ความทรงจำเก่า ๆ ก่อนจะลืมเลือนหายไปกับกาลเวลา
Group Blog
 
<<
มีนาคม 2556
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
24 มีนาคม 2556
 
All Blogs
 
อย่าลืมตัว อย่าลืมตน

Latiff  เป็นขอทานที่ยากจนที่สุดของหมู่บ้าน
ทุกคืนเขาจะนอนหลับอยู่หน้าชายคาบ้านของ
ชาวบ้านแต่ละหลังโดยไม่ซ้ำกันในแต่ละคืน
ทุก ๆ วัน เขาจะไปพักผ่อนใต้ต้นไม้ที่ไม่ซ้ำกันในแต่ละวัน
พร้อมกับโบกไม้โบกมือไปมากับความคิดที่หมกมุ่นในใจ
ทุก ๆ เย็น เขาจะกินเมล็ดอัลมอนล์
หรือเปลือกขนมปัง  ที่คนใจดีให้ทานกับเขา
ไม่ต้องสงสัยกับนิสัยประจำวันของเขาในแต่ละวัน
Latiff ได้รับการยอมรับว่าเป็นคนฉลาดที่สุดของหมู่บ้าน
บางทีอาจจะไม่ใช่เรื่องของความฉลาด
แต่เป็นเรื่องกิจวัตรประจำวันที่เขาทำอยู่ในทุกวัน

เช้าวันหนึ่งที่แสงแดดและอากาศสดใส
พระราชาได้ปรากฏตัวกลางหมู่บ้าน  
ห้อมล้อมด้วยทหารองครักษ์  
เดินผ่านร้านค้าผลไม้กับเครื่องประดับ 
โดยไม่สนใจสิ่งของสิ่งใดส่งหนึ่ง
แต่ทรงหัวเราะกับท่าทางของพ่อค้าและลูกค้า

พระราชากับทหารองครักษ์สะดุดตา
กับท่วงทีท่าทางของ Latiff
ที่เคลิ้มหลับอยู่ใต้ร่มเงาต้นโอ๊ค  
ชาวบ้านบอกกับพระราชาว่า
เขาเป็นคนที่ยากจนที่สุดในหมู่บ้าน
แต่ได้รับการนับถือมากที่สุด
เพราะความรู้/ความฉลาดของเขา

พระราชา อยากเล่นสนุกด้วย
เลยเดินมาข้างหน้าขอทานแล้วบอกว่า
“ ถ้าแกตอบคำถามได้  ข้าจะให้เหรียญนี้ “

Latiff มองไปที่เหรียญอย่างไม่แยแสพร้อมกับพูดว่า
" พระองค์เก็บเหรียญไว้เถอะ  
ถึงอย่างไรข้าพระองค์
ก็เต็มใจจะตอบคำถามอยู่แล้ว  
คำถามคืออะไร ? "

พระราชารู้สึกว่าถูกท้าทายกับคำตอบ
แทนที่จะถามคำถามทั่ว ๆ ไป
กลับถามคำถามที่ถูกรบกวนใจมาหลายวันแล้ว  
และยังไม่สามารถแก้ไขปัญหานี้ได้  
เกี่ยวกับสินค้าและวัตถุดิบในท้องพระคลัง
ที่บรรดาช่างในวังยังไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้
คำตอบที่ฉลาดและเป็นความคิดสร้างสรรค์ของ Latiff  
ทำให้พระราชาต้องประหลาดใจ
จึงโยนเหรียญลงที่เท้าของขอทาน
แล้วเดินกลับเข้าไปต่อในตลาด  
พร้อมกับครุ่นคิดถึงเรื่องราวต่าง ๆ

วันรุ่งขึ้น พระราชากลับมาอีกครั้ง
เดินตรงไปยังที่พักผ่อนของ Latiff  
คราวนี้อยู่ใต้ร่มเงาของต้นมะกอก  
พระราชาถามคำถามครั้งแล้วครั้งเล่า
Latiff  ตอบได้อย่างรวดเร็วและอย่างฉลาด
พระราชาต้องประหลาดใจหลายครั้ง
กับคำตอบที่เฉลียวฉลาดของ Laitff
เพื่อแสดงการให้เกียรติ
พระราชาจึงถอดรองเท้าออก
แล้วนั่งลงข้างหน้าของ  Latiff

" Latiff ไปทำงานกับข้า " พระราชาบอก
" ข้าต้องจมปลักกับเรื่องราวที่ต้องตัดสินใจ
ในฐานะที่เป็นพระราชา  ข้าไม่ต้องการจะทำอะไร
ที่เป็นอันตรายต่อประชาชนของข้า
และข้าก็ไม่ต้องการจะเป็นพระราชาที่ชั่วร้าย  
ข้ามาขอให้เจ้าไปที่วังของข้า  ไปเป็นมนตรี(ที่ปรึกษา)ของข้า  
ข้าขอสัญญาว่า  เจ้าไม่ต้องกลัวเรื่องอะไร  
เจ้าจะได้รับเกียรติยศและความเคารพจากคนในวังของข้า  
และเจ้าจะจากวังของข้าไปเมื่อใดก็ได้  ตามที่เจ้าต้องการ "

แม้ว่าจะเรื่องที่น่าตกอกตกใจกับการถูกขอร้องจากพระราชา  
หลังจากครุ่นคิดเป็นเวลานานหลายนาที  
Latiff ตกลงยอมรับไปทำงานกับพระราชา
ในเย็นวันนั้น  Latiff เดินทางเข้ามาอยู่ในพระราชวัง  
พักในห้องพักสุดหรูที่พระราชามอบให้กับเขา
ห้องพักอยู่ใกล้กับที่ประทับของพระราชา
มีอ่างอาบน้ำที่เต็มไปด้วยไม้ดอกไม้ประดับของหอม
พร้อมกับน้ำอุ่นที่เตรียมพร้อมให้กับเขาอาบน้ำได้

ในหลายสัปดาห์ต่อมา
การให้คำปรึกษากับพระราชากลายเป็นกิจวัตรประจำวัน  
ทุก ๆ วันในตอนเช้าและในช่วงเย็น
พระราชาจะถามมนตรี(ที่ปรึกษา)คนใหม่  
และจะปรึกษาเกี่ยวกับปัญหาของอาณาจักร  
ปัญหาชีวิตส่วนตัว และ ปัญหาข้อสงสัยเกี่ยวกับจิตวิญญาณ

Latiff  พร้อมเสมอกับคำตอบที่ชัดเจนและแม่นยำ  
จึงกลายเป็นมนตรี(ที่ปรึกษา)ที่ชื่นชอบของพระราชา  
สามเดือนหลังจากที่เขามาอยู่ที่พระราชวัง  
จึงไม่มีเรื่องราวใด ๆ ที่พระราชาจะไม่ปรึกษา Latiff  
เป็นคนแรกก่อนที่พระราชาจะทำการตัดสินใจ

เรื่องราวเหล่านี้ทำให้บรรดามนตรี(ที่ปรึกษา)ดั้งเดิม
เกิดอาการอิจฉาริษยามนตรีที่อดีตเคยเป็นคนขอทาน
พร้อมกับมองเห็นภัยคุกคามต่ออิทธิพลเดิมของพวกตน

อยู่มาวันหนึ่ง  
บรรดามนตรี(ที่ปรึกษา)ขอพูดคุยเป็นการส่วนตัวกับพระราชา
บอกเป็นเรื่องลับและอันตรายมาก พวกเขาพูดว่า
" Latiff  สหายและมนตรี(ที่ปรึกษา)ของพระองค์  
กำลังสมคบคิดกับคนภายนอกก่อการกบฎ "

พระราชาบอกว่า  “ ข้าไม่เชื่อเรื่องนี้  “

" พระองค์สามารถพิสูจน์ได้ด้วยตนเอง" พวกเขากล่าว
" ทุก ๆ เย็นประมาณห้าโมง
Latiff  จะค่อย ๆ หลบผู้คนเดินทางไปที่ห้องลับ
ที่สร้างอยู่ทางทิศใต้ของพระราชวัง  
แล้วเขาจะเข้าไปอยู่ในห้องมืด
เขาอาจจะพบกับใครบางคนที่เป็นสายลับ
เราไม่รู้ว่าเป็นใคร 
เราเคยถามเขาว่า
เขาอยู่ไหนทุก ๆ ตอนเย็น  
แต่เขาหลีกเลี่ยงจะให้คำตอบ  
พฤติกรรมน่าสงสัยของเขา
ทำให้พวกเราอดคิดเรื่องนี้ไม่ได้ "

พระราชารู้สึกเสียรู้และเจ็บใจ
ดังนั้นพระองค์จะต้องพิสูจน์เรื่องนี้
เย็นวันนั้น ตอนห้าโมงเย็น  
พระองค์จึงซุ่มหลบอยู่แถวใต้บันไดและรอ Latiff
พระองค์เห็น Latiff  เดินไปที่ประตูห้อง
แล้วมองไปรอบ ๆ ตัว  พร้อมกับใช้กุญแจห้อง
ที่ห้อยอยู่ที่ลำคอของเขาเปิดประตูไม้
แล้วรีบมุดตัวเข้าไปในห้องนั้น

" พระองค์เห็นแล้ว ? "  
พวกมนตรี(ที่ปรึกษา)คนอื่น ๆ ต่างซุบซิบกันอื้ออึง  
“ พระองค์เห็นแล้ว ?

พระราชาตามด้วยทหารองค์รักษ์เดินไปเคาะประตู

"ใครนะ ?" Latiff ถามจากภายในห้อง

" ข้าเอง พระราชา เปิดประตูด้วย " พระองค์ตรัส

Latiff เปิดประตู ไม่มีใครสักคนอยู่ในห้อง
ยกเว้น Latiff  อยู่คนเดียวตามลำพัง
ในห้องไม่มีประตู หรือหน้าต่าง 
ไม่มีประตูลับหรือเครื่องเรือน
ที่คนจะสามารถซ่อนหลบตัวได้
ภายในห้องมีเพียงจานไม้แตก ๆ ใบหนึ่งวางอยู่ที่มุมห้อง
ไม้เท้าวางอยู่ตรงกลางห้อง
และเสื้อคลุมเก่า ๆ แขวนกับตะขอ
ที่เกี่ยวกับตะปูที่ตอกกับคานใต้หลังคา

" แกกำลังจะคิดก่อการกบฎหรือ  Latiff? " พระราชาถาม

"ทำไมข้าพระองค์จะต้องคิดเป็นกบฎด้วย  ?"
"ไม่มีทาง ข้าพระองค์จะต้องไม่ทำเช่นนั้นโดยเด็ดขาด ?
หกเดือนที่ผ่านมา
เมื่อข้าพระองค์มาที่นี่เป็นครั้งแรก  
สิ่งเดียวที่ข้าพระองค์นำมาด้วยคือ
เสื้อคลุม จานไม้ และไม้เท้า  
ตอนนี้ข้าพระองค์รู้สึกสะดวกสบาย
กับเสื้อผ้าที่สวมใส่  นอนหลับสบายบนเตียงนอน

ข้าพระองค์เริ่มรู้สึกถึงการที่ผู้คนเริ่มมาประจบสอพลอข้าพระองค์
จากการที่ข้าพระองค์ได้รับเกียรติยศและอำนาจที่ได้ใกล้ชิดกับพระองค์  
ที่ข้าพระองค์มาที่นี่ทุกวัน
เพื่อสัมผัสกับบรรดาของเก่าเหล่านี้  
เพื่อจะทำให้ข้าพระองค์จำใส่ใจไว้ว่า

ข้าเป็นใคร และมาจากไหน



นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

คนเราต้องไม่ลืมว่าเราเป็นใคร และเรามาจากที่ใด  
ชีวิตเปลี่ยนได้แต่เราต้องพร้อมกลับไปที่จุดเดิมได้

- เขียนเป็นภาษาสเปนโดย Jorge Bucay โฮเซ่ บูกาย นักเขียนอาร์เจนตินา
- แปลเป็นภาษาอังกฤษโดย Gustavo Velez กุสตาโว เวเล่ซ ชาวโคลัมเบีย

เรียบเรียงจาก Link ย่อ //goo.gl/pvHni







Create Date : 24 มีนาคม 2556
Last Update : 7 กุมภาพันธ์ 2557 16:58:30 น. 2 comments
Counter : 880 Pageviews.

 
ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดีๆ อีกหนึ่งเรื่ืองค่ะ ทุกคนต้องมีรากเหง้าดั้งเดิมของตัวเอง การพัฒนาตนเป็นสิ่งที่ดี แต่ต้องไม่ลืมที่มาที่ไปของตัวเองด้วยเน๊อะ


โดย: คมไผ่ วันที่: 25 มีนาคม 2556 เวลา:16:05:50 น.  

 
เข้ามาย้อนอ่านค่ะ


โดย: tuk-tuk@korat วันที่: 25 มีนาคม 2556 เวลา:20:40:28 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

BlogGang Popular Award#15


 
ravio
Location :
สงขลา Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 30 คน [?]




เกิดหาดใหญ่ วัยเด็กเรียนหนังสือโรงเรียน Catholic คณะ Salesian มีนักบุญประจำโรงเรียน Saint Bosco, Saint Savio ชอบอ่านหนังสือ godfather เกี่ยวกับ Mafio ของพวกซิซีเลียน เคยเล่นเกมส์ Mario แล้วได้คะแนนนำเลยนำสระโอมาต่อท้ายชื่อเป็น Ravio ได้กลิ่นอายแบบ Italino เคยเดินทางเข้ากรุงเทพฯ เพื่อเรียนวิชาชีพทำมาหากิน แต่ไม่ใช่วิชาที่ชื่นชอบมากนัก เรียนอยู่กว่าเจ็ดปี ต้องกลับมาทำงานเป็นกรรมกรที่บ้านเกิด จนเริ่มเกิดความหลงรักชีวิตบ้านนอก และวิถีชิวิตชุมชนท้องถิ่นที่ตนอยู่และไปร่วมวงเสวนา

เกิดเดือนมีนาคม แต่ลัคนาราศรีตุลย์ ชอบไปทุกเรื่อง สุดท้ายทำอะไรที่ได้เรื่องไม่กี่เรื่อง แต่ส่วนมากมักไม่ได้เรื่อง

ชอบขับรถยนต์ท่องเที่ยวชมภูเขา ป่าไม้ น้ำตก แต่ไม่ชอบทะเลหรือชายหาด เพราะรู้สึกอ้างว้าง โดดเดี่ยว เมื่อคิดถึงชีวิตตนเองที่มาเปรียบเทียบกับสองสิ่งสองอย่างนี้ รู้สึกว่ามนุษย์เป็นเพียงชีวิตที่เล็กน้อยมากที่มาอยู่อาศัยในโลกใบนี้

ชอบอ่านหนังสือ ท่องเที่ยวใน Internet ชอบเดินทางท่องเที่ยวแถว ในละแวกท้องถิ่นบ้านเกิด นาน ๆ ครั้งจะขึ้นไปเยี่ยมเพื่อนที่กรุงเทพฯ หรือไปหาซื้อหนังสือแถวสยามสแควร์ ถิ่นเก่าที่อยู่และที่เรียน






Friends' blogs
[Add ravio's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.