Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2549
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
 
3 พฤศจิกายน 2549
 
All Blogs
 
วันจันทร์ถึงพฤหัส ... ในวันที่เครื่องบินเปลี่ยนทิศขึ้นลง

22:20 2/11/2549



คืนวันพุธ ....
เหนื่อย ... สุดยอด ...
แต่ด้วยสปิริตแรงกล้า จะนั่งเขียน
ยาวยังไง รู้ว่ายาวไม่มีใครอ่านยังไงก็จะนั่งเขียน

^____^



... วันจันทร์ที่ 30 ตุลาคม 2549
วันนี้ไปถึงที่ทำงานสายหน่อย 9 โมงกว่าๆ วันนี้สนามบินที่สุวรรณภูมิเปลี่ยนทิศทางการขึ้นลงแล้ว
จากเมื่อคราวก่อนได้เห็นการขึ้น ของเครื่องบิน คราวนี้มาได้เห็นการลง ...

อืม เห็นได้ชัดเจนดีจัง ...

เวลาเครื่องบินมันจะลงเนี่ย มีการสั่นไหวชอบกล มันจะเอียงแบบส่ายไปมาเลย
นั่งมาตั้งหลายครั้งไม่ค่อยรู้สึกตัวเลย รู้แต่ว่ามีการลดระดับ มันก็จะสะเทือนนิดหน่อย
แต่ไม่คิดว่ามันจะแกว่งขนาดนี้ ...

คราวนี้แหละ เวลานั่งจะได้นึกภาพออก ...


และแล้ว ... พี่ๆน้องๆที่ทำงานก็เลยมีกิจกรรมใหม่ ... จากเมื่อก่อน นั่งดูเครื่องบินขึ้น ...
เบื่อแล้ว ... ก็เลยเปลี่ยนมาดูเครื่องบินลง


" พี่ๆ ถ้ายางมันรั่วหรือมันเสีย ล้อไม่กางทำไง .. "

" อ๋อ ตรง กม. 14 มีร้านปะยางอยู่ มันอาจแวะตรงนั้นก่อนก็ได้นา ... "


อืม ...


สายๆ ...

ท่านรองประธานโทรมา ...


" เราปรับอัตราเงินเดือนให้คุณแล้วนะ ... "



7 เปอร์เซนต์ ... ที่ได้มาแห่งความยากลำบาก ... 6-7 เดือน ... ที่เฝ้าพิสูจน์ตัวเอง

ในที่สุด เงินเดือนก็ขึ้นแล้วเว้ยยยยยยยยยย


ไม่ค่อยสบายใจนิดหน่อย มีอะไรติดอยู่ในใจ ส่งผลให้ว้าวุ่นชอบกล ...


แต่ก็ยังมิวาย ... โทรไปบอกพ่อคนแรก ...
ต่อด้วยแม่ ... และอาต้อย


ยังไม่บอกใครเลย จนกระทั่งวันนี้ (อ่อ บอกไปแล้วคนนึง ยังเล่าไม่ถึง เดี๋ยวฟังไปเรื่อยๆ)


ตกบ่าย นั่งเร่งาน หวังว่า วันศุกร์นี้ จะโดงานกลับสงขลาตามที่ได้วางแผนไว้ ...

ว้าวุ่นใจชอบกล ...

หมอน ...

Related Field :

ชีวิต การเงิน ... และ ...
ซักผ้าแบบแม๊นแมน
Super Mario Bros 3
กับสองขาที่ยังต้องก้าวเดิน
เซ็นทรัลปิ่นเกล้า
25 ธันวาคม 2548




เป็นอะไร ... ทำไม ไม่ยอมโทรมา หงุดหงิดหัวใจชอบกล .. หายไปสองสามวันแล้ว


ส่งข้อความไปต่อว่าเธอ ... ค่อนข้างแรงด้วย

บ่อยครั้งไปที่เราจะส่งข้อความไปว่าเธอแรงๆ เวลาที่ทำอะไรให้เราหงุดหงิดใจ

เธอมักจะโทรกลับมาทันที

(ผมไม่เคยดุใครแรงๆเลยนา)

"เราไม่เข้าใจเธอเลยวะ .... "

เซนเซอร์ ... ถ้าโกรธแบบหูจี้แล้วจะขึ้น "วะ" ทันที

แต่ครั้งนี้ พอส่งเสร็จ ปิดโทรศัพท์ ... ตั้งแต่เย็นๆ

เชอะ โทรมาง้อชั้นไม่ได้หรอก ... !!!!!!


ครั้งนึง เคยปิดโทรศัพท์ไป เธอยังโทรตามมาถึงเบอร์ที่ห้อง

โทรมาแล้วไอ่เราก็เสียงอ่อย ... ใจอ่อนทุกทีสิน่า ...



ตกค่ำเปิดโทรศัพท์ เชอะ ต้องมีข้อความบอกว่ามีสายเข้าแน่ๆ ...


เงียบ ~~~~~~~


เออ โทรหาแม่ ... แม่อยู่กับน้องกินไอติม พรุ่งนี้น้องจะกลับเพชรบุรีแล้ว

ก็ไม่ได้คุยอะไรกัน แกล้งทำเป็น ให้เวลาทั้งคู่

เหอๆ รับรอง แม่ต้องโทรมาแน่ พอแม่กลับถึงบ้าน ...

ปิดโทรศัพท์ ...


สามทุ่มล้มตัวลงนอน ...


กลิ้งไป .... กลิ้งมา ...


นอนไม่หลับ ... ห้าท่มกว่าๆ ... เปิดโทรศัพท์ ...

มีข้อความว่ามีคนโทรเข้าแน่ๆ อย่างน้อยก็แม่คนนึงละว้า



เงียบ ~~~~~~~~





เออ ... ไม่มีใครโทรก็ไม่ต้องโทรกัน ...

ปิดต่อ นอนก็ได้ว่ะ (หลังจากกลิ้งไปกลิ้งมา สองชั่วโมงกว่าๆ )


อารมณ์ไม่ดีเฟ้ย ...


สุดท้าย ... ยกโทรศัพท์ กดโทรไปหาหมอน ...

เฮ้อ ... ตู ... (ทำหน้าละเหี่ย)


" ทำไมเธอไม่สนใจเราเลย "

พูดงี้เลยนะ ... คำแรก


" เออ เธอนี่ก็แปลก เธอเป็นคนผิดไม่ใช่หรอ ที่ทิ้งเราไปวันนั้น ..."


ผมรีบตัดบท ปากคอสั่น ...
" เออ แล้วไง เธอก็ต้องโทรมาหาเราบ้างสิ หายไปงี้ได้ไง "

กรรม ... -_-" .... อ้ายคุณเต้ยเอ้ย ...


" เราเป็นผู้หญิงนะเต้ย ... แถมคนผิดก็ไม่ใช่เรา "


" แต่เราก็ส่งข้อความไปหาเธอหนิ แล้ววันนี้เราก็โกรธมากด้วย เธออ่านดูก็น่าจะรู้หนิ "
เถียงคำไม่ตกฟาก ...



" เออ เธอนี่ก็แปลก ไอ่เราอ่านแล้วก็งง ยังนึกว่าเป็นมุขเลย ตัวเองผิด แต่มาโบ้ยคนอื่น
ชั้นละงงกับเธอจริงๆ ... "


" แต่เราโกรธเธอมากเลยนะ เธอรู้ไหม "
เสียงผมเริ่มอ่อย ...

" เราอะควรโกรธเธอมากกว่า เห็นว่าไปวันพฤหัสไประยอง
กลับมาตอนไหน ยังไงก็ไม่บอก
วันเสาร์ก็ไม่มา แถมไม่โทรมาบอกด้วยนะ
ไอ่เราก็รอ ก็นึกว่าคงไม่ว่าง คงจะมาวันอาทิตย์ ... ก็เงียบหายไปอีก
แล้วจู่ๆ วันจันทร์ เธอก็ส่งข้อความมาว่าเราฉอดๆๆๆๆ
อ่านแล้วก็ขำ ว่าทำไมกลายเป็นเราเป็นคนผิดไปได้ ... "



อึ้ง ...


หลังจากนั้นก็คุยกันนิดหน่อย ... อะไรที่มันทับอกมาหลายเหมือนได้ยกออกไป ...


ตูเองหรอกหรือ ...

นึกทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมด
- ไม่ดูหนังต่อ
- ไม่ไปส่งที่บ้าน
- ไม่กินข้าวด้วย


อืม ... นั่นผมทำเองหนิ ... นึกแล้วก็เขิลๆ เหมือนกัน ...


นอนหลับไปเกือบตีสอง ... T__T



วันอังคารที่ 31 ตุลาคม 2549 : วันฮาโลวีน ...

วันนี้ต้องหักห้ามใจไม่ซื้อหุ้นให้ได้ เพราะต้องกลับบ้าน ใช้เงินเยอะมากเดือนนี้
พยายามหักห้ามใจ เดือนที่แล้ว สติแตกเอาตังค์ไปซื้อหุ้นหมดเลย

มาถึงที่ทำงานแต่เช้า ... นอนน้อยอีกแล้วตู ... ปฏิบัติกิจกรรมใหม่ "ดูเครื่องบินลง"

เปลี่ยนแนวทางใหม่การลงทุนจะจับแต่หุ้นตัวใหญ่ๆ
ไม่ถึงสองวัน จากที่เพิ่มเข้าไป บวกมาอีก สาม เปอร์เซนต์กว่าๆ



ใช้ได้แหะ ...


เย็นๆ ... โทรไปหาหมอน ... บอกว่าจะไปกินข้าวด้วย ...
ไม่รู้นึกคึกอะไรขึ้นมา ...


จากบางนา ... กม. 15 ไปถึง เซ็นทรัลปิ่นเกล้า ...


โอ้ ... กูหาเรื่องอีกแล้ว จะกลับบ้านกี่โมงกี่ยามละเนี่ย

เธอบอกเดี๋ยวค่อยโทรบอกอีกทีว่าว่างหรือเปล่า ... อะนะ ...

ห้าโมงรถโรงงานจะออกแล้ว มันมีหลายสาย แน่นอนว่าที่จะใช้กลับบ้าน
มันย่อมต้องเป็นคนละทางกับที่ไปหาหมอนแน่ ...


...

เลยตัดสินใจขึ้นไปทางกลับบ้าน ... ไม่ไปก็ดีจะได้ไม่ต้องเหนื่อย
เธอก็ยังไม่ได้คอนเฟิร์มเลย ...

เอาไงดีว่ะ


ตัดสินใจ ลงจากรถ ... ไปสายที่ไปต่อรถไปหาหมอน


อืม ... ถ้าเธอโทรมาบอกว่าไม่ว่างหละ ...


ขึ้นรถต่อที่ แยกบางนา น้องบอก สายนี้แหละพี่ 511 มันขึ้นทางด่วนแป๊บเดียว


ผ่านไปคันนึง ... รถไม่จอดป้ายนั้น ... มันไม่ติดไฟแดง


อ่าวมาอีกคันพอดี ... ขึ้นไป. .. ตอนแรกคนขับรถ ไม่ยอมเปิดประตู

เพราะป้ายนั้นเค้าไม่จอด ... พลีสสสสสสสสสสสสสส


เปิดเหอะนะ ...

เค้าทำหน้าเซ็งๆ แล้วก็เปิดประตูให้


หมอนโทรมา บอกว่า อืมเรากำลังจะออกไปแล้ว เดี๋ยวเจอกัน

หกโมงเย็น ...
อ๊ากซซซซซ์ ต้องมีการเข้าใจอะไรผิดแน่ เรายังไม่ได้บอกนี่หว่า เราอยู่ที่ไหน ...


เครียดเข้าไปใหญ่

สารภาพ ส่งข้อความไปบอกเธอ ...

" ตอนนี้เรายังแยกบางนา อยู่เลย แป๊บเดียวนะ เดี๋ยวรถขึ้นทางด่วน "


ผู้ร้ายมอบตัว ...


แล้วเธอก็โทรกลับมาทันที


" $&&@&^*&^!@(&(*)(%_)(@(&$(*& ,,,
ทำไมเธอไม่บอกตั้งแต่ตอนแรกหละ เราก็นึกว่า เธอมาถึงแล้ว
เป็นคนไงอะ ทำไมถึงพูดไม่รู้เรื่องเลยหรอ ... ฉอดๆๆๆๆๆๆๆ

เดี๋ยวเราจะคอยจับเวลาดู ดูสิจะมาถึงกี่โมง ..."

ตอนนั้นหกโมงเย็นกว่าๆ ...


แต่แล้ว ... 511 รถเจ้ากรรม แกวิ่งตะลุยไปเรื่อยๆ ...

สุขุมวิท ... แยกเพลินจิต ... เวิร์ลเทรด ... ประตูน้ำ ... พันทิพย์ ... ราชดำเนิน ...



"ไหนวะ ทางด่วน"


ปาเข้าไปสองทุ่มแล้ว ... เพิ่งข้ามฝั่ง ...

โอ้แม่เจ้า ...


ทางด่วน ... คงไม่มีแล้วหละ


มาถึง ... เกือบสองทุ่มครึ่ง อยู่ที่ไหนหรอ


แพร่พิทยา ... ไปทำไรหรอ


ทำอะไรหละ ... เลือกเสื้อชั้นในละสิ


หน้าตาเธอโมโหหิวมาก เหมือนอยากปาดคอผมใจจะขาด ...


แล้วก็ไปกินหนมจีนกัน ... ดูเธออารมณ์ดีขึ้นหน่อย ... เหอๆ ...

เอาอะไรไหม เอาผักอีกไหม เอาน้ำไหม ...ดูผมจะเอาใจเธอเกินหน้าเกินตา ...
(รู้ตัวว่าผิด)


" นี่ถ้าเธอไม่ส่งข้อความมา ตายแน่รับรอง "

ใช่ ตอนผมส่งก็คาดหมายจะอย่างนั้น ... ใครจะกล้าโทรมาบอกหละ ...


หลังจากนั้นเดินเล่นกันสักแป๊บ สามทุ่มกว่าแล้ว


โอ้ ... เดินทางมาเป็นร้อยกิโล ...


" ดูหนังกันไหม "
เธอถามขึ้นมา


ดูสิ ...

แล้วตูจะกลับกี่โมงหละหว่า

ดูเรื่องอะไรว้า ... "ผีคนเป็น"

เธอเลือกที่ที่มีคนน้อย ... ไม่มีใครนั่งข้างเลย


อืมนะ


ออกมาจากโรงแล้วเพิ่งรู้ว่าวันนี้วันฮาโลวีน


"วันนี้วันฮาโลวีนหละ เราก็ดูหนังผีกันด้วย" ผมพูด

"หรอ"

หน้าตาเธอไม่เหมือนคนไม่รู้เลย ชักฉงน ...


แอบปลื้มนิดๆ . .. นานๆทีจะมีคนอยู่ด้วยวันเทศกาล T___T

(ปลื้มจริงนะเนี่ย)

ปกติเทศกาล จะนอนหง่าวดูทีวี ความเป็นไปของโลกผ่านทางจอแก้วตลอด




ตูเกลียดเทศกาล ...



เดินไปส่งเธอ ใกล้ๆ ตรงนั้นเอง ...

"เดี๋ยวเราโทรไปนะ" หมอนบอก ...


อืม ... เที่ยงคืนกว่าๆ ... มานั่งป้ายรถเมล์


บ้านตูยังอยู่อีกฝั่งซีกโลกเลย


รถเมล์ก็ไม่มีเลยอะ จะกลับยังไง ...


แต่แล้ว ...



แท่มๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ




511 ก็มาอีกแล้วครับท่าน มันเป็นรถวิ่งตลอดคืน

เออ นั่งไปต่อรถแถวประตูน้ำก็ได้ว่ะ

กลับมาถึงบ้าน ตีหนึ่งกว่าๆ ...

อาบน้ำอาบท่า กว่าจะได้นอน ตีสอง








คงจะเป็นฝัน เป็นได้แค่นั้น ที่ฉันและเธอนั้นรักกัน
มีแต่ความหวาน ในคืนแห่งความฝัน ที่ฉันต้องการเก็บไว้ ...


" ... ความเป็นจริงที่เจอนั้น เธอมีคนที่รู้ใจอยู่ข้างเธอ ... "


อยากหลับตาและนอนหลับชั่วนิรันดร์ ~_~ -------*
เพื่อจะสานต่อเรื่องราวความฝัน ที่สวยงามของหัวใจ


อยากพบเจอเธอ แม้จะเป็นแค่เพียงในฝัน ตราบใดที่ยังมีเธอ
ฉันจะขอนอนอยู่อย่างนั้น ....


ในค่ำคืนนี้คงจะมีหวังได้พบเธออยู่ในฝัน
มีแต่ความหวานในคืนแห่งความฝันที่ฉันต้องการเก็บไว้ ...



^_^



กูดไนท์ ....

"บางครั้งคนเราก็มักเอาชีวิตไปพันผูกให้ชีวิตเป็นเหมือนในเพลงหรือนิยายเสมอ ..."

---- เต้ย ----









วันพุธ ที่ 1 พฤศจิกายน 2549


สวัสดีจ้า เดือนพฤศจิกายน ...

ตื่นนอน 9 โมงเช้า ฮือๆ ตายแน่ตู กะว่าสัปดาห์นี้จะไปทำงานเช้าทุกวัน ...

เลยปั่นงานที่บ้าน นั่งปั่นๆๆๆๆๆ ส่งอีเมลล์ ไฟล์ไปก่อนตัว เดี๋ยวตัวตามไป


อืม พี่ที่ทำงานเค้านั่งรอ สรุปอยู่ไปถึงเกือบจะเที่ยงแล้ว


วันนี้แม่ย้ายโรงเรียนใหม่แล้ว ไปโรงเรียนที่ใหญ่กว่าเดิม แต่เป็นโรงเรียนเด็กเกเร


เพิ่งนึกขึ้นได้ วันพฤหัสนี้ต้องระยองนี่หว่า ... เลยต้องเตรียมงานอีกมากมาย

ของเก่ายังไม่เสร็จเลย ...


โอ้ย ... งานล้นมือเลย มาถึงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง (เพราะมาถึงก็เกือบเที่ยง ..)


พอเลิกงาน พี่เค้าให้งานมาทำต่อที่บ้านอีก ...


T___T

กลับมาถึงบ้านทุ่มกว่าๆ นั่งทำงานให้เสร็จเกือบสามทุ่มส่งอีเมลล์ไป ...
พรุ่งนี้ต้องไประยองอีก ... เฮ้อ ...



นอน .. ปาเข้าไปเกือบตีหนึ่ง ...


ฮือๆ ตีห้าต้องตื่นอีกแล้วอะ ...

นั่งรถไประยอง ... นั่งมอง CPF ... กรูจะซื้อดีไหมหว่า
โรงงานก็ใหญ่ดีนะ ...

...

8:31 3/11/2549 : เวลาจริง

ไม่ไหวเลย เขียนไปแล้วอ่านเองก็งงๆ เพราะเหนื่อยมากเลย ก็เลยหลับไปเมื่อกี้ตื่นมาแล้ว แต่ไปไม่ไหว โทรไปบอกพ่อ เดี๋ยวค่อยออกไปตอนเย็นๆ





วันพฤหัสบดี ที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549

ตื่นตั้งแต่ตีห้า ... โอ้ ... แม่เจ้า นั่งรถ ... นั่งรถ ...

เฉลี่ยแล้ววันนึง ผมอยู่บนรถประมาณ5 ชั่วโมงเป็นอย่างต่ำ
แต่วันนี้ไประยอง เลยเพิ่มเข้าไปอีก 3-4 ชั่วโมง ...


โอ้โห ... อ๊วกแตกเลย

เหนื่อย ... กลับมาถึง 4 โมงเย็น ไม่มีใครกล้าถามอะไรมาก

นั่งรถกลับบ้านต่ออีก ... โอ้ ...


กลับมาตะบี้ตะบันเขียน ตั้งเป้าหมายไว้ ต้องเขียนเรื่องงบการเงินให้เสร็จก่อนกลับบ้าน

อืม ปั่นกันทั้งคืน สุดท้าย นอนเกือบตีหนึ่ง ไม่ไหวอะ ถ้าต้องตื่นตีสี่ ขอยอม ...

ไปตอนเย็นดีกว่า ... เอิ่กๆ



ศุกร์ ที่ 5 พฤศจิกายน 2549 ... ตื่นมาตอนเช้า เศร้าจริงๆ
แต่มันเหนื่อยจริงๆ ขอไปเย็นๆแล้ว กัน พักนั่งฟังเพลง นั่งจิบกาแฟไปเรื่อยๆ ...

เพราะไง ถ้าไปตอนเช้า ไปถึงโน่นค่ำ ก็ลำบากพ่อ ไปแล้วก็ไม่ได้ทำอะไร นอนอย่างเดียว



เวลาที่เราอยู่ที่นี่ เราก็นอน วันละ 4-5 ชั่วโมง เราก็คิดว่ามันเพียงพอเนอะ แบบทุกวัน ทุกวัน
แต่พอเวลากลับไปบ้าน ... ไม่มีคอมให้เล่น ไม่ต้องตื่นไปไหน

นอนทั้งวันเลยอะ แบบ นอนวันละ 10 ชั่วโมง โอ้โห นี่แปลว่า ร่างกายที่ผ่านมาใช้แบบโอเวอร์โหลดตลอดเลย โดยที่ไม่รู้ตัวเลย

พอไปถึงที่บ้าน แล้วมันไม่มีอะไรค้างคาในใจ ก็หลับเอาเสียอย่างเดียว ทั้งวันทั้งคืน ก็ดี ถือว่า ได้พักผ่อนซักวันสองวันก็คงดี



"คุณหมอจำเป็น"
เมื่อวันก่อนคุยกับแม่ก็ขำๆ ... หัวเราะกันสองคน


" แม่มีน้ำหนอง หรือน้ำนมไหลออกมาทางหัวนมไหม "

" ไม่ .... ใช่เลย น้านาตบอกว่า ถ้าเป็นมะเร็งในเต้านม จะมีน้ำนมไหลออกมา "

" ใช่ๆ แล้วมันก็จะลักษณะพื้นผิว ตรงก้อนแข็งคล้ายผลส้มด้วย เต้ยไปอ่านมาแล้วแม่ อย่างแม่นี่ไม่ใช่หรอก เพราะว่า ผู้หญิงเพิ่งหมดประจำเดือน ส่วนใหญ่ก็จะมีอาการคล้ายอย่างนี้ ก้อนเนื้อที่เต้านม ก็หาใช่ว่าจะต้องเป็นมะเร็งเสมอไป ต้องไปตรวจ "หมอเต้ยวิเคราะห์อาการ


" อืม ก็เดี๋ยวค่อยไปตรวจ "


" ไม่หรอกตรวจนะ เค้าไม่ได้ตรวจเลย เค้าจะต้องนัดวันตรวจ เราต้องงดอาหารก่อน เช่น งดของเค็มอะไรประมาณนั้น เค้าไม่ได้ตรวจเลยหรอก "

" ลูกไปเอามาจากไหน "


" อ่านเอาจากในเน็ต "


ขำกันสองคน แม่ก็ " แหมนะ " กลายเป็นที่เฮฮาครื้นเครงไป ...





" เรื่องราวบนโลกใบนี้ ... อะไรที่มันร้ายแรง เลวร้ายขนาดไหน แม้ในเรื่องเดียวกัน บางคนอาจมองว่ามันเลวร้าย บางคนอาจมองว่าเป็นเรื่องธรรมดา ... นั่นแสดงว่า ... ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ ... ล้วนอยู่ที่มุมมองของเรา ... "




หน้าแรก




Create Date : 03 พฤศจิกายน 2549
Last Update : 3 พฤศจิกายน 2549 9:03:18 น. 4 comments
Counter : 367 Pageviews.

 
ตอนนี้กำลังรอขึ้นรถ ...
แต่กำลังได้ของเล่นใหม่ ...

เล่นเอ็มน้องอยู่ ...

เหอๆ ... มี 200 กว่าคอนแทค

อืม ... คุณเต้ยกำลัง ปั่นหัวผู้ชายเล่นอยู่คร๊าๆๆๆๆๆ



จุ้นสุดสวยจะกลับมานะคะอิอิ.. says:
วันนี้มะปายเรียนหรอ
sollandcee says:
ไม่ได้ไปครับ
sollandcee says:
นอน มากไปหน่อย
sollandcee says:

จุ้นสุดสวยจะกลับมานะคะอิอิ.. says:
เรียนที่ไหนหรอ



โดย: เต้ย IP: 203.118.99.149 วันที่: 6 พฤศจิกายน 2549 เวลา:15:37:20 น.  

 
อันนี้น้องผู้หญิง หลอกไปหลอกมา
น้องมันเคยเล่าไปแล้วมั้ง ...

เค้าบอกว่าชื่อเต้ยคุ้นมาก ...

ก็เลยบอกเขาไปว่า ... อย่า

Tang Mo narukmak says:
ค่ะ
Tang Mo narukmak says:
พี่ฝน
Tang Mo narukmak says:
อายุเท่าไหร่อ่ะค่ะ
จุ้นสุดสวยจะกลับมานะคะอิอิ.. says:
อย่ารู้เลย
จุ้นสุดสวยจะกลับมานะคะอิอิ.. says:
ฮา
Tang Mo narukmak says:
อยากรู้อ่ะ
จุ้นสุดสวยจะกลับมานะคะอิอิ.. says:
20 กว่าๆ
จุ้นสุดสวยจะกลับมานะคะอิอิ.. says:
แก่อะเดะ
จุ้นสุดสวยจะกลับมานะคะอิอิ.. says:
เงียบเลย


..........



จุ้นสุดสวยจะกลับมานะคะอิอิ.. says:
คุยกันบ่อยไหม
Tang Mo narukmak says:
เราอายุ17
จุ้นสุดสวยจะกลับมานะคะอิอิ.. says:
ไม่ค่อยคุยกันอะเดะ
จุ้นสุดสวยจะกลับมานะคะอิอิ.. says:
หรอ
Tang Mo narukmak says:
จริงง่ะ
Tang Mo narukmak says:
ฝนอยู่ป่ะ


โดย: เต้ย IP: 203.118.99.149 วันที่: 6 พฤศจิกายน 2549 เวลา:15:43:30 น.  

 
โอ๊ยยยย


คนนี้ผู้หญิง อายุ 17 ซะด้วย

.........


Tang Mo narukmak says:
เราเรียนอยู่
Tang Mo narukmak says:
เอ็สเบรค
จุ้นสุดสวยจะกลับมานะคะอิอิ.. says:
คืออารายอะ เอสเบรค ...



Tang Mo narukmak says:
S BAC อ่ะ
จุ้นสุดสวยจะกลับมานะคะอิอิ.. says:
กำ
Tang Mo narukmak says:
สยามธุรกิจอ่ะค่ะ
จุ้นสุดสวยจะกลับมานะคะอิอิ.. says:
อยู่แถวบ้านพี่เลย
Tang Mo narukmak says:
จริงง่ะ
จุ้นสุดสวยจะกลับมานะคะอิอิ.. says:
เออ
Tang Mo narukmak says:
มาหาหน่อยจิ
จุ้นสุดสวยจะกลับมานะคะอิอิ.. says:
พักอยู่แถวไหนหรอ



โอ้ย เสือเต้ยเริ่มออกลาย


Tang Mo narukmak says:
มี่หลายที่อ่ะจิ
Tang Mo narukmak says:
ที่วัดนาวงป้าง
Tang Mo narukmak says:
ที่ดอนเมืองม่

วัดนาวงตรงไหนฟะ ...


โดย: เต้ย IP: 203.118.99.149 วันที่: 6 พฤศจิกายน 2549 เวลา:15:51:20 น.  

 
อา....เข้ามาอ่านเรื่องยาวๆ ย้อนหลัง

เขียนสนุกดีนะคะ ^^

ไว้จะมาตามอ่านใหม่

ก็ว่า...หายไปไหนซะตั้งนาน


โดย: nini TU IP: 58.8.196.78 วันที่: 9 พฤศจิกายน 2549 เวลา:0:46:08 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Register_AC
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




 หยาบหน่อยนะ แต่จริงใจ
Friends' blogs
[Add Register_AC's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.