• ° o . O ขอต้อนรับสู่โลกขำๆ ของคนชอบฝันเฟื่อง O . o ° •
Group Blog
 
<<
มิถุนายน 2552
 
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930 
 
1 มิถุนายน 2552
 
All Blogs
 

เหลือไว้เพียงแค่ความทรงจำ

…..เคยไหมคะ บ้างครั้งที่คุณเก็บห้อง แล้วก็ไปเจอบรรดาสมบัติบ้าทั้งหลายที่คล้ายกองขยะ อาจเป็นสมุดเรียนเก่าๆ ที่จำไม่ได้ว่าเก็บมาทำไม หรือจดหมายเก่าๆที่ลืมไปแล้วว่าใครเขียนมา หลายครั้งที่อยากทิ้ง แต่พอลองอ่านเนื้อหาข้างใน ความทรงจำต่างๆที่เลอะเลือนไปเพราะเงื่อนไขของกาลเวลาก็กลับมาโลดแล่นมีชีวิตอีกครั้ง

เช่นกันค่ะ เรื่องนี้ ก็ ‘ดัดแปลง’ มาจากกระดาษเก่าๆแผ่นหนึ่งในบรรดาสมบัติบ้าเหล่านั้น

29 ก.ย. 46




วัสสพร มองโต๊ะเรียนขนาดใหญ่ซึ่งจัดไว้สำหรับนักเรียนนั่งล้อมรอบได้ประมาณ4 คน แล้วก็หัวเราะให้กับสภาพตลกๆ คือ โต๊ะเรียนนั้นทำจากการเอาไม้อัดตีประกบกัน ข้างในจึงกลวงๆ และมันก็ถูกใช้งานมานาน ที่นี้พอมีเด็กผู้ชายตัวอ้วนๆเผลอขึ้นไปนั่งเท่านั้นแหละ ไม้อัดด้านบนก็ยุบตัวลง

ภายในนั้นเต็มไปด้วยเศษกระดาษมากมาย สมัยเรียนเธอเองก็ชอบเอากระดาษที่เขียนเล่นๆในห้องหย่อนที่นี่เหมือนกัน รวมทั้งเพื่อนๆในกลุ่มอีก 3 คนด้วย เพราะพอดีว่าช่วงนั้นไม้อัดหดตัว ตรงช่วงที่ต่อระหว่างแผ่นเป็นช่องโหว่ พอจะเอากระดาษบางๆใส่ไปได้ แล้วอาจารย์สาวก็สะดุดตากับกระดาษแผ่นหนึ่ง

ลายมือที่ปรากฏข้างในล้วนคุ้นตา จำแนกได้เลยว่าใครเขียน ในคาบเรียนสุดท้ายของวิชาฟิสิกส์ เมื่อวัสสพรเป็นนักศึกษาชั้น ม.6 ขณะที่เธอกับเพื่อนๆกำลังเบื่อเต็มที่ ปฏิบัติการณ์แก้เซ็งจึงเกิดขึ้นด้วยลายมือน่ารักของเพื่อนซี้




ฝ้าย: (เฮ้ย! ไอ้วิด แกกะฉันมาช่วยกันหาเพลงให้ชมรมคนชอบแอบกันเถอะฟังอาจารย์พูดไปก็ไม่รู้เรื่องอยู่ดี)

ฝ้าย เป็นเพื่อนที่วัสสพรสนิทที่สุด สมัยเรียนม.ปลายเ ฝ้ายแอบรักเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่ง จนแล้วจนรอดเธอก็ไม่กล้าสารภาพ ส่วนฝ่ายชายก็คงเห็นเธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นธรรมดาเท่านั้น ฝ้ายจึงประกาศอย่างเป็นทางการกับเพื่อนซี้ว่าเธอเป็นประธานชมรมคนชอบแอบ(รัก)

วิชญ์: (ได้เลย)…รักเธอ เธอไม่รู้หรอก เก็บไว้ในใจก็พอ เห็นเธอ เธอไม่เห็นหรอกแอบเห็นก็เพียงข้างเดียว

วิชญ์ก็เป็นเพื่อนชายที่สนิทมากๆ รายนี้ตอนนั้นกำลังติดใจสาวศิลป์-ฝรั่งเศสสุดสวยคนหนึ่งอยู่ ขนาดซุ้มแอบดูทุกครั้งที่เขาเดินผ่าน แต่ก็ไม่กล้าเหมือนกัน เลยต้องเป็นสมาชิกชมรมแอบอีกคน

ฝ้าย: แค่แอบมีเธออยู่ในใจก็พอ ไม่ขอให้เธอมารักและสนใจฉัน แค่ปล่อยให้คนคนหนึ่งฝันไปก็แล้วกันอย่าสนใจเลยอย่าสนใจ

แก๊บ: (เล่นด้วยคนเบื่อจะตาย อ้อ..พวกคนช่างแอบใช่ไหม..ได้) หากไม่ดูเป็นการรบกวน ก็จะชวนเธอมารักกัน ถูกใจเธอมาตั้งนานรู้ไหม (เอาแบบมันส์ๆหน่อยดิ๊)

จำได้ว่าตอนนั้นทั้งเบื่อทั้งเซ็ง เลยแย่งกระดาษที่เห็นเพื่อนซี้ส่งผ่านหน้า มาอ่านซะเลย แล้วก็ผสมโรงไปด้วย

วิชญ์: (เฮ้ย..แก๊บ แกไปแอบด้วยตอนไหนว่ะ)….รักหรือเปล่าที่ในแววตาของเธอ เป็นฉันหรือเปล่าที่ในดวงใจของเธอ ในใจของเธอจะมีให้กันเท่าไร ในใจของฉันก็ยังหวั่นใจ ไม่อยากจะทวงถาม ได้แค่นี้ก็พอแค่เพียงมีเธอ

ฝ้าย: (ไปแอบรักใครน่ะแก๊บ ทำไมเราไม่รู้เรื่อง)… แอบรัก แอบมองแต่เธอ แอบละเมอทุกวันเวลา รู้รึเปล่าว่าใครคนนี้ห่วงหา เขาอยู่ไม่ไกลเธอเลย

แก๊บ: (ไม่ได้แอบรักใครโว้ยช่วยหาเพลงเฉยๆ เอ้าซึ้งๆ) เห็นเงาในตาฉันไหม เห็นเธออยู่ในนั้นไหม รู้ใจกันบ้างไหม ว่าฉันนั้นคิดอะไร เห็นเธอมานานรู้ไหม ไม่เคยมองใครที่ไหน ขอเพียงสักครั้งแค่หันมาสบตาครั้งเดียวก็พอ

ตอนนั้น วัสสพรจำได้ว่าจำต้องโกหกเพื่อน จะบอกได้ไงว่าตัวเองก็เป็นสมาชิกคนชอบแอบเหมือนกัน แต่เป็นแบบไม่ประสงค์ออกนามนะ เพราะช่วงนั้นหล่อนทำตัวเป็นสาวห้าว จะให้ใครรู้ได้ไงล่ะว่าแอบชอบผู้ชาย

วิชญ์: (ok.) ….แอบรักเธออยู่ในใจ เก็บหัวใจไว้ให้เธอ วันทั้งวันฉันมองเหม่อ คิดถึงเธอทุกเวลา

ฝ้าย: บอกตัวเอง บอกทุกครั้ง ทุกๆคราเวลาฉันเจอเธอ ตอกและย้ำอยู่เสมอ ระหว่างเรานั้นจะเป็นได้แค่ไหน ก็แค่เพียงเพื่อนเท่านั้น ไม่มีทางเป็นอะไรมากกว่านี้



คราวนี้ก่อนที่กระดาษจะถูกส่งไปให้วัสสพร มานต ซึ่งนั่งมองปฏิกิริยาเพื่อนในกลุ่มมานานก็คว้าเอาไปอ่าน
นต: (เฮ้ย! เล่นอะไรกันอยู่ได้ อาจารย์เขาบอกแนวข้อสอบฟังกันหน่อยซิ)

มานตก็เป็นเพื่อนผู้ชายที่สนิทอีกคน แม้จะยังไม่เข้าขั้นตีหัวหมาด่าแม่เจ๊กเหมือนวิชญ์ เพราะมานตเงียบขรึมกว่าแต่ก็เป็นที่พึ่งพิงของเพื่อนๆในกลุ่ม โดยเฉพาะเรื่องการบ้านและสอบ

แก๊บ: (เล่นหาเพลง เกี่ยวกับพวกแอบให้วิดกับฝ้ายมัน)

นต: (น่าหนุก เอาด้วยคน) อาจยังไม่เห็นว่ารักมากมาย อาจยังสงสัยผู้ชายคนนี้ อาจยังไม่เห็นสายตาแห่งความหวังดีแต่เธอก็คงเข้าใจมันสักวัน

แก๊บ: (โห ไอ้นตฟังเพลงด้วยเหรอ งานนี้มีอึ้ง ทันสมัยซะด้วย…)… อยากให้เธอได้มองเห็นใจฉันหน่อย แต่เพียงน้อยคือหนึ่งมิตรเคยชิดใกล้ จะคู่ควรเสมอเธอเพียงใด สุดแต่ใจของเธอ

วิชญ์: (ไอ้นตเอาด้วยเหรอ ฮ่า..)… ส่งยิ้มสื่อความหมายหวังให้เธอรู้ความในใจ เธอรู้อยู่บ้างไหมว่าอยากเจอเธอทุกวัน ขอเพียงเท่านี้รู้สึกดีที่มีให้กัน ให้เธอรับไปจากฉัน ให้เธอรู้ไว้ว่าฉันคิดถึงเธอ

ฝ้าย: (เอ้า ไหนบอกให้เราฟังอาจารย์ไงนต ฮิๆ เบื่อล่ะซิ…)อยากให้รู้รู้ใจกันบ้าง ให้จริงแท้ในใจคุณเท่านั้น เพราะตัวฉันทำใจไม่ได้ รักคุณจนล้นใจ

นต: ได้แต่ร้องตะโกนบอกฟ้า เพราะฉันไม่กล้าบอกใคร สิ่งที่ฉันนั้นมีอยู่เต็มหัวใจ ฉันอยากมีเธอ

แก๊บ: สมมุติว่าฉันบอกว่ารัก อยากรู้นักเธอยังจะเชื่อไหม

วิชญ์: ฉันรู้ควรรักเธออย่างไร เพราะรู้ความจริงเป็นเช่นไร ฉันรัก รักเธอเพราะใจอยากให้ ใช่รักเพียงเพื่อครอบครอง

ฝ้าย: ฉันไม่เคยคิดถามว่ารักฉันอยู่บ้างไหม รู้คำตอบในใจ แน่แท้เธอไม่แลเหลียว ก็รู้ใจอยู่ว่ารัก รักเธอข้างเดียว อย่าเลยอย่าถาม

นต: ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย

แก๊บ: (ไปขุดมาจากไหนเนี่ยท่าจะเก่าเก็บ เอาเนื้อเพิ่มหน่อยดิ๊ เผื่อเราจะระลึกชาติได้)

นต: (ไม่เคยได้ยินเหรอ ของตั้ม สมประสงค์ไง … )ในแววตาทั้งคู่ไม่รับรู้อะไร เธอคงยังไม่เข้าใจว่าฉันไม่ใช่คนเก่า เราคงยังเหมือนเพื่อนหยอกล้อเหมือนวันวาน แต่ฉันคือคนใจสั่น แต่ฉันคือคนหวั่นไหว *(ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยในความคุ้นเคยกันอยู่ มันแฝงอะไรบางอย่างที่มากกว่านั้น ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยว่าเพื่อนคนหนึ่งมันแอบมันคิออะไรไปไกลกว่าเป็นเพื่อนกัน) กลายเป็นคนฝันใฝ่อยู่ใกล้ๆเธอ กลายเป็นคนที่รอเก้อเหมือนหนังสือที่เธอไม่อ่าน ตาคอยมองจ้องอยู่อยากให้รู้ใจกัน แต่แล้วเธอยังมองผ่าน และฉันก็ยังหวั่นไหว (*)
(บอชบอแารเาว่บก๊แมหไช่ใยลเรู้ม่ไ)

แล้วก็มาถึงคิวเขียนเพลงของวัสสพร อ่านไม่ทันรู้เรื่องเลยก็พอดีกับที่อาจารย์กองพลส่งสายตาปรามมา อารามตกใจ หญิงสาวจึงรีบเอาหนังสือเรียนวางทับ เมื่ออาจารย์สอนต่อไป มานตก็คว้ากระดาษเอาไปพับเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วก็สอดลงไประหว่างรอยแยกของไม้อัด เป็นอันว่าเจ้านี่เลยนอนในนี้มา 6 ปี

คิดถึงมานต วัสสพร ก็อดสลดใจไม่ได้ เพราะหลังจากนั้นประมาณ 2 อาทิตย์วันที่พวกเธอรับประกาศนียบัตรจบชั้น ม.ปลาย มานตก็ถูกรถชนเสียชีวิตระหว่างที่ขี่มอเตอร์ไซด์กลับบ้าน

เมื่อเรียนจบพวกเธอกับเพื่อนๆ ก็แยกย้ายกัน วิชญ์ ไปเรียนด้านคอมพิวเตอร์ที่มหาวิทยาลัยทางภาคตะวันออก จบมาก็ทำงานในกรุงเทพฯ ไม่ค่อยได้เจอกัน แต่โทรคุยก็รู้ว่ายังคงรักษาสถานภาพสมาชิกชมรมแอบอย่างเหนียวแน่น

ฝ้าย เรียนต่อพยาบาล ตอนนี้ทำงานโรงพยาบาลประจำจังหวัด ยังพบปะกันสม่ำเสมอ ปัจจุบันเลิกแอบแล้ว กำลังมีโครงการแต่งงานกับหมอ ซึ่งดูใจกันมาตั้งแต่ฝ้ายเป็นนักศึกษาพยาบาล

ส่วนวัสสพรเอง หลังจากเรียนจบวิทยาศาสตร์บัณฑิต เอกฟิสิกส์ ก็ได้กลับมาสอนวิชาคู่รักคู่แค้นที่โรงเรียนเก่านี่แหละ และตอนนี้ยังคงครอบครองคานเอาไว้เหนี่ยวแน่น แล้วอาจารย์สาวก็เพ่งไปที่ ข้อความในวงเล็บอีกครั้ง พลิกหลังกระดาษก็แล้ว กลับหัวกลับหางอ่านก็แล้ว ก็ยังตีไม่แตกอยู่ดี

(บอชบอแารเาว่บก๊แมหไช่ใยลเรู้ยคเม่ไ)

“เอ มันมี กอไก่แล้วก็ไม้ตรีอยู่ด้วยกัน หรือนตจะเขียนชื่อเรา กอ แอ บอ ไม้ตรี แก๊บ แล้วมันดันเอาสระแอไปไว้หลังกอไก่เนี่ยนะ ”

“โธ่! ไอ้นตแกจะบอกอะไรเราว่ะ….ตายไปตั้ง 6 ปี ยังทำเราปวดหัวได้อีก” หญิงสาวครุ่นคิดอยู่ในใจ ว่าแล้วก็คว้ากระดาษกับปากกามา คราวนี้ค่อยๆเรียงตัวอักษรจากหลังสุดไปข้างหน้า





บ อ ช บ อ แ า ร เ า ว่ บ ก๊ แ ม ห ไ ช่ ใ ย ล เ รู้ ย ค เ ม่ ไ




ไ ม่ เ ค ย รู้ เ ล ย ใ ช่ ไ ห ม แ ก๊ บ ว่ า เ ร า แ อ บ ช อ บ


วัสสพร รู้สึกราวกับใครเอาอะไรหนักๆมาตีที่ศรีษะ ใจเต้นระทึก สายตาพร่ามั่ว สมองมึนงงไม่สั่งการณ์ไปชั่วขณะ

“โธ่! นตเอ๊ย รู้ไหม ทำไมเราถึงชอบลอกการบ้านแก ทำไมเราชอบกวนใจแก จนแกบ่นบ่อยๆว่าเราเป็นตัวป่วนประสาทที่สุดในโลก ก็เพราะว่า ‘เราแอบรักแกไงนต’ แล้วไอ้เพลงที่อยู่ในนี้เราก็เขียนให้แก….แล้วพอแกตายเราก็ตั้งใจจะเรียนฟิสิกส์ วิชาโปรดของแก แทนแกที่ไม่ได้เรียนแล้ว” แล้วเม็ดน้ำตากลมๆก็เริ่มจะไหลริน

“อาจารย์ครับ เป็นอะไรหรือเปล่า” วัสสพรได้สติกลับมาอีกครั้ง ก็เห็นว่าลุงภารโรง กำลังเขย่าตัวหล่อนอยู่

“เอ่อ ฉันไม่เป็นอะไรหรอกจ๊ะลุง” หญิงสาวรีบเอามือปาดน้ำตา ที่เอ่อคลออยู่ ก่อนที่ลุงภารโรงจะสงสัยไปกว่านี้

“ผมเห็นอาจารย์หน้าซีดๆ เอ่อ…โต๊ะตัวนี้ใช่ไหมครับที่พัง เดี๋ยวเอาไม้ใหม่มาตอกปิดแทนแผ่นเก่าที่หลุดก็ใช้ได้แล้ว แต่แย่ ขยะเต็มเลย พวกเด็กๆนี่เหลือเกิน ขนาดมีไม้ปิดรอบด้าน ยังอุตส่าห์หาซอกมุมทิ้งได้ ต้องเก็บไปทิ้ง”

“อย่านะลุง เดี๋ยวฉันเก็บเอง” เป็นอันว่าเย็นนั้น วัสสพร ก็หอบเอาขยะในลิ้นชักทั้งหมดกลับบ้าน แม้มันอาจดูไม่มีค่าสำหรับคนอื่น แต่สำหรับวัสสพร มันก็เป็นตัวแทนของช่วงเวลา และใครบางคนที่ไม่สามารถเรียกร้องให้กลับคืน

"คงเหลือไว้เพียงความทรงจำเท่านั้น"




ขอบคุณผู้หลงเข้ามาอ่านทุกคนค่ะ แล้วเดี๋ยวจะแวะมาแปะชื่อเพลงนะคะ แต่ใครที่หลงเข้ามา จะช่วยอนุเคราะห์ บอกชื่อเพลงก่อนก็ไม่ว่ากัน




 

Create Date : 01 มิถุนายน 2552
4 comments
Last Update : 1 มิถุนายน 2552 13:36:00 น.
Counter : 448 Pageviews.

 

ขอเชิญร่วมสัมนา “เปิดประตูสู่การเป็นนักเขียนประจำสำนักพิมพ์ ’ษาริน และการเพิ่มมูลค่างานเขียนนิยายรัก”

ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่
//www.sipprapa.net

ด้วยความขอบคุณ

 

โดย: sarinpub@yahoo.com IP: 117.47.221.60 2 มิถุนายน 2552 11:28:45 น.  

 

มาดูกันเถอะว่าในเรื่องมีเพลงอะไรบ้าง

วิชญ์: “รักเธอแต่เธอไม่รู้” (ช่วงนั้นเป็น ลิฟท์ กับ ออย เอามาร้องใหม่ แต่ก่อน จะเป็นหนุ่มเสกร้อง)
ฝ้าย: “แอบมีเธอ” รึเปล่าไม่แน่ใจนะคะ รู้แต่ว่าเป็นของสองคนข้างบนเหมือนกัน
แก๊บ: “รบกวนมารักกัน” ของทาทาค่ะ หลายคนคงจำได้ดี
วิชญ์: “แค่นี้…ก็พอ” เปเล่ ธัญญรัตน์ ค่ะ
ฝ้าย: ”แอบรัก” ลิฟท์ร้อง ประกอบหนังเจนนี่ กลางวันครับ กลางคืนค่ะ
แก๊บ: “สบตา” ของแอนเดียร์
วิชญ์: “รักใจ ซีเมเจอร์” น่าจะเป็นแกรนเอ๊กซ์ แล้ว พองพอง เอามาร้องใหม่
ฝ้าย: “เพียงเพื่อน” ทาทา + มอส ประกอบหนัง จักรยานสีแดง
นต: “เพื่อเธอตลอดไป” ศักดาค่ะ จำกันได้ดีเลยใช่ไหม
แก๊บ: “หนึ่งมิตรชิดใกล้” อัสนี + วสันต์
วิชญ์: “คิดถึงเธอ” แรบเตอร์ (เขียนถูกไหมเนี่ย)
ฝ้าย: “รักล้นใจ” ปั่นค่ะ
นต: “ตะโกนบอกฟ้า” เจสัน ยัง หายไปไหนแล้วไม่รู้เนอะ
แก๊บ: “สมมุติ” โดมค่ะ ยังไม่ใช่เวอร์ชั่น ดีทูบี นะ เขาเกิดไม่ทัน
วิชญ์: “เต็มใจให้” ฤทธิพร อินสว่าง
ฝ้าย: “ไม่คิดถาม” เฉลียงรึเปล่าเอ่ย
นต: “ช่างไม่รู้เลย” ตั้ม สมประสงค์

ปล. ห้ามเดาอายุข้าพเจ้าเด็ดขาด!

 

โดย: พินทุอิ 22 มิถุนายน 2552 2:17:04 น.  

 

วิชญ์: “รักใจ ซีเมเจอร์” น่าจะเป็นแกรนเอ๊กซ์ แล้ว พองพอง เอามาร้องใหม่

แก้เป็น "รักในซีเมเจอร์" นะคะ

 

โดย: พินทุอิ 22 มิถุนายน 2552 2:18:59 น.  

 

รักเอ้ย

 

โดย: inde pendent IP: 49.49.101.58 15 มิถุนายน 2555 21:45:10 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


พินทุอิ
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




สระอะไรเอ่ย...ยิ้มได้? ก็ สระ "อิ" ไงจ๊ะ นี่แหละค่ะที่มาของชื่อ "พินทุอิ" สระที่มีหน้าตาเหมือนรอยยิ้ม (จริงๆนะ)
มาร่วมแบ่งปันรอยยิ้มและความสุขกันนะคะ

หมายเหตุ
งานเขียนทุกชิ้นในบล็อกนี้เป็นลิขสิทธิ์ของผู้เขียนตาม พ.ร.บ. ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อไม่ว่าจะด้วยวิธีการใดก็ตามโดยไม่ได้รับอนุญาต หากต้องการนำงานเขียนชิ้นใดไปเผยแพร่ กรุณาติดต่อขออนุญาตจากผู้เขียนโดยตรง
Friends' blogs
[Add พินทุอิ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.