อีบุ๊กของ ภูระริน ภูปรดา กุล มีจำหน่ายแล้วที่เว็บซีเอ็ดนะคะ
E-book มีจำหน่ายที่ Meb ร้านนายอินทร์ แอปนายอินทร์ปัณณ์และ ebooks.in.th ค่ะ
Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2563
 
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
5 สิงหาคม 2563
 
All Blogs
 
ตอนที่ 12 ของขวัญ เล่ม 1 โดย ภูระริน (ฉบับตีพิมพ์)

12



อิงกาลเดินนำหน้า ตัดสินใจไม่เอาเรือกลับบ้าน เพราะไม่อยากให้ความเยือกเย็นแห่งสายน้ำทำให้สาวน้อยที่เดินอยู่ข้างหลังหนาวเหน็บ ชายหนุ่มหันมามองฝางเป็นระยะ อาหารที่จะนำไปถวายพระไม่ได้ทำให้เจ้าตัวรู้สึกหนัก หากแต่สีหน้าที่เรียบเฉยของเขา ซ่อนความรู้สึกไว้ภายใน ร่างบางระหงผมยาวคลุมหลังดำขลับเงางาม ผิวขาวผ่องโผล่ออกมาให้เห็นแค่มือเพราะใส่เสื้อแขนกระบอกสีกลีบบัวและผ้าถุงเข้าชุดกัน ฝางในวันนี้เป็นสาวแรกรุ่นเต็มตัว ท่าทางเรียบร้อยสง่างามนั้น ‘มัดใจ’ เขามานาน เราครองเรือนฝางได้ด้วยฝีมือของแม่….แต่การจะได้ครองใจเธอนั้น ยากเหมือนเข็นครกขึ้นภูเขา

“เรือนฝาง” ถูกเรียกกันเฉพาะคนในสองครอบครัวเช่นกัน นับตั้งแต่เขา คุณโสนและคนรับใช้ได้พบกลุ่มหญิงสาวหาบสาแหรกวันนั้น คุณแม่ก็เรียกบ้านของฝางว่าเรือนฝางนับตั้งแต่รู้เรื่อง และเรียกบ้านของเราว่าเรือนกรรณิการ์มาตั้งแต่บรรพบุรุษ ฝางและทุกคนจึงเรียกตามไปด้วย

“ฝาง….ทำไมเวลาจะไปวัดต้องทำตัวเหมือนนางฟ้า ? ” น้ำเสียงทุ้มน่าฟังนั้นไม่ได้ซ่อนแววประชดประชันใด ๆ เขารู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ

“จะให้ใส่เสื้อผ้าสีแสบตาเหมือนคุณปรุง เห็นทีจะไม่ไหว”

“ใครกันคุณปรุง ? ”

“อะไรนะคะ ? ” ฝางถามราวกับตัวเองไม่ได้เอ่ยอะไรมาก่อน คนถามหน้าซื่อ ทำให้อิงกาลพอจะเข้าใจ เขาเดินถอยหลังกลับมาหาฝางอย่างใจเย็น

“นี่…..ไม่ใช่ฝางใช่ไหมครับ ? ” ชายหนุ่มอมยิ้ม แววตาขี้เล่นฉายชัด

“เราจะไปวัด ถอยไปให้ห่าง” เสียงนุ่มหวานดังในหัวของอิงกาล ฝางเดินนำหน้าไปทันที หญิงสาวไม่ได้ขยับปากแม้แต่นิดเดียว

“หาใช่เวลาจะมาเจรจาใด ๆ ในเวลานี้ ตัวท่านควรจะเป็นฝ่ายเจ็บปวด หากแต่สีหน้ายังระรื่นเพียงเพราะแพ้ความงามของเจ้าฝาง หาเป็นการควรไม่ ! ทำผิดมาช้านาน มีสิ่งใดชดใช้ให้เขาได้บ้าง นอกจากทำให้เจ้าฝางด้อยค่าลงทุกวัน” เสียงรำพึงนี้ดังอยู่เพียงลำพัง อันน์ไม่ปรารถนาจะให้ผู้ใดได้ยินทั้งสิ้น อำนาจที่แทรกเข้าควบคุมจิตคนอื่นนั้นเป็นเรื่องเฉพาะตัว

เมื่อเดินผ่านเรือนกรรณิการ์ ก็ได้เห็นบ่าวนุ่งผ้าสีเปลือกไม้นั่งมวนยาอยู่หน้าประตูใหญ่ หากผู้ใดไม่รู้คงคิดว่าเรือนนี้มีทาสในเรือนเบี้ย ผิดยุคผิดสมัย ! ฝางชายตามองเขาไม่นาน ก็มุ่งหน้าเดินต่อไป “ทำไมผู้ชายคนนั้นเท้าไม่ติดพื้นคะคุณในเรือน ? ”

“ฝางเห็นเหรอ ? ”

“ค่ะ ผู้ชายไม่ใส่เสื้อ นั่งยอง ๆ มวนบุหรี่ แต่เท้าลอยไม่ติดพื้น” คนตอบหน้าซื่อ อิงกาลกลืนน้ำลายลงคอทันที เหตุใดนางฟ้าของฝางจึงอนุญาตให้หล่อนมองเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น คนที่ไม่ควรพบกัน ! “แล้ว….ฝางรู้จักเขามาก่อนไหม ? ”

หญิงสาวส่ายหน้า “ไม่ใช่คนในเรือนหรอกเหรอคะ ? ”

อิงกาลพยักหน้าพลางอมยิ้ม “ใช่ ๆ คงเป็นคนงานของคุณแม่” ชายหนุ่มไม่อยากเอ่ยอะไรออกมาอีก แม้เราจะพิเศษทั้งคู่แต่ทุกคนที่เกี่ยวข้องน่าจะมีที่มา

บ่าวคุณปรุง ! เขานึกคำพูดของนายไม้ได้ในทันที นานเหลือเกินแล้วที่ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ เพราะหัวใจของเขามีแต่เรื่องของฝางและการเล่าเรียน นางฟ้าในตัวฝางรู้จักคุณปรุงก็ต้องรู้จักนายไม้ ! “จะโกหกทำไมคะ ? คุณในเรือนก็รู้ เท้าไม่ติดพื้นไม่ใช่คน” แววตาของฝางเศร้าสร้อยนักเมื่อสบตา หล่อนตำหนิเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เทวดานั่นแหละ….เหมือนนางฟ้าของฝาง พี่ขอโทษ” เมื่อจำนนด้วยอีกคนรู้จริง อิงกาลจึงหน้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด

“เรามาเกี่ยวข้องกันเพราะอะไรสักวันก็จะต้องรู้ อย่าได้โกหกแม้แต่ในความคิดเลยนะคะ” หญิงสาวจ้องเขาหน้าเครียด

“ฝางได้ยินสิ่งที่พี่คิดงั้นเหรอ ? ”

“ไม่ได้ยิน….จะรู้เท่าที่มีคนเมตตาบอก”

“แล้ว…มีใครบอกฝางไหมว่าพี่รัก ? ”

“รักตัวเองนะเหรอ ? ”

“ทำไมต้องทำร้ายกันด้วยคำพูดเสมอ ? ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าพี่รัก”

ไร้วาจาใด ๆ ตอบกลับมา ฝางเดินไปไม่หันกลับมามองใครอีกเลย



อิงกาลเดินลงมาจากศาลาการเปรียญเพียงลำพังหลังจากที่รับพรแล้ว ต้นพิกุลใหญ่ยังคงยืนตระหง่านผ่านกาลเวลามาได้ยาวนาน หากแต่วันนี้ในกุฏิของหลวงพ่อว่างเปล่า ท่านมรณภาพไปหลายปีแล้ว ทางวัดไม่ได้ให้พระรูปอื่นมาจำวัดที่นี่เพราะมันทรุดโทรมมากแล้ว คุณแม่ของเขาขอไว้ไม่ให้รื้อถอนเพราะท่านเป็นผู้บริจาคเงินทำนุบำรุงและสร้างกุฏินี้มาด้วยทรัพย์ของท่าน อำนาจของท่านแผ่เข้ามาถึงวัดมานานแล้ว

“อ้าว ! พ่ออิง วันนี้มาวัดหรือ เรียนหนังสือหนังหาจบแล้ว จะทำมาหากินอะไรหรือพ่อ ? ” ชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ยปากถามเมื่อเดินผ่านมา คุณยายแก่มากแล้ว อิงกาลจึงไม่ถือสาที่ถูกถามแบบนี้

“คุณแม่อายุมากแล้วครับ คงไม่ได้ไปทำงานอย่างที่ฝัน อิงอยากเป็นวิศวกรเหมือนที่เรียนมา แต่คุณแม่ให้ดูแลตึกและที่ดินที่เรามีอยู่ครับ คุณยายมาคนเดียวเหรอครับ ให้อิงเดินไปส่งที่บ้านไหม ? ”

“อ้าว ! เดินมาหรอกหรือไม่ได้ขับรถยนต์โก้ ๆ ของที่บ้านมาหรือ ? ” ท่านหัวเราะพลางเช็ดคราบน้ำหมากที่พึ่งคายชานหมากทิ้งไป “คิดว่าจะได้นั่งรถแพง ๆ เหมือนของท่านขมเขา รายนั้นยิ่งแก่ยิ่งเนื้อหอม ลูกเมียก็ไม่มี ไม่รู้จะรวยไปไหน พ่ออิงก็คงจะคล้าย กัน ถ้าไม่แต่งเมียเก็บไปก่อน เห็นทีจะตบแต่งรับขวัญคุณนายน้อยใหญ่โต”

อิงกาลอมยิ้ม “อิงยังไม่มีเมียครับคุณยาย”

“อ้าว ! งั้นหรอกหรือ เห็นเขาลือกันทั่วทุ่งว่าได้ลูกสาวนางบัวเป็นเมียแล้ว แล้วเมียแต่งจะเป็นใครล่ะ ? ”

“ฉันนี่ไงยาย ! ” เสียงคุณโสนดังเมื่อเดินใกล้เข้ามา หล่อนเชิดหน้าใส่ทั้งสองคนอย่างเคยตัว “อะไรเรียกว่าเมีย ? ในเมื่อฉันเป็นคู่หมั้น ถ้าพูดไม่เป็นมงคลก็อย่าพูดดีกว่านะยาย ! แยกให้ออกว่าอะไรควรพูดกับใคร”

คนฟังหน้างอ เพราะถูกกดซึ่ง ๆ หน้า ยายวุ้นรีบเอ่ย “อ้อ ! หลานท่านหลานเธอ ที่แท้ก็เป็นคู่หมั้น หมดบุญพ่อไปแล้ว หลวงพ่อนนท์ก็ไปสวรรค์แล้ว หาที่เกาะได้แล้วสินะ แต่เป็นญาติกันจะดีหรือแม่คุณ ? ลูกจะปัญญาอ่อนไหมล่ะ ? ”

อิงกาลอยากจะหัวเราะให้ลั่นวัดแต่ต้องสำรวม เมื่อคุณโสนกับคนรุ่นยายปะทะคารมกัน มันสนุกยิ่งกว่าเวลาคุณแม่กับคุณโสนเล่นสงครามประสาทกันเมื่อต้องพูดจาเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ “คุณโสน…..ระวังคำพูดหน่อยครับ”

“ก็แกพูดไม่ดีก่อนทำไมล่ะ ? เอาที่ไหนมาพูด ! ” คุณโสนในวันนี้ไม่ได้ต่างกับเมื่อยังเด็ก หล่อนดูเด่นด้วยกิริยาที่ไว้ตัวและวาจาที่เถรตรงไม่แพ้ฝาง ความงามแม้ด้อยกว่าอีกคน แต่ก็ยังถือว่าน่ามอง ยายวุ้นไม่อยู่ฟัง แกรีบเดินหนีทันที

“มาวัดทำไมไม่บอกน้อง ? แวะไปหาที่บ้านมาค่ะ”

“มากับฝาง….คืนนี้ต้องค้างด้วยกัน”

“พี่อิง ! เมื่อไหร่จะเลิกป่วยด้วยโรคบ้า ๆ นี่เสียที เขาลือกันไปทั่วว่าคุณป้าหาเมียมาสนองลูกชายตั้งแต่ยังเด็ก แล้วเอาโสนไปไว้ที่ไหน ? ”

“อ้าว ! ทุกวันนี้ไม่ได้อยู่ที่บ้านตัวหรอกหรือ ? ” คนถามตั้งใจยียวน ยั่วให้โมโห เพราะอยากให้หล่อนรู้จักที่ของตัวเอง

“ยายฝางก็หน้าไม่อาย เกาะผู้ชายกินอยู่ได้ ! ”

“ผู้ชายที่ว่าเขาก็เลือกคนให้เกาะนะคุณโสน” เสียงหวานดังมา ฝางเดินเข้ามาพลางยิ้มให้อีกคน คุณโสนหน้าเสีย แววตาแห่งแรงพยาบาทลุกโชนได้ง่าย ๆ เหมือนเสกได้ในพริบตา แม้จะเห็นหน้ากันมาตั้งแต่ยังเด็ก แต่เธอก็ไม่เคยนึกอยากจะเจรจาด้วยเลย เกลียดนัก ความงามที่เยือกเย็นเช่นแม่คนนี้ !

“เกลียดเช่นกัน ความงามที่ร้อนเป็นไฟเยี่ยงหล่อน” เสียงตามลมหวานหู มีเพียงฝางที่ได้ยิน “หล่อนเป็นเครือญาติของแม่จีบอย่าได้ปราณี ! ” คำสั่งดังก้องหู ! แผ่นดินที่ยืนอยู่สั่นสะเทือนในความรู้สึกของฝาง อีกร่างซ้อนกายฝางทันที อันน์ไม่ปล่อยให้ฝางได้ยินคำสั่งใด ๆ จากหัวใจขององค์อังวิภาอีก

“ผิดที่แล้วคุณเจ้าข้า เรามาทำบุญให้ ขอองค์อังควิภาเมตตา” เสียงอันน์อ้อนวอนดังอยู่ในสายลม

“ที่นี่เป็นของข้า ! เราจะได้เห็นดีกันอันน์ เจ้าเข้าเรือนกรรณิการ์ไม่ได้คืนนี้ ! ฟังเรา ! ” เสียงอันทรงอำนาจกว่าสะท้อนดังมาเช่นกัน

‘คำสั่ง’ ทำให้อันน์ในร่างฝางจำใจต้องเงียบ องค์อังควิภาเหนือกว่าด้วยประการทั้งปวง วิมานของนางอยู่ที่ยอดต้นพิกุลใหญ่หน้าโบสถ์ บารมีของรุกขเทวดายิ่งใหญ่กว่าเราผู้ครองเรือนในฐานะภูมิเทวดา ชะตากรรมของฝางในชาตินี้นั้นยากนักจะแก้ไข องค์อังควิภามีบารมีมากเนื่องด้วยอำนาจแรงอธิษฐานในครั้งเก่าก่อน นางจึงควบคุมทุกอย่างได้ดังประสงค์ อิงกาลยืนอมยิ้มมองผู้หญิงสองคนเจรจากันด้วยสายตา แม้ฝางจะเอ่ยเพียงประโยคเดียว แต่เขารู้ว่ามันหนักหนานักสำหรับคุณโสน ทั้งสองไม่ยอมขยับกาย

“จะยืนมองกันอีกนานไหมครับ ? อยากกลับบ้านแล้ว” ชายหนุ่มหัวเราะ

ฝางได้สติกลับคืนเมื่อได้ยินเสียงของเขา “กลับเดี๋ยวนี้แล้ว อยู่นานกว่านี้อาจจะทำบาปเปล่า ๆ ” เธอเดินนำไปทันที คุณโสนแสยะปากใส่ไล่หลัง ก่อนจะเดินไปเกาะแขนของอิงกาล “กลับเรือนไม่ถูกหรือคุณโสน ? เกาะกันแจ” ฝางถามทั้ง ๆ ที่ยังเดินไปข้างหน้า หล่อนไม่ได้หันหน้ามาแม้แต่นิดเดียว อิงกาลรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นทันที เมื่ออาการของฝางหนักกว่าทุกวัน นี่หล่อนมีตาทิพย์อย่างนั้นหรือ ? นางฟ้าของฝางคงมีฤทธิ์มากพอดู วันนี้จึงทำให้ฝางประหลาดผิดธรรมดานัก

“แล้วมันธุระกงการอะไรของหล่อนมิทราบ ? ”

บัดนี้ร่างของอีกคนซ้อนทับฝางเต็มตัว อันน์ถูกบารมีที่มากกว่าบังคับให้ถอยในบัดดล ! องค์อังควิภารู้สึกเหมือนกำลังเดินทางกลับไปภพชาติเดิม น้ำเสียงของแม่โสนไม่ต่างอะไรกับแม่จีบในยามที่หล่อนเย้ยหยันผู้คน ความรู้สึกชิงชังปะทุราวกับกองไฟ ร่างของฝางเดินเข้ามาคว้าแขนของคุณโสนแล้วผลักหล่อนล้มลงทันที !

อิงกาลยืนตะลึงเมื่อได้เห็น ฝางมีแรงมหาศาลขนาดนั้นเชียวหรือ ชายหนุ่มคว้าแขนของเจ้าตัวทันที เมื่อฝางกำลังเดินปรี่เข้าไปหาคุณโสนที่ล้มลงร้องโอดโอย

“มารยา ! ” เมื่อถูกรั้งไว้ฝางก็สะบัดร่างอิงกาลไปไกล เขากระเด็นไปกองอยู่ที่พื้นเช่นกัน “ฝาง ! ใจเย็น ๆ นี่วัดนะครับ ได้โปรด” เสียงอ้อนวอนบอกชัด เขารู้ดีว่าคนที่ยืนอยู่ไม่ใช่ฝาง “ฝางแยกแยะนะคนดี ไม่มีใครทำอะไรได้วันนี้ แผ่นดินนี้เป็นของฝางรวมทั้งตัวพี่”

“เล่นอะไรกัน? ? ! พี่อิงพูดอะไร แล้วยายนี่มันเป็นอะไร ? ” คุณโสนลุกขึ้นจับผ้าผ่อนให้เข้าที่ โกรธแสนโกรธแต่ความอยากรู้มีมากกว่า “แกเป็นอะไรของแกนางคนสิ้นไร้ไม้ตอก ? จนแล้วไม่เจียม ! ”

“หยุดโสน ! หยุดพูด อยู่เงียบ ๆ เลย” ชายหนุ่มคว้าข้อมือของฝางแล้วพาออกเดินไปทันที ทิ้งอีกคนไว้เพียงลำพัง

คุณโสนไม่พูดหากแต่หล่อนคิด นี่หรือที่เขาเรียกว่าบ้า ? แม้จะเห็นกันมาตั้งแต่ยังเด็ก แต่คุณโสนไม่เคยเข้าใจโรคบ้า ๆ ของพี่อิงเลย ยายฝางนี่ก็ไม่ปกติ เวลาจะมาค้างเรือนกรรณิการ์ทีไร คนที่เรือนวิ่งกันวุ่น และทำเหมือนเป็นเรื่องใหญ่นักหนา

มันก็แค่ผู้หญิงที่มีไว้เพื่อสนองตัณหาเท่านั้นเองนั่นแหละ ! หล่อนไม่เข้าใจอีกเช่นกันว่าเหตุใดคุณป้าจึงได้ทำเรื่องประหลาดได้อย่างหน้าตาเฉย หากจะให้ลูกชายคนเดียวมีคู่ เหตุใดไม่เลือกเราก่อน ทำไมต้องให้ยายฝางมาเป็นนางบำเรอก่อน ! ?

ร่างบางกระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิด หากไม่พิศวาสเงินทองและความงดงามของอิงกาลแล้ว หล่อนจะไม่มีวันก้าวเข้าไปในเรือนนั้นเด็ดขาด ความหายนะเข้ามาในชีวิตตั้งแต่วันสงกรานต์ปีนั้น ผู้หญิงหาบสาแหรกทองอร่ามในยามเย็นน่ากลัวเหลือเกิน



“เขามากันแล้วรึ ? ” คุณนายไหมทองถามคนรับใช้

“ค่ะ….มาถึงคุณอิงก็ส่งตัวแม่ฝางเข้าไปในห้องนอนของเธอค่ะ” คนตอบยื่นกระโถนให้นายด้วยความนอบน้อม คุณนายไอมาหลายวัน ดื่มยาไปหลายขนาน แต่ก็ไม่เห็นทีท่าว่าจะดีขึ้น

“ก็หาข้าวหาน้ำให้เขาไป คุณอิงดูสดใสไหมวันนี้ ? ”

“หน้าตึงมาเลยค่ะ ไม่ทราบทะเลาะอะไรกันหรือเปล่า เธอลากแม่ฝางมาจากวัด ไม่เอาเรือกลับมา เดินเท้ากันไปวัดมาค่ะ เมื่อเช้าตอนคุณอิงออกไปหน้าบานมีความสุข แต่ขากลับอย่างกับคนละคนค่ะ” คนเล่าหัวเราะ เจ้านายผู้ชายของหล่อนน่าเอ็นดูมาตั้งแต่ยังเด็ก คุณอิงวิ่งตามผู้หญิงคนนี้มาตลอด ไม่ว่าวันพระวันโกนหรือวันธรรมดา ดูเหมือนโลกของเขาจะมีเพียงแม่ฝางคนนี้เท่านั้น

“เขาลือกันไปทั่วว่าฉันหาเมียให้ลูก หล่อนว่าอย่างไรแม่ฟื้น ? ”

“ก็ว่าอย่างเขาแหละค่ะคุณ” คนตอบพูดตรง

“จะว่าไปฉันก็ไม่ได้ชอบนักหรอก แต่รู้สึกเหมือนต้องรับผิดชอบแม่คนนี้ ไม่รู้ไปทำเวรทำกรรมอะไรกันมานะ บอกตรง ๆ แรก ๆ ก็คิดว่าจะเอามารักษาอาการพ่ออิง แต่ฉันกลับรู้สึกว่าแต่ละวันเหมือนกำลังชดใช้อะไรแม่ฝางอยู่ ยิ่งเห็นลูกวิ่งตามเขา ขาดเขาไม่ได้ ฉันยิ่งเจ็บในอก” หล่อนเอามือตบที่อกของตัวเองเบา ๆ ปลอบประโลมตัวเอง

“มันก็นานมากแล้วนะคะ ทำไมคุณไม่หาเมียให้คุณอิงเป็นเรื่องเป็นราว เกิดวันดีคืนดีแม่ฝางท้องโตขึ้นมา เราจะเขี่ยหล่อนออกไปไม่ได้นะคะ” แม่ฟื้นออกความเห็น หล่อนอยู่กับครอบครัวนี้มานาน ความนัยใด ๆ จึงไม่ต้องปิดบัง

“ยัง ยังไม่ถึงเวลา ลูกฉันยังหนุ่มแน่น เขาไม่ทำลายอนาคตตัวเองหรอก ถ้าจะปล่อยให้ไปเสียคนข้างนอก สู้ฉันนั่งมองพวกเขาอยู่ในเรือนไม่ดีหรอกหรือ ? เท่าที่ดูแม่ฝางก็ไม่ได้รักใคร่ลูกฉันเท่าไร ประหลาดตรงที่หล่อนยอมร่วมห้องมาหลายปี แต่ไม่มีปัญหาใด ๆ เกิดขึ้นเลย”

“ว้าย ! คุณก็ ใครเขาจะมาบอกเราว่าเขาไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว”

“อิงไม่เคยพูดปด ฉันถามเขาแล้ว เขาบอกจะไม่ทำอะไรฝาง ประหลาดไหมล่ะที่หล่อนปราบลูกฉันได้ ? ”

“ก็….ผูกพันทางกายแล้วก็อาจจะสั่งกันได้ค่ะ”

“หล่อนหูหนวกหรือไง ? ฉันบอกว่าอิงกาลจะไม่ทำอะไรฝาง”

แม่ฟื้นหัวเราะกลบเกลื่อนแทนคำพูดใด ๆ ร้อยไม่เชื่อพันไม่เชื่อว่าคุณอิงจะไม่เอาแม่ฝางทำเมีย หล่อนสวยขนาดนั้น ใครจะปล่อยไว้ให้โง่ !

“ชาตินี้ก็ไม่ได้โง่…แม่ฟื้น” กลิ่นยาสูบและเสียงไอมาพร้อม ๆ ถ้อยคำและสายลม ร่างของนายไม้ปรากฏขึ้นราวกับความฝัน เขานั่งอยู่ที่หน้าประตูห้องนอนของอิงกาล ประโยคเมื่อครู่ไม่มีผู้ใดได้ยิน เขาหัวเราะดังเป็นระลอก ป่านนี้แม่อันน์คงแทบอกแตกตาย เมื่อไม่สามารถออกจากเรือนฝางได้ ตะวันคล้อยต่ำลงเรื่อย ๆ กลิ่นควันไฟอบอวลไปทั่วแผ่นดิน สองร่างในห้องนี้จะได้กลิ่นหรือไม่ ? ทั้งสองหลับใหลไปไม่รู้ตัวมาหลายชั่วยาม องค์อังควิภายิ่งใหญ่นักวันนี้ แม่จะทำลายความหอมกรุ่นของดอกกรรณิการ์ด้วยควันไฟกระนั้นหรือ ?




Create Date : 05 สิงหาคม 2563
Last Update : 5 สิงหาคม 2563 15:28:48 น. 0 comments
Counter : 75 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Handmade
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 24 คน [?]




คนเขียน..เป็นคนธรรมดา เราเขียนทุกอย่างเพราะอยากเขียนเท่านั้นเอง เป็นงานอดิเรก...ไม่ใช่มืออาชีพ ขอบคุณคนอ่านทุกคนที่เป็นกำลังใจให้ ขอบคุณที่แวะมาค่ะ



ลิขสิทธิ์ของงานเขียนทุกชิ้นในบล็อกนี้เป็นของผู้เขียนตามกฎหมายพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก ดัดแปลงหรือนำไปเผยแพร่ต่อด้วยวิธีใดๆ มิฉะนั้นจะเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์และจะดำเนินการตามกฎหมาย
Copyright Act B.E. 2537






New Comments
Friends' blogs
[Add Handmade's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.