มีนาคม 2554

 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
10 มีนาคม 2554
พรหมลิขิต

สวัสดีค่ะ ... ขึ้นต้นมาก็มาเขียนเรื่องความรักกันเลย


จริงๆแล้วอยากจะบอกว่า เป็นคนไม่ได้มีความรักที่หวือหวาเท่าไหร่


แต่เรื่องต่างๆที่จะเขียน มันเป็นเรื่องที่นึกย้อนไปเมื่อไหร่ก็รู้สึกดีทุกครั้ง


คุณเชื่อในพรหมลิขิตมั้ย???


มีคนเคยถามเราแบบนี้ วันนั้นเราตอบเค้าไปว่า เชื่อดิ! เราเชื่อพรหมลิขิต คือ เรื่องที่เรากำหนดเอง


เค้าถามกลับว่า "ทำไมคุณคิดแบบนั้น แสดงว่าคุณไม่เคยมีความรัก"


จี๊ดดดดดดดดดดด(ลากเสียวยาว) มันแทงใจดำกันเกินไป...


* แต่ผมเชื่อนะว่าพรหมลิขิตมีจริง*


"......" ไม่มีเสียงตอบรับจากเรา มีแต่ความเงียบเข้าปกคลุม


ผู้ชายคนนั้นที่ถามเราเค้าชื่อ ข้าว ค่ะ...เป็นผู้ที่ทำให้เรื่องพรหมลิขิตบังเกิดขึ้น


ข้าว คือเพื่อนในคณะเดียวกับเรา และมาเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันด้วยความบังเอิญ


ในวันที่เราเจอเค้าครั้งแรก เค้าเอาตุ๊กตาขึ้นมาหนึ่งตัว แล้วหันมาถามเราว่า


" เธอ เธอว่าตุ๊กตาตัวนี้น่ารักมั้ย มันเป็นของเราเองแหละ"


เราอึ้งค่ะ ได้แต่อึ้ง และไม่มองหน้าเค้าจนคลาสนั้นหมดชั่วโมง


แต่ท้ายที่สุด ข้าวก็ลอบเข้ามาอยู่ในกลุ่มเดียวกันได้เพราะเพ่ือนของเราสงสารเค้า...


ตอนแรกเราไม่เห็นด้วย เพราะรู้สึกว่าเค้าเป็นผู้ชายแปลกๆ


แต่หลังจากนั้น เราเริ่มสนิทกัน สนิทกัน สนิทกัน


กินข้าวเช้า ข้าวเที่ยง ข้าวเย็นด้วยกันทุกวัน


เราไปออกกำลังกายด้วยกันบ่อยมาก


เราไปดูหนังทุกเรื่องที่เข้าฉาย


แต่เราไม่ได้ชอบเค้านะ เราไม่มีความรู้สึกนั้นอยู่ในหัวเลย


จนวันนึงอาจารย์ที่สนิทกันมาถามว่า พวกคุณเป็นแฟนกันเหรอ ผมดีใจด้วยนะ


เรารีบปฏิเสธทันควัน " อาจารย์เข้าใจผิดแล้ว นู๋กับไอข้าวเนี่ยเพื่อนซี้เลย ไม่ใช่แฟนค่ะ"


ข้าวไม่พูดอะไร เพียงแต่ยิ้มเล็กๆ (เราแอบสังเกตุ)


จนวันนึง... เฮ้ย ภัทร เรามีเรื่องจะบอกแกหว่ะ


เพื่อนคนนึงในกลุ่มเรา หันมาคุยกับเราด้วยหน้าตาจิงจัง


" ภัทร ไอข้าวมันชอบแกนะ รู้ตัวบ้างมั้ยเนี่ย "


"ไอบ้า แกอย่ามามั่ว ข้าวมันเพื่อนในกลุ่มนะเว้ย แกพูดแบบนี้ จะผิดใจกันเปล่าๆ"


"จริงๆ มันสารภาพกับเราแล้ว ว่าทุกวันที่มันไปกับแก เพราะมันอยากอยู่ใกล้กับคนที่มันรัก"


"....................................."


คืนนั้น เรากลับบ้านมาแบบไม่รู้ตัว มันเบลอๆ มันงงๆ พยายามคิดว่าเรื่องที่ฟังคือเรื่องโกหก


หลังจากวันนั้น เราไม่เคยมองหน้าข้าวอีกเลย ไม่ใช่เพราะเขิล แต่....


เพราะเราไม่อยากผิดใจกับเพื่อน เรารู้สึกว่ามันไม่สมควร นี่ เรากำลังสร้างกำแพงรึเปล่า


หนึ่งเดือน สองเดือน สามเดือน.. เราอยู่ในกลุ่มเดียวกัน แต่ไม่พูดกันอีก


ทุกคนในกลุ่มเริ่มเอือมระอากับพฤติกรรมนี้ของเรา


จนวันนึง ทุกคนให้เรากับข้าวอยู่ด้วยกันสองคน


เราเลยตัดสินใจถามไปว่า " แกชอบเราเหรอข้าว"


"อืม .."


"เมื่อไหร่?"


" จำไม่ได้"


"เฮ้ย จำไม่ได้ แกไม่มีความทรงจำส่วนนั้นเลยเหรอ"


"เปล่า เราจำไม่ได้ว่าเราไม่ได้ชอบแกวันไหน เพราะตลอดเวลา เราชอบแกมาตลอด"


".... เพราะอะไร ข้าว แกกำลังจะทำให้เรามองหน้าแกไม่ติดนะ"


" แกจำได้มั้ย เคยมีคนถามแกว่า คุณเชื่อในพรหมลิขิตมั้ย แล้วแกตอบว่า แกเชื่อว่าเป็นเรื่องที่เรากำหนดเอง"


เราพยายามนั่งนึก.... นึกออกแล้ว


" จำได้ แต่คนที่ถามไม่ใช่แกนะ"


" เราเป็นคนถามเองแหละ ภัทร"


เรานิ่งไปพักนึง พยายามรวบรวมสติ แล้วฟังข้าวเล่าต่อ


" เราเจอแกในร้านหนังสือ เราเห็นแกอ่านหนังสือเตรียมสอบ เราคิดว่าทำไมแกถึงตั้งใจอ่านขนาดนั้น


แกไม่สนใจใครเลย เราพยายามมองแกเป็นชั่วโมง แกก็ไม่หันมา เราเลยให้เพื่อนเราเข้าไปทำทีถามแกเรื่อง


"        พรหมลิขิต          "


เราจึงได้เห็นหน้าแก และเราก็รู้ทันทีว่านี่ คือ พรหมลิขิตของเรา  แกคือ พรหมลิขิตของเรานะ ภัทร


หลังจากนั้น เราพยายามสืบจนรู้ว่าแกจะสอบเข้าที่ไหน แล้วในที่สุด เราก็ได้มาเป็นเพื่อนกัน"


เราได้แต่ฟัง น้ำตาคลอเบ้า พยายามข่มตัวเองไม่ให้ร้อง


หลังจากวันนั้น เราก็กลับมาสนิทกันเหมือนเดิม ไปไหนด้วยกันเหมือนเดิม กินข้าวด้วยกัน


ดูหนังด้วยกัน ไปเล่นกีฬาด้วยกัน อ่านหนังสือด้วยกัน


แต่............ สิ่งที่เราไม่เคยคิดก็เกิดขึ้น


เริ่มมีบุคคลที่ 3 เข้ามาในชีวิตของเราทั้งสอง ข้าวเริ่มแยกตัว การสื่อสารของเราเริ่มไม่เหมือนเดิม


ทำให้ระยะทางของเรากับข้าวเริ่มห่างกันๆๆๆและห่างกัน


จนในที่สุดเราก็เริ่มรู้ว่า มีคนมาทำให้ข้าวและเราเข้าใจผิดกัน


แต่... มันสายไปแล้ว เรามาไกลเกินไปที่จะกลับไปเหมือนเดิม


จนสุดท้าย ข้าวก็เป็นคนที่ออกไปจากกลุ่ม ...


ไม่มีน้ำตาจากเรา มีแต่คำถามที่วนเวียนว่า ทำไม ทำไม เกิดขึ้นตลอดเวลา


ทำไมเราไม่เข้าไปคุย ทำไมเราไม่ปรับความเข้าใจ ทำไมข้าวถึงเชื่อคนอื่น


เพื่อนๆพยายามที่จะให้เราคุยกับข้าวเหมือนเดิม


แต่ก็นั่นแหละ ทิฐิ อันสูงส่งของเรา มันพันรอบๆตัวเราและยึดเราเอาไว้กับที่


วันเวลาผ่านไปๆ เราทั้งคู่ไม่เคยมีใครใหม่


จนใกล้จะจบ เราตัดสินใจเอ่ยปากกับข้าวไปว่า


" ข้าว ... ภัทรเชื่อในพรหมลิขิตนะ ข้าวทำให้ภัทรเปลี่ยนความคิด


แต่ข้าวก็เป็นคนทำลายพรหมลิขิตของข้าวกับภัทรด้วยเช่นกัน


เราสองคนใกล้จะจบแล้ว ภัทรไม่เคยนึกเสียใจที่ได้รู้จักกับข้าว


ภัทรเพียงแค่นึกเสียใจว่า ภัทรน่าจะรู้จักข้าวเร็วกว่านี้ ภัทรไม่น่าปล่อยเวลาไป


เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดก็คือพรหมลิขิตของเรา เค้าลิขิตมาแล้วว่าให้เราเรียนรู้กันแค่นี้


ภัทรยังดีใจเสมอที่ได้เจอข้าว ที่ยังได้มองข้าว ที่ยังได้นึกถึงเรื่องดีๆ


ต่อจากนี้ เราก็กลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมเถอะนะ ข้าว"


" ภัทร.... "


หลังจากนั้นพวกเราเรียนจบ ต่างก็แยกย้ายกันไปทำงาน เราไม่ได้คุยกับข้าวอีกเลย จนเกือบจะ 3 ปี


วันนั้น เราเจอข้าวโดยบังเอิญ


" ข้าว... สบายดีมั้ย  ตอนนี้ทำงานที่ไหน"


" เราทำแถวชลบุรีอ่ะ...ภัทรหล่ะ?"


" เรากลับไปทำงานที่บ้าน เอ่อ...... ข้าว เราจะแต่งงานแล้วนะ"


"...................."


" เราเจอพรหมลิขิตของเราแล้ว ขอบคุณข้าวนะที่ทำให้เรารู้ว่า พรหมลิขิตมันยังมีอยู่"


"เราดีใจด้วยนะ ดีใจด้วยจิงๆ จะแต่งวันไหนบอกเราล่วงหน้านะ"


" ได้จ๊ะ แล้วจะโทรไปบอกนะ"


เราต่างคนต่างเดินแยกกันออกมา เราไม่รู้ว่าข้าวคิดอะไร แต่เราดูจากสีหน้า ข้าวเองก็คงปลอดโปร่ง


กับเรื่องที่เคยผ่านมา เราเดาว่า ข้าวคงโทษตัวเองที่ทำให้เราเสียใจ แต่ไม่เลย....


เราไม่เคยเสียใจกับสิง่ที่เกิดขึ้น  เรากับข้าวไม่ใช่พรหมลิขิตของกันและกัน แต่เราสองคนคงเป็นคนที่เดินเข้ามาในชีวิตของกันและกัน แล้วเข้ามาให้ชีวิตของเราทั้งสองมีประสบการณ์ ทั้งสมหวังและผิดหวัง


สุดท้าย... เรารู้สึกได้ว่า สิ่งที่เราติดค้างกับข้าวก็คงหมดไปแล้ว ต่อจากนี้ เราจะพยายามดูแลพรหมลิขิตที่เกิดขึ้นกับชีวติของเราให้ดีตลอดไป


ถึง ข้าว............. ภัทรหวังว่าข้าวคงจะเจอพรหมลิขิตเหมือนกันนะ มันจะต้องเป็นพรหมลิขิตที่ดีมากๆของข้าวแน่นอน ภัทรเอาใจช่วยนะ สู้สู้






Free TextEditor



Create Date : 10 มีนาคม 2554
Last Update : 10 มีนาคม 2554 0:08:30 น.
Counter : 674 Pageviews.

3 comments
  
ว่ากันว่า..ชีวิตคนเป็นดังละคร

แต่จริง ๆ แล้ว ละครต่างหากที่สร้างจากชีวิตคน
โดย: ริมปิง (rimpingringpim ) วันที่: 10 มีนาคม 2554 เวลา:1:30:05 น.
  
I have no promrikit.
โดย: Cha IP: 222.153.173.86 วันที่: 10 มีนาคม 2554 เวลา:6:32:38 น.
  
ด้ายอ่านข้อความแร้วประทับจัยจัง และเราก้อเชื่อในพรหมลิขิตหน่ะ ว่ามีอยู่จิง เค้าด้ายกำหนดชะตาชีวิตหัยกับเราแร้ว จงเชื่อนัยสิ่งที่เราคิดว่าใช่สำหรับเราก้อพอแร้ว ถึงจาสุขบ้าง ทุกข์บ้าง แต่มันก้อมีค่าแก่การจดจำเมื่อเวลาผ่านปาย แร้วมานั่งคิดย้อนหลัง ก้ออดมีฟามสุขม่ายด้าย คุงว่ามั้ย
โดย: นี่แหล่ะตัวฉัน (Sweety's Kae ) วันที่: 10 มีนาคม 2554 เวลา:16:46:49 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

yuri27
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed

 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]