==>>มนุษย์ถูกสร้างให้มีหูและตาอย่างละสอง แต่มีปากเพียงหนึ่ง เพื่อให้เรา 'มอง' และ 'ฟัง' มากกว่า 'พูด'<<==
Group Blog
 
 
ธันวาคม 2559
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
21 ธันวาคม 2559
 
All Blogs
 

Hold me # 1









ตอนที่ 1



“พี่ขอโทษ” น้ำเสียงนั้นเอ่ยแบบรู้สึกผิด เขามองคนตรงข้ามด้วยแววตาอ้อนวอน

“ไม่ครับ นิวทนมาพอแล้วและนิวจะไม่ทนอีกแล้ว”เด็กหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงไร้เยื่อใย สีหน้าเมยเฉย

“พี่จะปรับปรุงตัว นิวให้โอกาสพี่นะครับ”เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงลน ๆ และพยายามจับมืออีกฝ่ายไว้ แต่เด็กหนุ่มสะบัดออก

“ไม่ครับ นิวเบื่อ เราเลิกกันเถอะครับพี่ภัทรจะได้ไปเล่นเกมยันเช้าอย่างที่ชอบจะได้ไม่ต้องมาตามรับตามส่งนิวให้เสียเวลาเล่นเกมอีก นิวจะไม่โทรไปกวนเวลาอีกแล้วดีออกนะครับ เราจะได้ไม่ต้องทะเลาะกันอีก” เด็กหนุ่มบอกก่อนเดินจากไป

“นิว!เดี๋ยวนิว” เขาตะโกนเรียน แต่นิวเดินจากไปแล้ว...พร้อมหนุ่มผิวสีแทนหน้าตาดีที่ยืนรออยู่

“นิว! นิวเดี๋ยว ฟังพี่ก่อน!” เขาร้องเรียก แต่ไม่มีใครสนใจรอบตัวมีเพียงเขาที่ยืนเพียงลำพัง


ตื๊ดดด...ตื๊ดดด


เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือปลุกชายหนุ่มผมยุ่งที่ฟุบหลับอยู่หน้าคอมให้รู้สึกตัวเขาปรือตามองซ้ายขวาเพื่อหาต้นตอของเสียงก่อนเอี้ยวตัวไปรับด้วยท่าทางเกียจคร้านเบื่อหน่ายยิ่งเห็นหมายเลขของคนที่โทรมา ก็ยิ่งทำให้เขาเกิดอาการเซ็ง

“มีอะไร”เสียงห้าวและห้วนกรอกถามไปตามสายแบบอารมณ์ไม่ดี

“นี่นายเพิ่งตื่นหรือภัทร”

“ใช่มีอะไร”

“นายเล่นเกมจนดึกใช่ไหม”ปลายสายถามอย่างรู้ทัน ภัทรถอนใจแบบรำคาญ

“ใช่นายจะโทรมาแค่นี้ใช่ไหมโอม”

“นายขาดเรียนไปสองวันแล้วนะภัทรระวังจะไม่มีสิทธิ์สอบปลายภาค”

“เรื่องของเรานายไม่มีสิทธิ์สอบพร้อมเราด้วยหรือไง”

“เราหวังดีกับนายหรอกนะถึงได้โทรมาตาม”โอมบอก “ไม่รู้หรือไงว่าอาจารย์นุกูลจ้องจะเล่นงานนายอยู่ ทำไมไม่หัดทำตัวให้มันดีๆ บ้าง นายสิบแปดแล้วนะ โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว”

“ยุ่งน่า”ภัทรว่าไปตามสายแล้วเกาหัวจนผมของเขายุ่งเหยิงไปหมด“แต่ยังไงก็ขอบใจแล้วกันที่โทรมาปลุก” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย

“แล้วนี่นายจะมาหรือเปล่าอาจารย์นุกูลเรียกนายเข้าไปพบ บอกว่าถ้ามาโรงเรียนแล้วให้ไปหาด้วย”

“งั้นวันนี้เราไม่ไปแล้วกัน”เด็กหนุ่มตัดสินใจ เจออาจารย์ที่ปรึกษาตามตัวแบบนี้ ถ้าเขาไป ไม่กลายเป็นเนื้อเข้าปากเสือหรอกหรือ

“นี่ภัทรที่เราโทรหานายวันนี้ นายไม่รู้เลยหรือว่าเพราะอะไร” โอมขึ้นเสียง “เราโทรเพื่อให้นายมาหาอาจารย์ไม่งั้นนายหมดสิทธิ์สอบจริง ๆ ด้วย อุตส่าห์เรียนมาตั้งหลายปีนายจะมาตกม้าตายไม่จบม.6 ด้วยการหนีอาจารย์แบบนี้น่ะเหรอและอาจารย์น่ะ เขาก็อยากช่วยให้นายจบ ไม่งั้นคงไม่มาตามจี้ตามไชแบบนี้หรอกทำไมนายไม่เห็นความหวังดีที่คนอื่นเขามีให้บ้างเลย ถ้าเป็นอาจารย์คนอื่นป่านนี้เขาปล่อยผ่านไปนานแล้ว แล้วเรื่องเกมน่ะ ลด ๆ ลงบ้างเถอะจะเล่นให้ตายคาคอมเลยหรือไง”

“พูดมากจริงนี่นายเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายกันแน่ บ่นยิ่งกว่าแม่เสียอีก” ภัทรเริ่มโมโหเขาเบื่อคนพูดเยอะ มากเรื่องมากความที่สุด ขนาดเสียงบ่นของแม่ เขายังขี้เกียจฟัง แล้วเรื่องอะไรถึงต้องมาทนฟังเพื่อนสนิทบ่นยืดยาวแบบนี้

นี่ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่มัธยมต้นเขาคงวางสายตั้งแต่อีกฝ่ายเริ่มบ่นแล้ว

“ก็ได้ต่อไปเราจะไม่ยุ่งกับนายอีก เชิญนายเล่นเกมของนายต่อไปเถอะ และต่อไป เราจะไม่ช่วยนายทำรายงานไม่ออกรับเวลาอาจารย์ถามอีกแล้ว แค่นี้นะ” พูดจบ โอมก็ตัดสายทิ้งทันที

“เฮ้ยเดี๋ยวเดี๋ยวโอม นายจะมาวางหูใส่เราแบบนี้ไม่ได้ คุยกันให้จบก่อน โธ่เว้ย!” ภัทรแทบจะขว้างโทรศัพท์ทิ้งด้วยความโมโห จู่ ๆก็ถูกปลุกทั้งที่เพิ่งนอนไปไม่กี่ชั่วโมง จากนั้นก็โดนด่าเป็นชุด ต่อมาก็ถูกวางสายใส่เหมือนเขาไม่มีความหมายอีก

...มันมากเกินไปแล้ว!


ณโรงเรียนมัธยมเอกชนชายล้วนแห่งหนึ่งในช่วงเวลาเย็น ตอนนี้เลิกเรียนแล้วแต่ยังมีนักเรียนจำนวนหนึ่งยังไม่กลับบ้านหลายคนเล่นฟุตบอลอยู่ที่สนาม หลายคนกำลังซ้อมดนตรีอยู่ใต้ต้นไม้ และมีหลายคนจับจองโต๊ะม้าหินอ่อนเพื่อทำการบ้านและนั่งคุย

ภัทรเดินเข้าโรงเรียนสวนทางกับนักเรียนที่กำลังกลับบ้านหลายคนมองเขาเป็นตาเดียว เพราะเด็กหนุ่มก็คนหน้าตาดี รูปร่างของเขาผอมโปร่ง ผิวขาวจัดเพราะไม่ค่อยออกแดดผมยุ่งนิดๆ เพราะขี้เกียจจัดทรง เขาสวมแจ็คเกตสีดำไว้ตลอด ด้านหลังสะพายกระเป๋าโน้ตบุ๊กไว้ด้วยนั่นคืออวัยวะชิ้นที่สามสิบสามของเขา

ภัทรตรงไปยังโต๊ะหินอ่อนตัวหนึ่งซึ่งมีเด็กหนุ่มแต่งตัวเรียบร้อยรูปร่างเล็กผอมผิวขาวกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่โอมเหลือบตามองแล้วหันไปสนใจหนังสือต่อ

“โกรธเหรอ”ภัทรถามแล้วดึงหนังสือออกไป แต่โอมดึงกลับมา

“เปล่า”

“ขอโทษเราเพิ่งตื่นก็เลยอารมณ์เสียไปหน่อย ตอนนี้เรารู้แล้วว่าตัวเองผิด”น้ำเสียงของภัทรรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ

บ้าไปแล้วหรือไอ้ภัทร...เด็กหนุ่มด่าตัวเองในใจเขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อขอโทษเพื่อนเสียหน่อย เขามา เพื่ออาละวาดใส่โอมต่างหากที่บังอาจวางสายใส่เขาแต่พอเห็นสีหน้าบึ้งตึงของเพื่อน ไม่รู้ทำไมเขาถึงเกิดอาการเกร็ง ๆ เกรง ๆ และไม่อยากเห็นโอมทำหน้าแบบนี้มันดูน่ากลัวจนเขาทำอะไรไม่ถูก

“ช่างมันเถอะ”โอมบอก สีหน้าบึ้งตึงเริ่มลดลง

“หายโกรธแล้วใช่ไหม”

“อืม”โอมพยักหน้าก่อนเตือน “ยังไงนายก็อย่าลืมไปหาอาจารย์นุกูลแล้วกัน นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของนายแล้วนะเราอยากให้นายเรียนจบพร้อมคนอื่น ไม่งั้นคงเสียเวลาแย่ อุตส่าห์เรียนมาตั้งหลายปี”

“รู้แล้วน่าที่มานี่ก็เพื่อมาหาอาจารย์นี่แหละ” ภัทรบอก

“งั้นไปตอนนี้เลยจะได้กลับเร็ว ๆ” โอมพูดแล้วดึงคอเสื้อเพื่อน ทำเอาภัทรลุกขึ้นแทบไม่ทัน

“อาจารย์นุกูลเขาใจดีกับนายมากเลยรู้ไหมนายก็พูดดี ๆ กับอาจารย์หน่อยแล้วกัน ถึงอาจารย์จะปากร้ายขี้ด่าไปหน่อยแต่ก็เพราะหวังดีทั้งนั้น”

“รู้แล้วน่า”ภัทรรับคำแบบส่ง ๆ แบบตัดรำคาญ


ในโถงอาคารทางไปห้องพักครูมีนักเรียนเดินผ่านไปมาประปราย ภัทรเดินไปตามทางด้วยท่าทางเอื่อย ๆและเชื่องช้าเหมือนต้องการถ่วงเวลาให้นานที่สุดพร้อมมองเพื่อนสนิทที่เดินลิ่วนำหน้าด้วยแววตาเซ็งๆ ก่อนชะงักเท้าเมื่อเห็นคนที่เพิ่งเปิดประตูออกจากห้องหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป

สีหน้าของภัทรเปลี่ยนไปทันทีขณะที่โอมก็ชะลอฝีเท้าและหันมามองเขาด้วยแววตากังวลแกมเป็นห่วง

“เราไม่เป็นอะไร”ภัทรเอ่ยเสียงเบาเหมือนรู้ว่าเพื่อนจะพูดอะไร สายตาของเขาเหลือบไปมองเด็กหนุ่มรุ่นน้องคนเคยสนิทที่เดินผ่านไปด้วยใบหน้าเชิดขึ้นเล็กน้อยเหมือนมองไม่เห็นอย่างไรอย่างนั้นทำเอาภัทรหน้าเจื่อนลง

นิวคือชื่อของเด็กหนุ่มหน้าใส เขาเรียนอยู่ม.5เป็นรุ่นน้องภัทรหนึ่งปี ทั้งสองรู้จักและตกลงคบหาในฐานะคนรู้ใจมาได้เกือบปีก่อนลดระดับความสัมพันธ์ลงเมื่ออาทิตย์ก่อนสาเหตุมาจากนิวไปสนิทกับรุ่นพี่ห้องคิงส์ ที่ดูมีอนาคตมากกว่าภัทร

“พี่อเล็กซ์”นิวเรียกใครคนหนึ่งก่อนวิ่งไปหา ภัทรกับโอมมองตาม

“พบอาจารย์เรียบร้อยแล้วนะครับ”อเล็กซ์ นักเรียนห้องคิงส์เอ่ยถาม เขามีผิวสีแทนรูปร่างสูงใหญ่สมเป็นนักกีฬาบาสเกตบอลของโรงเรียน

“ครับเรากลับกันเลยนะครับ นิวหิวแล้ว”

“ได้ครับนิวอยากกินอะไร เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง”

“อาหารญี่ปุ่นมั้ยครับนิวรู้ว่าพี่อเล็กซ์ชอบกินไข่หวาน”

“รู้ใจพี่จริงๆ ไปครับ พี่ก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน” อเล็กซ์ชวนแล้วโอบไหล่รุ่นน้องเดินจากไปโอมเบ้ปากตามหลัง ขณะที่ภัทรเมินไปทางอื่น

“ไปเถอะภัทรอย่าไปใส่ใจเลย” โอมบอก

“เราไม่เคยใส่ใจอยู่แล้ว”เขาปดก่อนผลักประตูห้องพักอาจารย์เข้าไปด้านใน โอมถอยตัวไปนั่งรอหน้าห้องเขาหยิบหนังสือเรียนขึ้นมาอ่านฆ่าเวลา


นานกว่าชั่วโมงภัทรก็เดินออกจากห้องพักอาจารย์ด้วยใบหน้าซีดขาวไร้เลือด เขาเดินมานั่งข้างโอมอย่างหมดแรง

“เป็นไงบ้าง‘จารย์นุกูลบอกว่ายังไง”

“จะว่ายังไงล่ะนอกจากเทศน์จนหูชาไปหมดแล้วก็สั่งรายงานมาเป็นตั้ง ชาตินี้ไม่รู้จะทำเสร็จหรือเปล่า”เขาบอกแล้วเอนตัวพิงพนัก ดวงตาเข้มเหม่อลอยมองเพดานเหมือนคนใกล้หมดลมหายใจ

“เราคงเรียนไม่จบแน่เลยโอมสงสัยคงต้องกลับไปเรียนใหม่หรือไม่ก็ออกไปเรียนกศน.แล้วล่ะ หรือเราควรลาออกตอนนี้แล้วออกไปหางานทำดี”ภัทรถามความเห็น ขณะที่โอมขมวดคิ้ว

“พูดอะไรแบบนั้นยังไงนายก็ต้องจบพร้อมพวกเราอยู่แล้ว ไหน อาจารย์สั่งงานอะไรมาบ้าง มันคงไม่เยอะถึงขนาดทำไม่ได้หรอกเดี๋ยวเราช่วยเอง มีอะไรบ้าง”

“เยอะแยะจนพูดไม่หมดนายเอาไปดูเองแล้วกัน” ภัทรบอกแล้วส่งกระดาษให้เพื่อน ในนั้นเป็นรายละเอียดของรายงานที่เขาต้องทำส่งโอมรับไปอ่านด้วยสีหน้าอึ้ง ๆ ก่อนให้กำลังใจเพื่อน

“แค่นี้เองค่อย ๆ ทำไปเดี๋ยวก็เสร็จ อย่างรายงานวิชาสังคม ถ้านายอ่านข่าวสักหน่อยก็เขียนได้แล้วหรือวิชาคณิตอาจารย์ก็ให้โจทย์มาแล้ว แล้วนี่วิชาภาษาไทย ก็ง่ายจะตาย ให้วิเคราะห์ตัวละครจากวรรณกรรมนายก็แค่ขยันอ่านและทำความเข้าใจหน่อย เดี๋ยวก็ทำได้เองแหละ”

“ทุกอย่างดูง่ายและสวยงามไปหมดเลยนะ”ภัทรประชดเพื่อน

“มันจะง่ายกว่านี้ถ้านายมาเรียนทุกวันให้ทำรายงานแค่นี้ถือว่าอาจารย์ใจดีกับนายแล้ว ไปเถอะ กลับกันดีกว่า”โอมชวนแล้วตบบ่าเพื่อนแบบให้กำลังใจก่อนลุกขึ้น

“เดี๋ยวโอม” ภัทรเรียกไว้ โอมหันมอง

“ขอบใจมากนะที่คอยช่วยเราตลอดถ้าเราพูดอะไรไม่เข้าหูนายหรือพูดด้วยอารมณ์มากเกินไป เราขอโทษ”

โอมยิ้มแล้วยกไหล่แบบไม่ใช่สาระ“ช่างมันเถอะ เราไม่เคยเก็บเอามาคิดและไม่เคยหวังให้นายเปลี่ยนตัวเองด้วย เพราะรู้ว่าถึงยังไงนายก็เปลี่ยนนิสัยไม่ได้เพราะงั้นการไม่เก็บมาคิดเป็นเรื่องดีที่สุด”

“เราควรรู้สึกดีไหม”ภัทรถามสีหน้างง ๆ โอมหัวเราะ

“เอาเป็นว่าไม่ว่านายจะดีหรือแย่ เราก็รับได้ เพื่อนกันนี่ ยังไงก็ตัดกันไม่ขาดหรอก”

“ขอบใจนะ”ภัทรเอ่ยก่อนทั้งสองจะเดินออกจากหน้าห้องพักอาจารย์


..........................................................


สามารถสั่งซื้อได้ที่แฟนเพจ >>  ปาลินี&รีชณัฐ

หรือแฟจเพจ Lily and Iris  >> Lily and Iris


 





 

Create Date : 21 ธันวาคม 2559
0 comments
Last Update : 21 ธันวาคม 2559 15:51:50 น.
Counter : 454 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


latics1
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 6 คน [?]











ผลงานเป็นรูปเล่ม


บ้านของหัวใจ
(โพรเจกต์หอมลมหวน)
ปาลินี พิมพ์คำสำนักพิมพ์
v
v



คือแสงแห่งใจ
ปาลินี สนพ.อรุณ
v
v



กลลวงบ่วงหัวใจ
รีชณัีฐ สนพ.ธราธร
v
v



แทนใจด้วยรัก
ปาลินี สนพ.อรุณ
v
v



จัดหัวใจให้ลงรัก
ปาลินี สนพ. อรุณ
v
v



ในดวงตามีความรัก
รีชณัฐ สนพ. กรีนมายด์
v
v



เมื่อหัวใจได้เจอรัก
รีชณัฐ สนพ. กรีนมายด์
v
v



ซ่อนรักลวงใจ
รีชณัฐ สนพ.โซฟา
v
v



สองหัวใจแห่งรัก
รีชณัฐ สนพ.ชูการ์เรน
v
v


Friends' blogs
[Add latics1's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.