เมษายน 2557

 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
15
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
 
 
และแล้วก็ไม่เหลือใคร บาดแผลจิตใจไร้สาระ


    นิยายเก๊าเก่าเรื่องนี้  (ปี2536)   มีพลอตคือ   ละครเวทีงานโรงเรียนซึ่งเป็นนิยายอกาธานั้นนำมาซึ่งการฆาตกรรมเลียนแบบเนื้อหาในละคร    โดยนิยายอกาธาเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องราวการเลียนแบบฆาตกรรมสารพัดแบบเช่นกัน
    อันที่จริงก็ไม่ถึงกับเดาง่าย    แต่รอดจากการถูกหลอกโดยการปูพื้นแย่ๆให้ตัวละครหลายๆตัวได้ไม่ยาก    ช่วงปลายๆก็พอจะมีบุคคลและสถานการณ์ที่นึกไปไม่ถึงอยู่บ้าง
    แต่เหตุผลปมคดีนี่สิ    มันเน่าเฟะเกิน    ทั้งคนรอดคนตายล้วนแต่ไม่ปกติกันสักคน      ทั้งที่ไม่ได้ถูกทารุณผิดมนุษย์มนา     แต่กลับทำเรื่องเลวร้ายขึ้นมาแบบง่ายๆ 
    ถ้าตอนจบมันจะ "ไม่เหลือใคร" ยิ่งกว่านี้จะดีกว่ามากเลย
    ส่วนในแง่ความสยองขวัญนั้นค่อนข้างอ่อน   เพราะผู้เขียนคงมุ่งเน้นไปที่จิตใจคน   การบรรยายศพและวิธีการฆ่าไม่ได้ละเอียดขนาดเห็นภาพ     พอรู้ว่ามีคนตายก็ขึ้นบทใหม่แทบตลอด
    เล่มนี้บางๆอ่านจบไวมากค่ะ




Create Date : 14 เมษายน 2557
Last Update : 15 เมษายน 2557 12:17:42 น.
Counter : 298 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

รินบุญญา
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 4 คน [?]




ร้านจำหน่ายหนังสือภาษาอังกฤษมือสอง
ซื้อ 200 บ.ก็ส่งฟรีแล้วค่ะ