..... หมดลมหายใจก็ไปแต่ตัว อย่ามามัวแย่งชิงทุกสิ่งอย่าง .....ขอบคุณทุกคน ที่มาแบ่งปันสิ่งดีๆ ให้กันอย่างเสมอต้นเสมอปลาย มีความสุขกันทุกคนนะครับ....
Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2556
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
6 สิงหาคม 2556
 
All Blogs
 
เรื่องสั้น..วิญญาณพะยูนเมื่อตอนใกล้รุ่ง (ตะพาบ 86)


บล็อกที่ 277



โจทย์รอบนี้ ออกโดย..คุณอ้อมแอ้ม (คนผ่านทางมาเจอ)

อ่านเรื่องราวตอนใกล้รุ่งกันเลยนะ เวลาเป็นเงินเป็นทอง..

ตี 3 ของวันสุดท้ายในเดือนเมษายน

เวลาใกล้รุ่ง...

พ่อปลุกผมให้ตื่นขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่น่านอนหลับสบาย แต่เราตกลงกันไว้แล้วเมื่อตอนหัวค่ำ ว่าค่อนรุ่งในวันนี้เราจะไปทอดแหกัน

ผมตื่นขึ้นทันทีที่พ่อเขย่าตัีวผมเบาๆ

"นที ตี 3 แล้วลูก ลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟันเร็ว เราไปทอดแหตอนหัวน้ำขึ้นอย่างนี้มีโอกาสได้ปลาเยอะ.."

"นที เดี๋ยวลูกเอาข้าวต้มมัดในครัวติดไปสัก 4-5 อันสิ สว่างหิวแล้วจะได้กิน น้ำชาแม่ชงไว้แล้วอยู่ในขวดนั่นเอาไปด้วยนะลูก คอแห้งจะได้ดื่ม"

แม่เป็นห่วง มุดมุ้งออกมาสั่งความก่อนเข้าไปงีบต่อ

เราสองคนพ่อลูกออกจากบ้าน พ่อสะพายแหเครื่องมือหากิน ส่วนผมสะพายตะข้องใส่ปลาใบโต คาดว่าอย่างไรเสียเช้านี้ตอนขากลับบ้าน ผู้ที่จะต้องสะพายตะข้องกลับบ้านต้องเป็นพ่อ ส่วนผมจะสะพายแหแทน เพราะในตะข้องจะต้องมีปลาที่ทอดแหได้หลายสิบกิโลอย่างที่แล้วๆมา .. ผมคิดไปตามประสาเด็กๆ

ชายหาดปากคลองบ้านแหลมมะขาม ต.เขาไม้แก้ว อ.สิเกา จ.ตรัง ในตอนตี 3 เศษๆยังทอดตัวนิ่งสงบ ปูลมวิ่งจู๊ดเข้ารูเมื่อผมเดินเข้าไปใกล้ๆ ประกายฟอสฟอรัสจากน้ำทะเลสะท้อนแวววาวเมื่อแสงจันทร์กระจ่างในคืนเดือนหงายส่องมากระทบ ลมทะเลตอนค่อนรุ่งพัดเอื่อยๆปะทะเนื้อตัวเย็นสบาย

พ่อเหวี่ยงแหครั้งแรก ผมคอยลุ้นให้ติดปลาเยอะๆ

เมื่อพ่อสาวแหพ้นน้ำขึ้นมา ผมเห็นปลาเล็กปลาน้อยขาวโพลนติดอยู่ในแห พ่อสะบัดแหอย่างชำนาญบนฝั่งที่น้ำซัดเข้ามาไม่ถึง



ผมนั่งลงเก็บปลาใส่ตะข้อง มีทั้งปลาแป้น ปลาทราย ปลากระบอก ลูกปลาเสียด แถมด้วยปูม้าตัวโตๆติดแหมาอีก 2 ตัว



"เหวี่ยงแหทีแรกแกงหนึ่งก็กินไม่หมดแล้ว ลูกปลากระบอกสดๆอย่างนี้ต้องให้แม่แกงส้มใส่ลูกตะลิงปลิงและยอดผักกูดอ่อนๆ..หรอยแซ่บ"



ผมแอบคิดเมนูเด็ดไว้ในใจ "..ส่วนลูกปลาแป้นทอดกรอบกินได้หมดทั้งตัว ปลาเสียดปลาทรายไว้ต้มใส่ตะไคร้ ซดน้ำแกงร้อนๆ.."

"ปูขอผมไว้ต้มนะพ่อ ผมชอบปูต้ม" ผมรีบบอกพ่อ ขณะที่พ่อเดินเลียบริมหาด คอยจดจ้องดูปลาที่มาโต้คลื่นยามหัวน้ำขึ้น

พ่อถนัดในการดูปลามาก เหวี่ยงแหแต่ละครั้ง ผมไม่เคยเห็นพ่อเหวี่ยงเอาความว่างเปล่าขึ้นมาสักที อย่างน้อยๆต้องมีปลาติดมา ไม่มากก็น้อย

ราวชั่วโมงผ่านไป ผมแทบจะแบกน้ำหนักปลาในตะข้องไว้ไม่ไหว เพราะวันนี้ได้ปลามากเหลือเกิน เหวี่ยงแหทีไรเป็นต้องได้ปลามาเป็นกลุ่มเป็นก้อน เช้้าวันนี้มีหวังพ่อได้ค่าเหนื่อยเมื่อแม่นำปลาที่เหลือจากเก็บไว้กินไปขายที่ตลาดสด

"นที ถ้าเ็อ็งแบกไม่ไหว วางตะข้องไว้นั่นแหละลูก เดี๋ยวพ่อจะเดินทอดแหไปเรื่อยๆไม่ไกลแถวๆนี้ หรือว่าเอ็งจะลากมาตามหาดทรายก็ได้.."

"ครับพ่อ เดี๋ยวผมจะลากไป แถวนี้มีหอยเสียบเยอะเลย เดี๋ยวผมจะนั่งลงคุ้ยทรายหาหอยเสียบ พ่อเดินไปเรื่อยๆละกัน ถ้าติดปลาเยอะๆเรียกผมนะครับ"

"เออ ไหนเอ็งเอาถุงใบจากยาเส้นในกระเป๋าเอ็งมาให้พ่อทีซิ"

"ได้ครับพ่อ"

พ่อรับถุงใบจากยาเส้นจากผม คลี่ใบจากวางซ้อนกัน 2-3 ใบ แล้วเอายาเส้นวางลงไปตามยาว พลางม้วนคลึงเป็นมวนกลมๆ ผมจุดไม้ขีดให้ พ่อเอี้ยวตัวบังลมให้นิดหนึ่ง เมื่อมวนยาใบจากติดไฟ พ่อก็อัดลมเข้าปอดอย่างชื่นใจ

ผมไม่เห็นมันน่าจะอร่อยตรงไหนเลย แต่ทำไมคนถึงชอบสูบ ชอบเสพกันนักก็ไม่รู้

ผมยังคงขุดคุ้ยหาหอยเสียบอย่างเพลิดเพลิน เห็นเงาตะคุ่มของพ่ออยู่ในสายตา

แปลกมาก อีกครึ่งชั่วโมงผ่านไป พ่อยังไม่เหวี่ยงแหเลย คล้ายจดจ้องดูอะไรบางอย่าง

หรือว่าพอฟ้าสว่างขึ้น ฝูงปลามันจะถอยกลับเข้าไปในเขตน้ำลึกหมด ผมคิดตามประสาเด็กที่ยังไม่เข้าใจเรื่องนี้มากนัก

"ครืน..นน"

มีเสียงอะไรอย่างหนึ่งดังหนักๆ ทางด้านซ้ายมือที่่่พ่อทอดแหได้ปลาเยอะๆในตอนแรก

ผมหันขวับไปดู เห็นเงาดำขนาดใหญ่มาก ใหญ่กว่าต้นไม้บางต้น ต่อจากนั้นก็มีเสียงดังโผงผาง คล้ายสิ่งๆนั้นใช้อวัยวะบางส่วนตีน้ำอย่างแรงแล้วมันก็หยุดแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น

"เอ๊ะ ! อะไรหว่า" ผมลุกขึ้นยืนเพ่งสายตาดู พ่อก็อยู่ไกล ตะโกนเรียกคงไม่ได้ยิน

"หรือจะเป็นขอนไม้ เอ ! แต่ผ่านมาตะกี้ไม่เห็นมีขอนไม้เลยนี่ คลื่นก็ไม่เห็นลูกใหญ่ ขอนไม้ที่ไหนจะลอยขึ้นมา ถ้าคลื่นแรงน้ำพัดพามาก็ว่าไปอย่าง เราวิ่งไปดูดีกว่า.."

ผมตัดสินในฉับพลัน รีบวิ่งไปดู จะได้รู้แน่ว่าอะไรเ็ป็นอะไร

และเมื่อวิ่งไปถึงจุดๆนั้น ได้เห็นเต็มตาว่าเป็นอะไร ผมถึงกับตกตะลึง ตัวสั่น ใจสั่น แทบก้าวขาไม่ออก

"เงือก เงือกนี่หว่า ต้อง ต้องไปบอกพ่อ.." ผมก้าวขาทำท่าจะวิ่ง

แต่แล้ว เสียงหนึ่งที่ดังขึ้นมา ทำให้ผมต้องหยุดอยู่กับที่...

"ไม่ใช่เงือกนะไอ้หนู เป็น..เป็นพะยูน ปลามีกรรม ที่ต้องตกเป็นเหยื่ออวนทมิฬตัวแล้วตัวเล่า อีกหน่อยคงสูญพันธุ์ไปจากโลกใบนี้ ไม่ ไม่มีใครช่วยได้ ตราบใดที่ทางการยังไม่เอาเรื่องกับพวกเรืออวนอย่างจริงจัง"

"ปะ..ปะ..ปลาเงือกพูดได้ มะ..ไม่ไหวแล้วววว"

เห็นปากที่พะงาบๆของปลาเงือก แถมมีเสียงประหลาดเล็ดลอดออกมาจากปาก ฟังดูเหมือนเสียงคนพูด จะอะไรเสียอีกถ้าไม่ใช่ปลาผี

ผมได้สติก็รีบใส่ตีนสุนัข โกยแน่บละล่ำละลักไปบอกกับพ่อ

"อะไรกันลูก ปลาผงปลาผีที่ไหนกัน ไหนเล่ารายละเอียดให้พ่อฟังอีกทีซิ ช้าๆ ไม่ต้องรีบ"

ผมรีบเล่าสิ่งที่ประสบพบเห็นให้พ่อฟังอย่างช้าๆก่อนสำทับว่าถ้าไม่เชื่อ พ่อไปดูได้เลย

ระหว่างที่เดินย้อนกลับมาทางเดิม ผมยังบอกพ่อว่าผมเห็นชัดเจนว่า...

บริเวณหัวของปลาประหลาดตัวนั้น มีร่องรอยบาดแผลคล้ายถูกของมีคมหรือเชือกอวนบาด มีเลือดไหลออกมาทั้งปากและจมูก ตรงท้องมีอะไรขาวๆคล้ายลำไส้ไหลทะลักออกมา

"แต่มันยังไม่ตาย มันพูดได้ด้วยนะพ่อ" ผมย้ำกับพ่ออีกครั้ง

"เฮ้ย ! ปลาบ้าอะไรวะพูดได้ หรือว่ามัีนจะเป็นปลาพะยูน เอ็งเคยเห็นไหมวะ ปลาพะยูนที่เมื่อสองสามเดือนก่อนโน้น มันติดอวนลอยมาตายที่หาดปากเมงตัวหนึ่ง แล้วก็ตอนปลายปีที่หาดเจ้าไหมตัวนึง เออจริง วันนั้นเองไปโรงเรียน เลยไม่ได้เห็น.."

"ใช่..ใช่แล้วพ่อ ผมยังได้ยิน มันพูดว่ามันเป็นพะยูนมีกรรม ท่าทางมันบาดเจ็บมากเลยพ่อ ป่านนี้มันคงจะตายแล้วก็ได้.."

"เหลวไหล ปลาอะไรพูดได้"

"พ่อไม่เชื่อ เดี๋ยวคอยดูให้เห็นกับตาดีกว่า.."

และเมื่อผมกับพ่อไปถึงจุดๆนั้น เด็กๆอย่างผมแทบหน้าแตก พ่อโกรธผมหัวฟัดหัวเหวี่ยง หาว่าผมประสาทหลอนเห็นท่อนไม้ขนาดใหญ่กลายเป็นปลา แล้วเอาเรื่องมาผสมผสานเล่าเป็นตุเป็นตะ

เพราะที่ตรงนั้น มันไม่มีร่องรอยอะไรเหลืออยู่เลย นอกจากขอนไม้ตายแห้งขนาดใหญ่ขอนหนึ่งเท่านั้นเอง

"เอ็งนี่มันน่าจับเฆี่ยนนัก เรื่องไม่เป็นเรื่องเอามาผูกโยงกันได้ ทีหน้าทีหลังเห็นอะไรหัดดูให้มันดีๆเสียก่อนอย่าเพิ่งกระโตกกระตาก นี่ถ้าไปเล่าให้ใครเขาฟัง เขาก็หาว่าเอ็งเป็นประสาทเท่านั้นเอง"

"โธ่ โธ่ ปลาเงือก ไม่น่าทำกันได้เลยนะ" ผมบ่นพึมพำ

หรือว่าเราจะตาฝาดจริงๆ ไม่นะ ไม่ฝาดแน่นอน มันเป็นของจริงร้อยเปอร์เซ็นต์

เรื่องนี้คงเป็นเรื่องตลกเล่ากันฟังภายในครอบครัว มันไม่มีทางเป็นจริงขึ้นมาได้เลย ถ้าหากเมื่อตอนสายๆของวันเดียวกันนั้น จะมีคนไปพบ "ซากศพพะยูน" ตัวใหญ่เพศเมีย อายุประมาณ 10-15 ปี มีน้ำหนักตัวถึง 350 กิโลกรัม ลอยมาเกยหาดปากคลองบ้านแหลมมะขาม เคียงข้างกับขอนไม้อันนั้น !!

เมื่อข่าวรู้มาถึงหูพ่อ พ่อรีบชวนผมกับแม่ออกไปดูด้วยกันทันที



ที่นั่น..มีเจ้าหน้าที่ประมงและชาวบ้านใกล้เคียงมากมาย ยืนดูซากศพพะยูนซึ่งเจ้าหน้าที่ประมงสันนิษฐานว่าการตายของมันเกิดจากถูกอวนรุนลากจนจมน้ำตาย น่าสงสารสัตว์น้ำประเภทนี้ยิ่งนักที่นับวันจะสูญพันธุ์เพราะเรืออวนรุนอวนลาก

"ผม ผมจำได้พ่อ มันเป็นตัวเดียวกับที่ผมพบเมื่อเช้า ที่พ่อหาว่าผมตาฝาดประสาทหลอน ผมจำรอยแผลที่หัวมันได้ มันต้องเป็นตัวเดียวกันอย่างแน่นอน"

"แม่ว่าสิ่งที่ลูกพบเห็นเมื่อตอนเช้ามืด น่าจะเป็นวิญญาณของพะยูนตัวนี้มากกว่า" แม่สรุป

ส่วนพ่อนั้นไม่พูดอะไรมาก เอามือลูบหัวผมเบาๆก่อนกล่าวสั้นๆ...

"เรื่องเมื่อเช้านี้..พ่อขอโทษ..ลูก"



จากเรื่องราวเก่าๆ ซึ่งเขียนไว้เมื่อปี 2538 ไม่น่าเชื่อว่าสามารถนำมาลงเป็นบล็อกตะพาบได้

งานชุดนี้ตีพิมพ์ครั้งแรกที่ นิตยสารเรื่องผี ปีที่ 9 ฉบับที่ 195 ปักษ์แรก ตุลาคม 2538

เรื่องสั้นทุกเรื่อง มีลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย



ส่วนคนเขียนแม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ก็ยังไม่ปล่อยตัวให้ดูแก่ อิ อิ



เพราะวิ่งที่ไหน..ก็จัดไป ซะทุกงาน !!!

(แล้วมันเกี่ยวกับ "ใกล้รุ่ง" ตรงไหนวะเนี่ย 555)

ขอขอบคุณ..ภาพปลาพะยูน จาก..กูเกิ้ล





Create Date : 06 สิงหาคม 2556
Last Update : 6 สิงหาคม 2556 5:48:08 น. 45 comments
Counter : 2903 Pageviews.

 
สวัสดียามเช้าครับพี่ตฤณ



งั้นพ่อเลี้ยงเหนือมาเจิมนายหัวใต้บ้างนะครับ 555








โดย: กะว่าก๋า วันที่: 6 สิงหาคม 2556 เวลา:6:21:59 น.  

 
อ่านบล็อกพี่ตฤณ
ก็นึกถึงการเปลี่ยนแปลง
และการหายไปของสิ่งต่างๆ

สัตว์บางชนิดที่สูญพันธุ์
วิถีชีวิต
วัฒนธรรม
ฯลฯ

แล้วไม่ใช่ใครที่ทำเลยนนะครับ
มนุษย์ทั้งนั้นเลย



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 6 สิงหาคม 2556 เวลา:6:25:11 น.  

 
โห...ผมไม่ทันสังเกตจริงๆนะครับเนี่ย 555
เสือ้หมิงหมิงเบอร์ 86 จริงๆด้วยครับพี่ 555




โดย: กะว่าก๋า วันที่: 6 สิงหาคม 2556 เวลา:6:54:05 น.  

 
อ่านไปลุ้นไป มันส์ดีคะ ชอบชีวิตวัยเด็กที่ได้สัมผัสกับชนบท ที่ไม่แต่งแต้ม ไม่มีการแข่งขัน งานเขียนตะพาบ..ใกล้รุ่ง ของพี่ตฤณชุดนี้ ทั้งสนุก ทั้งได้ลุ้น แถมอ่านแล้วได้แง่คิด หลายเรื่องนะคะ ตอนจบนี่เป็นเรื่องจริงที่เศร้าจัง

ใกล้รุ่งทั้งทีคนอื่นเค้าทำอะไรกันบ้างนะ น่าสนุกซะแล้วต้องตามไปอ่านของท่านอื่นบ้างซะแล้วคะ
ขอบคุณนะคะพี่ตฤณ ที่นำงานเขียนเก่า ๆ ดี ๆ มาให้อ่าน เด็กรุ่นหลังอาจไม่ได้เห็นภาพชีวิตแบบนี้เท่าไรนะคะ


โดย: kuky วันที่: 6 สิงหาคม 2556 เวลา:6:56:00 น.  

 

Like ให้เป็นคนที่ 1
ตื่นมาตอนใกล้รุ่งวิ่งออกกำลังกายไงพี่ตฤณ
อิอิอิ


โดย: อุ้มสี วันที่: 6 สิงหาคม 2556 เวลา:7:24:02 น.  

 
สวัสดีค่า พี่ตฤณ ^^
มาอ่านตะพาบค่ะ
สงสารพะยูนจัง ยิ่งนับวันน้อยลงเรื่อยๆแล้วด้วย
ตะพาบหนนี้มาเศร้าจังค่ะ
แต่คิดดีๆก็ออกแนวอนุรักษ์นะคะพี่ตฤณ

ขอบคุณมากๆค่ะ

**วิ่งออกกำลังกายตอนเช้าสดชื่นดีนะคะ
สดชื่นตลอดเวลาแถมไม่แก่ด้วย อิอิ


โดย: lovereason วันที่: 6 สิงหาคม 2556 เวลา:8:23:36 น.  

 
อ่านสนุกดีค่ะ
อ่านไปก็คิดว่าแหมเหมือนอ่านเรื่องสั้นในหนังสือเลย
พออ่านมาถึงตอนท้าย เออใช่จริงๆด้วย


โดย: ugly princess วันที่: 6 สิงหาคม 2556 เวลา:10:57:27 น.  

 
กลัวจัง
บรื้อ!!!


โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 6 สิงหาคม 2556 เวลา:11:58:59 น.  

 
เป็นใกล้รุ่งที่ทำให้นึกถึงวัยเด็กครับ พี่ตฤณ
เจ็ดโมงเช้าผมยังไม่ตื่นเลยครับ แหะ แหะ


โดย: เศษเสี้ยว วันที่: 6 สิงหาคม 2556 เวลา:12:43:35 น.  

 

เพลงทำให้คิดถึงบ้าน ที่ตรังมีพะยูน แต่ไม่เคยเจอ
เจอแต่ปูดำ ทำน้ำจิ้มซีฟู้ด อิอิ


โดย: เสี่ยวเฟย วันที่: 6 สิงหาคม 2556 เวลา:13:31:01 น.  

 
ผมก็หลง นึกว่า พ่อปลูก ให้ไปกรีดยาง


โดย: panwat วันที่: 6 สิงหาคม 2556 เวลา:14:23:36 น.  

 
แวะมาอ่านงานตะพาบค่ะคุณตฤณ
พยูน น่าสงสารจังค่ะ เสียดายด้วย
กว่าจะโตมาได้ขนาดนี้ต้องใช้เวลามากโขอยู่
ต้องมาตายซะละ


โดย: phunsud วันที่: 6 สิงหาคม 2556 เวลา:14:41:40 น.  

 
แหม..เขียนบล็อกโปรโมทความหนุ่มของตัวเองนี่นา 555
พี่ตฤณเขียนถึงหอยเสียบ ทำเอาอยากกินหอยเสียบดองน้ำปลาขึ้นมาเลยค่ะ



โดย: เนินน้ำ วันที่: 6 สิงหาคม 2556 เวลา:15:24:09 น.  

 
สวัสดีค่ะนายหัวตฤณ งานตะพาบหนนี้นายหัวเอางานเก่าที่เคยตีพิมพ์มาลงให้ได้อ่านกันสนุกมากค่ะ อ่านแล้วให้แง่คิดดีมากค่ะ น่าสงสารปลาพะยูนนะคะ อีกไม่ช้าเด็กรุ่นหลังอาจจะไม่ได้เห็นแล้วถ้ายังมีคนล่าพะยูนแบบนี้อีก

ผีพะยูนหลอกเด็กน่ากลัวจัง อิอิ

กิ่งไลท์ให้ค่ะ




More Flower Bouquet Comments


โดย: กิ่งฟ้า วันที่: 6 สิงหาคม 2556 เวลา:15:29:18 น.  

 
อ่านแล้วคิดถึงปากเมง
พระอาทิตย์ตกที่นั่น สวยมากกกกกก
อิจฉาคนตรังขนาดครับ


โดย: เป็ดสวรรค์ วันที่: 6 สิงหาคม 2556 เวลา:18:34:02 น.  

 
มาอ่านงานตะพาบจ้า
ผีปลาพูดได้ หลอกเด็กอีกด้วย น่ากลัวเหมือนกันนะคะว่าไป




โดย: NENE77 วันที่: 6 สิงหาคม 2556 เวลา:22:05:27 น.  

 
อ่านเรื่องนี้แล้วได้อรรถรสครบครันเลยค่ะพี่
เรื่องการเขียนไม่อะไรเลยเพราะอ่านได้เพลินมากๆ

แถมมาเจอกับ แกงส้มใส่ลูกตะลิงปลิงและยอดผักกูดอ่อนๆ
แหม่ แค่อ่านถึงตรงนี้ น้ำลายแตกซ่านเลยค่ะ


โดย: JewNid (JewNid ) วันที่: 6 สิงหาคม 2556 เวลา:22:18:22 น.  

 
มาจิ้มท้ายอีกที
อ่ะหราาาาา จขบ.ยังไม่แก่เรอ
ไม่บอก ดูไม่ออกนะเนี่ย ขิขิ

พ่อทูนหัวเค้าเป็นซุปเปอร์แมนแปลงร่างนะ คิดว่า
ทำดีโดยไม่ได้หวังผลตอบแทน
คิดว่ามีแต่ในหนัง ชีวิตจริงยิ่งกว่าละคร
แอบซาบซึ้งใจ ..



โดย: เสี่ยวเฟย วันที่: 7 สิงหาคม 2556 เวลา:12:48:19 น.  

 
หวัดดี ตอนบ่าย ค่ะ ..
พักนี้ ตะพาบ รู้สึก เอื่อยๆ ไงไม่รู้ พี่ ชักขี้เกียจ กว่าจะเค้นเรื่องออกมาได้ ..
แก่แล้วสมอง ตื้อ.. ไปเล่นเฟส มาก ง่ายดี
มาคิดทำ..บล็อก ไม่ค่อยเป็นอิอิ..
ดีนะ ยังมีของเก่าในสตอ็ก เอื้อ ว่า พี่มีเรื่องในหัวมากมาย อ่ะ..
คนอาไร .. จากเรื่องกิน อยู่ แม็บๆ มาเรื่องผีได้ ผี พะยูน เพิ่งเคยเจอ อิอิ..อันเดียวกะผี ทะเลเป่า นิ..

..


โดย: tifun วันที่: 7 สิงหาคม 2556 เวลา:13:05:34 น.  

 
555+ พี่ตฤณน่ะ อ่านแล้วทำกลัวด้วย
แต่แล้วก็มาฮาตอนท้ายนี่แหละว่า วิ่งมันตรงกะใกล้รุ่งตรงไหนฟร่ะ

ตรงนะคะพี่ตฤณ

ออกจากบ้านแต่ก่อนไก่โห่ด้วยไม่ใช่เหรอ อิอิ

ปลาพะยูนเคัวตัวบิ๊กๆ มากกกดีนะเรือไม่พังก่อนไปด้วยหตัวหนึ่งเป้งเลย


ว่าแต่หาปลาตอนตี 3-4 แบบนั้น ง่วงมากๆ เลยนะรินว่า กว่าจะได้มาปลาแต่ละตัว
มิน่าราคาอาหารทะเล ขึ้นตลอด
พูดแล้วก็อยากกินปูนึ่ง อิอิ






1 คืน 1 วัน และ 1 ฝันของเรา
ทะเล ทะเล ทะเล





โดย: Rinsa Yoyolive วันที่: 7 สิงหาคม 2556 เวลา:16:03:47 น.  

 
555 ผูกเรื่อง นำภาพมาประกอบ ใกล้รุ่งจนได้

นี่แหละนักเขียนรุ่นเก๋า ปี 2538 เลยเหรอ...ตอน
นั้น ผมยังอยู่บนดอย เอ..ไม่ใช่อยู่ โรงงาน ดูแต่
เครื่องจักรทำงาน ยังไม่ได้เขียนอะไรเลย

นอกจาก ออกแบบเฟอร์นิเจอร์


โดย: ไวน์กับสายน้ำ วันที่: 8 สิงหาคม 2556 เวลา:10:12:32 น.  

 
สวัสดีค่าพี่ตฤณ อ๊าเปิดมาได้ยินเสียงเพลงก่อนเลย
คิดถึงต้นไม้แถวนั้นกับทะเลใกล้รุ่งวันนั้นลงไปเจอ
วิญญาณปลาพะยูน อ่านไปอารมณ์กัวกระโดดหาย
เข้าโหมดระทึกปนอารมณ์ฮ่าๆตอนพี่ตฤณเขียนเนี่ยค่ะ
555อ่านแล้วให้ความรู้สึกรักท้องทะเลเหมือนกันนะพี่ตฤณ
เวลาผ่านไปผู้เขียนบล็อกเกอร์ใหญ่แห่งบล็อกแก๊งก็ยังสุขภาพ
แข็งแรงไม่ยอมตามเวลาไปง่ายๆอิอิ เว้นแต่เเวลาช่วนปัจจุบัน
มักจะหาย ช่ะแว๊บบไป)))))))
อยู่ที่เฟสบุคซะมากกว่า เท่าน๊านนนนน


โดย: mastana วันที่: 8 สิงหาคม 2556 เวลา:15:32:57 น.  

 
เดี๋ยวนี้ยังเป็นแบบนั้นอยู่หรือเปล่าคะ เหวี่ยงแหลงไปไม่เคยได้แหเปล่า...ปลาเต็มตะข้อง

ดูยังไงพะยูนก็ไม่เหมือนเงือกซักทีค่ะ ถ้าปล่อยให้สูญพันธุ์หมด (นี่ขนาดสัตว์สงวนแล้วนะคะนี่) ต่อไปก็คงดูจาำกภาพ ดูจากที่เค้าสต๊าฟไว้ละกัน เรื่องของการทำมาหากินของชาวประมงชายฝั่ง กับเรื่องของธรรมชาติ ไม่มีตรงกลางที่พอดีเลยนะคะ

วิ่งทุกงาน อาจจะช้าหน่อยแต่ถึงเส้นชัยทุกรอบใช่ไหมคะ (เอ๊ะ หรือวิ่งสปีดคะ)


โดย: สายหมอกและก้อนเมฆ วันที่: 8 สิงหาคม 2556 เวลา:20:41:31 น.  

 
ผลงานดีมีคุณภาพการันตีจริงๆครับพี่ติณ อิอิ ^^

อ่านแล้วเห็นภาพชนบทชัดแจ๋วเลยครับ

เรื่องนี้กึ่งๆเรื่องผี กึ่งๆอนุรักษ์นะครับ ชอบๆครับผม

ป.ล.

เรื่องที่บ้านแต่งแล้วแก้หลายรอบ มันเลยหนักขึ้นหนักขึ้น

เหมือนจะเป็นคอลัมภ์ในหนังสือมติชนแล้วครับ 555++

ขอบคุณที่พี่ติณแวะมาให้กำลังใจนะครับ









โดย: วนารักษ์ วันที่: 9 สิงหาคม 2556 เวลา:12:44:24 น.  

 
สวัสดีวันศุกร์สุดสัปดาห์ค่ะคุณตฤณ
วันนี้มาว่าด้วยเรื่องของ คำว่า กะเพรา ค่ะ
จริงๆแล้วงานนี้ ต้องขอบคุณพี่ไวน์ ค่ะ
เมื่อก่อนก็เขึยน กระเพรา กะเค้าเหมือนกันค่า
ดีที่ไ้ด้มีไวน์มาช่วยแนะนำ มิฉะนั้น คงยังเขียน
กระเพรา อยู่อีกนานเลยล่ะค่ะ แห่ะ แห่ะ
ทุกวันนี้เวลาเขียน คำว่า กะเพรา ทีไร
ก็ต้องคิดถึงพี่ไวน์ทุกที


โดย: phunsud วันที่: 9 สิงหาคม 2556 เวลา:13:31:24 น.  

 
อ่านเพลินดีค่ะนายหัว...กดไลค์ไปแว้ว...น่าสงสารเจ้าพะยูนจริงๆ เน๊อะ นับวันยิ่งใกล้สูญพันธุ์ไปทุกที แค่แหล่งอาหารที่ลดลงแทบไม่เหลือก็อยู่ยากแล้ว เจอเรือประมงที่ลากขึ้นฝั่งอีก เศร้าจริง

พี่ตฤณมีพรสวรรค์ในการเขียน ไม่ว่าผ่านไปเท่าไหร่เรื่องที่พี่เขียนก็ยังไม่โบราณเกินแกงหรอกค่ะ


โดย: คมไผ่ วันที่: 9 สิงหาคม 2556 เวลา:14:50:13 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณตฤณ..

ใกล้รุ่ง กับวิ่ง...เข้ากันได้ค่ะ..

ก็ต้องตื่นใกล้รุ่งเพื่อไปวิ่งนะค่ะ

อิอิ..



โดย: คนผ่านทางมาเจอ วันที่: 9 สิงหาคม 2556 เวลา:19:49:23 น.  

 
บันทึกการโหวตเรียบร้อยแล้วค่ะ



บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
AdrenalineRush Food Blog ดู Blog
ปลายแป้นพิมพ์ Literature Blog ดู Blog
ทองกาญจนา Travel Blog ดู Blog

ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 3 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น


โดย: schnuggy วันที่: 10 สิงหาคม 2556 เวลา:12:46:02 น.  

 
ตะลิงปิง!!!

ว้าวววว คิดถึงมากๆค่ะ เมื่อก่อนแถวบ้านคุณยายมีเต็มไปหมด จะปีนเก็บกินก็ปีนกินกันบนต้น เดี๋ยวนี้ไม่มีให้เห็นแล้ว

นึกถึงก็อยากกินแหะ มะดงมะดันอะไรเนี่ย สู้ไม่ได้เลยจริงๆ อ๊ายยยย เปรี้ยวปาก


โดย: น้อยหน่ากะสาลี่ วันที่: 10 สิงหาคม 2556 เวลา:20:54:55 น.  

 

แวะมาอ่านเรื่องปลาพยูนค่ะ

ส่งความสุขวันแม่มาให้คุณภรรยาและคุณแม่ยายด้วยค่ะ
ขอให้มีความสุข สุขภาพแข็งแรง อายุยืนๆ และคุณแม่
ถูกหวยบ่อยๆด้วยค่ะ

newyorknurse



โดย: newyorknurse วันที่: 11 สิงหาคม 2556 เวลา:6:17:22 น.  

 
เห็นวิ่งควงสาวสวยใน face
ระวังหัวแตกนะคะ


โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 11 สิงหาคม 2556 เวลา:21:27:43 น.  

 
555555 ตามมาอ่านงานตะพาบค่ะพี่ตฤณ เห็นแกงส้มปลากระบอกแล้วอยากกินอ่ะ นึกถึงตอนไปอยู่สงขลา ได้กินปลาสดๆ บ่อยๆ แหม แค่คิดถึงก็น้ำลายไหลแล้ว

คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...


โดย: ประกายพรึก วันที่: 11 สิงหาคม 2556 เวลา:21:37:52 น.  

 
สุขสันต์วันแม่ล่วงหน้าค่ะพี่ตฤณ

คลิกที่รูป เพื่อเอาโค้ดรูปนี้ไปแปะ


โดย: pantawan วันที่: 11 สิงหาคม 2556 เวลา:22:35:43 น.  

 
สุขสันต์วันแม่ล่วงหน้าค่ะพี่ตฤณ

คลิกที่รูป เพื่อเอาโค้ดรูปนี้ไปแปะ


โดย: pantawan วันที่: 11 สิงหาคม 2556 เวลา:22:35:43 น.  

 

สุขสันต์วันแม่ค่ะคุณตฤณ



โดย: phunsud วันที่: 12 สิงหาคม 2556 เวลา:10:37:45 น.  

 

สุขสันต์วันแม่ค่ะคุณตฤณ





โดย: ร่มไม้เย็น วันที่: 12 สิงหาคม 2556 เวลา:21:21:59 น.  

 


สุขสันต์วันแม่ค่ะ ^^


โดย: Rinsa Yoyolive วันที่: 12 สิงหาคม 2556 เวลา:21:25:10 น.  

 
สุขสันต์วัน"แม่ยาย" และ "แม่ทุนหัว" นะคะคุณพี่ แหม๋ๆๆ โชว์หราในเฟสซะขนาดนี้ น้องไม่รู้จะแซวไรแร่ะ เล่นซะแม่ยายกลายเป็นแม่ตัวไปแล้วนี่นา ฮ่าๆๆ นายหัวขี้อ้อน


โดย: คมไผ่ วันที่: 13 สิงหาคม 2556 เวลา:0:28:07 น.  

 
หวัดดีค่าพี่ตฤณ

มัวเล่นแต่เฟสน้า เพลินกันไปเลยใช่ป่าว อิอิ

เอาเสบียงอาหารอร่อยๆ มาออกสื่อในนี้บ้างค่า
สาวกเค้ารอชิมอยู่เน้อ





น้ำตก ขุนเขา และสายน้ำ
เมื่อเราหวลคืนสู่ ธรรมชาติ




โดย: Rinsa Yoyolive วันที่: 13 สิงหาคม 2556 เวลา:11:33:43 น.  

 
อั๊ย เห็นตะลิงปิงแล้วนึกถึงต้นที่บ้านพ่อ ตอนนี้มันออกลูกเต็มเลยครับ แต่ผมกินไม่เป็น (แป่ว)

วิญญาณพะยูน.... นี่นิตยสารเรื่องผีเหรอเนี่ย มันน่ารักมากกว่าน่ากลัวนะครับ


โดย: ชีริว วันที่: 13 สิงหาคม 2556 เวลา:23:15:23 น.  

 

อุ้มแวะมาอ่านก่อนนอนค่ะพี่ตฤณ



โดย: อุ้มสี วันที่: 13 สิงหาคม 2556 เวลา:23:42:47 น.  

 

แวะมายินดีกับคุณน้องค่ะ ที่รักษาสุขภาพอย่างดี
ออกกำลังกาย ห่างไกลจากเหล้าและบุหรี่

มีอายุยื่นแน่ๆค่ะ


newyorknurse



โดย: newyorknurse วันที่: 14 สิงหาคม 2556 เวลา:0:49:36 น.  

 
สวัสดียามเย็นๆ ค่ะพี่ตฤณ
ขอบคุณสำหรับคำชมนะคะ ปลื้มมิใช่น้อย ไม่ใช่แม่คะนิ้งหรอกค่ะ หยาดน้ำค้างธรรมดาๆ นี่แหละ ถ้าบ้านหนูมีแม่คะนิ้ง คงแข็งตาย บรื๋อ แค่คิดก็ขนลุกกกก
ส่วนรูนั่น ไม่แน่ใจว่ารูอะไรเหมือนกันค่ะ ไม่ได้สำรวจดู แต่ วิธีหาหวยที่พี่ตฤณว่าได้ผลจริงเหรอคะ จะได้ไปลองดู แหม มันแน่นอก เอ๊ย มันน่าลองดีจริงๆ



โดย: ประกายพรึก วันที่: 14 สิงหาคม 2556 เวลา:16:30:45 น.  

 
ออกกำลังกายยังไง ก็ไม่วายเลี้ยงพุงกันนะคะ หรือเค้าจะมาตามวัย ผู้หญิงสิคะ แก่ตัวมา แค่หายใจยังฟูเลยค่ะ


โดย: สายหมอกและก้อนเมฆ วันที่: 14 สิงหาคม 2556 เวลา:19:34:18 น.  

 
แวะมาก๊อกๆๆๆเจ้าบ้านว่านอนหรือยัง ถ้ายัง ขอมาส่งเข้านอน ถ้านอนแล้วขอให้ฝันดีนะค้า


โดย: น้อยหน่ากะสาลี่ วันที่: 14 สิงหาคม 2556 เวลา:22:51:28 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ปลายแป้นพิมพ์
Location :
ภูเก็ต Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 122 คน [?]




หลังบ้านโกติณ มีกินตลอดปี

ชายหนุ่มหน้าตาธรรมดา
ใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย
ไม่ยึดติดกับอะไรมากเกินไป

ชอบเที่ยวทะเล ภูเขา น้ำตก
ตลาดนัด ห้างสรรพสินค้า
ดูหนัง ฟังเพลงลูกทุ่ง
(ถ้ามีโอกาสนะ)

เวลาว่างชอบถักร้อย
ซึ่งหมายถึงชอบนำพยัญชนะ
ตั้งแต่อักษร ก. ถึง ฮ.นกฮูก
พร้อมสระ วรรณยุกต์
มาร้อยเรียงเป็นเรื่องราว
บันทึกเก็บไว้อ่านเองบ้าง
ให้คนอื่นอ่านบ้าง
แล้วแต่โอกาส

มีความสุขมาก
เมื่อได้เขียน เขียนและเขียน
อะไรก็ได้ที่อยากจะเขียน
(โลกนี้มีอะไรตั้งมากมาย
เขียนให้ตายก็ไม่มีวันหมด)

วัตถุประสงค์หลัก
ของการมีบล็อก
เป็นของตัวเองวันนี้
ก็เพื่อที่จะเก็บงานเขียน
ทั้งอดีตและปัจจุบัน
ไว้เป็นหมวดหมู่

และตามบันทึก
เรื่องราวที่น่าสนใจ
เรื่องราวหลากหลาย
ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
เก็บเป็นความทรงจำที่ดี
ตราบที่ยังมีชีวิต
อยู่ในโลกอันแสนสวยใบนี้

ใครที่หลง
เข้ามาในบล็อกของผม
คงได้อะไรไปบ้าง
ไม่มากก็น้อย
มีความสุขทุกๆ วัน
ตลอดไปนะครับ

งานเขียนเรื่องสั้น
ทุกเรื่องในบล็อกนี้
เป็นงานที่มีลิขสิทธิ์ตามกฏหมาย
ห้ามมิให้ผู้ใดนำไปทำซ้ำ
หรือดัดแปลงในเชิงธุรกิจ
นอกจากจะได้รับอนุญาต
จากผู้เขียนแล้วเท่านั้น
New Comments
Friends' blogs
[Add ปลายแป้นพิมพ์'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.