Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2549
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
 
25 พฤศจิกายน 2549
 
All Blogs
 
20-24 พฤศจิกายน : มิสเตอร์วงแตก

7:15 25/11/2549
periodic of life ...




วันนี้ ... วันเสาร์ ... จะตื่นเช้าทำหอกอะไร ... ตั้งแต่หกโมงเช้า ...


เสียบซาวเบาท์ฟังเพลง ... ตั้งแต่เช้า ...


จันทร์ถึงศุกร์ที่ผ่านมา ... มหัศจรรย์มาก ... ไปทำงานครบทั้ง 5 วัน




วันจันทร์ ... ที่ 20 พฤศจิกายน ... 2549 "เครื่องบินขึ้นลงด้านเดียวกันสับสนจริงๆ"

หวั่นๆใจว่ามันจะชนกันบนเวหาบ้างหรือเปล่า ไม่รู้ทำไมเขาไม่สลับกันเหมือนเคย

ทั้งขึ้นและลงในด้านเดียวกัน ... จะอะไรกันนักกันหนา ...

โครงการสนามบินสุวรรณภูมินี่ก็ไม่ใช่จะเพิ่งมี ... เค้าก็วางโครงการว่าจะสร้างสนามบิน

มานานแล้ว


และที่สำคัญ ... เมื่อสิบกว่าปีก่อน ... เค้าก็จ่ายเงินชดเชยให้ไปสร้างบ้านใหม่กันทีนึงแล้ว

(จากคำบอกเล่าของชาวบ้านแถวนั้นเอง ..)


แต่"เสือก" ไม่ย้ายกันเอง ... บ้าย้ายไปอยู่กันข้างสนามบิน ...

เออ ถ้าจู่ๆ มันปุ๊บปัป ... จะเปิดพรุ่งนี้ มาแจ้งวันนี้ก็ว่าไปอย่าง ...


แล้วนี่ต้องจ่ายเงินชดเชยกันรอบใหม่ ... ไอ่คนรับมันก็รับ (เป็นกู ... กูก็รับ)

ไอ่คนจ่าย ... มันก็จ่าย ... ชดเชย ... มันก็ชอบ อะไรที่ต้องออกเป็นงบประมาณ


มันก็ชอบทั้งนั้น ...





นั่งคุยกับบักโกรก ....

คอยดูเดี๋ยววันพุธ กำหนดส่งงาน ... แกต้องมาถามหาเราอีก ทั้งๆที่เราก็ทำงานส่งไป

แล้ว
ตั้งแต่วันนี้ (วันจันทร์) ...






วันอังคาร ... ที่ 21 พฤศจิกายน ... 2549 " อันนั้นมันหน้าที่ฝรั่ง"

คุยกันเรื่อง วิชาการสมัยเก่า กับสมัยใหม่ กับท่านดอกเตอร์ (เจ้านายใหญ่) ...

ว่ามันไม่เหมือนกันอย่างไร ... คุยไปคุยมา ... เด็กเดี๋ยวนี้มันเรียนสบาย ...

มันเรียนแต่ท่อนแอพพลาย ... ไม่ต้องเรียนที่มา

บักโกรก ... เขียนกราฟให้ดูว่า นี่เราเรียนมาเท่านี้ ไอ่ส่วนที่ต้องไปประยุกต์และพัฒนา

มันไม่มี ..


คุณเต้ยหน้าตาย .... ตอบไปว่า


" เฮ้ย ... อันนั้นมันหน้าที่ฝรั่ง "


เอ้า ฮาปนอึ้ง ...


บักโกรก ...
เป็นคนที่นิสัยตรงข้ามกับเต้ยพอควร ...

บักโกรกพูดจาโผงผาง พอควร เรียกว่าคิดอย่างไร พูดอย่างนั้น


ทำให้เต้ยแบ่งการทำงานออกมาเป็นสองอย่าง ...


๑. คือทำงานตามนายสั่งอย่างเดียว ... ใช้ซ้ำไปซ้ำมาก็ทำอยู่อย่างนั้น
อันนี้แหละ ที่ฉันเป็น ... ฉันถือว่า ทำๆไปเหอะ ไว้รำคาญ หรือเบื่อเมื่อไหร่ฉันก็ไม่ทนเองแหละ
ถ้ามันร้ายแรงถึงขั้นเป็นตาย ค่อยว่ากัน ถ้ามันไม่หนักหนาก็ทำไป ...

คือ เต้ย มีความคิดว่า ...

คนเราควรเกิด knowledge จากการเรียนรู้ความผิดพลาดได้ด้วยตัวเอง
ดีกว่าที่จะฟังจากคนอื่นพูดหรือเตือน กลไกของชีวิตจะทำงานได้ดีกว่ามันจะใหญ่ จะโต เพียงใด ชีวิตมนุษย์ก็ยังต้องสร้างความรู้อยู่ไปจนหมดอายุขัย ...


๒. คือทำงานแบบบักโกรก บักโกรก ไม่พอใจอะไร มันจะพูดทันที
ไม่อึ้งๆ เงียบๆแบบคุณเต้ย จริงๆ คุณเต้ยชอบมันนะ ห่ามดี มันดูจริงใจมากกว่า
ไม่พอใจอะไร พูดทันที รู้อะไรก็พูดเลย คนจะชอบถามบักโกรกมากกว่า บักเต้ยจะลีลา

เยอะ

บักเต้ยก็เลยได้แนวชีวิตใหม่ที่น่าเลียนแบบ ... มีอะไรต้องพูดตรงๆ ...


ไม่ดูเหมือนเด็กเก็บกดดี ...


-*-


กลับมา ... ทะเลาะกับคุณหมอน(ทางโทรศัพท์) ถึงขั้นรุนแรง ...

พูดความจริงไป ... ว่าเรารู้อะไรบ้าง ... ปกติไม่เคยคุยกันนานขนาดนี้ ... (ถ้าไม่ทะเลาะกัน)

45 นาที ...


ก็ทะเลาะกันทุกครั้งที่เธอโทรมา ... เหอๆ .. วันนี้ได้ทีใส่ใหญ่เลย ...
(กำลังนั่งกินเบียร์อยู่พอดี ... โทรมาก็ด่าๆๆๆๆๆ)



"ความจริง"
เคยไหมเถียงกับใครสักคน เรื่องว่าใครไม่ยอม หรือยอมรับในความเป็นจริงกันแน่ ...

ผมหละโดนประจำ ... โดนด่าว่า ไม่ยอมรับความจริง ...
ไอ่ความจริงในใจนั้น กระผมละก็ไม่ใคร่จะชอบพูดออกไป

คนชอบให้พูดถึงมุมมองที่อยู่ในใจของเราต่อตัวเค้าออกไป รวมไปถึงสิ่งที่เรารู้ด้วย


เชื่อไหม ... จากประสบการณ์ .. ถ้าเกิดจะให้ผมพูดความจริงออกไปว่าเค้าเป็นอย่างไร


10 คน ต้องเสียน้ำตา 2 และอีก 8 คน จะไม่คุยกับผมอีกต่อไปเลย ...


แล้วคุณคิดว่า ความจริงของผมมันคืออะไร


ผมเคยพูดกับใครคนนึง ถึงสิ่งที่คิด วันนั้นโดนถามแล้วเหนื่อยมาก ... ก็ตอบออกไป ...

ยังจำหน้าเธอคนนั้นได้ดี ... ทั้งร้องและเจ็บใจ แบบน้ำตามันฝังในมาก ...


เรื่องเกี่ยวกับตัวเธอล้วนๆ ... ไม่ได้เกี่ยวกับอคติหรืออย่างใด

จะเริ่มต้นขึ้นด้วยว่า ...


" จากการที่เราสังเกตุเธอหลายครั้ง ... ก็มักพบว่า ... "


นั่นแหละ ... แล้วยังอยากจะฟังความจริงจากปากผมกันอีกไหม ...

ผมไม่ค่อยชอบพูดความจริง ... เพราะมันอาจไปเกี่ยวข้องกับความภูมิใจของใคร

ผมไม่ชอบเถียงใครในบอร์ด ... ในบล็อก ... ผมไม่อยากทำอะ ...

ปล่อยให้ผม ... เป็นของผมอย่างนี้ไป ... บางครั้งเราก็ถอย ... ขอโทษ แล้วก็จบ

ดีกว่าไปนั่งพูดในเรื่องของ "ความจริง" ที่ไม่รู้จะฟังไปให้เจ็บช้ำน้ำใจทำไม ..



อ้ำๆอึ้งๆ ... ไม่พูดก็ถูกด่า ...
พอพูดความจริง ... ก็หายไป ...


เลยสัญญากับตัวเอง ... ว่าจะหัดตอแหลบ้าง ...




วันพุธที่ 22 พฤศจิกายน 2549 ... " มิสเตอร์วงแตก "

เค้าไปเล่นคอมมิวนิเคชั่นแห่งหนึ่ง ..
มีคนอยู่ไม่กี่คน สิบกว่าคนเห็นจะได้ ...


" มีเรื่องปรึกษาหน่อยหน่อยครับ "


" ผมหนิไม่ทราบเป็นอะไร ... ไปที่ไหนก็วงแตกอยู่เรื่อยเลยครับ "


(เอ้าฮา ...)


แล้วก็วงแตก ... เอ้า ... ฮา ...


ไม่รู้สิ ... มันก็พูดยากนา ... แต่ก็รู้ตัวมาสิบกว่าปีแล้วหละ ... ตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม


ไม่เชิงไม่มีใครคบหรอก ...

ไม่ใช่ไม่เข้าใจใครหรอก ....

ไม่ใช่ไม่ฟังใครหรอก ...


แล้วก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ...


ทั้งๆ ที่บางคนก็พูดเหมือนกับเรา ... เราก็ไม่มีใครมาอะไร ...
แต่เขาก็มีเพื่อนมาเฮฮา ...


สิบกว่าปีแล้ว ที่รู้ตัว ... ก็พยายามแล้วนะ ปรับปรุงตัวเรื่อยมา ... หลายครั้งหลายครา

...


แต่ก็ยังวงแตกอยู่ ... พยายามแล้วนะ ที่จะเห็นด้วยกับใครหลายคน ...

ก็ยังวงแตกอยู่ ...



เออ เป็นอย่างนี้ก็ดี ... วงแตกดี ... แต่ก็แปลกนะ มันก็ยังมีความน่าสนใจอยู่




และแล้ว วันกำหนดส่งงานก็มา ... พี่คนนั้น เขาก็ถามหางาน ... (ทั้งๆที่เราให้เค้าไปแล้ววันจันทร์)

นั่งมองหน้าแล้วยิ้มกับบักโกรก ...


นี่แหละ ... พี่คนที่เรียนปริญญาตรีจากมหาลัยชื่อดัง ... จบปริญญาโท ... จากมหาลัยนั้นด้วย


เคยทำงานเครือซิเมนต์ฯมาก่อน ...


กูว่าแล้ว ... คิดในใจพร้อมกับบักโกรก ... เช้าชามเย็นชามได้ใจ ... จริงๆ ...


เบื่อนะ ... ทำงานกับคนอย่างนี้ แต่ ... ที่ไม่น่าเบื่อคือการที่เราได้นินทา (จริงๆก็ไม่ถึงขั้นหรอก)



"นินทาในที่ทำงาน"
ผมไม่เคยทำนะ แต่มาฟังมุมมองของผมจากเรื่องนี้กัน ...

มันเป็นบัญญัติข้อห้ามของการทำงาน แต่ผมว่ามันดีนะ ช่วยระบายออกให้กลายเป็น

เรื่องขำๆกัน ...

ลองคิดดูจะเครียดขนาดไหน ถ้าต้องนั่งเก็บกดคนเดียว นั่งคิดคนเดียว ...

ไอ่นี่ วันส่งงาน ต้องมาขอกูอีกแน่

แม่ม แล้วก็จริงด้วย ...

อย่างนี้มันคงเครียดน่าดูเนอะ ...





แล้วก็ยังเรื่องอื่นอีก ... บางครั้งอยากสติแตกเหมือนกันนะ ..


" ทำไมเต้ยไม่บอกพี่หละ ว่าจะเอานี่ ก็พี่ไม่รู้หนิ "

.
.


" พี่ครับ ... พี่อายุเท่าไหร่แล้ว (สามสิบกว่าๆ) เรียนมาก็ตั้งเท่าไหร่ ...
ถ้าผมซึ่งเป็นรุ่นน้อง ยังต้องมานั่งคุยกับพี่เรื่องอะไรควรไม่ควรหนิ
ผมว่าเราคงต้องกลับไปเรียน สลน.(เสริมสร้างลักษณะนิสัย) กันทั้งคู่แลวหละครับ ของงี้เค้ารู้กันทั้งทั้งออฟฟิศ ว่าพี่ควรเอามาให้ผม ... "




แต่การเขียนนี่ก็ระบายเหมือนกันนะ ... ฮ่าๆๆๆ

ไม่งั้นคงบ้าตาย ...



วันพุธ ถึงที่ทำงานเกือบเที่ยง ... รถติดนรกแตก ...

ยืนรอรถเกือบ2 ชั่วโมง ... นั่งอีก สองชั่วโมง ...


รถไปชนเสาไฟฟ้าที่พระราม 9 ไหงมาเกี่ยวกันกับลาดพร้าว ...


ถึงที่ทำงาน ก็เที่ยงแวะกินข้าวโรงอาหาร ...





วันพฤหัสที่ 23 พฤศจิกายน 2549 ... " บางครั้งๆคนรอบๆตัวเราก็อาจเป็นโรคจิตโดยไม่รู้ตัว ... (รวมไปถึงตัวเรา) "



" พี่ไม่เข้าใจเลยวะ บักโกรก ... ทำไมสาวๆสวยๆ หน้าตาน่ารัก ถึงชอบโชว์ด้วย "


" พี่ ... คนขับรถแพงๆ นิสัยเหี้ยๆ ยังมีเลย ... "


เออ ... จริงวะ สุดยอดท่านเทพบักโกรก ...



วันนี้กลับมากินเบียร์อีก ...

...


วันศุกร์ ที่ 24 พฤศจิกายน 2549 .... " พลังที่ยิ่งใหญ่ ... มากับความรับผิดชอบที่ใหญ่ยิ่ง "

วันนี้ทั้งๆที่รู้ ว่าน้องๆ เค้าจะไม่มาทำงานกัน ...
แต่มีงานต้องมาทำเคลียร์ให้เสร็จ ... เอาว่ะ ... ตกลงก็เลยมาคนเดียว ...


ฮือๆ .... มหัศจรรย์จริงๆ ... ทำงานครบห้าวันเลย ...


ตอนเช้า เจอสรัช ... มึงไปไหนมาวะ หายหายหน้าหายตา


" ตูก็อยู่แถวนี้แหละสรัช ... ไม่ได้ไปไหนหรอก "


(หาในโลกอินเตอร์เนต ดูจะเจอง่ายกว่า ..)

" ไม่เข้าใจเลยว่ะ สรัช ... ทำไมตอนเย็นเรามักจะลืมอาการเมาค้างในตอนเช้าทุกทีเลยว่ะ "


บ่น ...



เย็นกลับมา ... วันนี้เหนื่อยโคตรๆ .. ไม่เขียนอะไร ...


ค่อยตื่นมาเขียนตอนเช้าแล้วกัน ... ฝันดี ..






เช้าวันเสาร์ ... 25 พฤศจิกายน 2549

ตื่นตั้งแต่ หกโมงเช้า ... พอไม่ไปทำงานนี่ตื่นเช้าดีจัง ...

นั่งเขียนอะไรก๊อกๆแก๊ก ...ไปเรื่อย ...


8:55 25/11/2549 ...





index2




Create Date : 25 พฤศจิกายน 2549
Last Update : 25 พฤศจิกายน 2549 9:02:54 น. 0 comments
Counter : 325 Pageviews.

Register_AC
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




 หยาบหน่อยนะ แต่จริงใจ
Friends' blogs
[Add Register_AC's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.