Group Blog
 
<<
มกราคม 2551
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
5 มกราคม 2551
 
All Blogs
 
เล่าเรื่องน้ำใจ เกือบจะยาว

หลังจากกินเลี้ยงปีใหม่กับ ซิโด้ไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว...ปอยก็จำจะต้อง
เดินทางกลับภูมิลำเนา...ที่ลาดกระบัง ซึ่งเป็นถิ่นที่อยู่มาตั้งแต่ 6 ขวบ

ตามประสาคนที่มีแต่คนร๊ากกก...ต้องแบ่งภาค
30ไปลาดกระบัง (บ้านปู่)
31 อยู่กะแม่ที่ สะพานใหม่ ... วางแผนไว้แบบนี้

ปอยไปนั่งรถตู้ที่ตลาดแฮปปี้แลนด์ ถามเค้าพี่คะพี่ ผ่านวัด สังฆราชามั๊ย
ผ่านครับผ่าน...หน้าบ้านปอย
เปลี่ยนไปมากมายก่ายกอง เปลี่ยนเพื่ออำนวยความสะดวกให้คนที่จะไป สุวรรณภูมิ
มีสะพานอยู่บนหัวยั้วเยี้ยไปหมด...มีตลาดนัดใหญ่เบ้อเร่อ ทั้งที่เมื่อก่อนมันเป็นป่า

ไม่ต้องแปลกใจถ้าปอยจะนั้งรถเลยบ้านตัวเองสักครั้ง สองครั้ง
ปอยออกมาอยู่ข้างนอกบ้าน ตามลำพังคนเดียวตั้งแต่ อายุ 18
กลับบ้านปีละ 1 ครั้ง หรือ 2 ครั้งตามแต่สถาณการณ์จะอำนวย

วันที่ 30 ธันวาคา 2550 เดินเลี้ยวเข้าซอยบ้าน ผ่านกลุ่มบ้านของตาเบิ้ม
คนงานเก็บขยะ ประจำอำเภอ มีเสียงร้องทักออกมา
"อ้าวน้องปอย กลับมาเยี่ยมบ้านเหรอ ไปอยู่ไหนมา แล้วแวะเข้าวัดไปหาปะป๊ารึยัง"
ปอยยิ้มแล้วบอกว่า "ยังค่ะ" (นึกในใจ อีตาคนนี้มานเปงคราย ฟร๊ะ)

คนแถวบ้านรู้จักปอยกันทั้งหมู่บ้าน ... แต่ปอยไม่รู้จักใครสักคน

เปิดประตูุเข้าบ้าน หมาเห่ากันเสียงขรม
"นี่เมิงดีใจกันใช่มั๊ย" หมาบ้านปอย เป็นขี้เรื้อนกันทุกตัว เพราะมันเป็นหมาวัด
บ้านปอยอยู่ริมคลอง มันนอนกับดิน กินของเหลือจากเรา ข้าวเหนียวจิ้มแจ่วพวกมันยังกินเป็น
เห็นหมาที่บ้านแล้ว ก็นึกสงสาร นี่ถ้ามันไปเกิดเป็นหมาคนรวยมันคงสบายกว่านี้

ได้ยินเสียงเห่า โฮ่งๆ พร้อมกับเสียงหอบแฮกๆ เพราะวิ่งเร็วเกินไปของไอ้เสือ
หมาพันธ์ไทยหลังอาน ที่เหม็็นที่สุดในโลก วิ่งมาหาด้วยความดีใจ
ในใจปอยนึก มึงอย่านะเสือนะ....คิดยังไม่ทันเสร็จ ไอ้เสือกระโจนเกือบถึงคางปอย
เดชะบุญปอยหลบทัน ไอ้เสือเลยเซไปชนกระถางแก้วมังกรที่ลุงปลุกไว้แทน

บางครั้งความดีใจของหมาเหม็นๆ เราก็ไม่ต้องการนะ
แต่มันคงคิดว่าสิ่งที่มันทำ น่ารักน่าชังที่สุดแล้ว....มันรักเรา มันดีใจที่เจอเรา
ถ้าเป็นคนมันคงพูดว่า...
"คิดถึงจัง ไปไหนมา ไม่มาหาตั้งนาน มามะขอจุ๊บทีนึง"

เดินเข้าไปในบ้าน สวัสดีปู่ เราสนทนากันด้วยประโยคเกือบสั้นว่า
"คุณพ่อ สวัสดีค่ะ"
"อ้า..หวัดดีๆลูก ออๆปอยมาแล้ว(หันไปเรียกย่า) ทายซิมางวดนี้จะอยู่กี่วัน"
"อ้าว..................." (เอากรูมาพนันกันอีกแล้ว)
ป้าปอยแต่ละคนยกมือ (ปอยมีป้าหลายคนมากๆ)

วันเดียว...2วัน...มันไม่ค้างหรอก....ค้างแต่เดี๋ยว ตี 5 หายไปแล้ว

แง๊วววววว...ฟังดูเลวร้ายมากมาย ค้างสิค๊าาา โธ่เนี่ยจะมากินปีใหม่ ตั้งใจสุดๆ

เราจัดแจงจัดที่จัดทาง สำหรับการกินเลี้ยงในครอบครัวกัน
อย่างที่บอก บ้านปอยอยู่ริมน้ำ เมื่อก่อนมีศาลาท่าน้ำ แต่ทีนี้ปลวกมันมาเอาไปเป็นอาหาร
เลยจำเป็นจะต้องสละหลังคา เพื่อรักษาพื้นศาลาไว้ เพื่อนั่งชมนกชมไม้เล่น
ป้าเอาไม้เหลือๆ และพนักเก้าอี้นักเรียนที่ไม่ใช้แล้วจากโรงเรียน มาทำเป็นรั้ว
ให้ดูมิดชิดขึ้น เพื่อกันเรือหาปลามายืมของไปโดยไม่บอก เวลากลางคืน

น้องสาวซื้อไฟเม็ดถั่ว มาจัดตกแต่งท่าน้ำ จัดมั่วๆเดี๋ยวเปิดไฟก็สวยเอง เพราะขี้เกียจ
น้องชายขนเครื่องเล่น ดีวีดี ที่ลุงซื้อมา ชุดละ 2,000 กว่าบาท
แม่เจ้าถูุกมาก มันมีซัพวูฟเฟอร์ 1 ตัว ลำโพง 2 ตัว ส่วนตัวเครื่องเล่นมัน
สามารถ เสียบ ทรัมพ์ไดร์ได้...2,000 กว่าบาท ถูกจริงๆ

เราเริ่มตั้งวงกันตั้งแต่ 6 โมงเย็น เมนูอาหารเยอะแยะมากมายสุดจะบรรยาย
ด้วยฝีมือแม่ครัวเอก อย่างป้าปอยเอง

สมัยเด็กๆ พวกเราที่เป็นเด็ก จะได้รับอนุญาตให้กินได้เฉพาะ น้ำตรา เฮลส์บลูบอยเท่านั้น
แต่สมัยนี้ เราชนแก้วกันเสียงดังเกร๊้งๆ ทั้งผู้ใหญ่และเด็ก อายุหดลงมาเหลือเกือบจะเท่ากัน

เด็กกลายเป็นผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่กลับกลายไปเป็นเด็ก

พวกเราที่เป็นเด็ก นั่งดูบรรดา แม่ๆ ป้าๆ ของพวกเรา ลุกขึ้นมาเต้น
เพลง มายยาฮู้ มายยาฮี้ กันอย่างสนุกสนาน หวั่นๆว่ากระดูกกระเดี้ยวจะหัก
แต่ละบ้านเปิดเพลงแข่งกัน ชนิดที่ว่าไม่รู้จะแยกหูไปฟังเพลงของบ้านไหน
ลาดกระบังไม่มีการโทรแจ้งตำรวจว่า ข้างบ้านก่อกวนความสงบ หนวกหู
เพราะถ้ามีคนโทร คนๆนั้นก็คงไม่รู้ว่าจะแจ้งจับบ้านหลังไหนดี

สมัยปอยยังเด็ก ย้ายมาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ ตอนอายุ 6 ขวบ
ปอยร้องไห้ไม่อยากอยู่ที่นี่ทุกวัน เพราะไม่มีวันไหน ที่ปอยได้นอนหลับง่ายๆเลย
บ้านเราอยู่ริมคลอง ก็เปรียบเหมือนบ้านริมถนน
ที่จะมีเรือหางยาววิ่งผ่านหน้าบ้านทุกๆ 3 นาที ปรื้นๆ...แต่กๆๆๆๆๆๆ...ป๊อกๆๆๆๆๆๆๆ

บางทีมีเสียง ป่อกๆๆๆ ปุ้ง....คือเรือมันสตาร์ทไม่ ติด
แล้วจำเพาะต้องมาดับอีตรงหน้าบ้านเราซะด้วยนะ
จนสุดท้าย ปอยชิน และลืม...จนทำไปทำมา
ปอยกลายเป็นคนทำเสียงแบบนั้นหน้าบ้านชาวบ้านเค้าซะเอง

เด็กริมคลองทุกคนจำเป็นที่จะต้องว่ายน้ำเป็น เพื่อความปลอดภัยในชีวิต
ปอยโดนบังคับให้หัดว่ายน้ำตั้งแต่เด็ก หัดโดยการจับปอยโยนลงไปกลางคลอง
และให้ช่วยชีวิตตัวเอง กลับมาที่ฝั่งให้ได้...
โดยมีเสียงเชียร์อย่างสนุกสนานของบรรดาผู้ใหญ่ที่รัก และเคารพ อยู่บนฝั่ง

เอ้าเร็วววววๆลูก เงยหน้าๆ หายใจทางปาก นั่นๆๆๆ อย่ากินน้ำเข้าไปนะ
พ่นออกมาลูก พ่นออกมา...จะถึงแล้วๆ อีกนิดเดียว...เย้ๆๆๆๆ..

โอยยยย...กรูจะตายอยู่แล้ว....หลังจากว่ายน้ำ ก็ต้องหัดพายเรือ
ที่บ้านมีเรืออีแปะ อยู่ 1 ลำ พายงัดๆ โดยไม่มีใครมาบอกวิธีที่ถูกต้อง
งัดมันอยู่เป็นเดือน กว่าจะเป็น ก็เล่นเอากอผักบุ้ง เถาแตงร้าน ของชาวบ้าน พังเป็นกอๆไป

และแล้วปอยก็เห็นประโยชน์ของการหัดพายเรือ เพราะปอยต้องมีหน้าที่
เอาแกงไปแจก บรรดาผู้ที่ย่ารู้จัก และรู้จักย่า

"น้องปอย เอาแกงเลียงไปให้ครูแผนนะลูก เอาไปให้บ้านนู้บ้านนี้ นะลูก จิปาถะ..."
สารพัดแกง สารพัดบ้าน ที่ปอยต้องแวะเวียนไปในแต่ละวัน
และปอยก็จะได้แกงบ้าง ผัดบ้าง ของแต่ละบ้านที่เราไปเยือน กลับมา เพิ่มในเมนูของเรา

มิน่าทำไมย่าถึงต้องทำแกงใส่หม้อเบอร์ 18

บ้านใกล้เรือนเคียง มีอะไรควรจะแบ่งๆกันไงลูก
ย่าปอยเป็นที่รู้จักของคนละแวกบ้าน เพราะความที่ท่านเป็นครู
ก็จะมีพ่อค้า แม่ขาย ทะยอยกันมาเสนอสินค้าราคาดี กันไม่ขาดสาย

"ครูๆ วันนี้มีปลาช่อน จับได้สดๆเลยครู ครูเอามั๊ย".....
ู"ครูๆ เสื่อจันทบูรอย่างดีเลยจ้ะ ครูจับดูก่อนสิ"....
ครูๆกะปิสมุทรปราการ...ครูๆปูทะเลชลบุรี...ครูๆ ปลาสลิดบางบ่อ...ครูๆ หมอน...ครูๆมุ้ง

บ้านปอยจะมีเสื่อ หมอน มุ้ง ผ้าห่ม อยู่ในตู้ทึบ ชนิดที่ใช้จนลูกบวชก็ไม่หมด

ย่าจะซื้อของทุกอย่าง ที่คนเอามาขาย โดยต่อราคาแค่คำว่า ลดได้เท่าไหร่
ย่าบอกว่า คนพวกนี้เค้าน่าสงสาร เค้าเหนื่อย กว่าจะหาบของตากแดดตากลมมาขายเราได้
และเค้ามาพร้อมกับความหวัง เราแค่ซื้อของๆเค้า เพื่อทำให้เค้ายิ้มได้เองลูก
ของกินเราเอามาทำกับข้าว ของใช้เราเก็บไว้ใช้ ไม่มีอะไรเสียของสักอย่าง

บ้านปอยไม่ใช่ครอบครัวที่ร่ำรวยค่ะ เราเป็นบ้านข้าราชการเงินเดือนกระจอกๆ
ทุกคนที่บ้านเป็นครูกันหมด ตั้งแต่ คุณชวดจนมาถึงป้า

แต่เราก็ไม่จน โดยเฉพาะ น้ำใจ เรามีให้กับคนทุกคนที่เราเห็นว่า ควรค่าแก่การช่วยเหลือ
วันดีคืนดี ย่าก็อนุญาติให้คนแถวนั้น ยกครอบครัวมาอยู่กับเรา
โดยคิดค่าเช่าเป็น การกวาดบ้าน ถูบ้านให้ และพาปอยไปโรงเรียน

ย่าบอกว่าวันหนึ่งถ้าเราไร้ที่อยู่อาศัย เราจะรู้ว่า ศาลาริมทางมีความหมายมากมายแค่ไหน

ลาดกระบังวันนี้ มีหลายๆอย่างเพิ่มมากขึ้น ไม่เหมือนแต่ก่อน
คนมากหน้าหลายตา ที่ปอยไม่รู้จัก แม้แต่ซอยหน้าบ้านยังเปลี่ยนไป จนปอยหลง (แหะๆ)
แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนคือ ความมีน้ำใจของคนที่นี่ ปอยยังคงมองเห็นอยู่
ขี้เมาหน้าวัด...และคนแถวบ้าน ที่ยังคงมองปอยเป็นของแปลกอยู่เสมอ

คำเรียกขานครูๆ จากครูเอียด(ย่า) เปลี่ยนมาเป็น ครูติ๋ม(ป้า)
ครูเอียดตายไป ครูติ๋มก็เข้ามาแทน ครูเอียดทำกับข้าวแจก ครูติ๋มชอบทำดอกไม่ประดิษฐ์

ในที่สุดวันที่ 31 ปอยก็ไม่ได้ไปหาแม่ตามที่ตั้งใจไว้ เพราะน้องชายมาปลุก
พี่ปอย ไปพัทยากัน ไปดูแหม่มใส่ บิกินี่

โชคดีปี 2551 ค่ะ ทุกท่าน

ปล.เมื่อเช้ารอรถนานมาก 1 ชั่วโมงกว่าๆถึงจะมา
รอจนเบื่อหยิบบุหรี่ออกมาจุด ไฟแช็คก็ดันไม่ติดซะอีก
สักพัก มีมือดำๆ สกปรกๆ เนื้อตัวมอมแมม หน้าตาน่ามีรอยสกปรกเต็มไปหมด ยื่นไฟแชคมาให้

เค้าเป็นคนผ่านทาง ที่ง่วงไหน นอนนั่น ปอยไม่เคยกลัวคนประเภทนี้
ปอยรับมา ขอบคุณมากค่ะพี่ เค้าบอกว่า มีบุหรี่ให้ผมตัวนึงมั๊ยครับ..อะ เอาไป 2 ตัวเลยพี่
เค้าล้วงกระเป๋าหยิบไฟแช็คใหม่เอี่ยม 1 อันยื่นให้ปอย..อะผมให้ ยังใหม่ๆอยู่เลยนะ

เป็นการหยิบยื่นสิ่งเลวๆให้กัน ที่ปอยยืนยิ้ม....นี่ก็คือน้ำใจอีกรูปแบบหนึ่ง เหมือนกัน






Create Date : 05 มกราคม 2551
Last Update : 7 มกราคม 2551 10:53:55 น. 4 comments
Counter : 321 Pageviews.

 
สวัสดีปีหนูขวักไขว่...
ขอให้นิตา...สดใส เริงร่า...สุขสันต์
คิดสิ่งใด..สมมุ่งมาดใจ..ในเร็วพลัน
มีความสุข..สดชื่น..ทุกคืนวัน..ตลอดไป

โชคดีปีใหม่...นิตาที่รัก


*-*-หวาหวา..อ่านอ่านแบบรวดเร็ว...ปร๊าดดไปเจอประโยคที่ว่า...
คุณย่าต่อราคาของ...ลดได้เท่าไหร่...
คุณย่านิตา...หมูหวานคล้ายท่านค่ะ
จะซื้ออะไร...เกรงใจเวลาต่อราคา...
ลดได้เต็มที่เท่าไหร่คะ....อิอิ
ถ้าพอใจในราคา..และสินค้าก็จะซื้อ....จบข่าว ..อิอิ


โดย: หมูหวาน IP: 202.129.7.242 วันที่: 7 มกราคม 2551 เวลา:10:47:24 น.  

 
"เป็นการหยิบยื่นสิ่งเลวๆให้กัน ที่ปอยยืนยิ้ม....นี่ก็คือน้ำใจอีกรูปแบบหนึ่ง เหมือนกัน"
^
^
อย่างนี้เค้าเรียกว่า

"น้ำใจในมะเร็ง" ครับ


โดย: ทุเรียนกวน ป่วนรัก วันที่: 8 มกราคม 2551 เวลา:0:58:17 น.  

 
อ่านแล้วยิ้มนะพี่


โดย: มอริส IP: 124.120.139.162 วันที่: 20 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:10:52:47 น.  

 
อ่านแล้วยิ้มเหมือนกัน
คุณปอยเขียนได้น่าอ่านมาก ๆ เลยค่ะ ถ้าเป็นหนังสือก็วางไม่ลง


โดย: ผึ้งหลังวัง วันที่: 6 ธันวาคม 2551 เวลา:23:16:51 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ลูกคนเล็กของแม่ละเอียด
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ระหว่างโซ่ กับ อากาศ
โซ่ ... คล้องคอ พันธนาการ และ เป็น ภาระ
อากาศ...มองไม่เห็น เย็นสบาย และ เอาไว้ หายใจ
ระหว่าง โซ่ กับ อากาศ คุณอยากเป็นอะไร
....
ฉัน เป็นอากาศ

สงวนลิขสิทธิ์ ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2539 ห้ามผู้ใดละเมิด ไม่ว่าการลอกเลียน หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดของข้อความใน blog แห่งนี้ไปใช้ ทั้งโดยเผยแพร่และเพื่อการอ้างอิง โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร จะถูกดำเนินคดี ตามที่กฏหมายบัญญัติไว้สูงสุด
Friends' blogs
[Add ลูกคนเล็กของแม่ละเอียด's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.