คนเขียนหนังสือ ชีวิตเบิกบานในการงาน
Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2550
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
24 สิงหาคม 2550
 
All Blogs
 

โอ่งน้อยเป็นอาจารย์ใหญ่

แด่ โองน้อย

width='450' height='297' border=0>width='450' height='292' border=0>

**********

ต้องขอโทษทุกคนที่หวงใยโอ่งน้อย เขียนมาให้กำลังใจ และถามถึงอาการ แต่ในช่วงนั้น ไม่สามารถตอบได้ บัดนี้คิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะบอก ขอบคุณมากนะคะ

*************

นี่คือความจริง ของชีวิต อย่าว่าแต่เกิดเป็นลูกนักเขียนเลย เกิดเป็นหมานักเขียนก็ยังลำบากแล้ว แค่เงินค่าผ่าตัดสามพันถึงห้าพันยังเป็นเรื่องยากเหลือเกิน

เช้าวันต่อมา โอ่งน้อยเข้ารับการผ่าตัด จากการช่วยเหลือด้านการเงิน จากเพื่อนนักเขียน แต่เป็นเงินจากโรงเรียนอนุบาล การผ่าตัดใหญ่เพื่อเอากระดูกออกมาได้สำเร็จ แต่อย่างไรก็ตามมันยังไม่ปลอดภัยเพราะมีแผลที่ลำไส้ และมีความหวังเพียงน้อยนิด

ฉันดูเข้าไปทางกระจก มีผู้ป่วยนอนอยู่ในตู้บ้างในกรงบ้าง นั้นเป็นโอ่งน้อยแน่นอน ฉันคิดว่ามันเห็นฉัน และมันเห็นฉันเห็นกันไกล ๆ และฉันคิดว่าพรุ่งนี้ฉันจะมาหามันใหม่ในช่วงเวลาเยี่ยมบ่ายโมงถึงสามโมงเย็น ที่นี่ต้องเยี่ยมตรงเวลามาก

วันต่อมา ฉันรู้สึกไม่ต่างไปกับคนในครอบครัวจากไป ฉันไปเยี่ยมโอ่งน้อยกับเพื่อน โรงพยาบาลใหญ่ใช้ระบบเดียวกับของคน ห้องเยี่ยมอยู่ด้านหลัง เราเดินไปเยี่ยมโอ่งน้อย ห้องพักฟื้นที่มีเสียงคราง อิ่ง อิ่ง ดังออกออกมา มันเป็นเสียงแห่งความเจ็บปวดจริง ๆ

เขาบอกว่า โอ่งน้อยเสียแล้ว ให้เราไปติดต่อด้านหน้า จ่ายเงินรักษาแล้ว เขาถามว่าจะรับร่างกลับหรือว่าจะบริจาคร่างให้นักศึกษา ฉันตัดสินใจในทันทีว่าให้นักศึกษา เขายืนกระดาษให้แผ่นหนึ่ง และบอกว่า ถ้าฉันสงสัยอะไรเกี่ยวกับการเสียชีวิตของโอ่งน้อย ฉันคุยกับหมอผ่าตัดโอ่งน้อยได้ ฉันบอกเขาว่าไม่สงสัย ฉันเชื่อว่าหมอต้องการให้หายพอ ๆ กับฉัน

ฉันรับแผ่กระดาษมา อ่านสรุปว่า ฉันยินยอมยกร่างให้เพื่อการศึกษา น้ำตาไหลพราก ๆ เมื่อเซ็นชื่อลงไปในกระดาษ

วิมายา เพื่อนที่ไปด้วยกันบอกฉันว่า ไม่เป็นไรหรอก เออ...โอ่งน้อยมันได้เป็นอาจารย์ใหญ่แล้ว ไม่ใช่ไร้ค่าเสียทีเดียว

เออจริง...ฉันขอให้มันได้มีชีวิตต่อเพื่อทำหน้าที่ให้ความสุขแก่ผู้คน ด้วยความน่ารักของมัน แต่มันก็ได้ทำหน้าที่ของมัน แต่ทำหน้าที่ต่างกัน มันทำหน้าที่เพื่อพวกมันเอง ในโรงพยาบาลนี้ต่อไป

ฉันไม่รู้ว่าฉันจะบอกเขาได้อย่างไรว่าวันที่เขาจูบมันก่อนส่งให้หมอในเย็นวันนั้นก็คือการจูบลา

ฉันเดินกลับบ้านอย่างเหนื่อยอ่อน หลานสาวรออยู่ เธอถามทันทีโอ่งน้อยเป็นอย่างไรบ้าง ฉันบอกเธอว่า ให้โอ่งน้อยอยู่คุณหมอที่โรงพยาบาลมันช่วยหมอทำงานที่นั่น ผ่านไปหลายเช้า เธอยังมาคุยทุกเช้า ว่าโอ่งน้อยมันจะได้กลับมาบ้านไหม มันจะคิดถึงจูนี่ไหม

ส่วนพี่ชายคนโตอายุสิบเอ็ดขวบ เขารู้ว่ามันตายแล้ว เขาไม่พูดอะไร แต่ฉันรู้ว่าเขาเสียใจ เพราะมันเป็นหมาของเขา ฉันยกให้เขาเป็นเจ้าของ ให้เขาตั้งว่าโอ่งน้อย เขามากางมุ้งให้มันทุกวัน และเรียกมันไปหามันทุกวันก่อนไปเรียน มันจะวิ่งตามจักรยานไปส่งเขาและวิ่งกลับมา วันหนึ่งเจอหมาใหญ่อยู่หน้าบ้าน พวกตัวโต ๆ เห่าขู่และทำท่าจะสู้กัน โอ่งน้อยเอาตัวรอดวิ่งกลับเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว และเข้าไปหมอบอยู่ใต้โต๊ะ

เขาบอกว่า เขาคิดถึงเพื่อนของเราคนหนึ่งที่เสียลูกไป และเห็นลูกเจ็บปวด ในช่วงที่เห็นโอ่งน้อยร้องแต่ฉันบอกเขาว่า ฉันคิดถึงผู้ชายคนหนึ่งที่ถอยรถไปชนลูกตัวเองตาย ฉันเคยสัมภาษณ์ผู้ชายคนนั้น

ฉันรู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูกที่หยิบยื่นกระดูกให้มัน

เขาบอกว่าอย่าคิดมากเลย หากมันไม่แย่งกระดูกตัวอื่นวันนี้ วันหลังมันก็แย่งจนได้ เราจะทำบุญให้มัน

ฉันลุกขึ้นไปเก็บจานเล็ก ๆ สีขาว เก็บกล่องกระดาษที่นอนของมันไปไว้รวมกับของเก่ารอขาย





 

Create Date : 24 สิงหาคม 2550
2 comments
Last Update : 25 สิงหาคม 2550 0:46:18 น.
Counter : 771 Pageviews.

 

ภาพ อาจารย์กนกวรรณ ส่งมาให้ภายหลังจากที่โอ่งน้อยจากไป น่าจะเป็นภาพส่งต่อ ๆ มาทางอินเตอร์เนท ขอขอบคุณเจ้าของภาพ และขออนุญาตใช่ภาพน่ารักนี้ เพื่อโอ่ง
น้อย

เหมือนโอ่งน้อยจริง ๆ ตัวขาวจมูกดำ

 

โดย: แพรจารุ 25 สิงหาคม 2550 0:03:15 น.  

 

เสียใจด้วยที่เพื่อนจากไปก่อนเวลาอันควร หวังว่าใจคอคงดีขึ้นบ้างแล้วนะคะ ถ้าจะช่วยอะไรได้บ้าง ก็คิดว่าเป็นกรรมของเขา พอจะได้ไหม บางครั้งมองเพื่อนแก่ๆ ที่อยู่ด้วยกันแล้วไม่สบายใจที่หมาแก่ขนาดนี้ ไม่ไปไหนเสียที ไม่ได้อยากให้เขาตายหรือเบื่อดูแล แต่สงสารที่เขาแก่ จะลุกนั่งยืนเดิน เชื่องช้า ต้องระมัดระวังไปทั้งหมด มองไม่เห็น เดินชนไปทั่ว สุดท้ายได้แต่คิดว่าเป็นกรรมของเขาที่เป็นอย่างนี้ และเป็นกรรมของเราที่มาดูแลและรับรู้

ความคิดที่ว่าโอ่งน้อยเป็นอาจารย์ใหญ่ ทำให้น้ำตาคลอเอาง่ายๆ เคยคุยกับนักเรียนสัตวแพทย์ เขาเคารพอาจารย์ใหญ่สี่ขาเช่นเดียวกับที่นักเรียนแพทย์เคารพอาจารย์ใหญ่ตามปกติ โอ่งน้อยอาจช่วยชีวิตเพื่อนร่วมโลกสี่ขาได้อีกหลายชีวิตในวันหน้า ใครจะรู้

 

โดย: อั๊งอังอา IP: 124.120.117.224 13 พฤศจิกายน 2550 16:58:20 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


แพรจารุ
Location :
นครศรีธรรมราช Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




..
۞ บทกวีและเรื่องสั้น ถนอมไชยวงษ์แก้ว
อัพเดท

..
۞ จากกระท่อมทุ่งเสี้ยว โดยถนอม ไชยวงษ์แก้ว
อัพเดท 17 ต.ค.51
http://www.youtube.com/watch?v=L21lhWsu8QQ&feature=related object width="315" height="80">
หา โค้ดเพลงhi5 : hi5 song code search
Friends' blogs
[Add แพรจารุ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.