Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2549
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
27 ตุลาคม 2549
 
All Blogs
 
ชีวิต การเงิน ... และ ...

4:29 27/10/2549
LFL




27 ตุลาคมคม 2549
ตื่นนอนตั้งแต่สี่กว่าๆ ...
เมื่อวานกลับมาสลบ ... ข้าวปลาซื้อมายังไม่ได้กินเลย ...
เสียบปลั๊กน้ำร้อน ... ชงกาแฟ ...
เปิดโน๊ตแพด ...




24 ตุลาคม 2549

เราต้องแบ่งการเงินออกดังนี้นะครับ
40 เปอร์เซนต์ใช้
20 เปอร์เซนต์ให้พ่อให้แม่
10 เปอร์เซนต์ออม
30 เปอร์เซนต์เอามาลงทุน

อะบลาๆ เบลอๆ ...



เสียใจ ... ตูทำไม่ได้ ...



ไปทำงาน เหนื่อยดี ... กลับมา
โทรไปสารภาพกับพ่อ และแม่ ...


แม่ครับ ... พ่อครับ .... เต้ยติดหุ้น



เต้ยเอาเงินเดือนไปซื้อหุ้น มันไม่ขึ้นเลยครับ

ถ้าขายไปตอนนี้เต้ยขาดทุนแน่เลยครับ
ราคามันยังไม่ขยับไปไหนเลย


TPI ที่ 7.05 บาท
GSTEEL ที่ 1.00 บาท


เมื่อกลางเดือนเพิ่งขอตังค์อาต้อยไปเอง ~~~~

T___T





25 ตุลาคม 2549

เตรียมเป้ใบใหญ่ เก็บเสื้อผ้า วันนี้ต้องไปนอนกับแม่
ตอนเช้าไปไปรษณีย์ ส่งหลักฐานที่ยังไม่ครบ ใช้ในการเปิดบัญชีการลงทุนให้หมอน


เปิดตลาดมาตอนเช้าหุ้นบวกสดใส

TPI วิ่งจาก 6.95 ไปที่ 7.35 บาท (+4.2 เปอร์เซนต์)
GSTEEL วิ่งจาก 0.98 ไป 1.07 ( +9.1 เปอร์เซนต์)

ดีใจมาก ... ผลบุญที่อดทนรอมาหลายวัน ในที่สุดมันก็ขึ้นมาจนได้

แต่จากนั้นมันก็ลงมาอีก T___T

ตกใจรีบขายหมูไป ...

ขาย TPI ที่ 7.20 บาท กำไรมานิดหน่อย
ขาย GSTEEL ที่ 1.00 บาท ขาดทุนค่าคอมมิชชั่นสองขา

แต่ไม่อยากเก็บไว้แล้ว

ซื้อ RRC ที่ 19.50 บาททั้งหมด
เพราะได้เงินจากที่ขอพ่อและแม่เอาไว้แล้ว

จากนั้น TPI และ GSTEEL มันก็วิ่งต่อไปอีกนิดหน่อย


ขายหมู ... อีกแล้วเนอะเรา


ตอนเย็น RRC ปิดบวก 19.60 บาท ...
เออค่อยชื่นใจหน่อย


ได้กำไรน้อยหน่อยก็โอเค
หุ้นที่เล็งไว้ขึ้นมาบวกหมดแล้ว ทุกตัว ใช้เวลาไม่ถึงเดือน

KMC โชว์สเตป + 11.63 เปอร์เซนต์

ไอ้ที่แอดไว้เล่นๆ บวกดีจัง ...


สรุประยะการลงทุนในหุ้นแต่ละตัว


ไม่ถึงหนึ่งเดือนจะต้องทำให้ได้ ... อย่างน้อยที่สุด 5 เปอร์เซนต์


ความมั่นใจและทิศทางเริ่มกลับมาชัดเจนขึ้น


ใกล้จะรวยแล้ว ...



ทำงานไม่ค่อยมีสมาธิ จิตใจว้าวุ่นชอบกล ... เรื่องอะไรว้า ...



วันนี้เปลี่ยนสายขึ้นรถโรงงานเพราะต้องไปหาแม่
กะว่าจะไปขึ้นรถไฟฟ้าที่อ่อนนุช


รถติดโคตรๆ ปิดช่องการจราจรหนึ่งเส้น



พ่อโทรมาโอนตังค์มาให้แล้ว ...



เหนื่อยจัง ... ทำไมเหนื่อขนาดนี้ คิดถึงหนทางที่ต้องเดินทางแล้ว ...

โอ้ววว


19.00 น
มาถึง รถไฟฟ้า ซื้อตั๋วไปอนุสาวรีย์ ...

อุเหม่ ... ไอ้รถไฟฟ้านี่มันแหล่งรวมสาวงามจริงๆ ...


แต่เหนื่อยมากเลย


ลงที่อนุสาวรีย์ นั่งรถต่อไปคุรุสภา ...

กลัวใครไม่รู้หรือไง ทั้งพ่อทั้งแม่เลย ...

จะต้องมาพักที่คุรุสภากัน ...

ถึง ทุ่มกว่าๆเกือบสองทุ่ม ...

โทรหาแม่ ... แม่อยู่ไหน ... มาถึงรึยัง ...



"ยังอยู่นครสวรรค์อยู่เลย"


อ๊ากซซซซซ์ ...


เดินออกไปเรื่อยเปื่อย กับกระเป๋าเป้ใบใหญ่

ไปนั่งกินข้าวมันไก่ร้านเดิมที่เคยมากินกับพ่อ ...
สั่งโค้กเลียนแบบพ่อ ...


กิจกรรมใหม่ ... แฮสบีนแอดเด็ด
กลิ่นตัวเองเหม็นจัง แวะเข้าเซเว่นสักหน่อย


อืม เซเว่นเขาให้แสมป์อีกแล้ว ...

^___^ ฉันลองสะสมบ้างดีกว่าแหะ ...

ซื้อโรลออน ยืนจ้องอยู่(เป็นครึ่งชั่วโมง)

จนพนักงาน ต้องเข้ามายืนดูข้างๆ

ใช้เวลา พินิจนานมากเนื่องจากไม่มีกลิ่นที่ใช้ประจำ :p



เดินกลับมาหอพักคุรุสภา ... จิตใจสับสน ...
แม่ยังไม่มา ...


ทำไมหมอนไม่โทรมา นี่มันสามวันแล้วนะ ...


สามทุ่มกว่า อดรนทนไม่ไหว ...
ส่งข้อความไปสั้นๆว่า ...

(หลังจากลังเลอยู่หลายวัน ทั้งๆทีรู้ว่าความผิดอยู่ที่ฉัน)


"อยากคุยด้วย"


ส่งไปสั้นๆ ... เอาน่า ... แค่นี้ก็เสียเชิงชายมากแล้วนะ ...


ไม่อยากส่งไปเลย เสียฟอร์มชะมัดยาด ...


แต่พอส่งไปแล้วก็อยากส่งไปอีก ....


คราวนี้ออกแนวพรั่งพรู ...


" เวลาที่เราไม่ได้คุยกัน ผ่านไป 77 ช่วโมง
ไม่มีชั่วโมงไหนเลยที่เราไม่คิดถึงเธอเลย
เราก็รู้ว่าเธอก็คิดถึงเรา ... "


แหนะ ... มีการไปอนุมานแทนเขาอีก
ตู่ดีจริงๆ ...


อยากน้อยก็สบายใจ ได้ระบายความอึดอัดมาหลายวัน ...

นั่งเอาหูฟังเสียบหู ฟัง Adante No. 13
นั่งหลับตา ... เกือบจะห้าทุ่มแล้ว
พรุ่งนี้เต้ยต้องไประยองนะแม่


ถ้าหมอนไม่โทรกลับมาเลย มีความเป็นไปได้ สอง อย่าง
1. เธออาจจะโกรธเรา ถือเป็นเรื่องอันดี
2. แต่ถ้าโทรกลับมาในวันพรุ่งนี้ แสดงว่า ตอนที่ส่งข้อความ "เธออาจจะอยู่กับใคร"



ดี ... โดนซะบ้างไอ่เต้ยเอ๋ย ...
ความรู้สึกแบบนี้ใช่เลย ...
ความหวั่นไหว ... จิตวิตก ...

ใช่เลย

มองอะไรก็คิดถึงเธอไปหมด ...

ฉันมันห่วยแตกจริงหรอ ...


แม่มาซักที เต้ยดูพร่ำเพ้อแล้วชอบกล ...


ห้าทุ่มกว่าๆ ... แม่มาถึง


เรียกแม่ออกมาเดินเล่น วางข้าววางของ

ชวนแม่ออกมาเดินเล่นให้เพื่อนแม่ อาบน้งอาบน้ำก่อน

เดินคุยกับแม่ไปเรื่อยๆ จับมือกัน ...


กลับมาโรงแรมเที่ยงคืนกว่าๆ เก็บข้าวเก็บของ

สมน้ำหน้าตัวเอง ... แต่ความรู้สึกอย่างนี้ใช่เลย ... จำได้
ความสับสนแบบเนี่ย ... ที่นำพาไปสู่ความหายนะ ...


ชักไม่มั่นใจแล้ว ...


เวลามีความรู้สึกแบบนี้ หยิบโทรศัพท์มาดูครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ...


เธอก็ยังไม่โทรมา ...


ความรู้สึกที่คุ้นเคย ความเหงา ความวิตกกังวล
จะนำพาไปสู่อะไรหลายๆ อย่าง ...


ได้แต่บอกตัวเอง ... ว่ารีบจบความสัมพันธ์ซะ
ทำให้รู้สึกเหนือกว่าแล้วรีบจากไป ...


จงจากไปอย่างไร้ร่องรอย ..


อาบน้ำเสร็จ ... ใส่เสื้อแจ๊กเก็ต ... ตัวนี้เองที่หมอนใช้ห่มตัวตอนดูหนังด้วยกัน




หลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า ... พรุ่งนี้ต้องตื่นตั้งแต่ตีห้านี่หว่า ...




26 ตุลาคม 2549
ตีห้า ...


ตื่นอย่างทรมาน อาบน้ำหนาวเหน็บจัง อี๋ ...

แม่เดินลงมาส่ง ร้านกาแฟยังไม่เปิดเลย ว่าจะนั่งโจ้กาแฟด้วยกันซักมื้อ

แต่ร้านยังไม่เปิด ...


ก็เลยเดินมาขึ้นรถ สายสำโรง เล็งไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ...

เครียดอยู่ตั้งแต่เมื่อวาน ...


ตูจะไปยังไงหว่า ...


คุรุสภา ไปบางพลี ... คนละมุมเมืองกันเลย
แต่มาเจออู่รถที่ออกจากหน้านั้นพอดี
ไปสำโรง ขึ้นทางด่วนด้วย ...


โชคดีจัง ...


แอบดูโทรศัพท์เมื่อคืนมีใครโทรมารึเปล่าหว่า ...

ไม่มีเลย ... เงียบกริบ


ไปพลาดท่าอีตรงไหนหว่า ...
ไหงสถานการณ์ตกเป็นรองได้ขนาดนี้ ...



รถมาลงตรงแถวแยกบางนา ตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า ...
ตูมาเช้าไปป่าวหว่า

นักเรียนและคนโรงงานเต็มสองข้างทาง ...

มาถึงโรงงานตั้งแต่ยังไม่เจ็ดโมงเช้า

แวะกินข้าวหน้าโรงงานก่อน ...


แล้วก็เข้าไปนั่งรอในโรงอาหาร ...


เช้าๆ คนมากินข้าวเยอะเหมือนกันแหะ ... ไม่เคยรู้เลย ...


แปดโมงเช้า คนยังมาไม่ครบ วันนี้ไปกันเยอะไม่เหมือนวันก่อนๆ ที่ต้องไปคนเดียว


ตั้งขาย RRC ที่ 20 บาท ตั้งไว้นิดโหน่ย
กะขายเอากำไร ที่เพิ่งซื้อไว้เมื่อวาน ...


ถ้าขายไม่ได้ก็จะไม่ขายแล้ว ถือยาวโลด
ว่าจะงด ไปยุ่งเกี่ยวกับมันสักแป๊บ



ผ่านโรงงานมากมาย

SINGER MK ... ผ่านโรงงานของพวกลอจิสติกต่างๆ
อยากทำงานกับพวกนี้จัง

น่าท้าทายชอบกล ...


แต่ย้ายครั้งต่อไป ... คงต้องเอมไฮ ไปที่ตำแหน่งสูงๆกว่าแล้ว

ต้องเป็นผู้จัดการให้ได้เสียแล้ว อิอิ ...


นั่งทำงานกันอยู่ ข้าวปลาไม่ได้กิน เที่ยงก็แล้ว

เพราะตอนเที่ยงต้องทดสอบระบบขณะที่ไม่มีคนใช้งาน



และแล้วบ่ายโมงกว่าๆ ... หมอนก็โทรมา

ดีใจ ... ที่เธอโทรมา ...
เสียใจ ... แสดงว่า เมื่อคืนเธออยู่กับใครหรือเปล่า ...


รู้สึกสมน้ำหน้าตัวเองชอบกล ...
หมดสภาพเลยเต้ยเอ๋ย ...


รีบกระโดดโผลงจากหน้าจอ ทุกคนคงตกใจ ทั้งๆที่กำลังยืนมุงดูจอกันอยู่ ...
ทำงานอยู่นะนั่น ก็ไปคุยกับเธอ ...

เอิ่กๆ ... ไม่ได้ทำให้รู้สึกดี .... เลย

จะเล่าเรื่องว่าเมื่อคืนไปนอนกับแม่ ...


เธอยังไม่ฟังเราสักกะคำ ...


หมดอารมณ์เลย ไหงกลับกลายเป็นอย่างนี้หว่า


อะไรที่เปลี่ยนไป ... เราแน่เลย ...


อี๋ ... ต้องรีบจัดการตัวเองโดยด่วน ...

ปล่อยให้พลาดท่าเสียทีอย่างนี้ได้ไง สารรูปดูไม่ได้ ...


ช่วงเวลา ไม่ถึงสองอาทิตย์เลย กลับตาลปัดได้ถึงขนาดนี้
แสดงว่า ความผิดพลาดอยู่ที่ตัวเอง ...





"โรงงานนรก"
กับข้าวแบบผูกขาด ... ไม่ว่าโรงงานที่ไหน ในนิคมอุตสาหกรรมก็จะเป็นอย่างนี้
...

ทำกับข้าวมาสองอย่าง ... มึงต้องกินให้หมดก่อน
กินไม่หมดก็ช่าง แต่กูไม่ทำอย่างอื่นต่อ

ไม่อยากกิน ก็ต้องกินไปให้หมด ... -_-"

ต่อให้โรงงานไหนก็จะเป็นอย่างนี้ ...


คืบก็ป่า ... ศอกก็ป่า ...


ต้นไม้ โรงงาน เอิ่กๆ


พี่ๆ เขากินเจกัน น้องเอากับข้าวมา

บ่ายสามกว่าๆ ... ถึงจะได้มาที่โรงอาหาร
แต่เขาปิดเก็บกลับบ้านกันไปหมดแล้ว เอิ่กๆ

บางคนก็ยังไม่ได้กินข้าวเลย
แต่ละคนหิวโซกันอย่างบอกไม่ถูก


โชคดีนิดหน่อย ... ตรงที่กินข้าวแล้ว แต่กระนั้นก็เถอะ
หิวตั้งแต่ยังไม่สิบโมงโน่น ...


หิว
เลิกหิว
หิวรอบใหม่
เลิกหิว ...
แล้วก็หิว ...



ไปๆมาๆ หลายรอบ T___T


ปวดหัวจี๊ด ... แต่ละคนนั่งทำงานกัน ขมักเขม่นจนลืม ...


เอาข้าวโรงงาน ที่เหลือๆ มานั่งกินกัน กับกับข้าวเจ ที่น้องเอามา

ห้าหกคน ... ช้อนก็ไม่มี ...

น้ำก็ไม่มี นั่งกินกันอย่างสนุกสนาน...


อาจเป็นอาหารเจ ที่อร่อยที่สุดเลยก็ได้ ...


ขากลับออกมา


ฟอร์ดใกล้จะประสบปัญหาการขาดทุนเข้าไปทุกขณะ

เจ๊งแหล่มิเจ๊งแหล่ ...


เต้ยจะเข้าไปเทคโอเวอร์ ฟอร์ดในประเทศไทยดีไหมน้า


อิอิ



...

สามโมงกว่าๆ รถตู้ก็มารับกลับ ...

แต่ละคนหัวเราะกันได้สักแป๊บ ...

ก็สลบสไล ไปตามสูตร

หลับกัน ... อยู่อย่างนั้น


มาถึงโรงงานที่บางนา รถโรงงานไปแล้ว

วันนี้ต้องกลับเอง


โอ้โห ... ตู ความเหนื่อย สะสมมากี่วันแล้วเนี่ย


นั่งรถมาทางสายศรีนครินทร์ ... รถติดนรกแตก ต่อรถกันสองทอดสามทอด ...


กลับมาซื้อข้าว ซื้อของ เตรียมตัวกิน


อินเตอร์เนต เล่นไม่ได้มาสองสามวันแล้ว

วันนี้ดีหน่อย ...

พี่ผู้หญิง ... เค้าไปนอนบ้านเพื่อน
พี่ผู้ชายออกไปทำงานต่างจังหวัด


กลับมาถึง สองทุ่มกว่าๆ ... โอยย ไม่เอาแล้ว เหนื่อยชิบเป๋ง ...

นั่งพักให้หายเหนื่อย ... สามทุ่มอาบน้ำ


ข้าวยังไม่ได้กินเลย ...
คอมเปิดค้างเอาไว้ ...

หลับครับ ... เมื่อหัวถึงหมอน ...

เหนื่อยสุดยอด ...

เอิ่กๆ ...



27 ตุลาคม 2549 ...

ตื่นตีสี่กว่าๆ ...
ชงกาแฟ ...


แอบเปิดดูโทรศัพท์ ... มีใครโทรมาป่าวหว่า ...

ฉันจะต้องกลับไปเป็นเหมือนเดิมให้ได้ ... ชิ

ข้าวที่ซื้อไว้เมื่อคืน จะยังกินได้ป่าวหว่า ...


เปิดโน๊ตแพด ...





หน้าแรก




Create Date : 27 ตุลาคม 2549
Last Update : 27 ตุลาคม 2549 8:36:11 น. 0 comments
Counter : 318 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Register_AC
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




 หยาบหน่อยนะ แต่จริงใจ
Friends' blogs
[Add Register_AC's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.