Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2551
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30 
 
9 พฤศจิกายน 2551
 
All Blogs
 
John McCain's Concession Speech

["ตัดแปะ" เรื่องอื่น]




Nov. 4, 2008
Phoenix, Arizona


Thank you. Thank you, my friends. Thank you for coming here on this beautiful Arizona evening

My friends, we have come to the end of a long journey. The American people have spoken, and they have spoken clearly. A little while ago, I had the honor of calling Sen. Barack Obama — to congratulate him on being elected the next president of the country that we both love.

In a contest as long and difficult as this campaign has been, his success alone commands my respect for his ability and perseverance. But that he managed to do so by inspiring the hopes of so many millions of Americans, who had once wrongly believed that they had little at stake or little influence in the election of an American president, is something I deeply admire and commend him for achieving.

This is an historic election, and I recognize the special significance it has for African-Americans and for the special pride that must be theirs tonight.

I've always believed that America offers opportunities to all who have the industry and will to seize it. Sen. Obama believes that, too. But we both recognize that though we have come a long way from the old injustices that once stained our nation's reputation and denied some Americans the full blessings of American citizenship, the memory of them still had the power to wound.

A century ago, President Theodore Roosevelt's invitation of Booker T. Washington to visit — to dine at the White House — was taken as an outrage in many quarters. America today is a world away from the cruel and prideful bigotry of that time. There is no better evidence of this than the election of an African-American to the presidency of the United States. Let there be no reason now for any American to fail to cherish their citizenship in this, the greatest nation on Earth.



Sen. Obama has achieved a great thing for himself and for his country. I applaud him for it, and offer my sincere sympathy that his beloved grandmother did not live to see this day — though our faith assures us she is at rest in the presence of her Creator and so very proud of the good man she helped raise.

Sen. Obama and I have had and argued our differences, and he has prevailed. No doubt many of those differences remain. These are difficult times for our country, and I pledge to him tonight to do all in my power to help him lead us through the many challenges we face.

I urge all Americans who supported me to join me in not just congratulating him, but offering our next president our goodwill and earnest effort to find ways to come together, to find the necessary compromises, to bridge our differences and help restore our prosperity, defend our security in a dangerous world, and leave our children and grandchildren a stronger, better country than we inherited.

Whatever our differences, we are fellow Americans. And please believe me when I say no association has ever meant more to me than that.



It is natural tonight to feel some disappointment, but tomorrow we must move beyond it and work together to get our country moving again. We fought — we fought as hard as we could.

And though we fell short, the failure is mine, not yours.

I am so deeply grateful to all of you for the great honor of your support and for all you have done for me. I wish the outcome had been different, my friends. The road was a difficult one from the outset. But your support and friendship never wavered. I cannot adequately express how deeply indebted I am to you.

I am especially grateful to my wife, Cindy, my children, my dear mother and all my family and to the many old and dear friends who have stood by my side through the many ups and downs of this long campaign. I have always been a fortunate man, and never more so for the love and encouragement you have given me.

You know, campaigns are often harder on a candidate's family than on the candidate, and that's been true in this campaign. All I can offer in compensation is my love and gratitude, and the promise of more peaceful years ahead.

I am also, of course, very thankful to Gov. Sarah Palin, one of the best campaigners I have ever seen and an impressive new voice in our party for reform and the principles that have always been our greatest strength. Her husband, Todd, and their five beautiful children, with their tireless dedication to our cause, and the courage and grace they showed in the rough-and-tumble of a presidential campaign. We can all look forward with great interest to her future service to Alaska, the Republican Party and our country.

To all my campaign comrades, from Rick Davis and Steve Schmidt and Mark Salter, to every last volunteer who fought so hard and valiantly month after month in what at times seemed to be the most challenged campaign in modern times — thank you so much. A lost election will never mean more to me than the privilege of your faith and friendship.



I don't know what more we could have done to try to win this election. I'll leave that to others to determine. Every candidate makes mistakes, and I'm sure I made my share of them. But I won't spend a moment of the future regretting what might have been.

This campaign was and will remain the great honor of my life. And my heart is filled with nothing but gratitude for the experience and to the American people for giving me a fair hearing before deciding that Sen. Obama and my old friend, Sen. Joe Biden, should have the honor of leading us for the next four years.

I would not be an American worthy of the name, should I regret a fate that has allowed me the extraordinary privilege of serving this country for a half a century. Today, I was a candidate for the highest office in the country I love so much. And tonight, I remain her servant. That is blessing enough for anyone and I thank the people of Arizona for it.



Tonight — tonight, more than any night, I hold in my heart nothing but love for this country and for all its citizens, whether they supported me or Sen. Obama, I wish Godspeed to the man who was my former opponent and will be my president.

And I call on all Americans, as I have often in this campaign, to not despair of our present difficulties but to believe always in the promise and greatness of America, because nothing is inevitable here.

Americans never quit. We never surrender. We never hide from history. We make history. Thank you, and God bless you, and God bless America.



Link



["ตัดแปะ" เรื่องอื่น]


Create Date : 09 พฤศจิกายน 2551
Last Update : 9 พฤศจิกายน 2551 15:37:15 น. 10 comments
Counter : 721 Pageviews.

 
เป็นผู้แพ้ก็เจ็บปวดพอแล้ว แต่ยังต้องแสดง spirit ด้วย
น่าสนใจตรงที่ว่า speech ของเขาจะเป็นอย่างไร..

คนชนะ พูดอย่างไรก็ดูดีไปหมด
คนแพ้ซิ...จะพูดอย่างไร จึงจะดูดี ไม่ใช่จำใจพูด!


โดย: icechick วันที่: 16 พฤศจิกายน 2551 เวลา:19:20:55 น.  

 
ไ่ม่ใช่แค่พูดให้ดูดี และแสดง spirit เท่านั้นนะ
แต่ต้องปรามเสียงโห่ไม่พอใจของกองเชียร์ด้วย


โดย: Plin, :-p ไม่ได้ login IP: 202.28.183.10 วันที่: 17 พฤศจิกายน 2551 เวลา:1:40:43 น.  

 

"ชนะ" ไม่ยาก...สิ่งที่ยากกว่าคือ รักษาชัยชนะ

"แพ้" ยิ่งยากนัก...หากสิ่งที่ยากที่สุดคือ แพ้ให้เป็น

"การแพ้ให้เป็น" เป็นศิลปะอย่างหนึ่งของการดำรงชีวิตในโลกย์

การแพ้ให้เป็น...เป็นความงดงามอย่างยิ่ง เพราะเป็นการชนะตัวเอง ซึ่งมะยมมองว่านี่คือชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดค่ะ


โดย: มะยม IP: 203.147.36.34 วันที่: 17 พฤศจิกายน 2551 เวลา:9:49:59 น.  

 

"ชนะ" ไม่ยาก...สิ่งที่ยากกว่าคือ รักษาชัยชนะ

"แพ้" ยิ่งยากนัก...หากสิ่งที่ยากที่สุดคือ แพ้ให้เป็น

"การแพ้ให้เป็น" เป็นศิลปะอย่างหนึ่งของการดำรงชีวิตในโลกย์

การแพ้ให้เป็น...เป็นความงดงามอย่างยิ่ง เพราะเป็นการชนะตัวเอง ซึ่งมะยมมองว่านี่คือชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดค่ะ


โดย: มะยม IP: 203.147.36.34 วันที่: 17 พฤศจิกายน 2551 เวลา:9:49:59 น.  

 

"ชนะ" ไม่ยาก...สิ่งที่ยากกว่าคือ รักษาชัยชนะ

"แพ้" ยิ่งยากนัก...หากสิ่งที่ยากที่สุดคือ แพ้ให้เป็น

"การแพ้ให้เป็น" เป็นศิลปะอย่างหนึ่งของการดำรงชีวิตในโลกย์

การแพ้ให้เป็น...เป็นความงดงามอย่างยิ่ง เพราะเป็นการชนะตัวเอง ซึ่งมะยมมองว่านี่คือชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดค่ะ


โดย: มะยม IP: 203.147.36.34 วันที่: 17 พฤศจิกายน 2551 เวลา:9:50:00 น.  

 
เมื่อรู้ผลว่า "แพ้" ..คนเราจะทำอะไร?
ตีอก ชกหัว...ร้องไห้ คร่ำครวญ? ฯลฯ

John McCain นอน!! ไม่ซื้อหนังสือพิมพ์อ่าน...เมื่อตื่นขึ้นมา ก็ร้องไห้!! แล้วก็นอนต่อ...

เสียใจ...ก็คือเสียใจ ผิดอะไร??
แพ้ แล้วไม่เสียใจก็คงแปลก..
ทุ่มเทออกปานนั้น...ทางเดินที่ผ่านทั้งกำลังเงิน และกำลังกาย ทั้งของตัวเอง ของเพื่อน และของคนอื่น...ที่รักศรัทธา
ไม่ได้อยู่ในจุดนั้น...ก็คงไม่รับรู้หรอกว่า ความรู้สึกที่ว่าเป็นอย่างไร..

ที่ต้องแสดงต่อในภายหลังสิ...จะต้องใช้กำลังใจพอควร
แสดงออกในการยอมรับผลการแข่งขันนี้...อย่างลูกผู้ชายพอ!
ไม่ว่า...จะเป็น Speech อย่างนี้...หรือการร่วมหารือกับโอบามาในประเด็นต่าง ๆ ...

การแสดงออกตรงนี้ล่ะ...ที่ยาก!
และบางครั้ง...ดูเหมือนเป็นเรื่องจำเป็นไปแล้ว

จริง ๆ แล้ว...มันจำเป็นเพียงนั้นรึ?

ทั้งเหนื่อย ทั้งเจ็บ ทั้งเสียใจ...ยังต้องมาแสดงออกอะไรอีก??


โดย: icechick วันที่: 19 พฤศจิกายน 2551 เวลา:19:51:28 น.  

 
เมื่อวานไปทำบุญ พระท่านเทศน์ว่า คนเราถ้าแพ้เป็น บ้านเมืองก็จะมีแต่ความสงบสุข คนแพ้ ไม่ได้หมายความว่าจะหมดสิ้นทุกอย่าง

ความรู้ความสามารถก็ยังมี คุณค่าก็ยังมี แถมคนยังชื่นชมด้วยที่แพ้เป็น มีน้ำใจเป็นนักกีฬา

(มีแต่บางประเทศเท่านั้นที่นักการเมืองแพ้ไม่เป็น เลยมีแต่ความยุ่งยากวุ่นวายไม่รู้จบ...ประเทศเสียหายไปไม่รู้เท่าไหร่)

อันนี้ พระท่านเทศน์นะคะ เอามาเล่าต่อ ไม่ได้ว่าใครนะคะ แต่ในวงเล็บมะยมคิดในใจค่ะ


โดย: มะยม IP: 117.47.185.40 วันที่: 20 พฤศจิกายน 2551 เวลา:21:40:33 น.  

 
บางที ไม่ใช่เป็นเรื่องของแพ้ ชนะ

ที่เป็นลักษณะการแข่งขันทางการเมืองอย่าง John Mccain กับ Obama ก็ว่าไปอย่าง..
ถึงจะสาดโคลนใส่กันในช่วงหาเสียงกันอย่างชนิดไม่เผาผีกันไปเลย..แต่ไม่ได้มีเรื่องมีราว กันแต่เก่าก่อน
จบเกมส์แล้ว...ก็ต้องมีคนแพ้ - คนชนะ และว่ากันต่อ ..ตามจังหวะที่จะเป็นไป..ต่อไป

แต่บางครั้ง..เรื่องบางอย่างไม่ใช่อย่างนี้!!
อาจเป็นเรื่องของการล้างแค้น อาฆาต พยาบาท..
ถ้าข้าจะล่มจม เอ็งก็อย่าหมายจะอยู่อย่างเป็นสุข...อะไรทำนองนั้นมากกว่า..
ดังนั้น..ในบางประเทศที่ว่าจึงมีแต่ความยุ่งยาก วุ่นวายอย่างไม่รู้จบสิ้น
เพราะ..นั่น ไม่ใช่เป็นเรื่องของการ แพ้-ชนะ
แต่เป็นเรื่องของการล้างแค้น...จองเวร!!

ถ้าในใจมีแต่ความแค้น..อย่าว่าแต่ตัวเองเลยที่ไม่มีความสงบสุข ...คนรอบข้างก็ไม่สงบสุขเช่นกัน
และหากขยายวงออกกว้างเมื่อใด...รัศมีของความเจ็บปวด เสียใจก็ยิ่งกว้างเป็นเงาตามตัว...
นั่นเป็นกรรม...กรรมที่ก่อขึ้นให้ตัวเองทุกข์ร้อน และคนอื่นทุกข์ร้อน

ภาพที่เห็น...อาจมองเป็นเรื่องของการเอาชนะ
มีคนยินดีในชัยชนะ และมีคนเจ็บปวดกับความพ่ายแพ้..
มีคนฮีกเหิม ลำพองในกำลัง อำนาจ..
และมีคนต่อต้าน ขัดขืน...
แต่มองลึกลงไป...ก็จะเห็นว่าไม่ใช่เป็นเรื่องของการต่อสู้ แพ้-ชนะ หากจะเป็นเรื่องของการเอาคืนมากกว่า...

ดังนั้น...ธรรมะที่สั่งสอนคนที่ตกอยู่ในภาวะดังกล่าว จึงไม่ใช่คำสอนเรื่องการยอมรับให้ "แพ้เป็น"
แต่น่าจะเป็นเรื่องของการให้ "อภัย" มากกว่าน่ะ!


โดย: icechick วันที่: 24 พฤศจิกายน 2551 เวลา:8:51:55 น.  

 

อืม เห็นด้วยกับคุณ Icechick มากค่ะ การให้อภัย คือธรรมะสูงสุด

กงกรรม...จะลบล้างได้ด้วยการให้อภัยเท่านั้นค่ะ

ขอบคุณที่เข้ามาแลกเปลี่ยนความคิดดีดีเช่นนี้....ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ


โดย: มะยม IP: 114.128.91.166 วันที่: 24 พฤศจิกายน 2551 เวลา:21:28:31 น.  

 
น่าเสียดาย ที่คนบางคนไม่ได้คิดอย่างนี้...ถึงจะแสดงให้เห็นว่ามากปัญญา แต่ปัญญานั้นกลับไม่ช่วยให้มี "ใจ" ที่สว่าง...
คำว่า "อภัย" จึงไม่เคยอยู่ในความคิด!

การต่อสู้ที่เกิดขึ้น จึงมักกลายเป็นเรื่อง "เอาให้ตายไปข้างหนึ่ง" มากกว่า เพื่อคำหรู ๆ ที่อ้างเพื่อสิ่งที่เทิดทูนต่าง ๆ
โดยหารู้ไม่ว่า นี่เป็นกงล้อแห่งความจริง...ที่เมื่อทำคนอื่นได้แล้ว ก็จะถูกคนอื่นทำคืนบ้าง!
ทุกอย่างที่เกิดขึ้น มาจากความรู้สึกมากกว่า

แต่โดยนัยของธรรมชาติแล้ว อดรู้สึกไม่ได้ว่า ทุกสิ่งทุกอย่างเมื่อมีเกิด ก็ต้องมีดับ..
เมื่อทำสิ่งใดขึ้นมา ผลที่เกิดจากสิ่งนั้นจะบานปลายแค่ไหนก็ตาม จะทำลายล้างชีวิต ทรัพย์สิน ทั้งที่เป็นชีวิตของคนข้างเคียง คนที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรด้วย หรือแม้นแต่บ้านเกิดเมืองนอนที่อาศัยอยู่จะล่มจมสักเพียงใด...
ก็ต้องปล่อยให้เป็นไปตามกรรม...

ที่สุดแห่งการกระทำ จะจบลงที่ใดก็ตาม...
ภายหลังสงครามนั้น...จะมีแต่ซากสลักหักพังสักแค่ไหนก็ตาม
คนจะล้มตาย บาดเจ็บสักแค่ไหนก็ตาม
นั่นก็คือธรรมชาติ...

ธรรมชาติที่สร้างความสมดุล...เมื่อหลายสิ่งหลายอย่างมีมากเกินไป...เกินพอดีมากไป
เรื่องหลังจากความสูญเสียนั้นแล้ว จะเป็นชีวิตที่ต้องเรียนรู้จากบทเรียน ที่ต้องนับหนึ่งกันใหม่...จากการไม่มีอะไร
ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก ไม่มีระบบขนส่งมวลชน ไม่มีระบบการปกครองสูตรใด ๆ ทั้งสิ้น

ยุคแห่งการช่างเจรจาพาที ปัญญาที่มีใช้ในการทำลายมากกว่าสร้างสรรค์...ก็จะหมดไป!
หลังจากนั้น...อาจจะได้คิด มีเวลาให้คิด และพูดน้อยลงกันมากขึ้น คิดกันได้มากขึ้น
อยู่กันอย่างอดออมกันมากขึ้น...
กระทบกระทั่งกันบ้างก็รู้จักอดทนมากขึ้น...

เฮ้อ!! ฝันมากไปอีกแล้วเรา!!!!!!!!!!!!


โดย: icechick วันที่: 25 พฤศจิกายน 2551 เวลา:8:50:51 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Plin, :-p
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]









Instagram






บันทึก ท่องเที่ยว เวียดนาม


e-mail : rethinker@hotmail.com


Friends' blogs
[Add Plin, :-p's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.