| All Blog
|
ตัวละคร "ไดอานา" ในวรรณกรรมชุด แอนน์ : หนูน้อยแห่งบ้านกรีนเกเบิลส์ (Anne of Green Gables) สวัสดีค่ะ  วันนี้ขอพาเพื่อนๆไปรู้จัก "ไดอานา" เพื่อนรักของ "แอนน์" จากบทความของ คุณวรวดี ที่ลงไว้ให้อ่านในเพจนักแปลกันนะคะ   การนำบทความนี้มาลง ได้รับอนุญาตจากนักแปล คุณวรวดีเรียบร้อยเเล้ว ------------------------------------------------------------------------------------ วันนี้เรามาคุยกันเรื่องตัวละคร "ไดอานา" ในวรรณกรรมชุด “แอนน์” นะคะ เป็นที่ทราบกันดีว่า “แอนน์ เชอร์ลีย์” หนูน้อยผมแดงตัวละครเอกของเรื่องนั้นเป็นที่รักของ ผู้คนทั้งโลก ด้วยความไม่สมบูรณ์แบบในตัวเธอนี่เอง ทำให้แอนน์เป็นเสมือนภาพสะท้อน วันเยาว์ของคนจำนวนมหาศาลในวัยเรียนรู้ค้นหา (ก็เลยมีวีรกรรมมากมายให้ผู้ใหญ่ปวดหัว) ขนาดนักเขียนดังในยุคใกล้เคียงอย่าง Mark Twain ก็ยังตกหลุมรักเธอจนถึงกับออกมากล่าว ชื่นชมว่าหนูแอนน์ของ L.M. Montgomery นี้ “เป็นตัวละครเด็กที่น่ารักที่สุด เร้าใจที่สุด และน่าอภิรมย์ที่สุด นับตั้งแต่แม่หนูอลิสในแดนมหัศจรรย์ของลูอิส แคร์รอล” เลยทีเดียว แต่วันนี้เราจะพักความน่ารักของหนูแอนน์ไว้ก่อน เพราะมีตัวละครอีกหลายตัวที่สามารถ สร้างความประทับใจให้ผู้อ่านได้ไม่น้อยเช่นกัน อย่างเช่น “ไดอานา แบร์รี” เพื่อนรักคู่ใจ ของแม่หนูแอนน์ คุณผู้อ่านคิดอย่างไรกับไดอานากันคะ สำหรับวรวดีนั้นประทับใจเธอมาก และขอพูดเลยว่าหากใครได้มีเพื่อนคู่ใจอย่างไดอานาสักเพียงคนเดียว ก็นับว่าคุ้มค่ากับ การมีชีวิตอยู่แล้วค่ะ  จริงอยู่ บุคลิกและนิสัยของไดอานาไม่เหมือนแอนน์เลย ไดอานาเป็นเด็กหน้าตาสวย ผมดำขลับ มีรสนิยม ครอบครัวมีฐานะดี ได้รับการอบรมเลี้ยงดูให้เป็นกุลสตรีที่มีมารยาทดีงามตามแบบฉบับ เด็กผู้หญิงสมัยนั้น ซึ่งสมัยเราเรียกว่าเป็นเด็กเรียบร้อย (ในขณะที่แอนน์เป็นเด็กกำพร้ายากจน ตัวผอมโกรก หน้าตกกระ ผมแดงแจ๋ และไม่ได้รับการอบรมที่ถูกต้อง) ที่สำคัญ ไดอานาไม่ได้มี จินตนาการบรรเจิดแบบที่แอนน์มีเลยสักนิด แถมยังไม่มีนิสัยชอบ “ผจญภัย” แบบแอนน์ เรียก ได้ว่าแอนน์กับไดอานาแทบจะตรงข้ามกันในทุกเรื่อง ซึ่งดูเผิน ๆ ก็ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นเพื่อนกัน ได้ด้วยซ้ำ แต่ภายใต้ความต่างนี่เอง ไดอานามีความเคารพในความเป็น “แอนน์” ที่แสนประหลาด คนนี้อย่างยิ่ง เธอไม่เคยต้องการ “เปลี่ยน” แอนน์เลย ตรงกันข้าม เธอพยายามเข้าใจ (ทั้งที่มัน ยาก) เธอพร้อมให้กำลังใจ (ทั้งที่เธอก็พูดไม่เก่ง) และเธอก็พร้อมสนับสนุนแอนน์เสมอในแบบ ของเธอ ไดอานาไม่เคยอิจฉาที่แอนน์มีความสามารถและเรียนเก่ง เธออยากเห็นแอนน์ประสบความสำเร็จ และพยายามช่วยแอนน์เสมอ แม้ว่าบางทีการ “ช่วย” ของเธออาจจะ “ล้น ๆ” ไปสักหน่อย แต่ก็มา จากน้ำใสใจจริงที่อยากเห็นความสำเร็จของเพื่อน อย่างตอนที่เธอแอบส่งเรื่องสั้นของแอนน์ไปประกวดที่บริษัทผลิตแป้งทำเค้กไงคะ แอนน์อยาก ส่งเสียที่ไหนเพราะเธอคิดว่ามันน่าอายมากกว่า แต่ไดอานาก็แอบส่งไปให้เพราะเธอคิดว่ามันดี และจะสร้างชื่อเสียงให้เพื่อน ผลก็คือแอนน์ได้รางวัลชนะเลิศ ไดอานาดีใจแทบแย่ แต่แอนน์ก็ อายแทบแย่เหมือนกัน แม้กระนั้น เธอก็ไม่โกรธไดอานาเลยเพราะรู้ว่าเพื่อนรักทำด้วยเจตนาดี อย่างแท้จริง ซึ่งจุดนี้นี่เองที่ทั้งสองให้คุณค่ากับมันเหนือทุกสิ่ง จึงไม่น่าแปลกใจว่าต่อให้แอนน์ มีเพื่อนสนิทเพิ่มมาอีกตั้งหลายคนเมื่อโตขึ้นและไปเรียนต่อ และแม้เพื่อนบางคนจะมีความเหมือน กับแอนน์อย่างที่ไดอานาไม่มี แต่แอนน์ก็ไม่เคยรักใครได้เท่าที่รักไดอานา แม้ไดอานาอาจไม่ใช่คนเก่งเจ้าจินตนาการเหมือนแอนน์ แต่ก็มีหลายครั้งที่ความ “ตรงไปตรงมา” ของเธอนี่ล่ะ ที่ช่วย “ปลดปล่อย” ให้แอนน์หลุดพ้นจาก “โซ่” ทางความคิดที่ตัวเองสร้างขึ้นมามัด ตัวเองไว้ได้ ตอนที่ชัดเจนที่สุด น่าจะเป็นเรื่อง “ชื่อ” ของแอนน์ คงจำกันได้ว่าแอนน์ไม่ชอบชื่อตัวเอง เพราะเธอรู้สึกว่า “ธรรมดา” เกินไป เธอฝันอยากมีชื่อ โรแมนติก ๆ เช่น คอร์ดีเลีย เป็นต้น แต่เมื่อไม่มีใครยอมเรียกชื่อนั้น เธอจึงยืนยันว่าถ้าจะเรียก “แอน” ก็ต้องเรียกแบบมี “น.หนูการันต์” เพื่อมันจะได้ฟังดูโรแมนติก (ยังความงุนงงหรือขบขัน ให้คนรอบข้างอย่างยิ่ง) แต่ไดอานาไม่เคยขำใส่แอนน์เลย แถมตอนที่เธอแต่งงานและมีลูกสาว เธอยังตั้งชื่อลูกว่า “แอนน์ คอร์ดีเลีย” ด้วยซ้ำ แต่คำหนึ่งที่ไดอานาพูดกับแอนน์แบบซื่อ ๆ และ ทำให้แอนน์ “หลุด” ก็คือตอนที่สองสาวคุยกันถึง “มิสลาเวนเดอร์” ตัวละครตัวหนึ่ง ซึ่งแอนน์เปรย ว่าชื่อนี้ช่างไพเราะดูอ่อนหวานงดงามเหมือนผ้าไหม ไม่เหมือนชื่อ “แอนน์” ของเธอที่เหมือนได้ แค่เศษผ้าปะ ๆ เท่านั้น แต่ไดอานาตอบว่าไม่จริงเลย เพราะชื่อแอนน์นั้นแสนสง่าเหมือนราชินี และต่อให้แอนน์มีชื่อที่ฟังดูน่าเกลียด เธอก็ยังจะชอบชื่อนั้นได้ถ้ามันเป็นชื่อของแอนน์ เนื่องจาก “คนเราต่างหากที่ทำให้ชื่อตัวเองดูดีหรือแย่” อย่างเช่นเพื่อนบางคนที่ก่อนจะสนิทกัน ไดอานา เห็นว่าชื่อนั้น ๆ ก็ไพเราะดีอยู่ แต่พอได้รู้ว่าเจ้าของชื่อนิสัยแย่ ชื่อนั้น ๆ กลับฟังดูแย่ตามไปด้วย แอนน์ถึงกับอึ้งไปในตอนแรก แล้วเธอก็ตอบว่า “เป็นความคิดที่น่าทึ่งมากเลยจ้ะ ... มีชีวิตอยู่เพื่อ สร้างความงดงามให้ชื่อของเรา ถึงมันอาจไม่ได้งดงามอะไรในตอนแรก แต่เราได้ทำให้ชื่อของ เรายืนเด่นอยู่ในความคิดของผู้คนเพราะความดีงามในตัวเรา ... จนผู้คนจะไม่นึกถึงเราเพียงชื่อ เท่านั้น... ขอบใจมากนะ ไดอานาเพื่อนรัก” (แอนน์: สาวน้อยแห่งหมู่บ้านอาวอนลี บทที่ 21) แล้วแอนน์ก็ “หลุด” จากปมเรื่องชื่อนับแต่นั้นมา เห็นไหมคะ ว่าในความ “ธรรมดา” ของไดอานา ก็มีความ “พิเศษ” อยู่ในตัว และความต่างก็ไม่ใช่ อุปสรรคต่อการเป็นเพื่อนรักกันเลย ตรงข้าม บางทีมันได้ช่วยให้แอนน์มองเห็นในสิ่งที่ตัวเองมอง ข้ามไปด้วยซ้ำ ที่สำคัญ เพื่อนแท้ ย่อมมอบแต่สิ่งที่ดีให้แก่กัน ซึ่งนอกจากเรื่องนี้ ก็ยังมีเรื่องอื่น ๆ ที่รอให้คุณผู้อ่านได้ค้นพบและได้รักไดอานาไปพร้อม ๆ กับรักแอนน์  คุณ ๆ ล่ะคะ ประทับใจไดอานาไหม และมีไดอานาในชีวิตกันแล้วหรือยัง ถ้ายัง ก็ขอให้คุณ ๆ ได้ พานพบเพื่อนแท้คู่ใจและญาติทางใจ และเมื่อพบแล้วก็ขอให้รักษาไว้ให้ได้ตลอด ดังเช่นที่แอนน์ รักษาไดอานาของเธอไว้เสมอ คนเราขอให้ได้มีเพื่อนคู่ใจที่พึงมีแม้เพียงคนเดียว ก็นับว่าชีวิตไม่อ้างว้างเกินไปแล้วนะคะ พบกันใหม่โพสต์หน้า กับตัวละครที่ประทับใจตัวอื่นกันต่อค่ะ ------------------------------------------------------------------------------------ เพื่อนๆสามารถติดตามอ่านเกร็ดความรู้ที่น่าสนใจได้จาก เพจ Facebook คุณวรวดี วงศ์สง่า หรืออุดหนุนหนังสือชุดนี้ได้ที่ เพจสำนักพิมพ์ Wordswonder นะคะ 
|
BlogGang Popular Award#21
 สมาชิกหมายเลข 4642774
 ฝากข้อความหลังไมค์ Rss Feed  ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?] Link |
||||||||||||
