เพิ่งจะมีเวลาว่างกะเขามั่งในรอบปี   อยากลองของใหม่  แต่ไม่รู้จะทำอะไรดี   มองไปมองมา   มีอยู่อย่างหนึ่งที่ท้าทายคนไม่รู้เรื่องคอมพิวเตอร์อย่างป้ามาก   ก็คือ การทำบล็อกนี่แหละ... อิอิ

จิ้มมั่วๆ มาได้พักใหญ่  กว่าจะพบช่องที่ให้พิมพ์อักษร    พอเจอ   ก็ม่ายรุ้จะโม้เรื่องอะไรอีก... เอิ้กๆๆๆๆๆ    

 หันไปหันมา  ก็สบสายตากะนังเหมียวๆ สุดรักสุดห่วง     เอาวุ้ย..... นินทานังนู๋สองตัวนี่ล่ะว๊าา...   ง่ายดี... อิอิ

เอ...    พิมพ์เสร็จแล้ว    ข้อความมันจะหายไปมั๊ยเนี่ย   ต้องกดปุ่มไหน  แล้วจะไปถามใครดี    ลงรูปยังไง    ต้องสวดมนต์ก่อนกดปุ่มมั๊ย   มันจะได้อยู่ยงคงกะพัน... บลา ๆๆๆๆ   ....คริ..คริ... 

ปุกาด ๆๆๆๆ   ถ้าหลังจากข้อความนี้   ป้าหายไป   ไม่ต้องตกใจ  ไม่ต้องแจ้งตำรวจ     เพราะมันแปลว่า  ป้าหาหนทางเข้ามาใหม่ไม่ได้ค่ะ   .....555555  

แม้เพียงได้สบนัยน์ตา  ฉันคงประหม่า... ลืมอายย... อิอิ

หน้ายังเงี้ย.. ไม่ต้องบอกก็ได้ม้างงง...

ว่าไฮดี้นิสัยเป็นยังไง... จบข่าว... เอิ้กๆๆ    

ส่วนสาวน้อยจัสมิน   ก็ตามนั้นฮะ...
หวานนอก หวานใน  เหมือนใบหน้า...

ลูกสาวทั้งสองตัวของป้า   มาจากสถานสงเคราะห์สัตว์ ในรัฐโอกลาโฮมา    ซึ่งเขาก็เก็บมันมาจากข้างถนนอีกที 

ตอนที่ไปเอาไฮดี้มาเลี้ยงวันแรกนะ    ตัวมันเล็กกว่าฝ่ามือของป้าซะอีก    อายุได้ไม่เกินเจ็ดอาทิตย์   กำลังซ่าส์สุดๆ


แต่ปัจจุบัน...... เหอ... เหอ... เหอ.....    

ถึงว่า....แม่มานนน... ตังค์ไม่มี  เพราะมีลูกกินจุแบบนี้นี่เอง..    

เอ... ข้อความก็มี   รูปก็โผล่มาแล้ว.... แปลว่า....

เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ   ป้าทำบล็อกเป็นแย้ว... กรี๊ดดดดดด...

ดีจายยยย ๆๆๆๆๆๆๆๆ   คริ..คริ.... งุ๋งิ...   

     งั้นขอเวลาป้าไปเตรียมเรื่องก่อนนะค้าา

จะเริ่มนินทานังลูกสาวยังไงดี... อิอิ

แล้วจะมาอัพต่อจ้าาาา....

 
ปล. ทำบล็อกนี่ก็ดีเหมือนกันเนอะ   เหมือนพูดเองเออเองคนเดียวเลย.....  5555555555

 ไม่เป็นไร   เราถนัดอยู่แล้วเรื่องนี้   เพราะตอนเด็กๆ  ก็เล่นตุ๊กตากระดาษอยู่คนเดียวที่บ้าน  ในวันหยุด  

ก็นะ.. เป็นเด็กผู้หญิงคนเดียวในบ้าน    เลยต้องเล่นมันทุกบท   ตั้งแต่ พระเอก นางเอก ตัวอิจฉา  ยันคนใช้.... กร๊ากกกกกกกกกกกกกก.... 

ไฮดี้เอ๊ยยย... จัสมินเอ๊ยยยยย...  เสร็จแม่แน่เยยยย.... อิอิ