กว่าจะเขียนได้อีกครั้ง..
ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมา ไม่อยากเขียนอ่ะไรเพิ่มเลย
ดู คาดเดา หวัง และ รอ แค่นั้น วัดใจตัวเองด้วยว่าต้องการอ่ะไร..
ใครกันแน่ที่ใจอยากเจอ เมื่อเจอคำตอบ กลับปวดใจกว่าเดิม

วันนี้คงไม่เหลือใครให้คิดถึงแล้วมั้ง บทจะมา ก็ห่างกันไม่เท่าไร
บทจะไป ก็ไปสะพร้อมกันแบบนั้น..
คนนึงยอมให้เข้ามาอยุ่กลางใจ แบบไม่รั้งรอ
อีกคนผิดพลาดเพราะ ได้แต่รอ รอ และ รอ จนเคว้งขาดสติ
แล้วก็ไปคนละทาง
เหลือฉันยืนเดียวดายอยุ่คนเดียว

ไม่มีสิทธิ์ร้องขอ อุทรใดๆ พลาดเองยอมรับเอง
แล้วก็ไม่กล้าเปิดคอม กลัวเหลือเกิน ไม่รุ้กลัวทำไม..
พยายามทำใจให้เข็มแข้ง อดทน และเป็นให้ได้อย่างที่เคยเป็น
อาจมือาการมือเย็นๆ ใจหวิวๆบ้างคงไม่นาน หวังว่าคงไม่นาน

ปีที่แล้วช่วงนี้ ก็หาที่สงบๆ ให้ตัวเองได้พัก หนีความวุ่นวายได้
แต่ปีนี้ ต้องอยุ่กับที่ กับ 10 วัน ที่หลายๆคนตั้งตารอมีความสุขกัน
ไม่มีญาติ ไม่มีพี่น้อง อยู่ตัวคนเดียว ไม่อยากรบกวนเพื่อน..
วันที่มันจะมีความสุขกับครอบครัว จะไปรบกวนมันทำไม
ทุกๆปี มีเทศกาลทีไร ก็หนีไปอยู่คนเดียวทุกครั้ง จนหลายๆคนหัวเราะเยาะ
ไม่ได้หนีเที่ยวอย่างที่หลายๆคนสงสัยหรอกนะ ฉันไม่มีใครให้ร่วมยินดีต่างหาก..

*คิดถึงทุกๆวันนะ อยากบอกรักนายเหมือนเคย อยากส่งนายเข้านอนเหมือนทุกๆครั้ง แต่วันนี้ไม่มีโอกาสแล้ว
จะรักนายให้ครบ 6 ปี อย่างปากว่า ไม่ลืม ..

** ห้องที่เราได้พบกันไม่มีอีกแล้วนะ มันปิดแล้ว.. ไม่มีอีกแล้ว .




Create Date : 09 เมษายน 2551
Last Update : 10 เมษายน 2551 0:06:35 น.
Counter : 342 Pageviews.

1 comments
  
ขอบคุณนะครับ ถ้าคนคนนั้นยังคงเป็นผม

Take care yourself na krub.
โดย: เด็กชายเช้าวันศุกร์ วันที่: 10 เมษายน 2551 เวลา:18:31:41 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

yjam
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



ถนนบางสาย..

ทำไมมัันยาวจัง

บางเส้นก้สั้นนิดเดียว

แต่ เส้นใหนจะเป็นเส้นสุดท้ายวะ..

เดินทางไกลไปมั้ยเนี่ยชั้น..

จะไปใหน ไปทำไม ไปอย่างไรก้็ไ่มรู้

รู้แต่ ต้องก้าวเดินต่อไป

เท่านั้นเอง ..
เมษายน 2551

 
 
2
3
4
5
6
7
8
10
11
13
14
17
19
20
23
24
25
27
 
 
All Blog