เมษายน 2555

2
3
4
5
6
8
10
11
12
13
14
15
16
17
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
 
 
All Blog
สัปดาห์หนังสือที่รัก

เป็นปีที่สองแล้วที่ฉันไม่อาจย่างก้าวเข้าไปหาเธอได้ ไม่ใช่ระยะทางที่ไกลกันกว่าสามร้อยกิโลเมตร ทั้งที่ฉันก็ขยับกายไปอยู่ไม่ไกลจากเธอแล้ว แต่ฉันก็พาขาตัวเองก้าวไปไม่ถึงเธอ...ฉันยังทำใจไม่ได้


เมื่อสองปีก่อนที่ฉันไปเยี่ยมเยือนเธอ ฉันไม่ได้หนังสือมาสักเล่ม มีแต่ผ้าเช็ดหน้าที่เปียกปอนพร้อมตาที่บวมฉึ่ง ตอนนั้นฉันไม่มีแก่ใจไปเดินทักทายหนังสือใดๆ เลย เพราะใครบางคนที่ส่งเสียงผ่านคลื่นในอากาศมา-ทำให้ตาฉันชุ่มชื้นไปด้วยน้ำ แต่ละถ้อยคำที่บั่นทอนจิตใจ ไม่เหลือความรู้สึกดีที่เคยมีให้กัน มาเป็นชุดดังปืนกลทิ่มแทงร่างฉันเสียพรุน ฉันแทบทนพิษบาดแผลไม่ไหวจะขาดใจตายเสียตรงนั้น ต้องไปหาที่นั่งประคองตัวเองไว้ เลือดสีใสไหลออกจากตาไม่ขาดสายจนผ้าเช็ดหน้าชื้น ต้องขอกระดาษเช็ดหน้ามาช่วยห้ามเลือดอีกห่อ

ฉันต่อสายถึงหมอเพื่อนสนิทที่จะช่วยดึงฉันขึ้นมาจากเส้นดายความเป็นความตาย เพื่อนที่ดีก็ได้เห็นกันในยามยาก ไม่มีถ้อยคำอะไรจากเพื่อนที่ฉันจำได้ เพื่อนฉันไม่ใช่คนเจ้าคารมที่จะมีประโยคเด็ดโดนใจ จำได้แต่ว่าถ้าไม่ไหวก็กลับไปพักก่อน-ประมาณนี้ เพื่อนแค่รับฟังเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว จากนั้นฉันก็พาร่างชุ่มเลือดใสๆ กลับที่พักแล้วก็ปล่อยให้เลือดมันไหลออกมาจนไม่มีจะไหลแล้วหลับไปกับคืนอันเงียบเชียบ

ตื่นขึ้นมาฉันก็ยังคงมีลมหายใจ ไปส่องกระจกดู-สภาพในตอนนั้นดูไม่ได้จริงๆ ฉันไม่คร่ำครวญต่อ แต่รีบหยิบผ้าเช็ดตัวไปชำระคราบความร้าวรานออกทันที...สดชื่นขึ้น ที่ผ่านมามันก็จบไปแล้ว วันนี้คือวันนี้ที่ต้องก้าวต่อไป

นั่นคือปมหนึ่งที่ฉันนึกถึงเมื่อจะต้องไปสัปดาห์หนังสือ ทุกภาพในวันนั้นมันปรากฏในจอสมองจนฉันไม่อาจพาตัวเองกลับไปที่นั่นได้ แต่อีกสาเหตุที่สำคัญกว่านั้นคือ ฉันก็ยังเป็นคนธรรมดา ฉันยังไม่มีนามปากกา ไม่มีหนังสือเป็นของตัวเอง ฉันยังเป็นบุคคลล้มเหลวแห่งปี การไปในที่ที่มีชื่อใครต่อใครแปะหราอยู่บนหน้าหนังสือ ใครต่อใครที่มาแจกลายเซ็น ขึ้นเวทีเสวนา ภาพเหล่านั้นมันเจ็บจี๊ดในใจ ถ้าฉันต้องไปเกรงว่าจะห้ามน้ำตาไม่ไหว เพราะเพียงแค่เดินเข้าไปในร้านหนังสือสักแห่งแล้วเห็นหนังสือโน่นนี่นั่นก็ทำเอาขอบตาร้อนผ่าว-ไม่ใช่อิจฉา แต่เพราะรู้สึกว่าตัวเองยังไปไม่ถึงไหน แล้วกับการต้องไปงานที่มีหนังสือเป็นล้านเล่ม ฉันจะทนได้อย่างไร

แน่นอนว่าหนังสืออื่นคือแรงบันดาลใจ คือแรงผลักดันให้ฉันต้องฮึดสู้ แต่กับสภาวะต่างๆ ของฉันมันไม่อาจนำพาให้ฉันเดินไปถึงจุดที่จะดึงพลังเหล่านั้นออกมาได้ ทุกวันนี้ฉันก็เป็นแค่คนป่วยๆ คนหนึ่งที่สิ้นหวัง ร้านหนังสือหรืองานสัปดาห์หนังสือเป็นสิ่งต้องห้าม เพราะอาจทำให้อาการของฉันแย่ลง แม้ฉันเคยคิดว่ามันจะเป็นพลัง แต่พอไปร้านหนังสือกลับมาอาการที่ร่าเริงตอนอยู่ร้านหนังสือก็กลายเป็นความเงียบงันอันอึดอัด

ฉันไม่เคยอ่านเรื่องชุดประดาน้ำและผีเสื้อ แต่รู้มาว่าคนเขียนเรื่องนี้ประสบอุบัติเหตุจนร่างกายไม่สามารถใช้การได้เลย มีเพียงดวงตาเท่านั้นที่กะพริบได้ และเขาก็เขียนหนังสือโดยให้เลขาฯ ขานอักษรทีละตัวแล้วเขาก็กะพริบตาบอกว่าจะใช้ตัวนี้ กว่าจะเป็นหนึ่งคำไม่ง่ายเลย เปรียบเสมือนชุดประดาน้ำที่รัดแน่น แต่ก็ยังมีความอิสระจากผีเสื้ออยู่กับเขา-ฉันคงกำลังตกอยู่ในภาวะชุดประดาน้ำกับผีเสื้อ แต่คนเล็กๆ อย่างฉันคงไม่ยิ่งใหญ่อะไร ผีเสื้อแบบฉันจะมีชีวิตได้กี่วันเชียว...โอ๊ย! จะเศร้าไปถึงไหน (เสียงจากข้างในเริ่มประท้วง)


 ...เพราะชีวิตคือชีวิต เมื่อมีเข้ามาก็มีเลิกไป มีสุขสม มีผิดหวัง หัวเราะ หรือหวั่นไหว เกิดขึ้นได้ทุกวัน อยู่ที่เรียนรู้ อยู่ที่ยอมรับมัน ตามความคิดสติเราให้ทัน อยู่กับสิ่งที่มีไม่ใช่สิ่งที่ฝัน และทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุด...เสียงเพลง Live & Learn จะดังปลอบประโลมตัวเองเสมอ อาจใช้เวลามากกว่าคนอื่น แต่ฉันคิดว่าสักวันมันจะดีขึ้น


 สรุปแล้วก็ไม่ได้ไปงานสัปดาห์หนังสือ จริงๆ เพราะไม่มีเงินมากกว่า ไม่อยากรบกวนเงินบุพการี เอาไว้ให้ฉันแข็งแรงพอ ฉันจะเดินเข้าร้านหนังสือหรืองานสัปดาห์หนังสือโดยไม่ต้องพกผ้าเช็ดหน้าอีกต่อไป เอ...หรือพกไว้ซับเหงื่อเมื่อเห็นราคาหนังสือดี ^__^

 




Create Date : 07 เมษายน 2555
Last Update : 7 เมษายน 2555 17:11:30 น.
Counter : 385 Pageviews.

5 comments
  
อยากไปงานหนังสือเหมือนกัน
เเต่ก็งบประมาณไม่เพียงพอเหมือนกัน ๕๕๕
โดย: เห็ดน้อย ทำรังแต่พอตัว วันที่: 7 เมษายน 2555 เวลา:16:57:10 น.
  
อย่าคิดมากไปเลยครับ หนังสือมันก็คือหนังสือคุณค่าอยู่ที่ตัวอักษร
ส่วนเราคุณค่าก็อยู่ที่ตัวเรานี้แหละ ไม่มีใครลดทอนคุณค่าของเราไปได้หรอก
โดย: Don't try this at home. วันที่: 8 เมษายน 2555 เวลา:1:21:48 น.
  
^
^
^
กดไลด์คอมเม้นพี่ยูน๊า าา า า

สู้ๆ
ทุกอย่างอยู่ที่ความคิดเรา ถ้าเราคิดว่ามันจะดี มันก็ต้องต้องดี
เเต่เมื่อไหร่ที่เราคิดว่ามันจะไม่ดี มันก็มีเเต่ทำให้เราเศร้านะ ><
โดย: เห็ดน้อย ทำรังแต่พอตัว วันที่: 8 เมษายน 2555 เวลา:8:23:13 น.
  
ไม่ใช่แฟนคลับหรอกครับเพื่อนๆทั้งนั้นเลย

ราตรีสวัสดิ์นะครับ
โดย: Don't try this at home. วันที่: 8 เมษายน 2555 เวลา:22:23:38 น.
  
เเวะมาเยี่ยมมม ม ม ^^



วันนี้ฝนตกทั้งวันเลย
โดย: เห็ดน้อย ทำรังแต่พอตัว วันที่: 9 เมษายน 2555 เวลา:14:37:36 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

ข้าวเหนียวหวาน
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



เป็นเพียงเศษละอองของจักรวาล
ที่มีคำถามมากมาย ^_^