Group Blog
 
 
มิถุนายน 2548
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
 
2 มิถุนายน 2548
 
All Blogs
 

ไดอารี่ชีวิตที่เขียนไม่จบ...เล่มแรก และเล่มสุดท้าย



13 พฤษภาคม 2001
ห้องพักผู้ป่วยหลังคลอด โรงพยาบาล Port Royal ปารีส


"เธออยากได้อะไรเป็นพิเศษบ้างไหม? พรุ่งนี้ตอนฉันมาจะได้เตรียมมาให้"
"ไม่มี... ไม่อยากได้อะไร" ฉันตอบสามีแบบไม่ยินดียินร้ายใดๆ ทั้งสิ้น ชีวิตนี้คงไม่มีอะไรอีกต่อไปแล้วที่อยากได้

ฉันนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย มือกุมไว้ที่บริเวณหน้าท้องที่ยังไร้ความรู้สึก มีเพียงความรู้สึกตีบตับที่ลำคอราวกับมีอะไรมาจุกเอาไว้ หัวสมองตอนนี้มันคิดอะไรไม่ออกแล้ว

ฉันหันหน้ามองไปอีกทาง อยากซ่อนน้ำตาที่กำลังเอ่อล้นออกมาอาบแก้มทั้งสองข้าง ไม่รู้ว่าร้องไห้เป็นรอบที่เท่าไรแล้วตั้งแต่เมื่อเย็นวาน

สามีนั่งอยู่ข้างเตียงยื่นมือมาเกาะกุมมือฉันไว้
"เธอต้องนอนพักผ่อนนะ ฉันจะกลับบ้านไปเตรียมของ แล้วจะโทรบอกพ่อแม่ด้วย ไม่ได้โทรเมื่อคืนเพราะว่าไม่อยากต้องทำให้เขาเป็นกังวลไป อีกอย่างรู้ไปก็ทำอะไรไม่ได้... ถ้าเธอต้องการอะไร เธอบอกพยาบาลนะ อย่าลงจากเตียงเองนะ"

ฉันพยักหน้ารับรู้ น้ำตายังไม่ยอมหยุดไหล รู้สึกได้ว่าริมฝีปากบวมไปหมด ดวงตาทั้งสองข้างคงจะบวมมากด้วยเช่นกัน นั่นสิ รู้ไปก็คงจะไม่มีใครทำอะไรได้ แม่เอง...ก็ทำอะไรเพื่อลูกไม่ได้เลยด้วยเหมือนกัน

เราสองคนนิ่งเงียบ เกาะกุมมือกันไว้อย่างนั้น
และก่อนที่สามีจะลุกขึ้น
"เธอช่วยหาสมุดบันทึกให้ฉันเล่มหนึ่งได้ไหม..."


เหตุการณ์ทั้งหลายที่ผ่านไปเพียงไม่กี่สิบชั่วโมงที่แล้ว มันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วมาก ไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่ทันได้เตรียมใจ

ชีวิตของฉันในวันนี้คงไม่มีทางจะเหมือนเดิมได้อีกแล้ว ฉันไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้ชีวิตของฉันจะดำเนินไปอย่างไร ไม่ได้คิดถึงมันด้วยซ้ำ

ทุกๆ วันที่บันทึกในไดอารี่ ทุกๆ หน้าที่บันทึกยังคงมีคราบหยดน้ำตา หลักฐานของการบันทึกเหตุการณ์ชีวิต ช่วงหนึ่งของชีวิตที่ไม่มีวันไหนที่ไม่ร้องไห้ น้ำตามาจากไหนกัน ทำไมไม่แห้งเหือดไปสักที หากน้ำตาที่ไหลออกมาเป็นเลือด เลือดคงจะไหลรินจนหมดร่าง

เรื่องราวที่ถูกเขียนขึ้นมาในไดอารี่เล่มนี้ตลอด 3 เดือนกว่านั้น ฉันไม่กล้าเปิดมันออกมาอ่าน ทุกครั้งที่เปิดอ่าน เพียงแค่หน้าแรกที่ฉันเห็นรอยคราบน้ำตาที่หยดลงบนแผ่นกระดาษที่เขียน ตัวอักษรที่ไม่อาจจะห้ามใจตัวเอง มิให้ร้องไห้

จากความทรงจำ ไดอารี่เล่มนั้นเป็นหนทางเดียวที่ทำให้ฉันได้ระบายความรู้สึกออกมา ความรู้สึกที่ถูกถ่ายทอดออกมาเป็นตัวหนังสือ ความรู้สึกที่ยังคงฉาบไปทุกๆ หน้ากระดาษ

4 ปีล่วงผ่านไป...
ฉันตัดสินใจเปิดไดอารี่เล่มนี้ขึ้นมาอีกครั้ง และพร้อมที่จะอ่านและย้อนนึกถึงเหตุการณ์นั้นอีกครั้ง บอกตัวเองว่าครั้งนี้เราคงจะไม่ร้องไห้อีก

ฉันเขียนไดอารี่เล่มนี้เป็นเล่มแรก และจะเป็นเล่มสุดท้าย
เป็นไดอารี่ชีวิตที่เขียนไม่จบ เพราะไม่อยากจะเขียนให้จบ เหมือนดั่งที่ฉันอยากให้ชีวิตใหม่ที่เกิดมาเป็นการเริ่มต้นของชีวิต หาใช่จุดจบของชีวิต




 

Create Date : 02 มิถุนายน 2548
4 comments
Last Update : 18 มิถุนายน 2548 23:39:49 น.
Counter : 558 Pageviews.

 

อ่านแล้วเศร้าๆแปลกๆทั้งที่ก็ไม่รู้ว่าเศร้าเรื่องอะไร
คุณพธูเขีียนดีจังเลยค่ะ

 

โดย: winnie IP: 129.88.46.212 28 มิถุนายน 2548 19:46:46 น.  

 

When I read your story, it reminded me about mine even I really didn't know the cause. I just had the worst experience in my life so far. I couldn't finish my diary either. I wish I'll have a chance again like you.
You're not alone. Thanks ka.

 

โดย: L IP: 64.136.49.228 27 สิงหาคม 2548 10:17:55 น.  

 

เธอเป็นแม่ที่เข้มแข็ง รักลูกมากๆเท่ากับที่แม่รักเธอ ฝากบอกลูกเธอด้วยว่ายาย และน้าคิดถึง

 

โดย: สาวเมืองสิงห์ IP: 58.147.102.128 28 มกราคม 2549 22:47:57 น.  

 

อ่านแล้วรู้สึกซึ้งตามไปด้วยเลยค่ะ..

 

โดย: ktycoons 11 กุมภาพันธ์ 2549 12:11:22 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


พธูไทย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




บล็อกนี้เปิดไว้เพื่อเก็บสิ่งที่เขียนจากที่ต่างๆ เอามารวมๆ กัน
ไม่ได้เข้าบล็อคบ่อยๆ มาดูเฉพาะตอนที่จะเขียนอะไร
ดังนั้นถ้าใครมาเยี่ยมชมหรือเขียนถามอะไรเอาไว้ จะไม่เคยตอบ
เพราะกว่าจะตอบมันนานมาก และผู้ถามคงจะลืมไปแล้วว่าถามอะไร
Friends' blogs
[Add พธูไทย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.