กุมภาพันธ์ 2554

 
 
1
2
12
18
20
21
22
23
24
25
27
 
 
5 กุมภาพันธ์ 2554
All Blog
คำถาม
"เราจะมีชีวิตอยู่โดยไม่ใช้เงินได้ไหม" เป็นคำถามที่ดังขึ้นมาให้ได้ยินในความคิดในเช้าวันหนึ่งที่ตื่นขึ้นมาพบว่า ไม่รู้จะทำอะไร

การลาออกจากงานที่ซ้ำวนเป็นวัฏจักรวันแล้ววันเล่า ทำให้ฉันได้มีเวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้น จนอาจถึงขั้นมากเกินไป ฉันไม่ต้องตั้งนาฬิกาปลุกให้ตื่นแต่เช้าเพื่อจะพาร่างที่ไร้ความรู้สึกไปทำงาน งานนั่งโต๊ะอยู่ในห้องแอร์ของอาคารสูง เป็นอย่างนั้น วันผ่านวันไปโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าฉันว่ายวนอยู่ในอาชีพนี้มาถึงห้าปี วันหนึ่งก็บอกกับตัวเองว่า "พอเสียที" พาตัวเองไปทำสิ่งที่อยากทำเถอะ แต่สิ่งที่ว่ามันคืออะไรนะ-รู้แต่ว่าไม่ใช่การทำงานอย่างที่เป็นอยู่ทุกวัน

ชีวิตหลังได้รับอิสรภาพมันช่างหอมหวาน ฉันสามารถนอนได้ทั้งวันโดยไม่ต้องทำอะไร ไม่ต้องไปไหน นอนให้เต็มอิ่มชดเชยกับวันเวลาที่เคยเสียไปกับการทำงาน จนมีเพื่อนบางคนบอกว่า เวลานอนยังมีอีกเยอะ มาทำงานให้ตัวเองมีคุณค่าดีกว่า แล้วการไม่ทำงานมันไร้ค่าตรงไหนหรือ

นอกจากการนอนฉันอยากทำอะไร อยากไปไหน ก็ได้ทำ แต่ส่วนมากก็เลือกที่จะอยู่เฉยๆ มากกว่า ฉันชอบนอนเฉยๆ คิดโน่นคิดนี่ ปล่อยให้เวลาผ่านไปวันๆ ลืมตามาพบกับแสงสว่างเพื่อรอเวลาจะพบกับค่ำคืนอันสวยงาม-ฉันชอบเวลากลางคืน มันสงบ เยือกเย็น ให้ความรู้สึกโล่ง โปร่ง อิสระ จนไม่อยากหลับใหล

ฉันใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการนอนในช่วงที่มีแสงอาทิตย์ส่องสว่าง และใช้เวลาลืมตาอยู่ภายใต้แสงหลอดฟลูออเรสเซนต์หรือในความมืดเป็นส่วนรอง กิจกรรมอันสุนทรีย์ของฉันคือการฟังเพลง อ่านหนังสือ นั่งเฉยๆ คุยกับตัวเอง เป็นช่วงเวลาที่ฉันเรียกว่า "แสนสำราญ" แต่ก็รู้ดีว่าภายใต้ความสำราญมันคือความเหงาและเจ็บปวด บ่อยครั้งที่ต้องปล่อยให้น้ำตาได้ทำหน้าที่ชะล้างความหม่นมัวนั้นบ้าง แต่ฉันก็ยังคงเลือกที่จะมีชีวิตอยู่อย่างนั้น

ถ้าอาหารไม่หมดคงไม่มีใครได้เห็นหน้าฉัน รอยยิ้มมันไม่ค่อยปรากฏสักเท่าไร จนฉันลืมไปแล้วว่ายิ้มครั้งสุดท้ายด้วยเรื่องอะไร แต่มันก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไรสำหรับฉัน ฉันมีชีวิตอยู่อย่างเงียบๆ ในโลกของฉัน-โลกที่ฉันไม่ได้สนใจใคร และไม่ได้ร้องขอให้ใครเข้ามา

การดำเนินชีวิตอันแสนสำราญเป็นไปได้ระยะหนึ่งก็ถึงจุดเปลี่ยน เมื่อเงินก้อนสุดท้ายได้หมดลง ทางเลือกของฉันมีไม่มากนัก แต่ฉันต้องเลือกที่จะทำในสิ่งที่คิดว่าจะเลือกเป็นอันดับสุดท้าย นั่นคือ "การกลับบ้าน"

เหตุผลที่ให้กับทางบ้านอาจจะดูดี แต่ฉันรู้ว่าทุกคนต่างสงสัยในเหตุผลนั้น

การใช้ชีวิตแสนสราญยังคงดำเนินต่อไปเมื่อฉันกลับมาอยู่บ้าน แต่อาจจะลดความสำราญในการนอนน้อยลง และแบ่งเวลาไปให้กิจกรรมอื่นมากขึ้น ฉันฝันหวานว่าจะมีชีวิตแบบพอเพียง ไม่ต้องซื้อข้าวปลาอาหาร เพราะเราสามารถจะสร้างมันขึ้นมาเองได้ แต่ฉันคงลืมไปว่าตัวเองเป็นใครที่จะทำอย่างนั้นได้จริงหรือ ฉันจับจอบจับเสียม ดายหญ้า พรวนดิน อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนในชีวิต เหงื่อชุ่มไปทั้งตัวแต่รู้สึกดีจัง ไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะทำได้ขนาดนี้

ฉันไม่ได้มีชีวิตอยู่เพียงลำพัง ฉะนั้นคำถามต่างๆ จึงถาโถมมาที่ฉันว่า "เมื่อไรจะทำอะไรสักที" ฉันก็ไม่เข้าใจว่าคำว่า "อะไร" หมายถึง "อะไร"

ฉันเฝ้ามองหญ้าที่ฉันถอนรากถอนโคนจนเตียนโล่งค่อยๆ งอกแตกลำต้นเติบโตอีกครั้ง หญ้าเหล่านี้ต่อให้ถางเท่าไรมันก็ไม่มีวันหมด มันยังคงแพร่พันธุ์ได้ต่อไป ฉันก็ยังคงต้องจัดการกับมันอย่างไม่มีวันสิ้นสุด ขณะที่หญ้าเติบโต แต่แปลงผักกลับยังว่างเปล่า ซ้ำยังมีหญ้ากล้าดีไปขึ้นโดยไม่ได้หว่านเมล็ดไว้ด้วย

วันผ่านวันไปทุกวัน ฉันก็ยังคงใช้ชีวิตแสนสำราญของฉันต่อไปโดยที่เลิกสนใจจอบเสียมไปแล้ว เพราะอะไรนั้นคำตอบก็ไม่ปรากฏชัด รู้แต่ว่า วันหนึ่งฉันตื่นขึ้นมาแล้วถามตัวเองว่า "เราจะมีชีวิตอยู่โดยไม่ใช้เงินได้ไหม" ฉันมองแปลงผักที่ว่างเปล่าแล้วล้มตัวลงนอนอีกครั้ง



Create Date : 05 กุมภาพันธ์ 2554
Last Update : 5 กุมภาพันธ์ 2554 23:02:57 น.
Counter : 310 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

ข้าวเหนียวหวาน
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



เป็นเพียงเศษละอองของจักรวาล
ที่มีคำถามมากมาย ^_^