Group Blog
 
<<
มีนาคม 2560
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
22 มีนาคม 2560
 
All Blogs
 
ตอนที่ ๑๔ ร้ายทั้งคู่





ธารารินเห็นรถนำเข้าสีขาวจอดอยู่ในที่นาของเธอใกล้บริเวณทางเข้าก็นึกสงสัยเธอไม่คุ้นทะเบียนรถ และยังไม่รู้จักใครถึงขั้นจะแวะมาเยี่ยมเยียนกันได้โดยเฉพาะคนที่มีรถแพงหูดับขับในละแวกนี้

“รถใครกันคะนั่น หรูเชียวมาแต่เช้าด้วย” บุษบาเปรยโดยไม่คาดหวังคำตอบ เพราะคิดว่าหญิงสาวเองก็คงไม่รู้เช่นกัน

“อาจจะหลงทางมาก็ได้ค่ะ”หญิงสาวคาดเดาแล้วขับรถเข้าไปจอดใต้ร่มไม้ข้างรถยุโรปคันงาม

บุษบาหิ้วตะกร้าของสดที่ไปจ่ายตลาดมาเพื่อตุนไว้ในตู้เย็นสำหรับทำกินกลางวันและเผื่อมื้อต่อๆ ไปด้วย ขณะที่ธารารินหิ้วกระติกน้ำแข็งเดินตามกันไป

แขกผู้มาเยือนกำลังยืนคุยกับสองสามีภรรยาที่ช่วยกันขุดหลุมรอลงหน่อกล้วยหอมซึ่งคาดว่าวันนี้น่าจะแล้วเสร็จ เขาเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวแต่งกายสุภาพด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงตัดเย็บราคาแพง รองเท้าหนังแบรนด์ดัง ดูแล้วไม่น่าใช่คนแถวนี้

“นั่นคุณแธมมาพอดี”จินดาชี้มือมาทางสองสาว

ชายหนุ่มหันกลับมา นอกจากขับรถแพงและแต่งตัวดีแล้วเขายังมีใบหน้าที่หล่อเหลาจนเกือบจะเรียกได้ว่าเพอร์เฟ็กต์ธารารินรู้ทันทีว่าใบหน้านี้ ‘ขาด’ อะไร เมื่อชายหนุ่มส่งยิ้มอย่างสุภาพมาให้แต่รอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา

“สวัสดีครับคุณแธม ธนพครับ ผมรู้มาว่าที่ดินสวยๆผืนนี้เป็นของคุณจึงมีข้อเสนอดีๆ มาให้ ไม่ทราบว่าเราจะคุยกันตรงไหนดีครับ”

เขาแสดงตัวว่ารู้จักอดีตนางเอกสาวสุดฉาวอย่างธารารินดีและไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธด้วยใบหน้าที่หล่อเหลาราวสวรรค์ปั้นแต่ง เมื่อยื่นข้อเสนอให้ใครก็มักจะสำเร็จเสร็จสิ้นปิดจ๊อบอย่างสวยงามทุกรายไปธนพจึงเป็นชายหนุ่มที่มีความมั่นใจล้นเหลือ ยามพูดจาก็ฉะฉาน น้ำเสียงน่าฟังยากที่ใครจะปฏิเสธได้ง่ายๆ

“พูดตรงนี้ก็ได้ค่ะฉันไม่มีความลับต้องปกปิดใครอีกแล้ว”

หญิงสาวส่งยิ้มให้เขาอย่างนุ่มนวลแต่รอยยิ้มนั้นกลับดูมั่นคง หนักแน่นเหมือนไม่มีอะไรจะมาสั่นคลอนได้อีกทั้งยังเว้นระยะห่างทางสังคมกับธนพด้วยการเรียกตัวเองว่า ‘ฉัน’ แทนชื่อเล่นอย่างที่มักจะใช้กับคนอื่นๆ ยกเว้นเฉพาะกับฌอนเพราะภาษาอังกฤษไม่นิยมแทนตัวเองด้วยชื่อ มีแต่ ‘ไอ’ กับ ‘ยู’ เท่านั้น

ท่าทางอ่อนหวานแต่ไม่เหลาะแหละของหญิงสาวทำให้ธนพต้องเป็นฝ่ายเกรงแต่นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ผู้ประสบความสำเร็จในอาชีพอย่างเขาจะมาหวั่นไหวกับแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆที่ตกอับเพราะข่าวฉาวได้ยังไง แบบนั้นก็เสียชื่อธนพหมด

“ได้ครับ ถ้าคุณว่าอย่างนั้น”ชายหนุ่มผงกศีรษะเล็กน้อย โปรยยิ้มหว่านเสน่ห์แล้วว่าต่อไป “ผมเห็นว่าที่ดินแถวนี้สวยมากโดยเฉพาะผืนของคุณแธมค่อนข้างราบเรียบแถมอยู่ติดลำห้วย มองไปด้านหนึ่งเห็นสายน้ำมองไปอีกด้านก็เจอภูเขา บรรยากาศดี วิวสวย ใกล้ชิดธรรมชาติสุดๆ แถวนี้เหมาะจะทำรีสอร์ตและแหล่งท่องเที่ยวมากๆคุณคิดอย่างงั้นมั้ยครับ”

“เห็นด้วยกับที่คุณพูดมาเกือบทั้งหมดค่ะ”ธารารินตอบยิ้มแย้ม

อีกฝ่ายยังคงมีรอยยิ้มในหน้าเมื่อต่อบทสนทนา“ตรงไหนที่คุณแธมไม่เห็นด้วยครับ”

“การทำรีสอร์ตและแหล่งท่องเที่ยวไงคะถ้าคุณเอาที่ดินไปทำรีสอร์ตทำแหล่งท่องเที่ยวซะแล้ว เกษตรกรแถวนี้จะทำมาหากินอะไรกัน”

“เรื่องนี้คงต้องคุยกันยาวนิดนึงครับแต่ผมพอจะสรุปสั้นๆ ให้ฟังได้ เมื่อมีที่พักอาศัย มีแหล่งท่องเที่ยวก็ย่อมมีการจ้างงาน แค่เปลี่ยนจากทำเกษตรกรรมที่ได้กำไรเพียงน้อยนิดต่อปี มาเป็นงานที่มีรายได้ประจำเช่น แม่บ้าน แม่ครัว คนดูแลสวน คนขับรถ หรือแม้แต่เปิดร้านขายของที่ระลึกชาวบ้านแถวนี้ก็ไม่ลำบากแล้วครับ ไหนจะเงินเก็บก้อนโตจากการขายที่ดินได้อีกผมว่าชาวบ้านมีแต่ได้กับได้ ต่อไปเมื่อแถวนี้พัฒนาขึ้น ชาวบ้านแถวนี้แหละที่จะได้รับประโยชน์สูงสุดข้าวปลาอาหารต้องขายได้ราคาดีกว่าตอนนี้แน่นอนเป็นการเพิ่มมูลค่าให้สินค้าด้วยนะครับ เงินทุนหมุนเวียนก็จะหลั่งไหลเข้ามาไม่ได้ขาดผมว่าดีกว่าการก้มหน้ารอฝนฟ้ากำหนดโชคชะตาของพวกเขาซะอีก”

ธารารินยิ้ม บอกเสียงนุ่มนวลว่า“คุณพูดเหมือนนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์เลยนะคะ”

รอยยิ้มของเขาเจื่อนลงเล็กน้อย แต่เพียงอึดใจเดียวก็สามารถกอบกู้มันขึ้นมาใหม่ได้“ผมคงปิดบังเรื่องนี้กับคุณแธมไม่ได้ คุณพูดถูกครับ เจ้านายผมสนใจที่ดินแถวนี้มากโดยเฉพาะผืนที่เป็นของคุณเหมาะจะสร้างรีสอร์ตมาก ผมไปคุยกับเจ้าของที่ดินแปลงอื่นมาแล้วดูเหมือนพวกเขาจะสนใจไม่น้อย แต่ก็ยังลังเล ถึงคุณแธมจะเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่แต่คุณก็เป็นคนดัง เคลื่อนไหวทำอะไรทีชาวบ้านรู้กันทั่ว สนใจไปหมด ถ้าคุณตกลงขายเจ้าของที่ดินแถบนี้คงไม่ลังเลที่จะเอาอย่างเจ้านายผมกระซิบมาว่าจะให้ราคาที่ดินผืนนี้มากกว่าของคนอื่นห้าเปอร์เซ็นต์ครับ”

ประโยคสุดท้ายชายหนุ่มโน้มตัวเข้ามาใกล้เพราะต้องหรี่เสียงให้เบาลงเพื่อให้เรื่องนี้เป็นความลับระหว่างเขากับเธอเท่านั้น หากแพร่งพรายออกไปให้ชาวบ้านรับรู้อาจเกิดความไม่พอใจและเรียกร้องให้ได้ราคาเท่ากันก็ได้

หญิงสาวยังคงยิ้มให้เขาอย่างนุ่มนวลย้อนถามว่า “รีสอร์ตกับสนามกอล์ฟเหรอคะ ถึงต้องการที่ดินมากมายขนาดนั้นลำพังที่ดินของฉันก็สี่สิบไร่แล้วยังจะเอาของชาวบ้านอีก”

“ก็หลายๆ อย่างครับเจ้านายผมอยากให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวครบวงจร ทั้งรีสอร์ต สนามกอล์ฟสตูดิโอกลางแจ้ง มีหลายช่องทางในการเพิ่มมูลค่าให้ที่ดินคุณแธมน่าจะเข้าใจเรื่องพวกนี้ได้ไม่ยาก”

“ค่ะ ก็พอนึกภาพออก ฉันเคยอยู่ในสังคมแบบนั้นมาก่อน”

“งั้นคุณคงตัดสินใจง่ายขึ้น”

ชายหนุ่มยิ้มกว้าง ตาวาวนั่นทำให้ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาดูน่าเกลียดลงในทันทีสำหรับธาราริน

“ค่ะ ง่ายขึ้นมาก”

“งั้นผมจะร่างสัญญาให้คุณอ่านก่อนถ้าคุณพอใจ เราก็เซ็นสัญญาซื้อขายกันเลย แต่ถ้ามีอะไรไม่พอใจตรงไหนผมจะช่วยคุยกับเจ้านายให้ครับ”

คราวนี้ธารารินยิ้มหวานอย่างนางเอกเจ้าบทบาทที่ประทับใจผู้คนมาแล้วเรือนแสนเรือนล้านแต่ธนพคงไม่ชอบสักเท่าไหร่ แม้เธอจะใช้น้ำเสียงสุภาพดุจเดิมก็ตาม “ฉันไม่ขายค่ะคุณไม่ต้องร่างสัญญาให้เสียเวลาหรอก ฉันไม่มีวันขายที่ดินที่คุณตายกให้เพื่อแลกกับเงินไม่ว่าจะเท่าไหร่ จริงอยู่ที่เราจำเป็นต้องใช้เงินในการดำรงชีวิตแต่เงินไม่ใช่คำตอบของทุกอย่างเสมอไป ถ้ายังมีผืนดินทำกิน ขยันอดทนยังไงก็ไม่อดตายหรอกค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ ฉันมีอย่างอื่นที่สำคัญกว่าต้องทำลาก่อนค่ะ”

แล้วเธอก็เดินเลยเขาไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลยทำเอาบุษบาอึ้งงัน อ้าปากค้างอย่างนึกไม่ถึง

อย่าว่าแต่ปฏิเสธความต้องการของใครเลยธารารินไม่เคยแสดงความคิดเห็นของเธอเองต่อหน้าใครด้วยซ้ำแม้แต่เรื่องส่วนตัวหญิงสาวก็ไม่เคยปริปากพูดแม้กับพี่เลี้ยงที่อาจจะเรียกได้ว่าเป็นคนสนิทที่สุดใกล้ชิดยิ่งกว่ามารดาแท้ๆ ก็ว่าได้ แต่วันนี้หญิงสาวกลับปฏิเสธได้อย่างเด็ดขาดและมั่นใจ...ในทันทีโดยไม่ต้องใช้เวลาครุ่นคิดราวกับเป็นครั้งแรกที่บุษบาได้รู้จักคุณหนูของเธอจริงๆ

ธนพมองตามหญิงสาวไปอย่างไม่พอใจเขาไม่เคยถูกใครปฏิเสธโต้งๆ แบบนี้มาก่อน ส่วนใหญ่หากไม่ตกลงในครั้งแรกก็จะออกอาการลังเลหรือบางทีก็ไม่กล้าตัดรอนตรงๆ จึงอ้อมแอ้มบ่ายเบี่ยงถ่วงเวลาแต่สุดท้ายก็จะถูกเขาเกลี้ยกล่อมจนสำเร็จไม่เคยมีใครเมินเฉยต่อเสน่ห์ดึงดูดใจของเขาได้ แล้วยิ่งเป็นเธอ อดีตดาราสาวตกอับท้องไม่มีพ่อ เธอกล้าดีอย่างไร!

ชายหนุ่มก้าวตามหญิงสาวไปอย่างคนไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ง่ายๆ“เดี๋ยวก่อนสิครับคุณแธม ผมรู้นะว่าตอนนี้คุณกำลังลำบากทำไมคุณไม่เลือกทางที่ง่ายสำหรับตัวคุณเอง อย่างน้อยก็ถือว่าเห็นแก่ลูกก็ได้คุณคิดว่าการเป็นชาวไร่ชาวสวนคือสิ่งที่ลูกคุณต้องการงั้นเหรอครับ”

กว่าบุษบาจะตั้งตัวได้และตามมาทันธนพก็พูดทุกอย่างออกมาหมดแล้ว ธารารินหันกลับมาเผชิญหน้าเขาด้วยรอยยิ้มนุ่มนวลเฉกเช่นเดิม

“ใครบอกคุณเหรอคะว่าฉันกำลังลำบาก”

“ผมเห็นในข่าวมีคนถ่ายรูปคุณที่โรงพยาบาล น่าจะใช้กล้องมือถือถูกๆรูปไม่ชัดนักแต่ก็ดูออกว่าเป็นคุณทำไมคุณไม่ขายที่ดินผืนนี้แล้วหนีไปอยู่ต่างประเทศกับหนุ่มต่างชาติคนนั้นซะล่ะครับผมว่าแบบนั้นน่าจะดีกับลูกคุณมากกว่า”

“นี่คุณ!ใครขอให้ออกความเห็นไม่ทราบ มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลยนะ ที่นี่ไม่ต้อนรับ”บุษบาออกปากไล่ โกรธจนตัวสั่นที่ผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งกล้าเอาข่าวซุบซิบบ้าๆนั่นมาใส่หูธาราริน เธอเห็นข่าวแล้วแต่ก็ไม่คิดบอกหญิงสาวเกรงจะไม่สบายใจและกระทบเด็กในท้อง

“พี่บุษคะ ใจเย็นก่อนเถอะค่ะแธมไม่เป็นไร พี่บุษเอาของไปเก็บก่อนนะคะ ให้แธมคุยกับเขาเองดีกว่า”หญิงสาวไกล่เกลี่ยและเอื้อมมือมาลูบแขนบุษบาหวังให้ใจเย็นลง

“เราอยู่ของเราดีๆก็เอาเรื่องร้อนใจมาให้ ยังจะไปคุยดีกับเขาอีกเหรอคะ”

“พี่บุษคะ”ธารารินมองพี่เลี้ยงด้วยแววตาขอร้องบุษบาจึงยอมสงบและเดินล่วงหน้าไปที่กระต๊อบก่อน

“คุณคิดว่าปิดหูปิดตาจากข่าวแล้วจะไม่มีผลกระทบอะไรกับชีวิตเหรอครับ”ธนพได้ที รีบเจาะประเด็นให้ลึกลงไปอีก

“เท่าที่รู้ตอนนี้ก็ไม่มีนะคะฉันสบายดี ไม่ได้ลำบากอย่างใครๆ คิด”

ชายหนุ่มแสร้งถอนใจเสียงดังสีหน้าคล้ายเห็นอกเห็นใจธารารินเสียเต็มประดา “คุณเป็นคนที่หยิ่งในศักดิ์ศรีผมยอมรับเลย แต่ถึงจะพูดแบบนี้ ผมก็เชื่อไม่ลงหรอกครับว่าคุณสบายดีพ่อของเด็กไม่รับผิดชอบ ปล่อยให้คุณรับกรรมอยู่คนเดียว ตอนนี้ก็คงมีแต่ฝรั่งเท่านั้นที่ไม่สนใจเรื่องพรรค์นี้และยอมรับได้คุณน่าจะถือโอกาสพาลูกหนีไปอยู่ในสังคมที่ดีกว่านี้นะครับ”

หญิงสาวถอนใจแผ่วเบาไม่รู้จะอธิบายให้ธนพเข้าใจได้ยังไงว่าเธอไม่ได้ลำบากจริงๆ ตอนนี้เธอสบายใจสบายกายยิ่งกว่าตอนที่เป็นนางเอกชื่อดังเสียอีก ไม่ต้องเสียเวลาแต่งหน้าทำผมคราวละนานๆทุกวัน ไม่ต้องกลับมาล้างเครื่องสำอางหนาเตอะออกจากหน้าก่อนจะนอนได้ไม่ต้องฝืนใจทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ ที่สำคัญ...พ่อของลูกเธอก็อยู่ที่นี่แล้วใครบอกว่าเขาไม่เหลียวแล เขาขอโอกาสอยู่ในชีวิตของเธอกับลูกด้วยซ้ำไปหากจะมีอะไรที่ทำให้เธอเป็นทุกข์อยู่บ้างก็คงเป็นเรื่องแม่ เธอยังรู้สึกผิดเสมอที่ทอดทิ้งแม่มาแบบนั้น

“เห็นไหมคุณกำลังเศร้าและเป็นทุกข์ ผมว่านี่เป็นโอกาสดีที่คุณไม่ควรมองข้ามนะครับ”ธนพเห็นสีหน้าหม่นหมองของอดีตนางเอกสาวก็คิดว่าเธอเริ่มลังเลแล้วโดยปกติมนุษย์มีธรรมชาติที่ชอบเรียกร้อง เรียกร้องความสนใจ ความสงสาร ความรักการปลอบประโลม ธารารินเองก็คงไม่ต่างจากทุกคน

“คุณไม่เข้าใจอะไรเลยต่างหากกลับไปซะเถอะค่ะ ฉันขอยืนยันว่าไม่ขายที่ดินผืนนี้และจะไม่หนีไปไหนอีก ถ้าไปฉันก็จะไปเพราะฉันต้องการอย่างนั้น ไม่ใช่หนี” ธารารินตัดบทเพราะมองไม่เห็นประโยชน์ที่จะเสียเวลาอธิบายคนใกล้ตัวที่สุดอย่างบุษบา เธอยังแทบจะไม่บอกอะไรเลยมีพักนี้แหละที่เริ่มรู้จักแบ่งปันความคิดให้พี่เลี้ยงรับรู้บ้าง แม้จะไม่ทั้งหมดแต่เธอก็รู้สึกว่าตัวเองมีบางอย่างที่เปลี่ยนไป

“เอาเถอะครับ ไม่หนีก็ไม่หนีคุณจะใช้คำพูดยังไงก็ได้ แต่ผมขอยืนยันให้คุณทบทวนเรื่องนี้อีกทีเจ้านายผมอยากช่วยคุณจริงๆ”

หญิงสาวสะดุดหูกับประโยคสุดท้ายของเขา“เจ้านายคุณคือใครคะ ทำไมต้องอยากช่วยฉัน” ทั้งที่ฉันไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือ...

“คุณคงจะเคยได้ยินชื่อท่านก้องเกียรติมาบ้างนะครับท่านเป็นอดีตรัฐมนตรีที่ผันตัวมาเป็นนักลงทุนในอสังหาริมทรัพย์เมื่อหลายปีก่อนท่านเอ็นดูคุณมาก ท่านอยากให้โอกาสกับลูกคุณ”

คิ้วของธารารินขมวดเข้าหากันไม่มีทางที่เธอจะจำชื่อนี้ไม่ได้ ชายวัยหกสิบเศษที่ส่งคนมาเชิญเธอไปเที่ยวปารีสกับเขาเป็นเวลาสองสัปดาห์แต่ถูกมารดาของเธอปฏิเสธไปด้วยเหตุผลที่ว่า ท่านรวยและมีชื่อเสียงมากก็จริงแต่มีภรรยาแล้วแถมยังแก่มากด้วย ขืนยอมให้เธอคบหาก็จะถูกผู้คนนินทาว่าหวังรวยทางลัดด้วยการเป็นเมียน้อยชื่อเสียงนางเอกดังที่สั่งสมมากว่ายี่สิบปีก็จะมัวหมอง เธอยังสาวและสวยมากสักวันต้องมีโอกาสเจอผู้ชายที่เพียบพร้อมเหมาะสมยิ่งกว่านี้แน่

หลังถูกปฏิเสธไปในคราวนั้นท่านผู้อาวุโสก็ยังไม่ละความพยายาม ยังเพียรส่งของมากำนัลในโอกาสต่างๆและพยายามชวนหญิงสาวออกไปข้างนอกด้วยอีกหลายครั้ง ซึ่งรู้กันดีว่า ‘การไปข้างนอก’ไม่ได้หมายความตรงตัวมีนักแสดงสาวหลายคนที่ไม่รุ่งในอาชีพการงานแล้วหันไปหารายได้จากการตอบรับคำเชิญในลักษณะนี้จากชายผู้มั่งคั่งและมีชื่อเสียงอีกหลายคนในประเทศ

ธารารินเป็นหนึ่งในนักแสดงสาวที่ได้รับคำเชิญจากผู้ชายหลายคนหลากอาชีพ แต่ธารทองคาดหวังในตัวลูกสาวมากกว่าตำแหน่งเมียเก็บ เมียน้อยหรือนางบำเรอของผู้ชายเหล่านั้น หญิงสาวจึงยังอยู่รอดปลอดภัยในปราการเปลือกหอย รอคอยให้เจ้าชายรูปงามมารับตัวไปเป็นราชินีและมีความสุขดั่งเทพนิยาย

“ฝากไปเรียนท่านด้วยนะคะว่าฉันขอบพระคุณแต่ขอรับไว้ด้วยใจ ฉันไม่เดือดร้อนลำบากอะไร ขอท่านได้อย่าห่วงเลย สวัสดีค่ะ”

ธารารินตัดบทอีกครั้งแต่ธนพยังไม่ยอมให้เธอไปไหนได้

“คุณแธมครับ ลองคิดดูให้ดี”

หญิงสาวชักจะหมดความอดทนบ้างเหมือนกันแต่ก่อนที่เธอจะตัดสินใจว่าต้องยุติการสนทนานี้ด้วยวิธีไหนก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังหึ่งมาแต่ไกล คล้ายเสียงรถแต่ไม่ใช่รถยนต์แล้วคำตอบก็โผล่เข้ามาในรัศมีดวงตา

ฌอนกำลังขับบิ๊กไบค์ตรงมาทางนี้!

ธนพหันไปตามเสียงหึ่งๆที่ดังเข้ามาใกล้แล้วก็ต้องเบิกตาโตเมื่อบิ๊กไบค์คันนั้นพุ่งตรงเข้ามาด้วยอาการส่ายหน้าฉวัดเฉวียนเหมือนคนขับคุมรถไม่อยู่ยิ่งพ่อฝรั่งตัวโตแหกปากขอทางเหมือนกำลังตกใจถึงขีดสุดเขาก็เข้าใจว่าฝ่ายนั้นขับรถไม่แข็ง ด้วยความกลัวจึงพยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่รีบร้อนไปหน่อยเพราะบิ๊กไบค์กำลังจะถึงตัวจึงเสียหลักตกจากคันนาลงไปในทุ่งข้าวหงายหลังขาชี้ฟ้า หมดสภาพหนุ่มหล่อในทันที

โชคร้ายที่ในทุ่งข้าวนั้นมีแอ่งน้ำเล็กๆหลงเหลือจากการสูบน้ำใส่ที่ดินสองไร่สำหรับปลูกกล้วยหอม เนื่องจากดินแห้งจึงต้องทำให้ดินอ่อนเสียก่อนเพื่อจะได้ขุดหลุมง่ายขึ้นทำให้ชุดแพงที่สวมมาเลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปหมด โดยเฉพาะเชิ้ตสีขาวไม่รู้ว่าซักแล้วจะขาวสะอาดเท่าเดิมไหม

“โทษทีนะคุณ ผมไม่ชินทาง เป็นอะไรมากมั้ยลุกไหวรึเปล่า?” ฌอนตะโกนถามเป็นภาษาอังกฤษ

ตอนนี้เขาจอดรถบนคันนาอย่างเรียบร้อยส่วนตัวเองลงมายืนเท้าสะเอวมองผู้ชายแปลกหน้าที่ยศวินแปลจากคำบอกเล่าของสองสามีภรรยาว่ามาติดต่อขอซื้อที่ดินผืนนี้ ธารารินปฏิเสธไปแล้วแต่อีกฝ่ายยังตื๊อไม่เลิก แถมยังเดินตามแม่ของลูกเขาต้อยๆแบบนี้ ใครจะยอม

ยศวินเองก็คงเป็นห่วงหญิงสาวเช่นกันจึงตั้งท่าจะตามมาแต่ฌอนจับบ่าอีกฝ่ายไว้และบอกว่า

‘เรื่องสกปรกแบบนี้พี่ทำเอง

แล้วเขาก็ขึ้นคร่อมบิ๊กไบค์คันใหม่เอี่ยมที่เพิ่งจิกยศวินให้พาไปถอยมาสดๆร้อนๆ กะเอาไว้ขับไปหาธารารินที่บ้านเช่า เผื่อเธอต้องการคนขับรถกระบะ หรือความช่วยเหลืออื่นๆที่พี่เลี้ยงไม่สามารถช่วยได้ ยามหญิงสาวท้องแก่ใกล้คลอด เขาจะสบายใจมากกว่าเมื่อมีพาหนะส่วนตัวและสามารถไปหาเธอได้ทุกเวลาที่ต้องการ

ฌอนแกล้งขับรถไม่แข็งเพื่อจะทำให้อีกฝ่ายตกใจและกระโดดหลบตกคันนาไปให้เจ็บตัวนิดๆหน่อยๆ จะได้รีบกลับไปเสีย ดูเหมือนวิธีนี้จะได้ผลดีทีเดียว ชายหนุ่มยิ้มแฉ่งสีหน้าเบิกบานสุดๆ ไม่เหมือนคนสำนึกผิดแม้แต่น้อย

“คุณขับรถไม่คล่องแล้วขับขึ้นมาบนคันนาทำไม”ธนพบ่น สีหน้าหงุดหงิดเต็มที เพราะเสื้อผ้าเลอะหมด พอลุกยืนจึงใช้มือปัดเสื้อผ้า แต่มือที่ค้ำยันร่างกายเพื่อลดแรงกระแทกก็เปรอะไปด้วยโคลนยิ่งทำให้ชุดเปื้อนมากกว่าเดิมอีก

หนุ่มต่างชาติยักไหล่ “ก็ผมพยายามฝึกฝนเส้นทางยิ่งวิบากยิ่งสร้างคนเก่ง คุณไม่คิดอย่างงั้นเหรอ”

ธนพยิ่งมีสีหน้าไม่พอใจธารารินเห็นว่าเป็นโอกาสดีจึงรีบตัดบท

“เสื้อผ้าคุณเลอะหมดแล้วฉันว่าคุณกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่ดีกว่าค่ะ”

“แค่นี้เหรอ แล้วไอ้ฝรั่งนี่ล่ะคุณไม่ตำหนิอะไรเขาเลยเหรอ” ธนพโวยเป็นภาษาไทย

“เขาก็บอกคุณแล้วนี่คะว่าขอโทษเขากำลังพยายามฝึกฝนตัวเองอยู่” หญิงสาวตอบซื่อๆ ท่าทางเชื่อคำพูดฌอนจนหมดใจ

ธนพกัดฟันฮึ่มฮั่ม แต่แล้วก็นึกบางอย่างได้หันไปจ้องฌอนก่อนพยักหน้าเหมือนรับรู้ “นี่เองสินะครับ ฝรั่งที่เป็นข่าวกับคุณ ดูๆไปเขาก็หน้าตาดี ท่าทางไม่เลวเลยนี่นา”

ชายหนุ่มเปลี่ยนท่าทีจากอริมาเป็นมิตรเพราะหวังผลส่วนฌอนได้แต่ยักไหล่ ไม่รู้ไม่ชี้เพราะฟังภาษาไทยไม่ออก ถ้ารู้สึกนิดว่าอีกฝ่ายบอกว่าเขาแค่‘หน้าตาดี’งานนี้คงมีรายการแกล้งรอบสองแน่

ยศวินตามมาสมทบในจังหวะนั้นรีบถามไถ่ธารารินก่อนว่าเป็นอะไรหรือไม่ ท่าทางห่วงใยชัดเจนจนธนพเริ่มสับสน

“นั่นใครอีกล่ะครับ”เขาโพล่งถามตรงๆ

“ผมเป็นเกษตรอำเภอที่นี่ครับชื่อยศวิน คุณน่าจะรีบขึ้นมาก่อน ต้นข้าวหักเสียหายไปเยอะเลย กว่าจะโตมาเท่านี้คนปลูกใช้เวลาเป็นเดือนๆ”

คนถูกตำหนิว่าทำลายต้นข้าวรู้สึกไม่พอใจที่เกษตรอำเภอหนุ่มเป็นห่วงต้นข้าวมากกว่าคนทั้งที่ตัวเขาเลอะและอาจมีแผลด้วยก็ได้ แต่เมื่อมองธารารินแล้วไม่มีท่าทางจะว่ากล่าวหรือตักเตือนยศวินบ้างเลยจึงหุบปากไว้แล้วก้าวขึ้นมาบนคันนาในที่สุด

หากฌอนเข้าใจภาษาไทยคงปรบมือรัวๆ ให้‘น้องชายไม่รักทึกทักเอง’คนนี้ พร้อมเสียงชื่นชมไม่ขาดปากกับมาดนิ่มๆแต่เชือดเฉือนด้วยถ้อยคำได้สะใจ แต่ในเมื่อเขาไม่เก็ตจึงเอ่ยขึ้นเป็นภาษาอังกฤษแทน“คุณควรรีบกลับนะ ชุดเลอะดูไม่ได้เลย ที่สำคัญตอนผมขับบิ๊กไบค์เข้ามาไม่รู้มันไปเฉี่ยวรถคุณด้วยรึเปล่า โทษที แบบว่ามือใหม่น่ะครับ”

What the hell!

ธนพแทบอยากตะโกนใส่ไอ้ฝรั่งหน้าโง่แต่ทำได้เพียงสบถในใจเพราะฌอนตัวสูงและหนากว่าเขามาก

สุดท้ายจึงรีบขอตัวกลับแต่ยังไม่วายย้ำว่า “ลองคิดดูให้ดีนะครับคุณแธม แล้วผมจะกลับมาอีก”

คล้อยหลังธนพไปแล้วยศวินจึงถามฌอนว่า“นี่คุณไปเฉี่ยวรถเขาด้วยเหรอ”

ฌอนมุ่นคิ้ว สีหน้าไม่พอใจนัก “เปล่าแต่เสียดายที่ไม่ได้ทำ”

“ฌอนคะ” ธารารินเรียกเขาเสียงเข้ม

ชายหนุ่มยิ้มกว้าง คิดว่าเธอจะขอบคุณ

“รถนี่อะไรกันคะ” หญิงสาวมองเจ้ามอเตอร์ไซค์คันเบ้อเริ่มที่จอดเด่นเป็นสง่าอยู่กลางคันนา

“ก็...บิ๊กไบค์ไงผมนึกว่าคุณรู้อยู่แล้ว”

“ฉันรู้ค่ะว่าเป็นบิ๊กไบค์แต่ของใครล่ะคะ”

“ของผมเอง” ฌอนยิ้มอวดฟันขาว

ธารารินหันไปมองหน้ายศวิน “คุณยศพาฌอนไปซื้อเหรอคะ”

ชายหนุ่มยิ้มบางๆ “ครับ เขาอยากได้”

หญิงสาวนิ่วหน้ามองสองหนุ่มด้วยความแปลกใจ

หรือเธอจะเข้าใจผิดคิดไปเองว่ายศวินสนใจ ถ้าเขาสนเธอจริงจะถูกคอกับฌอนขนาดนี้เลยหรือ คงไม่ใช่...

“เผื่อเขาอยากใช้ไปทำธุระส่วนตัวไปเที่ยว ไปไหนต่อไหน หรืออาจจะไปจากที่นี่เลย ผมว่ามันก็สะดวกดีนะครับ”เกษตรอำเภอหนุ่มเสริมด้วยภาษาไทย

ธารารินหันมาสบตาเขา รอยยิ้มของยศวินบอกให้รู้ว่า...เธอไม่ได้คิดไปเองหรอก

“เฮ้ๆ ผมอยู่ตรงนี้นะช่วยพูดอังกฤษหน่อย อย่าเล่นโกงด้วยภาษาที่รู้กันแค่สองคนสิ”ฌอนโวยวายและตำหนิคู่แข่งตรงๆ

ยศวินยิ้มกริ่ม ยอมพูดภาษาที่ฌอนเข้าใจด้วย“ช่วยไม่ได้ ทีใครทีมันนะพี่ชาย”

ฌอนหน้าบึ้ง ทำเสียงฮึ่มฮั่มในลำคอ

ได้...คอยดูเขาเล่นโกงบ้างก็แล้วกัน!

เสียงของยศวินแม้ถูกหรี่ให้เบาแต่ธารารินก็พอได้ยิน หญิงสาวขบริมฝีปาก หน้านิ่วคิ้วขมวด

แปลว่าร้ายทั้งคู่ละสินะ!

_______________________________________________

จบไปอีกตอนค่ะตอนนี้ควรไปถึงเรื่องสร้างบ้านค่ะ แต่เขียนไปเขียนมาพื้นที่ไม่พอ ตัดจบไปก่อนเนาะแหะๆ

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามค่ะขอให้หนุกหนานจ้า จุ๊บๆ

ปล.ใครจะไปงานหนังสือปีนี้แวะไปลุ้นกิ๊ฟ 500 บาทสำหรับซื้อหนังสือจาก สนพ. สถาพรบุ๊คส์ ที่เพจรตาได้นะคะ ^___^


***การโหลดอีบุ๊กต้องสมัครสมาชิกก่อนนะคะ (คิดว่า) แล้วก็กดโหลดได้เลยสำหรับเรื่องที่เปิดให้โหลดฟรี อย่างเรื่อง มนตร์มธุรส ตอนพิเศษ ก็ลิงค์นี้ค่ะ


https://www.mebmarket.com/ebook-19014-%E0%B8%A1%E0%B8%99%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%8C%E0%B8%A1%E0%B8%98%E0%B8%B8%E0%B8%A3%E0%B8%AA-%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%9E%E0%B8%B4%E0%B9%80%E0%B8%A8%E0%B8%A9


ถ้าเป็นสมาชิก meb อยู่แล้วก็เสิร์จหานิยายจากนามปากกา รตา ก็ได้ค่ะ เรื่องที่โหลดฟรีจะมีบอก เป็นแถบสีฟ้า




Create Date : 22 มีนาคม 2560
Last Update : 22 มีนาคม 2560 12:30:52 น. 4 comments
Counter : 656 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

 
สนุกดีคะ ร้ายทั้งคู่จริง ๆ จะออกเป็นเล่มเมื่อไหร่คะ มี e book ด้วยไหม


โดย: คนอ่านนิยาย IP: 27.254.241.116 วันที่: 23 มีนาคม 2560 เวลา:9:22:44 น.  

 
ไอ้พวกน่ารำคาญ อัดมันหนักๆๆหน่อย


โดย: sakeena IP: 49.228.202.95 วันที่: 23 มีนาคม 2560 เวลา:12:11:33 น.  

 
สองประสานแบบคนละภาษา ธนพเละไปเลย
ตอนนี้มีองครักษ์พิทักษ์แธมแล้ว


โดย: goldensun IP: 61.91.4.3 วันที่: 23 มีนาคม 2560 เวลา:19:43:40 น.  

 
สวัสดีนะจ้ะ แวะมาเยี่ยมนะจ้าาา sinota ซิโนต้า Ulthera สลายไขมัน SculpSure เซลลูไลท์ ฝ้า กระ Derma Light เลเซอร์กำจัดขน กำจัดขนถาวร รูขุมขนกว้าง ทองคำ ไฮยาลูโรนิค Hyaluronic คีเลชั่น Chelation Hifu Pore Hair Removal Laser freckle dark spot cellulite SculpSure Ultherapy กำจัดไขมัน adenaa ลบรอยสักคิ้วด้วยเลเซอร์ ลบรอยสักคิ้ว Eyebrow Tattoo Removal เพ้นท์คิ้ว 3 มิติ สักคิ้ว 3 มิติ
ให้ใจหายใจ สุขภาพ วิธีลดความอ้วน การดูแลสุขภาพ อาหารเพื่อสุขภาพ ออกกำลังกาย สุขภาพผู้หญิง สุขภาพผู้ชาย สุขภาพจิต โรคและการป้องกัน สมุนไพรไทย ขิง น้ำมันมะพร้าว ผู้หญิง ศัลยกรรม ความสวยความงาม แม่ตั้งครรภ์ สุขภาพแม่ตั้งครรภ์ พัฒนาการตั้งครรภ์ 40 สัปดาห์ อาหารสำหรับแม่ตั้งครรภ์ โรคขณะตั้งครรภ์ การคลอด หลังคลอด การออกกำลังกาย ทารกแรกเกิด สุขภาพทารกแรกเกิด ผิวทารกแรกเกิด การพัฒนาการของเด็กแรกเกิด การดูแลทารกแรกเกิด โรคและวัคซีนสำหรับเด็กแรกเกิด เลี้ยงลูกด้วยนมแม่ อาหารสำหรับทารก เด็กโต สุขภาพเด็ก ผิวเด็ก การพัฒนาการเด็ก การดูแลเด็ก โรคและวัคซีนเด็ก อาหารสำหรับเด็ก การเล่นและการเรียนรู้ ครอบครัว ชีวิตครอบครัว ปัญหาภายในครอบครัว ความเชื่อ คนโบราณ


โดย: สมาชิกหมายเลข 4057910 วันที่: 23 สิงหาคม 2560 เวลา:17:45:20 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

BlogGang Popular Award#13


 
ระตา
Location :
นครปฐม Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 17 คน [?]




รู้สึกอยู่เสมอว่าการได้มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้คือความมหัศจรรย์...และการอ่านออกเขียนได้คือรางวัลของชีวิต...
Friends' blogs
[Add ระตา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.