Group Blog
 
 
มีนาคม 2556
 
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
7 มีนาคม 2556
 
All Blogs
 

หายไปนาน

^^'
บล็อกนี้สร้างมาหลายปีแล้วหละ เอาไว้ระบายความรู้สึกในใจนั่นเอง
เขียนไว้แค่เรื่องเดียวและทิ้งไว้ไม่เล่นอีกเลย เกือบลืมซะแล้วนะเนี่ย
พอย้อนกลับมาอ่านข้อความที่ตัวเองเขียนไว้ ผ่านมาหลายปีกลับรู้สึกคิดถึงช่วงเวลานั้นจัง
คิดถึงคนที่อยู่ในวันเวลานั้น และตอนนี้เลือนลางจนเกือบมองไม่เห็นแล้ว
เห้ออ วันนี้คิดถึงเขาจัง เขาคงมีความสุขดีแล้ว เขาจะคิดถึงเราบ้างรึปล่าวนะ
ในใจคิดว่าเขาต้องลืมเราไปแล้วด้วยซ้ำ อยู่ห่างไกลกันขนาดนั้น แถมยังไม่ได้เจอกันเหมือนเมื่อก่อน
เมื่อก่อนอยู่ รร. เดียวกัน ถึงเจอไม่ได้คุยหรือทักทายกัน แต่ก็ยังได้เจอ บางครั้งยังได้แอบมองอยู่ห่างๆ
แต่ตอนนี้ต้องแยกย้ายกันไปคนละทาง ต้องเข้ามหาลัย T T
ผ่านมาปีนึงแล้วไม่ได้เจอกัน กำลังจะขึ้นปีสองแล้วสินะ แก่ขึ้นอีกปี
ยังไงก็ยังคิดถึงเหมือนเดิม อยากกลับไปขอโทษจัง แต่ตอนนี้คงสายไปแล้ว

วันนี้กลับมาพร้อมรอยยิ้มรู้สึกว่าตัวเองโตขึ้นมาอีกนิดจากการผ่านอุปสรรคต่างๆนานา
มีอะไรทำให้เครียดมากมายในระยะเวลา 4-5 ปีมานี้ ตั้งแต่ย้ายที่อยู่ใหม่ สถานที่ใหม่ๆ
ทำให้ไม่ค่อยได้คุ้นเคย มีปัญหาอยู่บ่อยๆ แต่พอย้อนกลับไปน้ำตามันก็พลั่งพลูออกมา
พึงย้อนคิดว่าตัวเองผ่านช่วงเวลาที่เจ็บปวดมาได้อย่างไร มันเป็นสิ่งที่ทรมานมาก
เมื่อเราถูกทำร้ายในเรื่องต่างๆ เหิ้มมม "มันผ่านมาแล้ว"

ฉันเป็นคนที่อ่อนแอพอควรระยะหลังๆมานี้ ไม่ค่อยเข้มแข่งเหมือนเมื่อก่อน 
เพราะความรักสินะทำให้ต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้ 
เมื่อฉันมีรักแรกตอน ม.3 ซึ่งก็ประมาณ 4-5 ปีที่ผ่านมาอย่างที่บอก 
มันบั่นทอนความรู้สึกฉันพอสมควร ความรักทำให้ยอมทุกอย่าง 
แม้กระทั้งความเป็นตัวของตัวเอง บ้าจริง ฉันทำอะไรลงไปกับชีวิตฉัน 
เมื่อความรักที่ผิดหวังมาเผชิญอยู่ตรงหน้า ฉันอ่อนแรงทันที ฉันกลายเป็นคนละคน 
ฉันอ่อนแอและอ่อนล้า ฉันเก็บตัว ไม่ตอบสนองต่อสังคมรอบข้าง 
สิ่งแวดล้อมที่พยามยามเข้าถึงตัวตนฉันแต่ฉันกลับปฏิเสธ 
จนทำให้ทุกคนคิดว่าฉันเป็นคนหยิ่งยโส จนไม่มีใครกล้าที่จะเข้าหาฉันอีกต่อไป 
มันน่าเศร้าจัง และนั่นเป็นเหตุความเจ็บปวดทรมานที่เข้ามาทีละระรอกๆ ไม่พ้นไปเสียที 
จนมาวันนี้ฉันได้ปลดปล่อยมันออกไปแล้ว หมดสิ้นแล้วความทุกข์ใจ

ฉันภวนาถึงความสุขขอให้มาปรากฎเบื้องหน้าฉันสักครั้ง และนั่นเป็นจริง 
แต่ไม่รู้ว่ามันจะจากฉันไปอีกตอนไหน อาจจะทำให้ฉันไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำก็ได้ 
อย่าประมาทเชียวหละ เดี๋ยวเจ้าความเสียใจจะเข้ามาแทนที่ 
ฉะนั้น ประสบการณ์สอนฉันให้เข้มแข็ง
ว่าไม่ควรคาดหวังในความสุขเพราะเมื่อครั้งที่เราต่างเผลอมันก็สามารถทำร้ายเราได้เหมือนกัน จงจำไว้

ปฏิทินหมดไปแต่ละหน้าๆซึ่งหมายถึงวันเวลาที่เดินผ่านไปเรื่อยไม่เคยรอคนที่ตามอยู่เบื้องหลัง 
ก็คล้ายๆกัน เธอกับฉัน ต่างคนก็มีเป้าหมาย จงเดินต่อไป ไม่ต้องรอกันและกัน 
แต่เมื่อถึงจุดๆใดที่เธอเหนื่อยล้า 
ขอให้เธอหันหลังมองมาที่ฉัน ตะโกนเรียกขอความช่วยเหลือจากฉันได้ 
ฉันยังคงอยู่ตรงนี้ อยู่ข้างหลังเธอ พร้อมเสมอที่จะรักเธอ ขอให้เธอโชคดี 

คนที่ฉันรัก...




 

Create Date : 07 มีนาคม 2556
2 comments
Last Update : 9 มีนาคม 2556 11:32:58 น.
Counter : 462 Pageviews.

 

สวัสดียามค่ำคืนครับ

 

โดย: **mp5** 7 มีนาคม 2556 21:14:27 น.  

 

ไม่ว่าจะรักแบบไหนมันก็เป็นความทรงจำในลิ้นชักชีวิตเนอะ

 

โดย: Don't try this at home. 8 มีนาคม 2556 1:52:36 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


poliezr
Location :
ปทุมธานี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




4| | | อ า โ ป ะ อ า โ ป | | |3


I know you're really tired to wait for me
.
Ⓐ Ⓟ Ⓞ
.
.
.
Friends' blogs
[Add poliezr's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.