พฤษภาคม 2558

 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
พระราชินีผู้งดงามที่สุดในหัวใจ



วันอาทิตย์ที่ ๑๐ พฤษภาคม ๒๕๕๘
ส่งเสด็จพระเจ้าอยู่หัวและพระราชินีกลับวังไกลกังวล


เมื่อวันฉัตรมงคลที่ผ่านมา อุตส่าห์แลกเวรกับเพื่อนร่วมงานไว้ล่วงหน้า ตั้งใจว่ายังไงต้องไปรอรับเสด็จท่านให้ได้ แต่จนถึงวันที่ ๔ พฤษภาคม ก็ยังไม่มีหมายกำหนดการออกมา เลยคิดว่าท่านคงไม่เสด็จ กว่าจะรู้อีกทีว่าท่านเสด็จก็ไปไม่ทันแล้ว เสียใจมาก

แต่โอกาสแก้ตัวก็มาถึงอย่างรวดเร็ว เมื่อมีประกาศว่า พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ จะเสด็จกลับวังไกลกังวล ครั้งนี้ไม่มีพลาดแน่นอน เมื่อถึงเวลา ตั้งใจว่าจะไปรับเสด็จแถวๆที่แพทย์จะเข็นรถของท่านผ่าน แต่พอไปถึง บริเวณนั้นเขาไม่ให้นั่งเลย สุดท้ายต้องกลับไปที่บริเวณเดิมที่เคยรับเสด็จ คือสองฝั่งถนนช่วงก่อนที่รถพระที่นั่งจะเคลื่อนออกจากประตูโรงพยาบาล หาที่นั่งไม่ได้ตามเคย คนเยอะมาก สุดท้ายต้องขอทางเข้าไปอยู่แถวหลังสุดเหมือนเคย โดยมีพี่สาวใจดีคนหนึ่งเรียกให้นั่งด้วยกัน พอนั่งได้เราก็ชะเง้อชะแง้ตลอดเวลาเหมือนครั้งก่อนๆ พี่สาวก็น่ารัก คอยถามว่านั่งสบายมั้ย ตื่นเต้นมั้ย คอยดูให้ว่าท่านเสด็จหรือยัง สักพักเราก็หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายบรรยากาศสักหน่อย











หลังจากถ่ายภาพไปได้แค่ ๔-๕ ภาพ ก็ได้ยินเสียงเจ้าหน้าที่บอกว่าให้เก็บกล้องถ่ายรูป มือถือ ถอดหมวก ถอดแว่นดำ เก็บร่ม เป็นสัญญาณว่าท่านกำลังจะเสด็จแล้ว อีกไม่กี่อึดใจต่อมา รถตำรวจนำขบวนก็เคลื่อนมา ตามมาด้วยรถตู้ที่เคลื่อนที่อย่างช้าๆ พระเจ้าอยู่หัวอยู่ตรงหน้าเราแล้ว เรายกมือขึ้นพนมที่ระดับอก ตะโกนทรงพระเจริญสุดเสียงซ้ำไปซ้ำมา และยิ้มหน้าบานตามเคย ทุกครั้งที่เราเห็นพระเจ้าอยู่หัว เราไม่เคยร้องไห้ แต่จะยิ้มแบบเต็มที่เพราะดีใจสุดๆ





เมื่อรถตู้ของพระเจ้าอยู่หัวผ่านไป เราก็มองรถตู้คันที่ตามหลังมาอย่างช้าๆ และเห็นดวงหน้าสว่างไสวของหญิงชราผู้หนึ่ง สมองประมวลผลเพียงเสี้ยววินาทีก็รู้ว่านี่คือพระราชินี ปกติพระราชินีท่านจะประทับด้านซ้ายมือของพระเจ้าอยู่หัว เรานั่งอยู่ซีกขวาของถนนก็จะมองไม่เห็นท่าน เพราะฉะนั้นเราเลยตกใจมาก เพราะไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะได้เห็นท่าน ท่านแย้มพระโอษฐ์และโบกพระหัตถ์ตลอดเวลา เรานี่ตะโกนทรงพระเจริญดังกว่าเดิมอีก เพราะดีใจมากๆ แล้วรถพระที่นั่งก็ค่อยๆผ่านไป





แล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นอีก คือเรารู้สึกจุกที่คอ จะร้องไห้ พยายามจะกลั้นเพราะไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าคนอื่น สุดท้ายไม่ไหว ร้องไห้สะอึกสะอึ้นเลย วินาทีนั้นเพิ่งเข้าใจความรู้สึกคนที่เค้าชอบร้องไห้เวลารับเสด็จ มันตื้นตันแบบนี้นี่เอง ปกติเราไม่เคยร้องเพราะเป็นคนร้องไห้ยาก แต่ครั้งนี้มันเต็มตื้นจริงๆ

เรารู้สึกจากหัวใจจริงๆว่า พระราชินียังคงเป็นพระราชินีที่สวยที่สุดสำหรับเรา รูปกายของท่านอาจจะแก่ชราไปตามวัยของคนอายุ ๘๐ กว่า (ที่ทรงงานหนักมาตลอดชีวิตด้วย) แต่ท่านยังงดงามด้วยพระเมตตาเสมอ ใครไม่ได้เห็นกับตาตัวเองจะไม่เข้าใจ วันนั้นท่านยิ้มให้พสกนิกรอย่างมีเมตตาและจริงใจมาก จนทำให้เราน้ำตาไหลแบบกลั้นไม่อยู่จริงๆ

หลังจากขบวนเสด็จผ่านไปแล้ว พี่สาวใจดีก็ยังหันมาถามว่าเห็นท่านเนอะ เห็นชัดใช่มั้ย เราก็ได้แต่ตอบว่าค่ะ เพราะยังจุกที่คออยู่เลย ก่อนจากกันพี่สาวพูดประโยคที่เราจะไม่ลืมเลยว่า



"เราคนไทยก็ขอแค่นี้แหละ แค่นี้ก็มีกำลังใจสู้ต่อไปแล้ว เป็นมงคลชีวิตแล้ว"












Create Date : 12 พฤษภาคม 2558
Last Update : 12 พฤษภาคม 2558 23:04:57 น.
Counter : 1479 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

Valentine's Month



นักแปลเท้าปุย
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]