ทุกสิ่ง ทุกชีวิต ล้วนมีค่าในตัวของมัน
Group Blog
 
 
เมษายน 2553
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
3 เมษายน 2553
 
All Blogs
 

เตะขี้หมาในวันฟ้าใส

สวัสดีครับ เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องราวที่ผมประทับใจไม่รู้ลืม เหตุการณ์มันพลิกผันไปมาจนมันทำให้รู้สึกว่าเรื่องนี้มันเป็นเรื่องนิยายที่คนแต่งขึ้นมา

เช้าวันหนึ่งวันที่อากาศสดใสดีมากๆ ลมเย็นๆฟ้าใสๆ ผมอิ่มอกอิ่มใจคิดว่าอากาศดีๆอย่างนี้น่าจะเดินเล่น กะว่าจะไปเดินไปร้านเช่าหนังสือใกล้บ้านมาอ่านให้มันสุขขีมากกว่านี้หน่อย..

ภูมิประเทศที่ผมเดินไปเป็นย่านตึกแถวสามสี่ชั้นสร้างเบียดเสียดกัน ถ้าใครชอบดูหนังบู๊เวอร์ชั่นปัจจุบันมักจะเป็นวิ่งไล่ล่ากันอยู่เสมอ

ด้วยความวันนี้เป็นวันที่ฟ้าใสอากาศดีอย่างที่บอก ทำให้จิตใจผมละลายอันตรายของสิ่งที่อยู่บนถนน "ฟ้าก็ใสอากาศก็ดี โลกนี้ช่างสวยงามดีแท้"ผมคิดของผมอย่างนี้ หน้าผมก็เชิดเกินไปจนทำให้ลืมมองอันตรายที่อยู่บนถนนอย่างว่า

เท้ารู้สึกวัตถุที่ทำให้รู้สึกนุ่มๆเย็นๆ แต่สมองสั่งการทันทีวันนี้ต้องเป็นฝันร้ายแน่แล้ว ผมรีบมองไปที่เท้าขวาทันที ปรากฎว่าเท้าผมได้ไปเตะขี้หมาสดๆใหม่ๆ แบบว่าไม่ต้องบรรยาย เอาเป็นว่าผมใส่รองเท้าแตะไป ส่วนหัวแม่เท้าจะเหลือหรอครับ

จากโลกสดใสกลายเป็นโลกมืดทันที ผมรู้สึกฟ้าดินโคลงเคลง นึกถึงเพลงพี่เบริ์ด"กลับตัวก็ไม่ได้ ให้เดินต่อไปก็ไปไม่ถึง" ที่ๆผมอยู่ผมอยู่ระหว่างทาง แน่นอนว่ากว่าผมจะเดินกลับถึงห้องผมต้องเดินผ่านที่มีคนพลุกพล่าน จะให้ผมทำเป็นแกล้งมึนไม่รู้ เดินดุ่มๆกลับผมทำไมได้ ผมอายครับ

บนถนนที่ไม่มีหญ้าซักต้น ใบไม้ซักใบที่ให้ผมช่วยชีวิตได้ ไม่มีเลยซักอย่าง วันนี้ตั้งใจว่าจะให้เป็นที่ดีมันจะกลายเป็นวันฝันร้ายของผมแล้ว

ผมอึ้งกับเหตุการณ์อยู่พักนึง แล้วก็เริ่มทำใจให้ปลงตก "โชคร้ายแบบนี้ซักวันจะเป็นไรไป"

ผมจึงเดินไปข้างหน้าอีกสามก้าว ผมก็เจอเทวดาครับ!!!!! เทวดาตัวน้อยเด็กอายุประมาณสามขวบกำลังยืนฉีดน้ำเล่นอยู่คนเดียว ผมเดินเข้าไปหาเหมือนดั่งคนกำลังบาดเจ็บสาหัส(ทางจิตใจ)

"น้อง พี่ขอสายยางหน่อย" เด็กคนนี้ดีมาก ไม่มีโวยวายโหวกเหวกไม่มีการร้องไห้หรือพูดซักคำ ยื่นสายยางให้ผมอย่างว่าง่ายๆ และของที่วางข้างตัวเด็กก็เป็นสิ่งของไว้สำหรับทำความสะอาดซึ่งผมก็ขอมาหยิบมือหนึ่งมาล้างกลิ่นที่สกปรก

หลังจากเคลียร์กลิ่นเคลียร์พื้นที่แล้ว ผมคืนสายยางให้เด็กคนนั้นพร้อมคำว่า "ขอบคุณมากน้อง" แต่เด็กคนนั้นก็ยังไม่พูดไม่จา แล้วผมก็เดินออกมาอย่างสง่าผ่าเผยอีกครั้งหนึ่ง




 

Create Date : 03 เมษายน 2553
1 comments
Last Update : 3 เมษายน 2553 22:07:28 น.
Counter : 295 Pageviews.

 

โอ๊ก ก ก ก ..เพิ่งกินข้าวเสร็จ

สมองวิเคราะห์ภาพแบบทรีดี...

มาเต็มรูป...สมองมันดันจินตนาการกลิ่นด้วยแหะ...

เล่นซะจะเอาอาหารที่เพิ่งกินเข้าไป

ออกมาซะงั้น...เอิ๊กๆ....

เอาน่า...อย่างน้อยก็เจอเทวดาที่น่ารัก....

เชื่อป่ะ...ถ้าเป็นเปิ้ลนะ

เปิ้ลจะเอาสายยางฉีดคุณให้ตัวคุณเปียกเลย...

ฮ่าๆ...ร้ายมั้ยล่า....

 

โดย: ยัยเป๋อ (ลายมือยุ่งๆของคนไม่มีเวลา ) 3 เมษายน 2553 22:51:34 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


KOKtc45
Location :
สุราษฏร์ธานี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add KOKtc45's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.