มิถุนายน 2554

 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
30
 
 
29 มิถุนายน 2554
จรรยาบรรณ

...


เมื่อไม่กี่วันก่อน มิ้งได้มีโอกาสล่องใต้ไปเที่ยวหาดใหญ่ค่ะ


คือจริงๆแล้วไปเที่ยวปีนัง แต่ขากลับแอบแวะค้างที่หาดใหญ่คืนนึง เนื่องจากคุณแม่ของเพื่อนอยากช็อปค่ะ เลยต้องตามใจซะหน่อย((กึ่งโดนบังคับ Smiley)) 


แล้วเรื่องราวไม่พึงประสงค์ก็เกิดขึ้น Smiley


... 


ทริปปีนังนี้มีผู้ร่วมอุดมการณ์ทั้งหมด 4 คนค่ะ คือ มิ้ง เพื่อนมิ้ง คุณแม่ของเพื่อน และเพื่อนของคุณแม่เพื่อน


ณ หาดใหญ่นั่นเอง พวกเราทั้งสี่ไปเดินช็อปที่ตลาดมีชื่อแห่งหนึ่งค่ะ จริงๆแล้วไม่อยากจะเอ่ยชื่อเท่าไหร่ ขอเรียกเป็นนามสมมุติว่า "ตลาดกงหยิม" ละกันนะคะ Smiley


 ...


เนื่องจากคุณแม่เพื่อนมิ้งรักการช็อปเป็นชีวิตจิตใจ ดังนั้นพอถึงตลาดปุ๊บ คุณน้าก็หันมาบอกเพื่อนมิ้งว่าแยกกันเดินก็ได้นะ แล้วค่อยไปเจอกันที่โรงแรม เดินตามผู้ใหญ่เดี๋ยวจะเบื่อ พูดเสร็จก็ส่งเงินจำนวนหนึ่งให้เพื่อนมิ้งเอาไว้ใช้ติดกระเป๋า แล้วเฉดหัวพวกเราออกจากวงโคจรช็อปปิ้งของคุณน้าทันที


มิ้งกับเพื่อนเลยต้องน้อมรับบัญชาแล้วแยกตัวมาเดินเที่ยวกันตามลำพัง Smiley


เดินไปเดินมาจนไปถึงร้านขนมร้านนึงค่ะ มีป้าเจ้าของนั่งอยู่หน้าร้าน อายุประมาณ 40 ต้นๆ


พวกเราก็แวะดูขนมในร้านไปเรื่อยๆ แต่ป้าแกก็แค่นั่งสังเกตุการณ์ ไม่เข้ามาถามหรือแนะนำสินค้าใดๆ


จนกระทั่ง คุณลุงซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นสามีของป้าแกเดินมาที่ร้าน และถามป้าแกว่า "นั่งอยู่ทำไม ไม่ขายของเหรอ"


และพวกเราก็ได้ยินคุณป้าตอบว่า "ก็ดูอยู่ว่าพวกมันจะซื้ออะไร" Smiley


!!!!!


ป้าแกพูดดังมากค่ะ และอยู่ใกล้พวกเราด้วย คือยังไงๆก็รู้ว่าเราต้องได้ยินแน่นอน 


 และในตอนนั้นเนี่ย ภายในร้านไม่มีลูกค้าอยู่เลยนะคะ มีแค่เราสองคนเลยจริงๆ แต่มิ้งกับเพื่อนก็ยังไม่แน่ใจว่า "มัน" ที่ป้าแกพูดเนี่ยหมายถึงมิ้งกับเพื่อนรึเปล่า


คุณลุงได้ยินดังนั้นก็เลยเข้ามาต้อนรับลูกค้าอย่างเราสองคนซะเอง "สนใจก็ถามได้นะครับ" นี่คือคำพูดของคุณลุงค่ะ


พวกเราก็แค่ยิ้มๆแต่ไม่ได้ตอบอะไร เพราะยังรู้สึกแปลกๆกับคำพูดป้าแกอยู่


เมื่อไม่รู้จะซื้ออะไรก็เลยเดินออกจากร้าน


จังหวะที่หมุนตัวและก้าวเท้าออกนอกร้านไปนั้น คุณป้าคนเดิมที่นั่งอยู่หน้าร้านที่พวกเราต้องเดินเฉียดก็พูดออกมาด้วยเสียงดังฟังชัดว่า


"เห็นมั้ย ขนาดแกถามแล้ว มันยังไม่ซื้อเลย"


ป๊าดดดดดด หมายถึงตูจริงๆด้วยเว้ยเฮ้ย!!! 


มิ้งกับเพื่อนก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินมึนๆออกมาจากร้าน และงงว่าทำไมป้าแกต้องพูดแบบนั้น


คนค้าขายต้องพูดจาดีๆ เชียร์ลูกค้าให้ซื้อของตัวเองไม่ใช่หรือ แล้วทำไมคุณป้าถึงตั้งใจพูดแบบนั้นให้พวกเราได้ยินล่ะ??


...


ไม่นานนัก คำตอบก็ถูกเฉลยค่ะ


เพราะไม่ว่าจะเดินไปร้านไหน แม่ค้าพ่อค้าต่างๆก็พ่นภาษาอังกฤษงูๆปลาๆใส่มิ้งกับเพื่อน นั่นก็หมายความว่า


เค้าคงคิดว่าเราสองคนเป็นต่างชาติสินะ Smiley


แต่ก็น่าอยู่หรอก เพราะมิ้งล่อใส่เดรสสีแดงยาวเกือบถึงข้อเท้า ตามด้วยรองเท้าผ้าใบหุ้มข้อคู่ใหญ่สีน้ำตาล ตบท้ายด้วยกระเป๋าสะพายใบเล็กสีน้ำเงินปักลายหลากสีแบบชาวเหนือลงดอย


ส่วนเพื่อนมิ้งอีกคนก็ไม่ต่างกัน ผมสั้นๆทองๆ แต่งตัวเหมือนเกาหลีหลงทาง


พอดูสภาพตัวเองกับเพื่อนแล้วก็เข้าใจป้าแกขึ้นมาทันที


แต่จริงๆแล้วป้าก็ควรจะคิดเผื่อไว้บ้างว่าถ้าหากหนูสองคนเป็นต่างชาติจริงๆแต่เจือกฟังภาษาไทยรู้เรื่องเนี่ย ป้าจะไม่ขายหน้ารึไงคะ


หรือว่าถ้าป้ารู้ความจริงเกี่ยวกับเราสองคนแล้ว สิ่งที่ป้าพูดออกมาจะกลายเป็นเพียงแค่โจ๊กหน้าแตกขำๆของคุณป้าเท่านั้น!!! 


...






((แก่แล้วยังแต่งตัวแอ๊บเด็ก แต่แหม..ชุดนี้ใส่กลับมาจากปีนังนะคะ ไปเที่ยวประเทศอื่นทั้งทีจะใส่อะไรธรรมดาๆได้ยังไงเนอะ)) 








Free TextEditor



Create Date : 29 มิถุนายน 2554
Last Update : 29 มิถุนายน 2554 21:23:23 น.
Counter : 299 Pageviews.

3 comments
  
ว้าว เดรสน่ารักอ่า รองเท้าก็เท่ห์
โดย: harumi วันที่: 29 มิถุนายน 2554 เวลา:23:32:40 น.
  
คนค้าคนขายพูดจาแบบนี้โอกาสหน้าคนอื่นได้กลับมาเที่ยวอีกก็คงไม่ไปซื้อร้านป้าแกแน่ๆครับ
โดย: Don't try this at home. วันที่: 30 มิถุนายน 2554 เวลา:0:04:49 น.
  
ราตรีสวัสดิ์ครับ
โดย: Don't try this at home. วันที่: 30 มิถุนายน 2554 เวลา:23:09:33 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

Newbie Traveller
Location :
นครปฐม  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



Yoroshikune~