวปลดปล่อยเต็มที่ยังไงก็ได้ความสะใจกลับบ้านบ้างค่า
รินก็คิดอย่างนี้ค่ะ อิอิ


 

โดย: Rinsa Yoyolive 1 กันยายน 2555 9:59:33 น.  

 

พี่จำภาพบรรยากาศในเธคไม่ค่อยได้แล้วค่ะ
ไปตี้งแต่สมัยเรียน เอ่อ..มันนานจนแทบจำไม่ได้ อิอิ
ตอนนี้ ไปแบบนั่งกินข้าว มีนั่งร้อง ๆ เบา ๆ ดีกว่า^^

 

โดย: JinnyTent 1 กันยายน 2555 10:25:13 น.  

 

เหมือนคุณจินค่ะ
ต้องไปลำรึกความหลังนานหน่อย แถวเชียงใหม่บ้านคุณจินเยอะดี
เป็นกำลงัใจให้กันและกันค่ะ
แนวๆที่เขียนก็จะแบบคุณรมมี่นี่แหละค่ะ Based on true หรือ

 

โดย: เริงฤดีนะ 1 กันยายน 2555 12:56:44 น.  

 

ยังเขียนไม่จบ กด enter ได้ไงเรา
บรือส์ อยู่คนเดียวใน Office เก่าๆ นะเนี่ยะ
(ต่อ)
Based on /หรือ Real story เลยแหละค่ะ คริ คริ

 

โดย: เริงฤดีนะ 1 กันยายน 2555 12:58:29 น.  

 

สวัสดีค่ะ

มาอ่านแล้วเหมือนได้ปลดปล่อยตามไปด้วยจัง
เพราะว่ามันเป็น ปสก.อีกด้านที่ไม่เคยทำ และคิดว่า
หลังจากนี้ก็คงไม่ได้ทำอย่างการได้ไปนั่งฟัง
ดนตรีหรือว่าเข้าผับคนเดียวอะไรงี้ค่ะ ที่สำคัญคือ
เป็นพวกไม่ค่อยเปิดรับอะไรกับเพลงใหม่ๆ
ทำนองใหม่ๆ เรียกว่าเป็น ป้า เป็นยายสร้างกระท่อม
หลังเขาไปแล้วล่ะค่ะ อ่านแล้วเลยคิดว่า อ่ะโห
ทำไมสมัยก่อนช้านนน ไม่ทำอย่างนี้มั่งล่ะหนอ ...

 

โดย: JewNid 1 กันยายน 2555 18:31:33 น.  

 

ปลดปล่อยบ้างก็ดี พูดถึงกังนัมสไตล์อยากไปเต้นแบบนั้นกลางถนนจริง คนคงมองกันตาไม่กระพริบแน่ๆ

เรื่องที่เคยเล่าให้ฟัง ย้ายก็ดีครับ ไม่ย้ายก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน นี่อาจจะเป็นจุดเปลี่ยนในชีวิตก็ได้

 

โดย: คุณต่อ (toor36 ) 1 กันยายน 2555 23:58:41 น.  

 

ปลดปล่อยด้วยการกรี๊ดและโดดเป็นวิธีที่ดีเหมือนกันนะคะ
ตอนวัยรุ่น พี่เคยไปผับกับกลุ่มเพื่อนๆ
แต่ไม่ค่อยชอบเสียงดังๆกับไฟหมุนๆแล้วก็ควันบุหรี่
ซึ่งสมัยพี่เขายังไม่มีเขตปลอดบุหรี่ ควันฟุ้งคนไม่สูบก็เมาได้

ตอนหลังก็เปลี่ยนที่ปลดปล่อยกันในคอนเสิร์ตกลางแจ้ง
และในสวนสนุกแทนค่ะ
ขึ้นรถไฟเหาะตีลังกา แล้วก็กรี๊ดกันสุดฤทธิ์


แอมอร

 

โดย: peeamp 2 กันยายน 2555 7:30:33 น.  

 

เพลงความหมายปลุกใจให้มีความกล้าที่จะเปลี่ยนแปลง
ออกไปคิดดูซะก่อน ออกไปทำดูซะก่อน
จังหวะก็น่าเต้นจัง

แอมอร

 

โดย: peeamp 2 กันยายน 2555 7:36:08 น.  

 

มาอ่านตะพาบกันมั่ง
แม้ว่าจะไม่ได้เขียน 2-3รอบที่ผ่านมา...แต่ละท่าน มาแนวแตกต่างกันไปนะครับ

 

โดย: panwat 2 กันยายน 2555 12:06:26 น.  

 

แวะมาอ่านงานตะพาบค่ะ มาช้าไปหน่อย
การทำงาน เครียดนะคะ
หลายเรื่อง ประเมินนี่ ผ่าน ไม่ผ่าน ลุ้นสุดตัว

พักผ่อน คลายเครียดบ้างก็ดีเนอะ

คืนนี้ นอนหลับฝันดี ราตรีสวัสดิ์ค่ะ ^^

 

โดย: Sawnoy 2 กันยายน 2555 21:44:28 น.  

 

น่าหนุกอ่ะ โรมุ

 

โดย: เป็ดสวรรค์ 3 กันยายน 2555 0:56:41 น.  

 

ได้ปลดปล่อยบ้างนะคะ ในที่ๆ ที่ไม่คุ้นแบบนี้น่าจะเข้า่ท่าเหมือนกัน

ขอให้ได้งานใหม่ไวไวนะคะ

 

โดย: สายหมอกและก้อนเมฆ 3 กันยายน 2555 18:27:36 น.  

 

สวัสดีครับน้องโรมุ อิอิ อยู่เบื้องหลังสารคดี น่าจะต้องรอบรู้เลยนะครับเนี่ย ^^

ชอบฟังเพลงมากๆเหมือนกันครับ แต่ว่าสมัยใหม่นี้ไม่ทันซะแล้ว 555++ ไปดูคอนเสิรต์พี่แอ๊ด มาก็ภูมิใจจะแย่อยู่แล้วครับ

ดูแล้วปลอดปล่อยจริงๆครับผม ประทับใจสุดๆด้วยเข้าใจความรู้สึกนะครับ

เขียนมาให้อ่านกันบ่อยๆนะครับผม





 

โดย: วนารักษ์ 3 กันยายน 2555 22:29:45 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

 

ROMMUNEE
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 4 คน [?]




[Add ROMMUNEE's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com
pantip.com pantipmarket.com pantown.com