Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2553
 
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
28 ตุลาคม 2553
 
All Blogs
 

Stroke of Enticement บทที่ 4.1



แปลจากเรื่องสั้นของ Nalini Singh ที่อยู่ในเล่มรวมชื่อ The Magical Christmas Cat ค่ะ

หายไปนาน ขี้เกียจเหมือนเดิม แปลได้ครึ่งบทเลยเอามาลงก่อน ที่เหลือแปะโป้งไว้ก่อนนะคะ

บทที่ 4.1

แอนนี่เตรียมตัวเสร็จตั้งแต่แปดโมงเช้า รู้สึกตื่นเต้นและอยู่ไม่สุข เธอตรวจสอบเสื้อผ้าหน้ากระจกอีกรอบ ตัดสินใจเชื่อแซคที่แนะนำให้เธอใส่เสื้อให้อบอุ่นโดยด้านในสุดใส่เสื้อยืดธรรมดาสีขาวตามด้วยสเวตเตอร์แคชเมียร์คอวีที่ทำให้เธอรู้สึกสบาย ด้านล่างเธอสวมกางเกงยีนส์ตัวโปรดตามด้วยรองเท้าบู้ตสำหรับเดินเขาเผื่อว่าจะต้องเดินแทนการนั่งรถ แล้วจบด้วยเสื้อกันหนาวตัวหนานุ่มก็เป็นอันเสร็จสิ้น

“ฉันดูเหมือนกับไข่เลย” คาโรลีนช่วยเธอเลือกเสื้อสีเหลืองสดใสตัวนี้ บอกว่ามันจะทำให้ใบหน้าเธอดูมีสีสันขึ้น และแอนนี่ก็เชื่อเพราะมันทำให้เธอนึกถึงแสงแดด แต่มันก็ไม่นับว่ามันเป็นคำชมซักเท่าไหร่ โอ เธอคิด พลางถอดเสื้อออกแล้วเอาเป้ใบเล็กที่บรรจุน้ำและกล้องถ่ายรูปขึ้นบนหลัง มันไม่ได้หมายความว่ามันเป็นนัดเดทนี่นา

ฝันดีนะครับ

น้ำเสียงของแซคในความทรงจำของเธอทำให้ความปรารถนาแล่นซ่านเข้ากระจายในเส้นเลือด เธอคิดอะไรไม่ออกนอกจากจินตนาการว่ามันจะเป็นอย่างไรถ้าได้ยินเแซคกระซิบอยู่ข้างๆ หู ขณะที่มืออันแข็งแรงของเขาสัมผัสเธออย่างมั่นใจ “โอ” เธอวางมือราบบนหน้าท้อง “สงบจิตใจไว้แอนนี่” มันออกจะยากที่จะเชื่อฟังคำแนะนำของตนเองในเมื่อเธอฝันถึงเขาแทบทั้งคืนแบบนี้ รอยสักบนกล้ามเนื้อหน้าท้องของเขาที่เธอแอบเห็นก็ทำให้เธอจินตนาการไปได้ไกลแล้ว ในฝัน เธอลูบไล้นิ้วมือไปตามเส้นสายของรอยสัก แล้วจุมพิตบนกล้ามเนื้อนั้น ต่อจากนั้นเธอก็ค่อยๆ เลื่อนลงไปสัมผัสส่วนที่แข็งแกร่งส่วนอื่นของเขา

“ทั้งวัน” เธอเกือบจะคราง ยกมือขึ้นจะไปสางผมแต่คิดได้ว่าเธอผูกมันเป็นหางม้าเรียบร้อยแล้ว เธอจึงไปยืนที่หน้ากระจกมองไปที่ใบหน้าที่ไม่ได้แต่งของเธอ ใครเค้าจะแต่งหน้าไปเดินป่ากันเล่า แต่เธอทาลิปส์กรอสลงบนริมฝีปาก มันดูอิ่มขึ้น “อา” เธอลืมไปว่าเธอหลีกเลี่ยงการใช้มันเพราะว่าของเดิมมันก็ดูอิ่มอยู่แล้ว เธอจึงรีบหากระดาษมาเช็ดมันออกซะ แล้วกระดิ่งที่ประตูก็ดังขึ้น “ใครหนา” เธอจึงเดินไปที่ประตูแล้วเปิดมันออก

ตรงข้ามเธอมีเสือดาวในคราบของมนุษย์ยืนอยู่ “ผมแอบหวังที่จะมาปลุกคุณ” เขาพิงประตู “เห็นได้ชัดว่าคุณแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว” เขาทำหน้าเศร้าแต่ประกายในดวงตาทำให้มันดูไม่สมจริง

“คุณมาเร็วนะคะ” เธอพูดไม่สามารถหยุดตัวเองไม่ให้จ้องมองดูเขาได้ เขาสวมกางเกงยีนส์สีซีด รองเท้าเดินเขาแล้วก็เสื้อร่มสีเทาอ่อนแปะสัญลักษณ์ซานฟรานซิสโกไจแอนต์ ดูลำลองดี ผมของเขายังคงเปียกจากการอาบน้ำแล้วคางเขายังมีร่องรอยของการโกนใหม่ๆ

เธอทำได้แต่ยับยั้งใจให้ไปสัมผัสมัน เธอสูดลมหายใจเอากลิ่นอายของเขาเข้าไป

“ผมพอดีตื่นเช้าครับ หรืออาจจะเป็นเพราะผมตั้งใจก็ได้” เขายิ้มช้าๆ ล่อใจให้เธอ “คุณจะเชิญให้ผมเข้าไปรึเปล่าครับ” เขายกมือที่ถือถุงกระดาษสีน้ำตาลมีตราร้านขายขนมแถวๆ นี้ให้เธอดู “ผมมีอาหารเช้าด้วยนะ”

เธอรู้ว่าไม่สมควรจะอนุญาตให้เขาเข้ามาในห้องเธอได้ง่ายๆ นัก แต่เธอก็ถอยไปด้านข้างเว้นที่ว่างให้เขาเข้ามา “เอาอะไรมาคะ”

“เข้ามาดูสิครับ” เขารอให้เธอปิดประตู แล้วตามเธอเข้าไปยังครัวโดยผ่านห้องนั่งเล่นในอพาร์ทเม้นท์ของเธอ “คุณท่าทางจะชอบอ่านหนังสือ”

เธอเห็นเขากวาดสายตาไปยังหนังสือที่อยู่บนหิ้ง กองหนังสือบนโต๊ะกาแฟด้านข้างแล้วก็ยังมีอีกเล่มกางคว่ำหน้าอยู่บนที่วางแขนของโซฟา “ค่ะ”

“ผมก็เหมือนกัน” เขาวางถุงกระดาษลงบนเคาน์เตอร์แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ “ทำไมคุณถึงยืนอยู่ตรงนั้นครับ”

เธอมองเขาจากด้านตรงข้ามของเคาน์เตอร์ “ฉันว่าจะชงกาแฟให้ค่ะ”

“ครับ” เขารวบปากถุง “แต่คุณจะไม่ได้เห็นว่าอะไรอยู่ข้างในถ้าไม่มาด้านนี้”

เขากำลังหว่านเสน่ห์ใส่เธอแน่นอน และเธอก็กำลังเล่นกับไฟที่ยอมให้เขาทำแบบนี้ เพราะว่าเธอรู้ว่ามนุษย์กลายร่างนักล่าผู้ชายเป็นพวกชอบครอบครอง และมันไม่ได้เป็นสิ่งที่เธอต้องการ จริงอยู่ที่เธออาจจะคิดมากไปเอง เขาอาจแค่หว่านเสน่ห์เท่านั้น ไม่ได้หมายความว่าเขาคิดอะไรเกินไปกว่านี้ก็ได้ “คุณชอบอ่านอะไรคะ” เธอถาม บอกกับตัวเองว่ามันไม่เป็นไรถ้าเธอจะหว่านเสน่ห์เขากลับ แล้วมันก็เป็นเพียงแรงดึงดูดระหว่างเพศเท่านั้น

“เรื่องสยองขวัญ แล้วก็พวกงานเขียนจากเรื่องจริงครับ” เขามองไปที่ครัวและห้องนั่งเล่นที่เปิดโล่ง “ห้องเล็กนะครับ”

“ มันอาจจะเล็กสำหรับคุณค่ะ” เขาตัวใหญ่ เป็นผู้ชายเหลือเกิน แถมยังกินเนื้อที่ในห้องเธอหมดเหมือนกับจะครอบครองเธอด้วยแบบนั้น

เขามองไปที่เธอ บรรยากาศเปลี่ยนไปเป็นเข้มข้นขึ้น อันตรายขึ้น “ก็ถูกของคุณ คุณตัวเล็กกว่าผมมาก”

เธอพยายามจะควบคุมลมหายใจที่ถี่กระชั้นขึ้นขณะที่กำลังรินกาแฟ เขาก็แค่นั่งลงและจ้องมองเธอด้วยความอดทนแบบแมวที่ทำให้สมองของเธอซาบซ่าน

“คุณอยู่ที่นี่นานแค่ไหนแล้วครับ”

“ห้าปีได้ค่ะ ฉันย้ายมาอยู่ที่นี่หลังจากได้งานสอน”

“คุณอยู่ที่บ้านก่อนหน้านี้หรือครับ”

เธอหัวเราะออกมาแข่งกับเสียงหัวใจเต้น “เปล่าค่ะ ฉันย้ายออกมาจากบ้านตั้งแต่อายุสิบแปดแล้ว”

“คุณเคยรู้สึกเหงารึเปล่าครับ แอนนี่” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกับมีสายลาวาไหลอยู่ใต้ผิวหนังของเธอ

“ฉันชอบอยู่คนเดียวค่ะ มักจะเป็นแบบนั้น” เธอว่าเธอทำให้เขาแปลกใจกับความคิดนี้ แต่แทนที่เขาจะคุยอะไรต่อ เขากลับยกถุงขึ้นมาแล้วยักคิ้วให้ มันเป็นการท้าทาย ปกติแล้วเธอไม่ใช่คนกล้าหาญอะไรนักแต่เธอก็เดินอ้อมเคาน์เตอร์ เขาทำท่าให้เธอนั่งบนเก้าอี้สูงข้างๆ

ถึงแม้ว่ามันคงดูงี่เง่าที่จะปฏิเสธ เธอยืนขึ้น มือข้างหนึ่งถูด้านข้างของปลีน่อง เขาสังเกตเห็น “วันนี้มันปวดขึ้นมาหรือครับ”

“คะ” เธอมองลง “โอ ไม่ใช่ค่ะ มันแค่ความเคยชินเอง” ตอนเช้าๆ แบบนี้เธอจะรู้สึกปวดเล็กน้อยเป็นประจำ “แล้วอาหารเช้าหล่ะคะ”

ดวงตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นดวงตาของเสือดาวทันทีทันใด มันมีสีเขียวทองแบบที่ทำให้เธอต้องสูดลมหายใจอย่างแรง “ว๊าว”

เขายิ้มขึ้นมา “มาเล่นเกมส์กันเถอะครับ”

เธอคิดว่าการเล่นเกมส์กับลูกแมวยักษ์ตัวนี้น่าจะเป็นความคิดที่ผิด แต่ตอนนี้เธอรู้สึกบ้านิดๆ เธอจึงถามว่า “แล้วกฏหล่ะคะ”

“แค่ปิดตา กินของที่ผมป้อนแล้วบอกว่ามันคืออะไรเอง”

แค่นี้ก็ทำให้จังหวะหัวใจของเธอถี่ขึ้นอย่างแรงแล้ว “แล้วถ้าฉันถูกจะได้อะไรคะ”

“ความลับครับ” ขนตาของเขาหลุบลง เธอคิดว่าเธอเห็นบางสิ่งที่ดูกระวนกระวาย ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของผู้ชาย แต่พอเขามองขึ้นมันก็หายไปแล้วเหลือแต่ความขบขันในดวงตาแบบเสือดาวของเขา “ตกลงนะ”

“ค่ะ” เธอมองไปที่มือที่กำลังเปิดถุงกระดาษ อยากให้มือนี้ลูบไล้ไปทั่วร่างกายของเธอ

“ปิดตาได้แล้วครับ หวานใจ”

เธอกลืนน้ำลายแล้วปิดตา มันทำให้เธอรู้สึกถึงกลิ่นอายของเขามากขึ้นกว่าปรกติ ความอบอุ่นของเขา ตัวตนของเขา เมื่อเขาวางเท้าข้างหนึ่งที่วางเท้าบนเก้าอี้สูงของเธอ มันเหมือนกับเขากำลังกักเธอเอาไว้ เธอกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่แล้วนิ้วของเขาก็ปัดแผ่วๆ บนริมฝีปากเขาเธอ “ลองชิมดูสิครับ”

เขาอยู่รอบๆ ตัวเธอ ในสายเลือด ในลมหายใจ เธอลืมทุกสิ่งอย่าง กัดลงบนขนมพายที่เขาป้อน ผิวของขนมละลายในปาก เธอเลียริมฝีปากโดยไม่ได้คิดอะไร

ดูเหมือนแซคจะหยุดนิ่งชั่วขณะ แล้วเขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “อะไรครับ”

“พายแดนิชค่ะ”

“คุณทายผิด” เธอกำลังจะลืมตา “อย่าครับ ปิดตาก่อน”

“ทำไมคะ”

“ผมจะให้คุณลองชิมเพิ่ม ตอนนี้คุณเป็นหนี้ติดค่าปรับผมหนึ่งครั้ง ลองดูว่าเราจะไปได้ถึงไหน”

“มีปรับด้วยหรือคะ” เธอแปลกใจที่ความคิดนี้ส่งผลให้เธอรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา “คุณไม่ได้พูดเรื่องการปรับนะคะ”

“ก็คุณไม่ได้ถามนี่นา”

เหมือนกับที่เธอคิดไว้เลย การเล่นกับแมวมันเหมือนกับการเชิญชวนความยุ่งยากเข้ามาในชีวิตของเธอ “ชั้นขอถามตอนนี้ค่ะ”

“ไว้ก่อน ตอนนี้ลองชิมนี่ดู” เขาป้อนของอย่างอื่นเข้ามา เธอกัดมันคราวนี้พยายามเต็มที่เพื่อจะทายให้ถูก ท่าทางเขาจะมีความสุขมากกับความคิดที่ว่าเธอติดค่าปรับเขาหนึ่งครั้ง

เธอยิ้ม “มัฟฟิ่นบลูเบอร์รี่”

มีนิ้วปัดริมฝีปากเธอ ทำให้เธอต้องลืมตาขึ้นมา “เศษขนมหน่ะครับ”
“อ้อ”

ครั้งนี้เขาไม่ได้ยิ้มแต่กลับมองเธอด้วยสายตาที่เข้มข้นทำให้เธอนึกขึ้นได้ว่าถึงแม้ว่าเขาจะชอบหยอกเย้าเล่น แต่เขาก็เป็นทหารของฝูงดาร์กริฟเวอร์ และฝูงนี้ก็คุมพื้นที่อันกว้างใหญ่ของซานฟรานซิสโก นอกจากนี้ยังเป็นพันธมิตรกับฝูงหมาป่าสโนว์แดนเซอร์กระหายเลือด

“คุณกำลังคิดอะไรอยู่” เขาถาม

“กำลังคิดว่าคุณช่างอันตรายเหลือเกิน”

“แต่ไม่ใช่กับคุณนะครับ” เขาตอบ “ผมจะไม่กัดคุณถึงแม้ว่าคุณจะขออย่างสุภาพมากๆ ให้ผมทำก็ตาม”

เธอหน้าแดงกับคำพูดของเขา และก็ยินดีเสียเหลือเกินที่ได้ยินเสียงเครื่องชงกาแฟ “กาแฟเสร็จแล้ว ฉันไปเอาก่อนนะคะ”

เขาปล่อยให้เธอไป แต่เธอยังมีความรู้สึกว่าเกมส์นี้เพิ่งเริ่ม โดยที่เธอก็คือเหยื่อนี่เอง


< < < ตอนก่อนหน้านี้




 

Create Date : 28 ตุลาคม 2553
0 comments
Last Update : 28 ตุลาคม 2553 23:09:20 น.
Counter : 386 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


pocha_t
Location :
ยะลา Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]




Friends' blogs
[Add pocha_t's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.