เมษายน 2557

 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
24
25
26
27
28
29
30
 
 
23 เมษายน 2557
All Blog
ของเล่นใหม่
ทุกวันนี้เรานึกอะไรไม่ออกบอกไม่ได้ก็พึ่งพาแต่อากู๋ (เกิล) แม้แต่ในวันที่เหงาไม่มีเพื่อนคุยฉันก็ใช้อากู๋ตามหาเพื่อน

เราเคยนั่งสามล้อคันเดียวกันจนฉันติดเหาจากน้องสาวหมอนี่ และเป็นเจ้าตัวร้ายที่เอาความลับเรื่องฉันเป็นเหาไปฟ้องครูให้ฉันอับอาย วันนี้เราต่างเดินจากจุดนั้นมาแสนไกล ฉันไม่รู้จะหานายตัวดีนี่ได้จากที่ไหนก็อาศัยอากู๋นี่แหละ

ชื่อ-นามสกุลที่ยังจำได้ไม่เลือนถูกกรอกลงในช่องค้นหา เคาะเอนเตอร์ไปหนึ่งครั้ง ข้อมูลพรึ่บเต็มหน้า แต่ละบรรทัดที่ฉันใช้สายตาละเลียดมองกลับไม่มีข้อมูลที่ต้องการ แม้จะเปิดดูทุกหน้าของผลการค้นหาแล้วแต่ฉันก็ยังไม่เห็นเพื่อนคนนี้ปรากฏตัวในโลกไซเบอร์ ใครบอกว่าหาอะไรก็เจอในกูเกิลขอเถียง มันเจอเป็นคำๆ ให้เอามาต่อกันเองซึ่งเป็นคนละเรื่องกันเลย 

ความคิดถึงยังไม่อาจส่งถึงนายตัวดี แถมหวั่นๆ ว่านายตัวดีจะยังอยู่บนโลกนี้ไหม ความรู้สึกคิดถึงวันเก่าๆ ถูกเก็บเข้าลิ้นชักจนผ่านไปเป็นปี

โลกของคนเดินช้ายังคงหมุนไปเรื่อยๆ โดยไม่วิ่งตามเทคโนโลยี จนวันหนึ่งมีเหตุให้ต้องทำการค้ากับโลกออนไลน์จึงบังคับให้ตัวเองต้องมีโซเชียลมีเดียกับเขาบ้าง 

ย้อนกลับไปเมื่อหกเจ็ดปีก่อน น้องที่นั่งทำงานโต๊ะข้างๆ ได้ชักชวนให้สมัคร account ของโซเชียลมีเดียชื่อดัง ตอนนั้นก็เออออรับไป สมัครไปแบบอยากรู้ว่าเป็นยังไง แต่ไม่เคยเปิดดูเลยจนจำไม่ได้แล้วว่าสมัครด้วยชื่ออะไร พาสเวิร์ดอะไร แม้ต่อมาโซเชียลมีเดียนี้จะเป็นที่นิยมกันมากขนาดไหนฉันก็ไม่คิดจะเล่น เพราะรู้สึกว่าไร้สาระ

แต่แล้วต้องกลืนน้ำลายตัวเอง หันมามองโซเชียลมีเดียนี้อย่างใจกว้างสักนิดว่ามันก็มีประโยชน์เชิงพาณิชย์เหมือนกัน ไม่ได้มีไว้แค่ให้คนก้มหน้าอยู่กับหน้าจออย่างเดียว 

วันแรกที่สมัครเฟซบุ๊กก็ตื่นเต้นดีว่าฉันกำลังจะเป็นส่วนหนึ่งกับสังคมที่ฉันแอนตี้แล้ว ฉันกรอกข้อมูลต่างๆ ที่จำเป็นลงไปแล้วปล่อยให้ระบบดำเนินการหาเพื่อนมาให้ฉัน เพื่อนสนิทเป็นคนแรกที่รับฉันเป็นเพื่อนแล้วฉันก็ไปนอน ตื่นมาอีกทีเพื่อนเต็มไปหมดไม่รู้มันไปแอดมาตอนไหน แล้วฉันก็มาไล่ดูรายชื่อเพื่อนที่อาจเป็นเพื่อนคุณก็พบว่า คนที่ฉันไม่ได้เจอกันมายี่สิบกว่าปีมีรายชื่อหราเต็มไปหมด ฉันรีบแอดทันที อยากบอกว่า "คิดถึง"

บทสนทนาจึงเริ่มขึ้นจากปลายแป้นพิมพ์ของฉัน

ข้าวเหนียวหวาน : จำเราได้ไหม คนที่เธอตั้งชื่อให้ไง

นายตัวดี : จำได้สิ ยัยข้าวเหนียวบูด 555

ข้าวเหนียวหวาน : หาตัวตั้งนานนึกว่าเปลี่ยนชื่อไปแล้ว ถามอากู๋ก็หาไม่เจอ

นายตัวดี : ดีใจนะที่ได้เจอเธออีก

ข้าวเหนียวหวาน : คิดถึงๆ คิดถึงตอนเด็กที่เรานั่งสามล้อคันเดียวกันจนฉันติดเหาน้องสาวเธอ แล้วเธอก็เอาไปฟ้องครู ฉันโคตรอายเลย อยากจะบีบคอนายซะจริงๆ ตอนนั้น

นายตัวดี : 555 เหาๆๆๆ คิดถึงแล้วก็ตลกดี 

และอีกมากมายหลายประโยคพรั่งพรูความคิดถึงของคนที่เดินจากกันไปแสนนาน
เป็นเรื่องมหัศจรรย์สำหรับฉันที่โพสต์ข้อความตอนตีหนึ่งตีสองเข้าแล้ว หลังจากนั้นไม่กี่นาทีก็มีข้อความตอบกลับจากเพื่อน กดไลค์บ้าง นั่นแสดงว่ายังมีคนที่เรารู้จักยังไม่หลับไม่นอนอยู่อีกฟากฝั่งของโลกใบนี้ คนที่จะคอยส่งเสียงว่า "ฉันอยู่ตรงนี้"

สองสามวันแรกที่ได้เล่นเฟซบุ๊กฉันได้เพื่อนเก่ากลับมามากมาย ได้เห็นความเป็นไปของแต่ละคน บางคนเปลี่ยนชื่อเปลี่ยนนามสกุลแล้วแต่ก็ยังหากันเจอ บางคนแต่งงานแล้วแต่ยังไม่เปลี่ยนนามสกุลก็มาก ชื่อเพื่อนที่เคยท่องสมัยเรียนผุดขึ้นมาในความทรงจำอีกครั้ง นี่เป็นความมหัศจรรย์ของเฟซบุ๊ก

ฉันกลายเป็นทาสเฟซบุ๊กในเวลาอันรวดเร็ว เพราะฉันเองก็ต้องการบอกทุกคนว่า "ฉันอยู่ตรงนี้" โดยการหาเรื่องมาอัพสเตตัสเพื่อให้มีคนมาคอมเมนต์ มากดไลค์ ยิ่งมากยิ่งรู้สึกดี แม้รูปนั้นจะดูงี่เง่าไร้สาระแต่มีคนไลค์ มันมหัศจรรย์จริงๆ

ฉันต้องคอยคิดว่าจะหาคำคมอะไรมาโพสต์ดี ต้องหิ้วกล้องไปถ่ายรูปเจ๋งๆ มาอวด ต้องไปตามส่องดูเฟซคนอื่นแล้วคอมเมนต์ไปมาให้ได้ยิ้มคนเดียวอยู่หน้าจอ คอยคลิกดูว่าจะมีข้อความจากใครเข้ามาบ้าง เพื่อนคนไหนรับแอดเราแล้ว เป็นเรื่องที่กระตุ้นใจให้พองโตได้ไม่น้อย นับเป็นของเล่นใหม่ที่ฉันกำลังเห่อ แม้เพื่อนจะค่อนขอดว่าไปอยู่หลังเขาที่ไหนมาตั้งนาน

ของเล่นใหม่ชิ้นนี้ทำให้ฉันคิดได้ว่า คนเราทุกวันนี้คงจะต้องการพื้นที่แสดงตัวตนมากขึ้น จึงต้องป่าวประกาศบอกใครต่อใครว่ากำลังทำอะไร รู้สึกอย่างไรอยู่ และก้มหน้าก้มตาอยู่กับจอโทรศัพท์โดยสนใจคนรอบข้างน้อยลง พาตัวเองไปเป็นเซเลบในโลกเสมือนที่แสงไฟทุกดวงส่องมากระทบผิวทุกย่างก้าว คนยุคนี้เป็นอะไรกันแล้วหนอ

บางครั้งเฟซบุ๊กก็ทำให้ฉันเหน็บหนาว รูปบางรูปที่ฉันโพสต์มันไร้สาระแต่มีคนมากดไลค์ ชอบตรงไหนนะ บางคนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นรูปอะไร ขอแค่ได้กดไลค์เพื่อบอกว่า "ฉันอยู่ตรงนี้" มันไม่ได้มาจากความเข้าใจ จากความรู้สึกจริงๆ ทำให้ฉันรู้สึกว่าเราพูดคนละภาษา

แต่ส่องเฟซของคนอื่นแล้วก็ดูเขามีความสุขกันดี มีดราม่าอีกต่างหาก เจ้าโลกเสมือนนี้ช่างร้ายกาจจริงๆ ฉันจึงไม่เข้าไปใกล้มันมากเกินควร ตอนนี้หมดมุกจะโพสต์ได้แต่อ่านของคนอื่นไป คิดถึงใครก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทร.หา-จบ

ของเล่นใหม่สักวันก็ต้องเก่า แต่ควรเก่าอย่างมีคุณค่าน่าจดจำ และของเล่นก็ยังเป็นแค่ของเล่นที่ให้ความบันเทิงเป็นครั้งคราว โลกความจริงสิที่เราต้องเจอทุกวี่วัน



Create Date : 23 เมษายน 2557
Last Update : 23 เมษายน 2557 6:09:27 น.
Counter : 513 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

ข้าวเหนียวหวาน
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



เป็นเพียงเศษละอองของจักรวาล
ที่มีคำถามมากมาย ^_^