Group Blog
 
<<
เมษายน 2559
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
 
1 เมษายน 2559
 
All Blogs
 
สิงหลา ภาคสองทะเล : ๓๗ เบื้องหลังความทรงจำสีเทา



ในที่สุด องค์สุลต่านก็มีคำสั่งคุมขังพวกเราทั้งสามไว้ในคุกหลวง ....โดยแยกขังเดี่ยวแต่ละคนด้วยเป็นข้อหาร้ายแรง


แต่แล้วกลางดึกคืนนั้น ฉันก็ได้รับการนำตัวไปพบกับหัวหน้าองครักษ์ เขาแจ้งว่าองค์สุลต่านสั่งให้ลอบปล่อยตัวฉันออกไปเร่งสืบหาความจริง ด้วยเรื่องราวนั้นแปลกพิกลเกินไป...ห่อยาที่พบนั่นไม่ได้เป็นยาพิษ แต่องค์สุลต่านสั่งให้หมอประจำองค์ แจ้งว่าเป็นยาพิษชนิดเดียวกับที่เนปาใช้...ซึ่งสวนทางกับที่ยายจันทร์พยายามบอกว่า นางเป็นเจ้าของห่อยาพิษนั่น และเป็นผู้จัดหายาให้เนปา
 ทันทีที่ได้รับการปล่อยตัว ฉันรีบเดินทางไปหาเปลื้องและสร้อยที่บ้านทันที ด้วยแปลกใจกับคำพูดประโยคสุดท้ายของยายจันทร์


....‘ได้โปรด...คนอื่น ๆ ไม่ได้เกี่ยวข้องด้วย  ได้โปรดช่วยพวกเขาด้วย’

ใกล้รุ่งสาง หน้าปากทางเข้าบ้านของเปลื้อง มีชายคนหนึ่งขี่ม้าสวนทางออกไป แม้จะสงสัยใคร่รู้ว่าเป็นใคร จะใช่ชายแปลกหน้าเจ้าของห่อยาที่แท้จริงหรือไม่ แต่เสียงร้องสะอื้นของเปลื้องที่ดังมาจากในบ้าน ทำให้ฉันต้องตัดสินใจออกจากที่ซ่อน ตรงไปยังใต้ถุนบ้านนั้นทันที

‘ถ้าเจ้านำเรื่องนี้ไปบอกใคร ข้าจะฆ่าเด็กนั่น’ เสียงเปอลุสคำรามลั่น  ‘ถูกขังอยู่ในห้องอย่างนั้นก็ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องมารับรู้อะไร’

‘ได้โปรด...ข้ายอมแล้ว...ข้าจะไม่ปริปาก ได้โปรดอย่าทำร้ายลูก’ เสียงเปลื้องวิงวอน

‘อยู่ที่เรือนนี่ อย่าคิดหนีออกไปไหน...จนกว่าพวกมันจะตายจากไปแล้ว สิ้นเสี้ยนหนามเสียที ทั้งเนปา และเพนนีอีกคน’ เสียงเปอลุสยังคำรามต่อไป

‘แต่ป้าจันทร์ของฉันเล่า นางไม่ได้ทำอะไรให้ท่านหมางใจมิใช่รึ...เมื่อครู่ฉันได้ยินที่มีคนมาบอกท่านว่า...ป้าจันทร์ กับบัวถูกสั่งจำคุกหลวงด้วย และป้าจันทร์ยืนยันว่าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับนายทหารเนปาเสียเอง เพื่อมิให้ใครสาวมาถึงท่านอีกต่อไป’

‘เจ้ารู้ความมากเกินไปแล้ว...ดีที่ข้ายังเมตตาเจ้าอยู่ มิเช่นนั้น ข้าจะไม่ให้เจ้ารอดอยู่หรอก....สาบานกับข้าสิ...ว่าเจ้ารักข้าจริง...และเจ้าจะเก็บความลับนี้ไว้จนตาย’

‘ข้ารักท่าน...ข้าจะเก็บความลับนี้....ไว้จนตาย’ เสียงเปลื้องระล่ำละลัก

ฉันใจร้อนเร่า คิดจะขึ้นไปบนเรือนและจัดการเค้นความจริงจากเปอลุส แต่แล้วก็ต้องหยุดความตั้งใจ เมื่อเห็นว่ามีคนกลุ่มหนึ่งแอบลอบเดินเข้ามาภายในบริเวณบ้านด้วย

ใครคนหนึ่งผิวปากสามครั้ง คล้ายเป็นสัญญาณแจ้งให้รับรู้ถึงการมาของพวกเขา

‘กลับเข้าไปอยู่กับลูกของเจ้าในห้อง...อย่าได้ออกมาแอบฟังอะไรอีกเป็นอันขาด’ เสียงเปอลุสสั่งเปลื้อง ก่อนจะย่ำเท้าเดินลงจากเรือนมาหยุดพูดคุยกับคนกลุ่มหนึ่งที่ใต้ถุนเรือน ซึ่งฉันแอบซ่อนตัวอยู่ใต้แคร่ใกล้ ๆ พวกเขานั่นเอง

‘ยายแก่นั่นแส่เข้าไปยุ่งรับเป็นความผิดของตัวเสียเอง...แต่ก็ช่างเถิด...นางไม่กล้าบอกความจริงแน่ หรือต่อให้นางเปลี่ยนใจยอมคายความจริง...ก่อนรุ่งสางพรุ่งนี้ นางก็ไม่รอดจากคนของเราอย่างแน่นอน ในเมื่อนางรับเป็นเจ้าของยาพิษ นางก็ต้องตายด้วยยาพิษนั่น’ เปอลุสสรุปความ หลังจากแจ้งเรื่องราวทั้งหมดแก่คนกลุ่มนั้นแล้ว ‘กลับไปบอกนายของพวกท่านด้วยว่า แผนการยังคงดำเนินต่อไปด้วยดี ข้าขอรับรองว่านายของพวกท่านจะสมหวังแน่นอน หลังจากที่ศัตรูของข้าถูกประหารตายจากไปแล้ว’

‘อ้อ...นายท่านกำชับให้เจ้าเก็บผังช่องทางลับในวังองค์สุลต่านไว้ให้ปลอดภัย อีกไม่นานจะมีคนมารับงานสำคัญ และเขาจะมารับผังจากเจ้าด้วยตัวเอง’ ชายคนหนึ่งกำชับ

‘เหตุใดพวกท่านไม่รับผังนั่นไปเก็บไว้เองเล่า’ เปอลุสถามในสิ่งที่ฉันอยากรู้เช่นกัน

‘ต้องเข้าออกวังทุกวัน จะเสี่ยงอยู่ใกล้ตัวให้ถูกค้นได้อย่างไร’

คำตอบจากหนึ่งคนในนั้น ทำให้ฉันรู้ว่าพวกเขาคืองูเห่าในวังนั่นเอง

‘แต่มะรืนนี้ ข้าจะต้องออกประจำการลาดตระเวนทางทะเลแล้วเพื่อมิให้เกิดข้อสงสัย ขอให้เร่งคนที่รับงานนั่นมารับผังไปโดยเร็วเถิด’ เปอลุสบอกด้วยน้ำเสียงร้อนรน ‘ว่าแต่...ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าใครคือผู้รับงานคนนั้น ในเมื่อพวกท่านไม่บอกข้าว่าเป็นใคร’

‘ตะวันแม้นเมฆาทับ มิอาจดับฤทธาฉาย...นั่นคือรหัสของเขา’

เมื่อพวกนั้นแยกย้ายกลับไปแล้ว เปอลุสก็ขึ้นเรือนทันที....ฉันรีบมุ่งหน้าไปที่ร้านเหล้าท่าเรือเพื่อส่งคนสนิทไปแจ้งข่าวแก่องค์สุลต่านให้รักษาความปลอดภัยแก่ยายจันทร์อย่างแน่นหนา พร้อมแจ้งแผนการของกลุ่มคนร้ายด้วย

* * * * * * * * *

เปอลุสให้คนของเขาเฝ้าคุมตัวเปลื้องและสร้อยไว้ ส่วนตัวเขาเดินทางออกไปจากบ้านอย่างเร่งรีบในเย็นวันนั้น ฉันให้สมุนสองคนคอยจับตาคนของเปอลุสอีกชั้น หากคนของเปอลุสคิดจะทำร้ายเปลื้องและสร้อย พวกสมุนของฉันก็จะเข้าไปช่วยเหลือได้อย่างทันควัน

กลางดงไม้ริมคลองท้ายหมู่บ้านวิลันดา ภายหลังยื่นของบางอย่างให้อีกฝ่าย เปอลุสกลับถูกทำร้ายเป็นการตอบแทน โชคดีที่ฉันและสมุนอีกคนได้ช่วยเหลือเขาไว้ทันอย่างหวุดหวิด...ส่วนคนร้ายหนีไปได้อย่างรวดเร็ว เท่าที่ประอาวุธกัน ฉันเชื่อว่าเขามีฝีมือในการสู้รบอย่างช่ำชอง

ฉันนำตัวเปอลุสซึ่งได้รับบาดเจ็บมีบาดแผลถูกแทงบริเวณชายโครงไปซ่อนตัวและทำแผลที่บ้านริมคลอง...ด้วยเป็นที่ ๆ ใกล้ที่สุดในเวลาฉุกละหุกนั้น  

‘มันหวังจะฆ่าปิดปาก...เพื่อให้ความผิดตายตกไปกับท่าน...เดาว่าสายข่าวของพวกมันในวังคงเริ่มระแคะระคายว่าแผนการที่วางไว้ไม่ได้เป็นไปอย่างที่คิด’ ฉันขู่ไปตามเนื้อผ้าซึ่งเปอลุสน่าจะรู้ถึงอันตรายข้อนี้ดีอยู่แล้ว

‘เดิมที...ฉันเพียงต้องการ...กำจัดเนปา...เท่านั้น  จึงยอมร่วมมือกับพวกมัน’ เปอลุสขบกรามแน่นขณะพูดเสียงแหบพร่า นัยน์ตาเหม่อลอยกลอกกลิ้งไปมาราวกำลังต้องมนต์สะกดจิต

‘มะเตโอสเกี่ยวข้องกับการวางแผนกำจัดเนปาด้วยหรือไม่’ จู่ ๆ ฉันก็นึกสงสัยประเด็นนี้ขึ้นมา

‘ไม่...มะเตโอส...แค่เพียงเคยจ้างวาน...ให้ฉันสั่งสอนเนปาให้หลาบจำบ้างเท่านั้น...เขา...ไม่เคยสั่งฆ่าเนปา’ ขณะพูด เปอลุสเริ่มมีอาการสั่นเทาให้เห็น

‘แล้วเนปาทำอะไรให้ท่านแค้นเคืองนักหนา ถึงขนาดจะกำจัดเขาไปให้พ้น’

‘ตำแหน่ง หน้าที่ เกียรติยศ ชื่อเสียง ศักดิ์ศรี ที่ควรจะเป็นของฉัน...โดนเขาตัดหน้าแย่งชิงไปหมด...ทั้ง ๆ ที่ฉันเคยอยู่...ในตำแหน่งหัวหน้าของเขามาก่อน’ เปอลุสมีน้ำเสียงแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ คล้ายกำลังละเมอ ‘ฉันเกือบทำสำเร็จแล้ว...เมื่อครั้งเกิดพายุใหญ่...ฉันกับลูกน้องรุมทำร้ายเขา....ตกจากเรือลงไปในทะเล...เชือกสร้อยคอของเขา...ติดอยู่กับมือฉัน...หลายวันผ่านไป...ฉันเข้าข้างตัวเอง...ว่าเนปาตายไปแล้ว...เมื่อเห็นศพหนึ่ง...บอกสภาพตัวตนไม่ได้...ฉันจึงนำเชือกสร้อยคอนั่น...ไปคล้องคอศพไว้...หวังประกาศ...การตาย...ของเนปา...ให้ทุกคนรับรู้...แต่ตอนนี้...ฉันรู้สึกว่า...ตัวเองกำลังจะ...ขาดอากาศ...หายใจ’

ฉันเพิ่งสังเกตเห็นว่าสีหน้าของเขาเริ่มออกสีม่วงผิดปกติ มีรอยแดงคล้ำเป็นจ้ำๆตามผิวหนัง จากประสบการณ์ทำให้รู้ว่าอาวุธที่ใช้ทำร้ายเขานั้นถูกอาบยาพิษ 

โชคดีเป็นของเปอลุสอีกครั้งที่ฉันมียาถอนพิษไว้ประจำบ้าน เมื่อช่วยฝังเข็มให้ เปอลุสกระอักเลือดสีดำคล้ำกระเด็นออกมาเปรอะเปื้อนชุดของฉันไปด้วย...แต่การกระอักเลือดสีดำออกมามากมายนั้นเป็นสัญญาณที่ดีว่าพิษได้ถูกขับออกมาแล้ว หลังจัดการทำแผลให้เปอลุสเรียบร้อย เขาก็หลับสนิทไปด้วยฤทธิ์ยา

คืนนั้นฉันไม่ได้นอนทั้งคืน เพระต้องเฝ้าฝังเข็มถอนพิษให้เปอลุสทุกชั่วโมง กระทั่งใกล้รุ่งสางก็เผลองีบหลับไปโดยไม่รู้ตัว มาตกใจตื่นอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงคนวิ่งขึ้นมาบนชานเรือนหน้าบ้าน...จากแสงไฟตะเกียง ฉันแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเมื่อเห็นเปลื้องกับสร้อยยืนหอบอยู่ตรงนั้น

* * * * * * * * *

 

ฉันรีบออกมาจากห้องของบัว ซึ่งใช้เป็นสถานที่รักษาตัวเปอลุส เพื่อไปพบเปลื้องกับสร้อยที่ชานเรือน

‘คนของเปอลุสจะฆ่าเราสองแม่ลูก...แต่มีคนมาช่วยไว้ทัน...’ เปลื้องกระซิบบอกเบา ๆ แต่น้ำเสียงนั้นร้อนรน ‘ข้าอุตส่ายอมเป็นหลานทรพีเพื่อช่วยปิดบังความชั่วร้ายของเขา....แต่เขาก็ยังคิดฆ่าข้าได้ลงคอ...ข้าจะไม่อภัยให้เขาเด็ดขาด...คนทรยศ...’

‘พ่ออยู่ที่นี่จริงหรือแม่...พ่อไม่อยู่กับพวกเรา แต่ทำไมมาอยู่ที่นี่’ สร้อยส่งเสียงถามด้วยแววตาใสซื่อ แต่ทำให้ฉันถึงกับสะดุ้งสงสัยว่าเปลื้องรู้ได้อย่างไร

‘คนที่ช่วยข้าไว้บอกให้เรามาซ่อนตัวที่เรือนของเจ้า...ข้าบอกลูกเพียงว่าจะออกมาตามหาพ่อเท่านั้น...ข้ากลัวลูกเสียใจหากรู้ความจริง’ เปลื้องยังคงกระซิบบอกก่อนจะเดินไปกอดปลอบโยนสร้อย

ฉันนำตัวเปลื้องและสร้อยไปพักผ่อนอยู่ในห้องของฉันเอง โดยไม่ได้ปริปากบอกความจริงว่าเปอลุสบาดเจ็บและรักษาตัวอยู่อีกห้อง เพราะอาการโกรธแค้นของเปลื้องทำให้ฉันเชื่อว่าจะเกิดความโกลาหลขึ้นอย่างแน่นอนหากนางได้พบกับเปอลุส

เมื่อเห็นว่าเปลื้องกับสร้อยหลับผล็อยไปด้วยความอ่อนเพลีย ฉันจึงรีบออกมาจากห้องเพื่อไปดูอาการของเปอลุส...เขาจำเป็นต้องได้รับการฝังเข็มและให้ยาอย่างต่อเนื่องทุกชั่วโมงจนกว่าพิษจะถูกขับออกหมด

ฉันต้องการให้เขามีชีวิตอยู่รอดเพื่อเป็นพยานให้กับความบริสุทธิ์ของเนปาและยายจันทร์ รวมทั้งเอาผิดคนที่คิดร้ายต่อองค์สุลต่านมุตตาฟา

อาการของเปอลุสดีขึ้นมากภายหลังการให้ยาและฝังเข็มหลังรุ่งสาง ทันทีที่ลืมตาตื่น เขาก็พยายามรีบลุกขึ้นนั่งแต่ยังไม่กระฉับกะเฉงนัก

‘ข้า...เป็นห่วงเปลื้องกับลูก คนของพวกมันคุมตัวทั้งสองอยู่ที่บ้าน ข้ากลัวว่าพวกมันจะฆ่าปิดปากเสียให้สิ้นทุกคน’ น้ำเสียงของเปอลุสแหบพร่า แววตามีแววกังวลอย่างมาก

‘ความจริงแล้ว ท่านไม่ได้ต้องการฆ่าเปลื้องกับสร้อยหรอกรึ’ ฉันถามย้ำ

‘ข้าเพียงใช้พวกมันเพื่อหวังคุมมิให้เปลื้องคิดหนีไปจากข้าก็เท่านั้น...ข้าต้องรีบกลับบ้าน...ป่านนี้ลูกเมียข้าจะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้’

หลังสิ้นประโยค เปอลุสก็รีบลุกขึ้นจากตั่งที่นอน แต่คงเพราะอาการเขายังไม่ปกติ ทำให้เข่าทรุดฮวบลงจนฉันต้องเข้าช่วยประคองไว้

‘ท่านยังไปไหนตอนนี้ไม่ได้ พิษยังออกจากตัวไม่หมด และเรี่ยวแรงก็ยังไม่ฟื้น’ ฉันบอกขณะพยายามแบกประคองตัวเขาเพื่อนำกลับขึ้นที่นอน ขณะเดียวกับที่ประตูห้องนั้นถูกเปิดออก ด้วยความตกใจประกอบกับน้ำหนักตัวของเปอลุสที่โถมลงมาทำให้ฉันเสียหลักล้มตึงลงไปบนฟูกที่นอนโดยมีเปอลุสล้มทับตามมาในทันที

ความตื่นตระหนกแล่นเข้ามาในความทรงจำของฉันทันที...นี่ฉันลืมไปได้อย่างไรเกี่ยวกับภาพความทรงจำสมัยที่เคยมาอยู่ในร่างของสร้อย

ฉันรีบผลักร่างของเปอลุสให้นั่งบนที่นอน เขามีท่าทางอ่อนแรงลงซึ่งอาจเป็นผลจากการพยายามลุกขึ้นเดิน ...ครั้นสำรวจตัวเองจึงเห็นเชือกผูกหน้าอกเสื้อหลุดร่นลงไป...เมื่อนึกถึงภาพความทรงจำของสร้อยแล้วทำให้ฉันต้องรีบลุกขึ้นในทันทีเพื่อหวังกันตัวเปลื้องที่กำลังพุ่งเข้ามาหา

‘ทำไมเขาจึงมาอยู่กับเจ้าที่นี่...เพนนี’ เปลื้องน้ำตาไหลพราก สายตาบอกถึงความผิดหวังอย่างชัดเจน หลังจากนั้นเธอก็ส่งเสียงดังโวยวายลั่น ‘พวกเจ้าทั้งสองร่วมมือกันทรยศข้าอย่างนั้นรึ...ที่แท้พวกเจ้าคิดกำจัดข้าเพราะพวกเจ้าเป็นชู้รักกัน’

เปลื้องเงื้อมือจะตบฉัน แต่ไม่รู้ว่าเปอลุสเข้ามาขวางไว้ทันได้อย่างไร

‘เจ้ายังปลอดภัยรึนี่...’ เขาพูดละล่ำระลักขณะกอดรวบตัวเปลื้องไว้ ก่อนจะใช้มือขวาลูบแก้มของเปลื้องเบา ๆ คงเพื่อปลอบขวัญให้นางใจเย็นลง

แต่เปลื้องกลับส่งเสียงร้องไห้โฮดังลั่น ขณะใช้มือทุบตีแผ่นหลังของเปอลุสแบบรัว ๆ

‘อย่า...อย่าทำร้ายแม่’ เสียงเล็ก ๆ ของสร้อยดังขึ้นขณะวิ่งเข้ามาหาเปอลุส

เมื่อโดนเปลื้องทุบหลังอย่างหนัก ฉันเห็นเปอลุสมีอาการเข่าทรุด ทำให้ร่างของเขาเซถลาไปด้านข้างซึ่งสร้อยกำลังวิ่งเข้าไปหาพอดี ทำให้ภาพที่เห็นราวกับว่าเขากำลังผลักสร้อยออกไป โชคดีที่ฉันรีบเข้าไปประคองตัวสร้อยไม่ให้หงายหลังศีรษะฟาดพื้นได้ทัน ครั้นนึกขึ้นได้ว่าเปลื้องจะต้องหยิบมีดสั้นที่วางอยู่บนตู้ข้างที่นอนเพื่อจ้วงแทงเปอลุสก็ไม่ทันการณ์เสียแล้ว...เปลื้องคว้ามีดได้ก่อนที่ฉันจะพุ่งไปแย่งไว้ เมื่อหันไปทางพวกเขาก็เห็นร่างของเปอลุสทรุดฮวบลงไปนอนกองอยู่กับพื้น...ที่หน้าอกซ้ายของเขามีมีดสั้นปักไว้จนมิดด้าม...ร่างของเปอลุสกระตุก เลือดไหลทะลักอย่างน่าเวทนา

‘ข้า..รัก...เจ้า’ เปอลุสพูดออกมาได้แค่นั้นก็สิ้นใจไปต่อหน้าของเปลื้อง

ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าหลายคู่วิ่งขึ้นมาบนบ้าน แม้ในความทรงจำจะบอกว่าหนึ่งในนั้นมีเนปาอยู่ด้วย แต่ฉันก็ไม่อยากให้สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นต่อหน้าในขณะนี้เป็นความจริง

เปลื้องร้องไห้โหยหวนขณะกอดร่างของเปอลุสไว้แน่น สร้อยนั่งอยู่ข้าง ๆ เปลื้อง...ภาพในความทรงจำเร่งให้ฉันวิ่งโผเข้าไปเพื่อหวังหยุดการกระทำของเปลื้อง...แต่ช้าไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น...ฉันช้ากว่าเปลื้องอีกครั้ง...เธอใช้มีดจ้วงปักลงไปที่หน้าท้องของตัวเองอย่างรวดเร็ว

ขณะร่างของเปลื้องกำลังกระตุกนั้น สร้อยกอดเธอไว้แน่น...ขณะเดียวกัน เปลื้องก็กระซิบความบางอย่างต่อเนปา ส่วนฉันก็ได้แต่ยืนนิ่งงันไม่ทันตั้งตัวกับเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไป...ทั้ง ๆ ที่จริงฉันน่าจะฉุกคิดได้ก่อนหน้านี้และระวังมิให้มีเหตุการณ์ร้ายนี้เกิดขึ้น

เมื่อเปลื้องสิ้นลมหายใจตามเปอลุสไปแล้ว สร้อยกรี๊ดลั่นก่อนจะช็อคสลบไปในเวลาต่อมา ฉันรีบนำตัวเธอไปรักษาเพื่อให้ฟื้นคืนสติ โดยมีเนปาคอยอยู่เคียงข้างตลอดเวลา

‘องค์สุลต่านแอบปล่อยตัวฉันตั้งแต่ก่อนเที่ยงคืน เพื่อร่วมกันซ้อนแผนจับกุมตัวคนที่จะฆ่าปิดปากยายจันทร์’ เนปาเล่าถึงที่มาในการปรากฏตัวของเขา ‘เมื่อยายจันทร์ขอร้องให้ช่วยเปลื้องกับสร้อย ฉันกับกำลังทหารจึงรุดไปที่นั่น แต่มีคนช่วยเปลื้องกับสร้อยไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว...ต่อมาเมื่อรู้จากคนของเธอว่าสองแม่ลูกซ่อนตัวที่นี่ ฉันจึงตามมา’

‘องค์สุลต่านเชื่อใจว่าท่านไม่ใช่คนวางยาพิษตั้งแต่แรกใช่ไหม’ ฉันลองเดาจากเหตุการณ์ทั้งหมด

‘ท่านไม่ได้ถูกวางยาพิษ...เมื่อข้าหยิบน้ำขันนั้น ก็สัมผัสรู้ได้ว่ามียาพิษผสมอยู่ในน้ำ หลังทดสอบแล้วว่ามีพิษจริงจึงวางแผนปล่อยข่าวลวงว่าข้าเป็นคนลอบวางยาพิษแก่องค์สุลต่าน’ เนปาเฉลยความ ‘นั่นก็เพื่อล่อให้พวกมันต่างเผยตัวออกมา’

‘ดือรามัน...ข้าหลวงคนนั้นด้วย...ใช่หรือไม่’ ฉันถามไปตามที่สงสัย

เมื่อเนปาพยักหน้าฉันก็เบาใจที่อย่างน้อยก็สามารถจับกุมตัวคนที่คิดร้ายต่อองค์สุลต่านได้บ้างแล้ว

สร้อยเอาแต่ร้องไห้หลังจากตื่นฟื้นขึ้นมา และทุกครั้งที่เห็นหน้าฉัน...เธอก็มักกรีดร้องและไล่ไม่ให้ฉันเข้าใกล้...ฉันรู้ว่าสภาพจิตใจของสร้อยกำลังแย่มาก ๆ จึงบอกให้เนปาคอยเป็นคนช่วยดูแลสร้อยอย่างใกล้ชิด

 ศพของเปลื้องและเปอลุสถูกฝังที่สุสานวิลันดา ฉันไปร่วมพิธีฝังศพ แต่ไม่อยากปรากฏตัวให้ใครเห็นมากนัก เพราะกำลังมีข่าวลือกระพือออกไปว่าเปอลุสกับฉันแอบเป็นชู้รักกัน เมื่อเปลื้องไปพบเข้าจึงเป็นเหตุให้นางต้องฆ่าสามีและตัวเอง

ฉันรู้ว่าข่าวลือผิดๆ นั้นแพร่กระจายออกไปด้วยความเข้าใจผิดของสร้อยที่เล่าเรื่องราวเหตุการณ์คืนนั้นให้ลุงไม้และป้าสะไภ้ฟัง และแน่นอนว่าป้าสะไภ้เป็นคนตอกไข่ใส่ข่าวเสียจนเรื่องมันไกลออกไปจากความจริงอีกโข

‘เรื่องราวการตายของทั้งคู่มันซับซ้อนนัก...ไว้สร้อยโตกว่านี้ ยายจันทร์ค่อยเล่าความจริงก็ได้’ ฉันบอกยายจันทร์หลังจากที่นางมาตัดพ้อว่าสร้อยไม่ยอมรับฟังคำอธิบายใด ๆ เพื่อให้ฉันพ้นจากการถูกเข้าใจผิด ‘ปล่อยให้สร้อย และคนทั่วไปเข้าใจว่าเปอลุสตายเพราะเรื่องส่วนตัว ดีกว่ารู้ว่าเขาตายด้วยเหตุส่วนหนึ่งมาจากการสมคบคิดปลิดชีพองค์สุลต่าน...เพราะไม่อย่างนั้น สร้อยกับยายจันทร์ก็จะต้องเดือดร้อนจากกลุ่มคนอีกหลายฝ่าย’

* * * * * * * * *

 




Create Date : 01 เมษายน 2559
Last Update : 1 เมษายน 2559 15:45:04 น. 1 comments
Counter : 415 Pageviews.

 
ดีจ้า มาทักทายนะจ้ะ sinota ซิโนต้า Ulthera สลายไขมัน SculpSure เซลลูไลท์ ฝ้า กระ Derma Light เลเซอร์กำจัดขน กำจัดขนถาวร รูขุมขนกว้าง ทองคำ ไฮยาลูโรนิค Hyaluronic คีเลชั่น Chelation Hifu Pore Hair Removal Laser freckle dark spot cellulite SculpSure Ultherapy กำจัดไขมัน adenaa ลบรอยสักคิ้วด้วยเลเซอร์ ลบรอยสักคิ้ว Eyebrow Tattoo Removal เพ้นท์คิ้ว 3 มิติ สักคิ้ว 3 มิติ
ให้ใจหายใจ สุขภาพ วิธีลดความอ้วน การดูแลสุขภาพ อาหารเพื่อสุขภาพ ออกกำลังกาย สุขภาพผู้หญิง สุขภาพผู้ชาย สุขภาพจิต โรคและการป้องกัน สมุนไพรไทย ขิง น้ำมันมะพร้าว ผู้หญิง ศัลยกรรม ความสวยความงาม แม่ตั้งครรภ์ สุขภาพแม่ตั้งครรภ์ พัฒนาการตั้งครรภ์ 40 สัปดาห์ อาหารสำหรับแม่ตั้งครรภ์ โรคขณะตั้งครรภ์ การคลอด หลังคลอด การออกกำลังกาย ทารกแรกเกิด สุขภาพทารกแรกเกิด ผิวทารกแรกเกิด การพัฒนาการของเด็กแรกเกิด การดูแลทารกแรกเกิด โรคและวัคซีนสำหรับเด็กแรกเกิด เลี้ยงลูกด้วยนมแม่ อาหารสำหรับทารก เด็กโต สุขภาพเด็ก ผิวเด็ก การพัฒนาการเด็ก การดูแลเด็ก โรคและวัคซีนเด็ก อาหารสำหรับเด็ก การเล่นและการเรียนรู้ ครอบครัว ชีวิตครอบครัว ปัญหาภายในครอบครัว ความเชื่อ คนโบราณ


โดย: สมาชิกหมายเลข 4061181 วันที่: 25 สิงหาคม 2560 เวลา:16:08:22 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

BlogGang Popular Award#13


 
~My Birthday is on April 14~
Location :
สงขลา Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 44 คน [?]






widget counter สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับเพื่อน ๆ บล็อกแก็งค์และผู้อ่านที่น่ารักทุกท่าน เจ้าของบล้อกเขียนหนังสือเป็นงานอดิเรก ด้วยใจรัก เพราะเขียนแล้วมีความสุข...ทั้งนี้ งานเขียนทุกชิ้นมีลิขสิทธิ์ตามกฏหมาย เพราะฉะนั้น ห้ามนำไปดัดแปลง ต่อเติม แก้ไข และเผยแพร่เป็นผลงานของตัวเองเชียวนะคะ เพราะจะถือเป็นการกระทำผิดกฏหมายลิขสิทธิ์ ขอบคุณค่ะ
New Comments
Friends' blogs
[Add ~My Birthday is on April 14~'s blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.