Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2551
 
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
24 ธันวาคม 2551
 
All Blogs
 

คน...(ที่ทำให้ใจ)หาย

ถ้าหากความทรงจำสามารถบรรจุลงในกระป๋องได้ก็คงดีไม่น้อย เพราะนั่นหมายความว่าเราจะสามารถรู้ได้ล่วงหน้าว่ามันจะหมดอายุเมื่อไหร่ เช่นเดียวกับอาหารกระป๋อง

แต่ยังไม่มีเทคโนโลยีสามารถจัดการกับความทรงจำได้



หลายความทรงจำชัดเจนราวกับว่าเรื่องราวเหล่านั้นเพิ่งผ่านพ้นไปได้ไม่นาน ในขณะที่บางความทรงจำกลับเลือนราง ราวกับเรื่องราวเหล่านั้นเคยเกิดขึ้นเนิ่นนานมาแล้ว และอีกบางความทรงจำกลับสูญหายไปโดยไม่มีวิธีทวงกลับ

มีเพียงรอยแผลผ่าตัดที่รอวันหายสนิทเท่านั้น ที่บอกให้ฉันรู้ว่าทำไมฉันถึงต้องนอนโรงพยาบาลแบบฉุกเฉินครั้งล่าสุด ใบเสร็จรับเงินที่แจกแจงรายละเอียดของค่าใช้จ่ายที่ได้รับมาในแต่ละครั้ง เป็นเหมือนไดอารี่ที่ช่วยให้ฉันรู้ว่าตัวเองนอนโรงพยาบาลกี่วัน และต้องทำการรักษาอย่างไรบ้าง

ถ้าไม่มีใบเสร็จรับเงิน ฉันก็ไม่รู้หรอกว่าปีนี้ตัวเองต้องสแกนสมองไปแล้วถึงสามครั้ง

ฉันจำไม่ได้ว่าหลังจากเข้าไปในห้องผ่าตัดแล้วเกิดอะไรขึ้นกับฉันบ้าง ต้องนอนพักฟื้นกี่วัน แล้วตัวเองไปทำวีรกรรมอะไรไว้บรรดาพยาบาลใน ward นั้นถึงได้ทำท่าแปลกๆ เมื่อฉันกลับไป admid ที่ ward นั้นอีกครั้ง

ความทรงจำของฉันขาดหายไปหลายช่วง

แต่ความทรงจำในบางช่วงตอนของชีวิตที่ฉันอยากลืมกลับชัดเจนมากขึ้นทุกวัน เป็นช่วงชีวิตที่ฉันได้ใช้เวลาร่วมกับผู้ชายคนนึง ก่อนที่จะพลัดหายจากกันและกันไป

“ถ้าหากบังเอิญเจอกันที่ไหน ก็ไม่ต้องทัก” นั่นคือประโยคสุดท้ายที่ฉันพูดกับเขา เหตุผลในนาทีนั้นคือฉันคงไม่รู้จะพูดอะไรหากต้องเผชิญหน้ากับคนเคยรักกันในฐานะคนอื่น

เขาไม่ใช่คนแรกที่ฉันไม่สามารถที่จะพูดคุยด้วยได้อีก เมื่อชื่อของความสัมพันธ์ที่มีต่อกันเปลี่ยนแปลงไป

ฉันลบเบอร์ของเขาออกจากซิมการ์ด ฉีกหน้ากระดาษที่จดที่อยู่ของเขาไว้ทิ้งลงถังขยะ ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่จะสามารถเชื่อมโยงฉันกับเขาไว้ด้วยกันตามที่เขาบอก แล้วดำเนินชีวิตของตัวเองไปตามปรกติ

นอกจากคนที่บ้านแล้วก็มีอีกไม่กี่คนที่รู้ว่าฉันป่วย เพราะฉันไม่ต้องการให้ใครเห็นสารรูปตัวเองตอนชำรุดทรุดโทรม ข่าวของฉันจึงไปไม่ถึงเขา และฉันก็ไม่มีแก่ใจจะเรียกร้องความสนใจ เอาใจใส่จากเขาเช่นกัน

ฉันนึกถึงเขาอีกครั้งก็ตอนที่เพื่อนบอกว่ามีคนโทรไปหาที่ออฟฟิศ ตอนที่หันหลังให้กันนั้นฉันยังทำงานประจำอยู่ แต่ฉันไม่ได้ทำงานที่นั่นเกือบสามปีแล้ว

ข่าวของฉันไปไม่ถึงเขา

เพื่อนไม่ได้ให้เบอร์มือถือของฉันไป ฉันจึงลองกดเบอร์โทรศัพท์ไปหาเขา ทั้งที่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

....................

เสียงที่ดังอยู่ปลายสายบอกให้รู้ว่า ฉันไม่ต้องเสียเวลาครุ่นคิดอะไรอีกต่อไปแล้ว เพราะเบอร์บ้านเบอร์นี้ได้ถูกยกเลิกการใช้บริการเรียบร้อยแล้ว

เขาคงย้ายบ้านไปแล้ว

มีแค่เบอร์บ้านที่จำง่ายของเขาเท่านั้นที่พอจะเชื่อมโยงฉันกับเขาให้กลับมาเจอกันได้อีก เขาอยู่บ้านเลขที่อะไรในหมู่บ้านจัดสรรนั้นเป็นเรื่องยากเกินไปที่ฉันจะจำได้ เบอร์เพื่อนของเขาฉันก็ลบทิ้งไปพร้อมๆ กับเบอร์มือถือของเขา

แล้วฉันจะไปตามหาเขาได้จากมุมส่วนไหนของโลก

เคยเป็นกันไหม – ไม่เห็นคุณค่า จนกว่าของสิ่งนั้นจะสูญหายไปจากชีวิต


codebase="//download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab
#version=6,0,29,0" width="210" height="147">



quality="high" pluginspage="//www.macromedia.com/go/getflashplayer"
type="application/x-shockwave-flash" bgcolor="#000000">








 

Create Date : 24 ธันวาคม 2551
4 comments
Last Update : 24 ธันวาคม 2551 17:40:06 น.
Counter : 350 Pageviews.

 

อย่าเศร้า

 

โดย: patra_vet 24 ธันวาคม 2551 18:42:58 น.  

 

โลกกว้างแค่ไหนไม่แตกต่าง
ระหว่างความจริงและความฝัน
สายใยแห่งความผูกพัน
ใช่ว่าลบแล้วพลันจะจากไกล

อาจใช่เหลือเพียงความทรงจำ
สิ่งที่ทำเพียงหลบหนีใช่ไหม
เผชิญหน้ากับความจริงทุกสิ่งไป
แล้วหัวใจจะเข้มแข็งแกร่งกว่าเดิม

 

โดย: กวี 25 ธันวาคม 2551 9:56:51 น.  

 

ขอบคุณและดีใจที่แวะมาอ่านนะครับ

Merry X'mas ขอให้มีความสุขเสมอ

 

โดย: gyunwin 25 ธันวาคม 2551 18:10:24 น.  

 

สวัสดีปีใหม่ค่ะ

ยังงัยก็ยังมีเพื่อนๆนะคะ

 

โดย: ClayAnn 26 ธันวาคม 2551 0:47:07 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 


หนูใบข้าว
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Copyright © 2007 - 2009 By Nanthanatcha

Friends' blogs
[Add หนูใบข้าว's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.