สวัสดีค่ะ 

วันนี้จะมาเขียนถึงวัฒนธรรม เรื่อง “มื้ออาหาร” และ “การดื่มชา” 
ในสมัยศตวรรษที่ 18-19 กันค่ะ โดยจะขอยกบทความจาก
นักแปลมาให้อ่านกัน (อีกเช่นเคย) นะคะ 



 การนำบทความนี้มาลง ได้รับอนุญาตจากนักแปล คุณวรวดีเรียบร้อยเเล้ว    

------------------------------------------------------------------------------------

วันนี้เรามาคุยย้อนยุคถึงสมัยของหนูแอนน์กันต่อ
เรื่อง “มื้ออาหาร”และ“การดื่มชา” นะคะ

โดยทั่วไปคำว่า dinner ก็คือ “อาหารเย็น”แต่ในสมัยศตวรรษที่ 18-19
คำนี้หมายถึง “อาหารมื้อหลักของวัน” ซึ่งถ้าเป็นชาวสวนชาวนาในอังกฤษ ไอร์แลนด์
และสก็อตแลนด์ อาหารมื้อหลักของเขาคือตอนกลางวัน คำว่า “ดินเนอร์” สำหรับ
คนกลุ่มนี้ก็เลยหมายถึง “อาหารกลางวัน” ค่ะ ส่วนตอนเย็นหลังเสร็จงาน
จากไร่นาเขาก็กลับมาทานอาหารกันง่าย ๆแบบ “ของว่าง” หรือ snacks
และทานพร้อมการ “ดื่มชา” ที่บ้าน ก็จะเรียกว่า tea time หรือ meal tea
ซึ่งก็คือ “อาหารมื้อเย็น” ราวห้าหกโมงนั่นเอง เขาทานกันเร็วและเข้านอนเร็ว
เพราะต้องตื่นแต่เช้ามืดไปไร่ไปนา ส่วนคนชั้นกลางหรือสูงที่วิถีชีวิตแตกต่างออกไป
อาหารมื้อกลางวันของพวกเขาจะไม่หนัก และเรียกว่า lunch หรือถ้าหรูหน่อย
ก็ luncheon แต่ “อาหารมื้อหนัก / มื้อหลักของวัน” หรือดินเนอร์นั้น จะไปอยู่
ตอนช่วงค่ำคือราวสองทุ่ม ทีนี้บ่าย ๆ ก็หิวสิคะคุณ ๆ เพราะกว่าจะ “ดินเนอร์”
ก็หลายชั่วโมงอยู่ เขาจึงต้องมีการรับ “ของว่าง” พร้อมการดื่มชาในช่วงบ่าย
เป็นการรองท้องไปก่อน แล้วถ้าทานของรองท้องจากช่วง “ชายามบ่าย”
เยอะไปจนทานดินเนอร์ไม่ไหว เขาก็จะทาน “มื้อย่อย” ที่เรียกว่า supper แทน 



สรุปคือคำว่า “ดินเนอร์” สมัยนั้นจะหมายถึงอาหารกลางวันหรืออาหารค่ำ
ขึ้นอยู่กับผู้พูด แต่เนื่องจากวรรณกรรมชุดแอนน์เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านเล็ก ๆ
ที่ตัวละครหลัก ๆ เป็นชาวสวนชาวนามาจากสก็อตแลนด์ เวลาที่พูดถึง “ดินเนอร์”
จึงมักหมายถึง “อาหารกลางวัน” และ tea time มักหมายถึง “อาหารเย็น”
ซึ่งบางทีก็อาจหมายถึง “อาหารว่าง” ได้เหมือนกัน หากตามมาด้วย
“มื้อย่อย” (supper) อีกมื้อก่อนเข้านอนในวันนั้น 



คราวนี้ก็มาถึงเรื่องการ“ดื่มชายามบ่าย” ซึ่งมักเป็นเวลาราวสามโมงครึ่งถึงห้าโมง  
ตามที่เล่าไว้ข้างต้น การดื่มชาที่ไม่ใช่อาหารเย็นแบบนี้เรียกว่า afternoon tea
ซึ่งไม่ใช่วิถีปกติของชาวสวนชาวนา แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาไม่ทำนะคะ เพียงแต่
เวลาที่เขาจัด afternoon tea ที่มีอาหารว่างพร้อมขนมนมเนยสารพัดนั้นมักเป็น
โอกาสพิเศษ คุณผู้อ่านจะได้เห็นว่าตัวละครในเรื่องแอนน์ทุกคนจะให้ความสำคัญ
กับการเชิญแขกมา “ดื่มชา” หรือการได้รับเชิญไป “ดื่มชา” มากเพราะถือเป็นเกียรติ
คนที่เชิญก็จะงัดฝีมือการทำขนมมาใช้เต็มที่ และอาจมีการรวมอาหาร “เย็น” (cold)
หมวดเนื้อสัตว์ไว้ด้วย ขึ้นอยู่กับความสำคัญของ “แขก” เพราะถ้า “ลากยาว”
การดื่มชายามบ่ายก็กลายเป็นอาหารเย็นไปได้เลย 



นอกจากนี้ เขายังมีการกำหนด “มารยาท” ในการจัดและดื่มชาด้วยค่ะ
เพราะแคนาดาตอนนั้นก็สืบทอดค่านิยม “วิคตอเรียน” จากอังกฤษมานั่นเอง
เริ่มจากการแต่งตัวต้องสุภาพเรียบร้อย จัดโต๊ะชาต้องสวยงาม ชุดชาต้องเป็น
ถ้วยมีจานรอง มีกาน้ำชากับเหยือกนมโถน้ำตาลเล็ก ๆ เข้าชุดตามฐานะของเจ้าบ้าน
เวลายกถ้วยชามาดื่มก็ต้องใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งจับหูถ้วย พับนิ้วก้อยน้อย ๆ เก็บไว้ให้ดี
ห้ามชี้ออกมาเชียว ไม่งั้นจะดู “ไม่งาม” และห้ามซดเสียงดังอย่างเด็ดขาด 



ทีนี้ก็มาถึงเรื่องสำคัญคือ “ขนม” และ “ของว่าง” สำหรับ “ชายามบ่าย”.... ในเรื่องแอนน์
คุณ ๆ จะได้รู้จักชื่อขนมร้อยแปดพันชนิดที่ “ฮิต” กันสมัยนั้น เช่น ขนมพัฟลูกพลัมอบ
ทาร์ตผลไม้ มินซ์พาย เลดี้ฟิงเกอร์ ทีบิสกิตที่คล้ายขนมสโคนของอังกฤษ เป็นต้น
อ่านถึงตรงนี้...คุณ ๆ นึกอยากดื่มชายามบ่ายแบบชาว “อาวอนลี” กันบ้างมั้ยคะ



พูดถึงขนม มีเค้กชนิดหนึ่งที่หนูแอนน์ชอบทำและสร้างวีรกรรมไว้ในตอนหัดทำด้วยค่ะ
นั่นคือ “เลเยอร์เค้ก” ตอนนั้น เธออยากทำให้แขกพิเศษของบ้านได้ทานตอนมา
“ดื่มชา” ที่บ้านกรีนเกเบิลส์ แต่แทนที่จะใส่กลิ่นวนิลา หนูแอนน์กลับไปคว้าเอา
“ยาแก้ปวด” มาใส่...! แล้ว... เรื่องเป็นอย่างไรต่อไป ก็คงต้องอดใจไว้รอหาคำตอบ
กันเองในหนังสือนะคะ

------------------------------------------------------------------------------------

 เพื่อนๆสามารถเข้าไปติดตามเกร็ดความรู้เเละร่วมพูดคุยหรือ
แลกเปลี่ยนความเห็นกับนักแปลได้ที่ Facebook คุณวรวดี วงศ์สง่า นะคะ