Group Blog
 
<<
มกราคม 2549
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
3 มกราคม 2549
 
All Blogs
 
เล่ห์ร้าย อุบายรัก ตอนที่4




เสียงเพลงคลอมาแผ่วเบาผสมผสานกับบรรยากาศในแบบคันทรีในร้านอาหารใจกลางกรุงเทพมหานคร การตกแต่งเรียบง่ายแต่มีสไตล์เน้นไปในทางธรรมชาติด้วยต้นไม้ดอกไม้ใบหญ้า และการทาสีผนังของร้านด้วยสีเขียวอ่อน ชวนให้คิดว่านั่งอยู่ท่ามกลางสวนชานเมืองมากกว่าอยู่ในกรุงเทพเมืองฟ้าอมรที่คลาคลั่งไปด้วยมลพิษ

เอกองค์สวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนกับกางเกงยีน ที่ดูแล้วผ่อนคลายมากกว่าอยู่ในชุดสูทเต็มยศสำหรับสวมใส่การทำงาน เขาเลือกที่จะกลับไปอาบน้ำและแต่งตัวเสียใหม่เพื่อให้เป็นที่ประทับใจกับคู่เดทของเขา เหลือบมองนาฬิกา เหลือเวลาอีก 15 นาทีจะถึงเวลาที่นัดเอาไว้กับหญิงสาว

ชายหนุ่มกวักมือเรียกพนักงานที่คอยยืนให้ความสะดวกอยู่ห่างๆเพื่อที่จะได้ไม่รบกวนความเป็นส่วนตัวของลูกค้า ชายหนุ่มสั่งเพียงสองสามประโยค เพียงไม่นานพนักงานเสิร์ฟก็เดินมาพร้อมกับเชิงเทียนและเทียนไขเล่มใหญ่สี่ห้าเล่ม ดินเนอร์ท่ามกลางแสงเทียนช่างเป็นบรรยากาศที่ดูโรแมนติก หวังจะให้หญิงสาวประทับใจ

ร้านอาหารแห่งนี้มีบรรยายกาศลูกค้าให้เลือกสรรถึงสองแบบ แบบแรกในตัวร้านที่ติดแอร์ช่ำเย็นสำหรับลูกค้าที่ชอบความสะดวกสบาย ต่อมาคือแบบธรรมชาติที่ทางร้านจัดให้มีเก้าอี้อยู่ในสวนดอกไม้ต้นไม้ที่ทางร้านจัดเป็นสวนหย่อมสำหรับลูกค้าที่ชอบธรรมชาติและการผ่อนคลาย ต้องการกินลมชมวิว ชื่อว่าร้านอาหาร “ บ้านริมสวน ”

ซึ่งเอกองค์เลือกแบบที่สองมากกว่า เพราะเขาชอบธรรมชาติและคิดว่าหญิงสาวก็คงจะชอบเช่นเดียวกัน

เสียงเพลงรักคลอมาเบาๆ ชายหนุ่มปล่อยกายปล่อยใจให้โลดแล่นไปกับธรรมชาติ ก่อนจะสะดุ้งตัวเล็กน้อยเมื่อมีเสียงที่ทำลายบรรยากาศดังขึ้น

โทรศัพท์มือถือแผดเสียงเรียกให้ผู้เป็นเจ้าของรับ ชายหนุ่มเหลือบดูชื่อของผู้ที่ต้องการติดต่อ และเมื่อพบว่าไม่ใช่คนที่ไม่ประสงค์จะคุยด้วยจึงยอมกดรับสาย

“ ว่าไง!? มีอะไรว่ะไอ้ภูมิ ”

“ แกอยู่ที่ร้านไหน ฉันจะได้ไปถูก ”

เอกองค์ชะงัก ตายล่ะสิ เขาลืมนัดของเพื่อนสนิทไปเต็มๆ

“ เอ่อ...คือว่าวันนี้ฉันไม่ว่าแล้วล่ะ พอดีฉันเพิ่งนึกออกว่ามีนัดประชุมผู้บริหารว่ะ โทษทีนะเว้ย ไว้ฉันค่อยเลี้ยงขอโทษแกวันหลังแล้วกัน เฮ้ย! ฉันต้องประชุมต่อแล้ว แค่นี้ก่อนนะวุ้ย ”

ปิดการสนทนาอย่างรวดเร็วโดยไม่มีโอกาสให้ภูมิรพีโต้แย้งใดๆทั้งสิ้น เพราะเขาเห็นพิชญาเดินเข้ามาภายในร้านอาหารแล้ว ชายหนุ่มไม่มีทางเลือกจึงต้องโกหกเพื่อนรักออกไปก่อน ขืนบอกว่ามีนัดทานข้าวกับพิชญา มีหวังภูมิรพีต้องไม่พอใจ และท้ายจะตามมา(เป็นก้าง) อีกแน่

“ หวัดดีคะพี่เอก คุยกับสาวที่ไหนอยู่เหรอค่ะ พอแพนมาถึงรีบวางสาย คุยต่อก็ได้น้า แพนไม่ถือหรอก ” พิชญาหัวเราะคิกคัก ทำเอาหัวใจของชายหนุ่มกระตุกวาบ

ตอนนี้พิชญาอยู่ในชุดกระโปรงสีฟ้าน้ำทะเล ซึ่งเข้ากันกับเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนของเขา ผมที่ยาวสลวยถูกรวบสูง ปล่อยปลอยผมให้ลงมาคลอเคลียข้างแก้มนวล ซึ่งตอนนี้ดูเป็นสีชมพูอ่อนไม่จัดมากนัก ดวงตากลมโตหวานซึ้งที่ไม่ว่าดูอย่างไรก็เป็นประกายในใจของชายหนุ่มอยู่เสมอ ชุดสีฟ้าที่ขับให้ผิวขาวของหญิงสาวดูเปล่งประกายภายใต้แสงเทียน เรียกจังหวะการเต้นของหัวใจให้เต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมาอยู่แล้ว

“ พี่เอกคะ ! …พี่เอก ”

“ จ๊ะ! แหะๆ ขอโทษทีจ๊ะ พี่เหม่อไปหน่อย ” เขาพูดพลางเอามือเกาหัวหัวเราะ แก้เก้อ

“ รู้สึกว่าจะไม่หน่อยแล้วมั้งค่ะ แพนดูไม่ดีเหรอ ”

“ เปล่าจ๊ะ น้องแพนสวยมากจนพี่ตะลึงไปเลย ”

“ แหม...พี่เอก ไม่ต้องยอแพนขนาดนั้นหรอกค่ะ คือว่า... แพนหิวแล้วล่ะ ”

“ ครับ ” ชายหนุ่มตอบรับสั้นๆก่อนจะปรบมือเป็นจังหวะ เรียกให้พนักงานเสิร์ฟยกอาหารที่สั่งไว้ล่วงหน้าเข้ามาเสิร์ฟ ซึ่งอาหารเหล่านั้นล้วนแต่เป็นของโปรดของคนตัวเล็กตรงหน้าทั้งนั้น

“ โอ้โห! ของโปรดของแพนทั้งนั้นเลยนะคะเนี่ย พี่เอกนี่รู้ใจแพนจริงๆ ถ้าอร่อยขอห่อกลับไปฝากเด็กๆที่สถานสงเคราะห์ได้ไหมคะเนี่ย ”

“ ได้สิจ๊ะ ” ตอบรับอย่างง่ายดาย ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบผมคนตัวเล็กตรงหน้าอย่างรักใคร่ ” เอ่อ...พี่ว่าจะถามน้องแพนตั้งแต่เมื่อตอนกลางวันแล้ว น้องแพนยังอยู่ที่สถานสงเคราะห์อีกเหรอครับ ”

“ เปล่าค่ะ แพนไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว เพียงแต่ว่าไปช่วยงานบ้างเป็นบางคราวเท่านั้นเอง ที่นั้นมีคนไม่พอ ถ้าแพนว่างแพนก็จะไปช่วยเสมอเลยค่ะ ”

“ แล้วตอนนี้น้องแพนอยู่ที่ไหนล่ะครับ ” พูดพลางตักอาหารให้กับหญิงสาว

พิชญายิ้มรับ ค่อยๆเคี้ยวอาหารในปากให้หมดก่อนจะตอบออกมา ” แพนอยู่ที่ห้องเช่าค่ะ มันอาจจะไกลที่ทำงานไปซะหน่อย แต่ว่าเพราะค่าเช่ามันถูกดี...แพนก็เลยเช่าที่นั่นค่ะ ”

“ น้องแพนลำบากรึเปล่า เอ่อ..พี่หมายถึงอยู่ตัวคนเดียวได้รึเปล่า มีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกได้นะ ” เขาเห็นใจหญิงสาวตรงหน้าเหลือเกินอยู่ตัวคนเดียวไม่มีญาติสนิท ที่พอจะเป็นที่พึ่งให้ได้ยามเมื่อต้องการที่พักใจ

“ ขอบคุณค่ะ แต่แพนสบายดีแค่แพนได้พบพี่เอกอีกครั้ง แพนก็ไม่รู้ว่าจะขอบคุณสวรรค์ยังไงแล้ว แพนดีใจนะคะที่ได้เจอพี่เอกอีก ”

“ น้องแพน ” เอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบา ความสงสารแล่นเข้ามาจับหัวใจ “ ตอนที่พี่ไปเรียนอยู่ที่เมืองนอกมีอะไรเกิดขึ้น แพนบอกพี่ได้ไหม ” เขาลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็ตัดสินใจถามออกมา

พิชญาชะงัก สองจิตสองใจ อยากจะเล่าให้คนตรงหน้าฟังใจแทบขาด แต่เธอก็ต้องกลั้นไว้ ” ถ้าแพนเล่าไป พี่เอกจะเชื่อแพนไหมละคะ ”

“ พี่เชื่อ...แน่นอน แน่นอนที่สุด พี่ไม่เคยชื่อใครเท่าน้องแพน ตลอดมามีคนคอยบอกพี่ว่าน้องแพนเป็นสาเหตุให้สิริสราตาย แต่พี่ก็ไม่เชื่อ พี่อยากฟังจากปากน้องแพน ว่ามันมีอะไรเกิดขึ้น ”

“ แล้วถ้าแพนบอกว่าแพนเป็นสาเหตุให้สราตายจริงๆอย่างที่คนอื่นพูดล่ะคะ พี่เอกยังจะรักและเชื่อแพนเหมือนเดิมรึเปล่า ”

“ น้องแพน.... ”

“ เป็นอย่างนั้นจริงๆค่ะพี่เอก ถ้าวันนั้นแพนไม่เจ็บหน้าอกจนประครองรถไว้ไม่ไหว สราก็คงไม่ต้องเป็นแบบนี้ แพนพยายามแตะเบรกแล้วแต่รถมันเบรกไม่อยู่ แต่ก่อนที่รถจะพุ่งปักข้างทาง แพนรู้สึกว่ามีรถคันหนึ่งขับตามมาข้างหลังแต่เขาไม่คิดจะลงมาช่วยแพนเลยค่ะ มิหนำซ้ำก่อนเกิดอุบัติเหตุรถคันนั้นยังขับปาดแพนด้วย ถ้าแพนขับรถไม่แข็งคงถูกชนไปแล้วค่ะ ”

เอกองค์ฟังอย่างชั่งใจ ...เขาโล่งอก จากความจริงที่ได้รับรู้มาจากปากของพิชญา ” เพราะอะไรรถถึงเบรกไม่อยู่ และเพราะอะไรรถที่ขับมาข้างหลังถึงขับรถปาดน้องแพน และไม่ยอมลงมาช่วยหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุ ”

ชายหนุ่มเริ่มวิเคราะห์ปะติดปะต่อเรื่อง เพราะมีเหตุใหญ่ที่เข้ามาแทรก ทำให้เขาลืมที่จะถามว่าเพราะอะไรหญิงสาวถึงเจ็บหน้าอก

“ เป็นไปได้มั้ย...ว่าอุบัติเหตุครั้งนี้อาจมีเบื้องหน้าเบื้องหลัง พี่ว่ากลิ่นเริ่มไม่ดีแล้ว แต่ทำไมทุกคนถึงได้ปักใจเชื่อว่าน้องแพนเป็นคนทำให้สิริสราตาย น้องแพนได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้คนอื่นฟังรึเปล่า ”

“ เปล่าค่ะ ไม่มีใครสนใจและรับฟังคำพูดของแพน นอกจากพี่เอก ” พิชญากล่าวก่อนจะเอื้อมมือบางไปกุมมือใหญ่ของชายหนุ่มเอาไว้ ” ขอบคุณนะคะที่พี่เอกเชื่อแพน แพนดีใจที่อย่างน้อยก็มีคนเชื่อแพน ”

“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พี่เชื่อน้องแพนเสมอ ” กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น อยากให้ร่างบางคลายกังวนจากความรู้สึกผิดที่ตนถูกยัดเยียดมาตลอดสองปีเต็ม

“ ทานข้าวต่อดีกว่าจ๊ะ เดี๋ยวเย็นจะไม่อร่อยน้า... ร้านนี้มีไอศครีมสตอเบอร์รี่สดอร่อยมากเลยนะจ๊ะ พี่สั่งไว้ให้น้องแพนเรียบร้อยแล้ว ทานข้าวหมดช้าเดี๋ยวพี่แย่งกินไอศครีมหมดไม่รู้ด้วยน้า ” เขายิ้มกริ่มทันทีที่พูดจบเมื่อเห็นคนตัวเล็กตรงหน้ายิ้มจนตาหยี่เมื่อรู้ว่าร้านนี้มีของโปรดของตนเอง

“ พี่ชอบให้น้องแพนยิ้มที่สุดเลยรู้มั้ยครับ อย่าร้องไห้อีกเลยนะ น้ำตา...มันไม่เหมาะกับน้องแพนเลยสักนิด ยิ้มของน้องแพนทำให้โลกนี้สดใสรู้มั้ยครับ ” เขาเอื้อมมือไปลูกแก้มใสของหญิงสาวเบา มันช่างนุ่มนิ่มนักในความคิดของชายหนุ่ม

“ ต่อไปนี้น้องแพนไม่ต้องร้องไห้ ไม่ต้องรู้สึกผิดอีกแล้ว เพราะว่าน้องแพนไม่ผิด เข้าใจมั้ย พี่อยากเห็นน้องแพนคนเก่า คนที่เข้มแข็ง ร่าเริง แจ่มใส ชอบช่วยเหลือคนอื่น จิตใจโอบอ้อมอารี มีรอยยิ้มสดใสให้กับทุกคนรับปากกับพี่ซิ พี่อยากเห็นน้องแพนคนเดิม ”

ยิ้มงั้นเหรอ นานเท่าไหร่แล้วนะที่เธอไม่ได้ยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเป็นระเบียบแบบนี้ พิชญาก้มหน้ายิ้มให้กับความคิดของตัวเอง ที่ผ่านมาเธอต้องทุกข์มาตลอดเพราะความรู้สึกผิด ต่อแต่ไปนี้เธอจะต้องเข้มแข็ง กล้าที่จะเผชิญหน้ากับความจริง เพราะเธอมีผู้ชายตรงหน้าที่เข้าใจและคอยเป็นกำลังใจให้เสมอ

“ ขอบคุณค่ะพี่เอก พี่ชายที่แสนดีของแพน แพนรักพี่เอกค่ะ ”

ชายหนุ่มเจ็บแปล๊บที่ใจ กับคำตอบที่ได้รับ ไม่ใช่ว่าไม่พอใจ...แต่รู้สึกผิดหวังที่เป็นได้แค่พี่ชายที่แสนดีเท่านั้น ทั้งๆที่เขาอยากเป็นมากกว่านั้น อยากดูแลเธอไปชั่วชีวิต...อย่างสามีภรรยา

“ พี่ก็รักน้องแพนจ๊ะ...แต่ไม่ใช่ในฐานะน้องสาว ” ประโยคหลังดังอยู่แค่ในใจเท่านั้น แต่เขามั่นใจว่าเขาต้องเอาชนะใจเธอได้สักวันหนึ่ง ต้องพูดคำว่ารักในความหมายใหม่ที่ไม่ใช่แค่พี่น้องบอกรักกัน

แต่ในฐานะคนรักบอกรักกัน เขาจะรอจนกว่าวันนั้น รอจนกว่าเธอพร้อมที่จะเปิดใจรับเขาเป็นคู่ชีวิต รอจนกว่าเขาจะจัดการกับปัญหาใหญ่ตรงหน้าได้ เขาจะบอกรักเธออีกครั้ง.. รอพี่นะน้องแพน

การรับประทานอาหารค่ำยังคงดำเนินไปด้วยบรรยากาศสบาย...ผสมกับเสียงหัวเราะของชายหนุ่มและหญิงสาว

+++++++++++++++++++++++

อีกด้านหนึ่ง ภูมิรพีขับรถวนไปมาอย่างหัวเสียกับการกระทำของเพื่อนหนุ่ม อะไรของมันว่ะ นึกจะยกเลิกนัดก็ไม่บอกให้เร็วกว่านี้เล่นให้เราขับรถออกมาติดแหงกอยู่กลางกรุงเทพถึงเพิ่งมาบอก น่ากระโดดเตะเสียจริง บ่นเพื่อนอยู่ในใจเสียงท้องร้องก็ดังขึ้น ชายหนุ่มมองหาร้านอาหารที่ดูดีที่สุดในถนนเส้นนั้น แต่เขาก็เลือกมากไม่ได้เพราะรถก็พาลจะติดอยู่ร่ำไป แถมความหิวยังไม่ปรานีใครทำให้เขาเลือกมากอย่างที่ใจต้องการไม่ได้

ในที่สุด ภูมิรพีก็ตัดสินใจเลี้ยวรถเข้าไปในร้านอาหารบรรยายกาศบ้านสวนแห่งหนึ่ง ที่เขายังไม่ทันจะดูป้ายชื่อของร้าน แต่เพราะบรรยายกาศภายนอกที่ดูดีบวกกับพอมีรถอยู่บ้างในร้านอาหาร เขาจึงตัดสินใจฝากท้องไว้กับร้านนี้

‘ เอาว่ะ ! อร่อยไม่อะไรไม่รู้ แวะกินก่อนละกัน ขืนเลือกมากมีหวังหิวตายแหงมๆ ’ บ่นกับตัวเองอยู่ในใจ ในที่สุดก็ตัดสินใจก้าวลงจากรถเพื่อเดินเข้าไปในตัวร้าน

ชายหนุ่มเดินเข้าไปในตัวร้าน สังเกตุบรรยากาศรอบๆ พร้อมกับฮัมเพลงอยู่ในลำคออย่างสบายอารมณ์ ใช่...เขาจะสบายอารมณ์กว่านี้ ถ้าสายตาของเขาไม่บังเอิญเหลือบไปเห็นคนที่ไม่พึงจะเห็น

ในความคิดของคนทั่วไป เขาและเธอคือคู่รักทีนัดกับมาทานข้าวเชื่อมความสัมพันธ์ฉันหนุ่มสาวธรรมดาทั่วๆไป

แต่ในความคิดของภูมิรพี ภาพตรงหน้าที่ได้เห็น..มันคือเพื่อนรักกับผู้หญิงสารเลวที่แอบนัดมาพบกัน

ภาพที่เห็นตรงหน้าปลุกอารมณ์โกรธให้คุกรุ่นขึ้นมาทันทีทันใด

‘ ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง บอกว่ามานัดทานข้าวกับผู้บริหาร ที่ได้ไงมาหัวล่อต่อกระซิกกับผู้หญิงชั่ว ในบริษัทคงไม่หนำใจสินะ ถึงได้มาต่อกันที่ร้านอาหาร เผลอๆจบจากอาหารมื้อนี้ คงไปต่อกันที่โรงแรม... ‘ พลันความคิดก็โลดแล่นไปถึงไหนๆ

ความรู้สึกของชายหนุ่มตอนนี้คือ โกรธเพื่อนรักที่โกหก และชิงชังกับพฤติกรรมของผู้หญิงตรงหน้า ชิงชังมันมากกว่าคำว่าเกลียดนัก อยากเดินไปชกหน้าเอกองค์สักหมัด อยากสั่งสอนผู้หญิงชั่วให้หลาบจำ แต่เขายั้งใจไว้ทัน

อย่างไรเอกองค์ก็เป็นเพื่อนสนิทของเขา เขาไม่อยากบาดหมายใจกับเพื่อนรัก...แต่ถ้าจะไม่ให้จัดการอะไรเลยก็คงไม่ได้เช่นกัน

ภูมิรพีทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้ไม่ไกลนักจากโต๊ะของเพื่อนรัก แต่ก็ไม่ใกล้มากจนทำให้เององค์มองเขาเห็น ชายหนุ่มมองไปยังโต๊ะของเพื่อนสนิทอย่างครุ่นคิด ก่อนที่ความคิดจะโลดแล่นเข้ามาในหัวสมอง เขาไม่รอช้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดหมายเลขปลายสายของผู้ที่ต้องการติดต่อ...

“ พิชญา....นี่คือการลงโทษครั้งแรก เอาพอเบาะๆก็แล้วกันนะ หึหึหึ! ผู้หญิงชั่วๆอย่างเธอถ้าไม่โดนซะบ้างมันคงไม่สำนึก ถือว่าเป็นของขวัญชิ้นแรกที่ฉันให้เธอก็แล้วกัน! ”






Create Date : 03 มกราคม 2549
Last Update : 23 เมษายน 2549 0:29:41 น. 1 comments
Counter : 365 Pageviews.

 
สนุกดีค่ะน้องมุกชอบตอนจบมากเลยค่ะ


โดย: น้องมุก IP: 58.9.150.60 วันที่: 3 สิงหาคม 2552 เวลา:16:53:55 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

pinkpearl
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เล่ห์ร้าย อุบายรัก ตอนที่16 มาแว้วววว!! >O<


ไข่มุกมาอัพเดทเรื่อง ปฎิบัติการรักดักหัวใจนายตัวแสบตอนที่5 แล้วค่ะ เอาไปแค่70% ก่อนนะเด้อ


.::หลังไมค์ถึงไข่มุกค่ะ::.


งานประพันธ์ทุกชิ้นเป็นลิขสิทธิ์โดยชอบธรรมของผู้เขียน ซึ่งได้รับการคุ้มครองตามพ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ ห้ามทำซ้ำ หรือนำไปโพสต์ที่อื่นโดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าของเรื่องโดยเด็ดขาด มีปัญหากรุณาติดต่อ kitty_Mukkแอดhotmail.com



^O^

cursor
Friends' blogs
[Add pinkpearl's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.