Group Blog
 
<<
มกราคม 2549
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
3 มกราคม 2549
 
All Blogs
 
เล่ห์ร้าย อุบายรัก ตอนที่5




บรรยากาศการดินเนอร์ใต้แสงเทียนยังคงดำเนินต่อไป ท่ามกลางความรู้สึกในใจของใครหลายคน หญิงสาวทอดสายตามองไปรอบๆร้านอาหารที่มีบรรยากาศรื่นรมณ์แห่งนี้ ปล่อยความคิดให้โลดแล่นไปตามแต่ใจหมาย พร้อมกับคำถามที่ถามตัวเองอยู่ภายในใจ นานเท่าไหร่แล้วนะที่เธอไม่ได้มาทานอาหารในที่ดีๆแบบนี้ ?? นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้หัวเราะอย่างมีความสุขแบบนี้??

ครั้งสุดท้ายที่เธอมาร้านอาหารแบบนี้ ก็คงเป็นเมื่อสองปีที่แล้ว ที่เธอได้มากับเพื่อนรักทั้งสองคน สิริสราและวาสิณี เป็นช่วงเวลาแห่งความสุขของเราทั้งสามคน มีทั้งรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ พวกเรากำลังจะเรียนจบและสิริสราจะแต่งงาน เป็นการเลี้ยงส่งความโสดให้กับสิริสรา แต่ใครจะคาดคิดล่ะว่ามื้อนั้นจะเป็นมื้อสุดท้ายจริงๆสำหรับสิริสรา

และถือว่าเป็นมื้อสุดท้ายของมิตรภาพความเป็นเพื่อนของเราทั้งสามด้วย

ชีวิตที่ดับสูญ กับมิตรภาพที่ไม่มีวันหวนคืน...

“ พวกเราสามคนคบกันมาตั้งแต่มัธยมเลยเนอะ มีแต่คนบอกว่าพวกเราติดกันเป็นตังเม เหมือนสามเหลี่ยมด้านเท่า แยกกันยังไงก็ไม่มีวันออก เพราะพวกเราเป็นด้านแต่ละด้านที่เท่ากันเสมอ ซึ่งด้านที่เท่ากันก็หมายความว่าเราให้ความสำคัญกับความเป็นเพื่อนเท่าๆกันยังไงล่ะ และมิตรภาพของเราก็จะคงอยู่ตลอดไป ”

นั้นเป็นคำกล่าวของสิริสรา เมื่อสิบปีที่แล้ว ซึ่งเราทั้งสามยังเรียนอยู่แค่ชั้นมัธยม..

มิตรภาพ... กับสามเหลี่ยมด้านเท่า ที่ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่เข้าใจว่ามันเกี่ยวข้องกันตรงไหน แต่สุดท้าย เธอก็เข้าใจในความหมายของมันจนได้ แม้ต้องใช้เวลาถึงสิบปีก็ตาม สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าสิริสราละเอียดอ่อน ไม่มองข้ามสิ่งเล็กๆรอบๆตัว เอาใจใส่กับมันเสมอ...ถึงอายุจะไล่เลี่ยกัน แต่สิริสรามักจะเป็นคนมีความคิดกว้างไกลเกินอายุเสมอ

พิชญายิ้มเยาะตัวเอง หากมิตรภาพของเราสามคนเปรียบเสมือนรูปสามเหลี่ยมด้านเท่าที่ประกอบกันอย่างสมบรูณ์ หากขาดด้านใดด้านหนึ่งไป สามเหลี่ยมด้านเท่ามิอาจเป็นสามเหลี่ยมได้อีกต่อไป คงเหลือแต่เส้นสองเส้นที่เปรียบเสมือนเส้นขนานซึ่งกันและกัน เสมือนมิตรภาพของพิชญาและวาสิณี ที่มิอาจมาบรรจบกันได้อีก

ในเมื่อพวกเราได้สูญเสียด้านหนึ่งไปแล้ว รูปสามเหลี่ยมรูปนั้นมิอาจสมบรูณ์ได้อีก เปรียบเสมือนมิตรภาพที่ไม่มีวันหวนคืน..

หากฉันและวาสิณีเข้าใจความหมายสิ่งที่สิริสราพูดเร็วกว่านี้ บางทีเราอาจไม่ต้องเป็นรูปสามเหลี่ยมที่ไม่สมบรูณ์ หรืออย่างน้อย ฉันก็ยินดีที่จะเป็นเส้นที่หายไปจากรูปสามเหลี่ยมแทนเธอก็ได้ ...สิริสรา

“ น้องแพน.... ” เสียงเรียกที่นุ่มนวลแผ่วเบา ปลุกหญิงสาวให้ตื่นจากภวังค์และอดีตที่ขื่นขม

คนถูกเรียกสะดุ้งน้อยๆ หันมาทำตาแป๋วใส่คนเรียก ที่ไม่ว่ามองไปที่เขาครั้งใดใบหน้าของเขามักมีแต่รอยยิ้มปรากฏอยู่บนใบหน้าเสมอ จนเธออดยิ้มตามไปด้วยไม่ได้

“ คะ ? พี่เอกมีอะไรเหรอคะ ”

“ พี่เห็นน้องแพนเหม่อๆนะครับ เป็นอะไรไปง่วงรึเปล่า เอ...หรือว่าไอศครีมสองถ้วยมันไปจุกจนทำให้อึดอัดจ๊ะ ” เอกองค์ยิ้มกริ่มแซวคนตัวเล็กเสียงแจ๋ว แล้วก็ได้คำตอบกลับมาเป็นการค้อนกับสายตาขุ่นๆ ของเธอนั่นแหละ ทำให้ชายหนุ่มหัวเราะออกมาเสียยกใหญ่ งานนี้พิชญาไม่ยอมขึงตาใส่คนตัวโตกว่า และก็ได้เสียงหัวเราะดังกว่าเดิมตอบแทน

ฮึ่ม! มันมันน่านัก ทานไปแค่สองถ้วยเอง ทำเป็นมาแซว

เมื่อเห็นว่าตัวเองตกเป็นฝ่ายตั้งรับ หญิงสาวจึงคิดวิธีชิ่งหนีทันที อืม...การออกนอกเรื่องก็วิธีการชิ่งที่สมบรูณ์แบบเหมือนกันแฮะ..

“ พี่เอกคะ แพนว่านี่มันก็ดึกมากแล้ว เรากลับกันเถอะค่ะ ”

เอกองค์มองตามอย่างรู้ทัน แต่ก็ยอมหยุดหัวเราะ แต่ใบหน้าก็ยังมีรอยยิ้มปรากฏจนหน้าหมั้นไส้ปนอิจฉา พิชญามองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา ผู้ชายคนนี้ไม่มีเรื่องทุกข์ร้อนอะไรให้เดือดเนื้อร้อนใจเลยรึไงนะ ถึงได้ยิ้มเก่งหัวเราะเก่งขนาดนี้ ผิดกับเธอราวฟ้ากับดิน ที่ไม่รู้ว่ารอยยิ้มของเธอถูกฝังกลบดินไปตั้งแต่เมื่อไหร่

“ พี่ก็ว่าจะชวนน้องแพนกลับอยู่พอดีเลยจ๊ะ ” เอกองค์หันไปกวักมือเรียกพนักงานให้คิดเงิน ก่อนจะลุกขึ้นไปเลื่อนเก้าอี้ให้กับพิชญา

“ แพนขอไปเข้าห้องน้ำก่อนล่ะกันนะคะ ”

“ จ๊ะ พี่รออยู่ที่โต๊ะนะ ” หญิงสาวยิ้มรับ พลางลุกจากเก้าอี้

“ เดี๋ยวสิ!! นังหน้าด้าน แกจะไปไหน ” เสียงแหลมแสบแก้วหูดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของหญิงสาว ร่างบางชะงักและหันกลับไปเธอก็พบกันเจ้าของเสียงเกรี้ยวกราดคนนั้น หญิงสาวสัมผัสได้ถึงน้ำเสียงของคนเรียกว่ามีอารมณ์โกรธคุกกรุ่นอยู่ พร้อมจะระเบิดออกมาทุกเมื่อ

“ คุณเรียกฉันเหรอคะ ” ถามออกไปอย่างสุภาพพร้อมทั้งสังเกตท่าทางของอีกฝ่ายไปด้วย การแต่งตัวสมัยนิยมจนน่าตกใจกับความใจถึงของเจ้าหล่อน ด้วยชุดราตรีสีดำรัดรูปเว้าหน้าเว้าหลังจนน่าเกลียด ผมซอยสั้นหลายหลากเฉกสีที่ไม่ต้องจับดูก็รู้ว่ามันกระด้างแค่ไหน ผิดกับผมนุ่มสลวยสีดำของเธอที่ดูนิ่มนวลกว่า

“ ใช่ ฉันเรียกแกนั่นแหละ ไม่ต้องมาทำหน้าใสซื่อ ฉันรู้สันดานแกหมดแล้ว แกมันชอบแย่งของชาวบ้าน นังหน้าไม่อาย ” กล่าวพร้อมกับถลาตัววิ่งเข้าใส่พิชญา หญิงสาวถึงแม้จะไม่เข้าใจเหตุการณ์ตรงหน้าแต่เธอไม่มีทางยืนให้อีกฝ่ายทำร้ายเอาได้ง่ายๆแน่

พิชญาเอี้ยวตัวหลบฝ่ามือของเจ้าหล่อนไปได้

“ แก!! อย่านึกนะว่าจะหลบฉันพ้น ”

“ เดี๋ยวสิคะคุณ คุณกำลังเข้าใจฉันผิด ฉันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณกล่าวหานะคะ ”

“ ไม่ต้องมาตีหน้าซื่อใส่ฉัน แกมันนังหน้าด้านแย่งคู่หมั้นชาวบ้าน ”

เพราะกำลังงงกับข้อกล่าวหาทำให้พิชญาลืมที่จะปกป้องตัวเอง กว่าจะรู้ตัวอีกที ฝ่ายนั้นก็เข้ามาประชิดตัวเสียแล้ว เธอเงื้อมือขึ้นสูงหวังจะตบหน้าของพิชญา “ ขอฉันตบหน้าสวยๆแต่ใจคดให้หายแค้นหน่อยเถอะ ”

“ หยุดนะโสภิตา !! ” เอกองค์เข้ามาคว้าข้อมือของโสภิตาที่เงื้อมือจะเข้าไปตบพิชญา

โสภิตากระทืบเท้าอย่างไม่พอใจเมื่อเห็นชายหนุ่มมีทีท่าปกป้องอีกฝ่ายจนออกนอกหน้า อีกแค่นิดเดียวเท่านั้นฝ่ามือของโสภิตาก็จะสัมผัสโดนหน้าของพิชญาแล้วแท้ๆ โสภิตาคิดในใจอย่างเคียดแค้นแต่ก็จำยอมลดมือลง มองเอกองค์ด้วยสายตาขุ่นเขือง ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ ทำไมคุณถึงทำแบบนี้ แล้วคุณมาที่นี่ได้ยังไง ” เอกองค์กล่าวพร้อมกับพยุงร่างบางของพิชญาให้ลุกขึ้นมาจากพื้น เมื่อโสภิตาเห็นดังนั้นจึงรีบปราดตัวเข้าไปดึงชายหนุ่มให้ออกห่างจากพิชญา

“ ตามาที่นี่ได้ยังไงมันไม่สำคัญหรอกคะพี่เอก แต่พี่เอกนั่นแหละกำลังทำอะไร พี่เอกเป็นคู่หมั้นของตานะคะ แต่พี่เอกมากินข้าวหัวร่อต่อกระซิกกับผู้หญิงคนอื่น จะให้ตาคิดยังไง ”

“ ตากำลังเข้าใจผิดนะ พี่ไม่ได้.. ” เอกองค์กำลังจะอธิบายแต่กลับถูกเสียงเล็กแทรกขึ้นซะก่อน

“ หรือว่าคู่หมั้นของคุณ คือพี่เอกเหรอคะ ” พิชญาหันไปถามเอกองค์เสียงเครือ ในดวงตามีแววตำหนิที่เอกองค์ไม่ยอมบอกเรื่องนี้ให้เธอรู้สักนิด ทั้งๆที่วันนี้เขาก็มีโอกาสที่จะพูดหลายครั้งแต่ก็ไม่ เลยทำให้เธอตกเป็นผู้จำเลยในสิ่งที่ตนไม่ได้ทำอีกแล้ว

“ แก!! ไม่ต้องมาทำหน้าใสซื่อ แกรู้อยู่เต็มอกใช่ไหมว่าพี่เอกเขาเป็นของฉัน แกเลยจะแย่ง ” โสภิตาสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมของเอกองค์ ใช้มือทั้งสองข้างกอดอก มองพิชญาด้วยสายตาดูถูกถากถาง

พิชญาขบกรามแน่น เธอไม่ชอบสายตาของโสภิตาคนนี้เลยให้ตายเถอะ โสภิตาใช้หางตามองจิกเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ดูถูกเธอทั้งคำพูดและการกระทำ ราวกับว่าเธอไม่ใช่คน ถึงแม้พิชญาจะไม่พอใจแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ นอกเสียจากอดกลั้นไว้เท่านั้น

“ ตอนแรกฉันว่าฉันคุ้นหน้าแก เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่ตอนนี้…ฉันนึกออกแล้วว่าเคยเห็นแกที่ไหน ” โสภิตาเชิดหน้าขึ้นก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงยิ้มเยาะต่อไปว่า “ ฉันเคยเห็นแกที่งานศพของคุณสิริสรา แกนี่เองที่เป็นสาเหตุทำให้เขาต้องตาย แกนี่มันเลวจริงๆนะ ไง!? แย่งของของเพื่อนรักมาแล้ว ยังไม่พอใจอีกเหรอ ถึงคิดจะมาแย่งของชาวบ้าน... ”

พิชญาตาเบิกโพลงกับคำพูดของโสภิตา ความรู้สึกผิดทั้งหมดทั้งมวลเข้ามาเกาะกุมหัวใจดวงน้อยอีกครั้ง ไม่เลยเธอไม่ต้องการให้เรื่องทุกอย่างเป็นแบบนั้น ทั้งๆที่ตั้งใจว่าจะลืมแล้ว แต่ทำไมทุกคนถึงพากันขุดคุ้ยบาดแผลที่เริ่มจะสมานตัว ให้มันเจ็บอีกครั้ง

“ หยุดพูดได้แล้วตา ผมบอกให้หยุดไง ” เอกองค์ชักสีหน้า พยายามดึงตัวโสภิตาให้ออกห่างจากพิชญา ด้วยเกรงว่าโสภิตาจะเข้าทำไปร้ายเธอ ถึงไม่ใช่ทำร้ายร่างกายแต่ก็ทำร้ายจิตใจด้วยคำพูดที่ไม่รู้จักคิดของโสภิตา

“ ไม่!! พี่เอกปล่อยตานะ ตาจะพูด แกมันผู้หญิงสารเลวชอบแย่งของชาวบ้าน เจ้าข้าเอ๊ย! เร่เข้ามาดูผู้หญิงหน้าด้านคนนี้เร็วๆมันชอบแย่งของชาวบ้านแย่งผัวชาวบ้าน ”

เสียงตะโกนของโสภิตาเรียกร้องความสนใจของคนทั้งร้านให้หันมามองที่เธอ ณ จุดเดียว พิชญาหน้าซืดลงทันทีเมื่อเห็นสายตาของคนทั้งร้านมองมาที่เธอด้วยสายตาตำหนิติติง ดูถูกเหยียดหยาม กับอาการซุบซิบ ชี้หน้าของเธอ หญิงสาวก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกอับอาย อยากให้ตัวเองหายออกไปจากที่นี่เสีย

“ แก! นังหน้าด้าน …”

“ ไม่นะ! ฉันไม่ใช่ ฉันไม่ใช่... ฮึก! ฉันไม่ได้ตั้งใจ ” พิชญาสะอึกสะอื้นร่ำไห้กับการกระทำของโสภิตา เธอคว้ากระเป๋าวิ่งออกจากร้านอาหารแห่งนี้ทั้งๆที่ใบหน้าเจ่อนองไปด้วยน้ำตาแห่งความเสียใจ โดยไม่สนใจเอกองค์ที่ตะโกนเรียกเธอ สิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดในตอนนี้คือการออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

ทำไม! เธอถึงต้องตกเป็นผู้ถูกกระทำตลอด ทำไม..สวรรค์ถึงไม่เห็นใจเธอบ้าง...

พิชญากรีดร้องในใจอย่างโหยหวน ที่สุดแล้วเธอก็กลับไปเหมือนเดิม พ่ายแพ้ แพ้พ่าย ให้แก่ความเห็นแก่ตัวของคนอื่น

++++++++++++++++++++++++++++++++++

อีกด้านหนึ่งของร้านอาหาร ภูมิรพีมองผลงานของตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ นี่ยังไงล่ะ! ของขวัญชิ้นแรกที่เขามอบให้กับเธอ เขานี่แหละที่เป็นคนโทรบอกโสภิตาลูกพี่ลูกน้องของเขาที่เป็นคู่หมั้นของเอกองค์ ว่าตอนนี้เอกองค์กำลังทานข้าวอยู่กับผู้หญิงคนอื่นอย่างสนุกสนาน แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ... เขาไม่นึกว่าโสภิตาจะจำพิชญาได้ ทั้งๆที่โสภิตาก็ไปร่วมงานศพของสิริสราแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

แต่ก็ดีไม่ใช่เหรอ! การที่โสภิตายิ่งเกลียดพิชญามากขึ้นเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งแก้แค้นได้ง่ายขึ้นเท่านั้น การฉะกันซึ่งๆหน้ามันอาจจะทำให้เขาเสียเพื่อนรักไป แต่การคอยคุมเกมอยู่เบื้องหลัง มันสนุกกว่าลงเล่นเองเยอะ และที่สำคัญเขาก็ไม่สูญเสียเพื่อนรักอย่างเอกองค์ไปด้วย เท่ากับว่าเป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกหลายตัว

หวังว่าเธอคงจะพอใจกับของขวัญที่ฉันตั้งใจจะมอบให้นะ...พิชญา ระหว่างเรา มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น!!

ภูมิรพีชะงักเมื่อเห็นพิชญาวิ่งออกจากร้านไป เขาไม่รอช้าทิ้งเงินค่าอาหารไว้ให้จำนวนหนึ่ง ก่อนจะรีบหุนหันออกจากร้านตามหลังพิชญาไป แต่ก็อดหันกลับมามองเอกองค์ไม่ได้เมื่อได้ยินเสียงกรี๊ดแสบแก้วหูของโสภิตา งานนี้ดูเหมือนเพื่อนรักของเขามีอะไรให้สะสางอีกยาวเสียแล้ว แต่นั่นก็ช่วยไม่ได้ ผูกเองก็แก้เองแล้วกัน......






Create Date : 03 มกราคม 2549
Last Update : 22 เมษายน 2549 23:58:04 น. 5 comments
Counter : 297 Pageviews.

 
รอตอนต่อไปอยู่นะ ชอบมากเลย ตามมาจากเว็บใบหญ้าเสียดายเหมือนกันต่ะที่ไม่ได้อ่านผลงานของไข่มุกในใบหญ้าแล้ว


โดย: ลูกน้ำ (NaM_85_ลูกน้ำ ) วันที่: 3 มกราคม 2549 เวลา:23:07:06 น.  

 
เมื่อไหร่จะม่ตอนต่อไปน่ออยากอ่านมากเลย สนุกค่ะ


โดย: คนชอบอ่าน IP: 203.172.153.26 วันที่: 15 มกราคม 2549 เวลา:12:39:53 น.  

 
มาอัพใหม่เร็วๆๆน่ะ
อิๆ...เม้นๆๆ


โดย: shall IP: 58.147.82.83 วันที่: 18 มกราคม 2549 เวลา:20:16:34 น.  

 
บิว


โดย: 23 มกราคม 2549 IP: วันที่: 17:50:04 เวลา:203.113.71.167 น.  

 
ตามมาจากใบหญ้านะ
ชอบมากๆๆๆๆค่ะ รออ่านอยู่ค่ะ


โดย: บิว IP: 203.113.71.167 วันที่: 23 มกราคม 2549 เวลา:17:51:33 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

pinkpearl
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เล่ห์ร้าย อุบายรัก ตอนที่16 มาแว้วววว!! >O<


ไข่มุกมาอัพเดทเรื่อง ปฎิบัติการรักดักหัวใจนายตัวแสบตอนที่5 แล้วค่ะ เอาไปแค่70% ก่อนนะเด้อ


.::หลังไมค์ถึงไข่มุกค่ะ::.


งานประพันธ์ทุกชิ้นเป็นลิขสิทธิ์โดยชอบธรรมของผู้เขียน ซึ่งได้รับการคุ้มครองตามพ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ ห้ามทำซ้ำ หรือนำไปโพสต์ที่อื่นโดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าของเรื่องโดยเด็ดขาด มีปัญหากรุณาติดต่อ kitty_Mukkแอดhotmail.com



^O^

cursor
Friends' blogs
[Add pinkpearl's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.