เด็กคลินิก 8 - ความเคลื่อนไหวในตึก OPD. เก่า


ความเคลื่อนไหวในตึก OPD. เก่า

หลังจากการออกไปทำกิจกรรมรับน้องใหม่ เรากลับมานั่งและเดินอยู่ในตึก OPD เก่ากับความรู้สึกที่ต่างไปจากเดิม มันอบอุ่น เหมือนการได้อยู่กับพี่น้อง...ที่คุ้นเคย ความสนิทชิดเชื้อเกิดขึ้นในความรู้สึก ไม่ขัดเขินที่จะเดินไปพบปะกับใครต่อใคร พี่ฝนทอง...นางฟ้าใจดี ที่คอยให้ความช่วยเหลือ คอยหยิบยื่นความเอื้ออาทรกับน้อง ๆ พี่สุขสันต์...ผู้บรรณาการรอยยิ้มให้กับทุกคน พี่อังคาร...ที่มักเดินสะพานถุงผ้าก้มหน้าเดินไปมาในตึก พี่ตัวเล็ก (พี่สุวิทย์ กราฟฟิค) ...กับหนังสือศัพท์คำพ้องภาษาอังกฤษที่มักงัดขึ้นมาท่องยามว่าง จนข้าพเจ้าต้องไปเดินหาตามร้านหนังสือ เพื่อเอามาท่องตามอย่างแกบ้าง หรือแม้นแต่อาจารย์สภา กับแว่นสายตาเลนส์หนา ที่ยามว่างในห้องพัก มักนั่งยกขาขึ้นพาดโต๊ะเอนเก้าอี้เอียงอ่านหนังสือขายหัวเราะ (ข้าพเจ้าแอบชะเง้อมอง เมื่อเดินผ่านห้องพักของท่าน) หลายสิ่งหลายอย่างที่ได้สัมผัสยังกำซาบอยู่ในความทรงจำของข้าพเจ้า และหลายสิ่งหลายอย่างเช่นกันที่สร้างความกระชับชิดให้เราร่วมอยู่ร่วมทำ ให้ตึก OPD. เก่าเป็นเสมือนบ้าน...ของเราเอง.

จุดเริ่มต้นอยู่ตรงไหน...ข้าพเจ้าไม่เคยคิดค้นหา เรา..รุ่นพี่รุ่นน้องเพลินเพลินและครื้นเครงกับความสุขเช่นนั้นเป็นพอ ใครใคร่เล่นใคร่ร้องก็บรรเลงกันไป ใคร่ใคร่ทำงานการบ้านก็ทำไป หิวก็กิน...ง่วงก็นอน ไม่ต่างกับสโมสรอย่างที่เคยกล่าวไว้ แต่งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา เพราะเมื่อเรื่องของพวกเราทราบถึงผู้อำนวยการ อาจารย์สภา...มันก็จบ!

คำสั่งห้ามพักค้างในสถานศึกษาและกำหนดให้ออกจากอาคารตามเวลา กลายเป็นเรื่องที่รู้ไปทั่วว่าที่มานั้น เกิดขึ้นตรงไหน...อย่างไร รุ่นพี่รุ่นน้อง เรามักพูดคุยกันเสมอกับเรื่องที่เกิดขึ้น เหมือนการอ่านหนังสือนอกเวลา มันเป็นช่วงเวลาของการวิพากษ์วิจารณ์ แต่วันหนึ่งช่วงหลังเลิกเรียนรุ่นพี่คนหนึ่งก็เดินมาบอกกับพวกเราซึ่งรวมถึงข้าพเจ้าที่มักอยู่ที่โรงเรียนจนเย็นค่ำ “อาจารย์หมอนันท์เดินมาถามว่า ที่คลินิกของท่านว่าง ใครสนใจไปอยู่บ้าง” “อยู่ตรงไหนครับ” ข้าพเจ้าถามขึ้นทันที “ข้างกรมบังคับคดีนี่เอง...ใครสนใจบ้าง”

การเดินทางไปมาระหว่างบ้านกับเวชนิทัศน์ มันไม่ได้สร้างความลำบากให้ข้าพเจ้าจนถึงขนาดต้องหาที่อาศัยใกล้ชายคาตึก OPD. เก่า แต่หลังจากรุ่นพี่เดินมาบอกพวกเราเพียงวันเดียว อาจารย์หมอนันท์ก็เดินมาแง้มประตูครึ่งท่อน ถามพวกเราด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาและนิ่ง “ใครจะไปอยู่ที่คลินิกผมบ้าง” ข้าพเจ้าซึ่งหันมองตั้งแต่แรกท่านเข้ามา ตอบออกไปอย่างไม่มีอะไรในหัว “ผมครับ...ผมอยู่ครับ” “ก่อนหน้านี้มีรุ่นพี่คุณเคยอยู่ แต่เดี๋ยวนี้ไม่ได้อยู่แล้ว ผมจะถามเขาอีกทีแล้วกัน เพราะยังมีข้าวของทิ้งเอาไว้” หมดคำพูดที่ต้องการบอก ท่านก็เดินออกไป บานประตูครึ่งท่อนนั้นยังแกว่งไม่ทันหยุด รุ่นพี่ก็เดินมาถามคำถามเดิมนั้น คำตอบ...ก็อย่างที่บอกไปข้างต้น

ทราบกันหรือไม่...เพลงโปรดของอาจารย์สภา คือเพลงอะไร
ข้าพเจ้าขอเดาด้วยความมั่นใจ “วิญญาณในภาพถ่าย” ของ ทิวา ดวงประภา
เพื่อนร่วมห้องเรียนข้าพเจ้าบางคนมักแปลงคำร้องขึ้นต้นนั้นต่อ...”ชั้นมองภาพถ่าย...ไม่ได้เรื่องเลย”

https://www.youtube.com/watch?v=m5AMuAm03Mg&list=RDm5AMuAm03Mg#t=2




Create Date : 14 กรกฎาคม 2559
Last Update : 14 กรกฎาคม 2559 1:20:49 น.
Counter : 869 Pageviews.

2 comments
  
สวัสดรครับผม ^^!
โดย: Tongstory95 วันที่: 14 กรกฎาคม 2559 เวลา:9:13:47 น.
  
สวัสดีคร๊าบ ยินดีมากครับที่แวะมาเยี่ยมเยือน
โดย: pine (pine studio ) วันที่: 15 กรกฎาคม 2559 เวลา:1:29:03 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

Valentine's Month



pine studio
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 29 คน [?]



First link Second link Third link
New Comments
กรกฏาคม 2559

 
 
 
 
 
1
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
15
16
18
19
20
21
22
23
24
26
27
28
29
30
31
 
 
All Blog