อาหารที่ทำกับแม่

หน้านี้เป็นหน้าฝน น้ำหลากจนล้นตลิ่ง

ถ้าเป็นคนต่างจังหวัด จะเรียกว่า " หน้าน้ำ "

น้ำหลาก ปลาก็เยอะ ตามริมฝั่งแม่น้ำ ตามคันคลองชลประทาน หรือบนราวสะพานที่ข้ามแม่น้ำ ก็จะมีบรรดานักตกปลามากมาย

ส่วนใหญ่จะเป็นสมัครเล่นซะมากกว่า แต่เห็นพวกสมัครเล่นนี้ แล้วจะประมาทไม่ได้ เพราะส่วนใหญ่เขาจะได้ปลากันกลับบ้านกัน

แทบทุกคน เพียงแต่ปลาหลากหลายประเภทเท่านั้นเอง

ช่วงนี้ จะมีคนเอาปลามาขายแม่ โดยแม่ไม่ต้องไปตลาด

มีปลาหมู ซึ่งคนกรุงเทพเขาว่าหากินยาก แต่แถวบ้านก็ยังมีอยู่เสมอ

มีปลาสายยู นำมาต้มยำจะอร่อยเหลือเกิน

มีปลาเนื้ออ่อน ทั้งตัวเล็ก ตัวใหญ่ ส่วนใหญ่จะเอามาทอดกรอบและราดพริกแกง กินได้ทั้งตัวเลย

แต่แม่จะชอบซื้อปลาตะเพียน เกล็ดสีเงินวาววับ ตัวประมาณฝ่ามือ

คนเฒ่าคนแก่ต่างจังหวัดจะชอบนำไปทอดกรอบ กินกับน้ำพริกตาแดง หรือน้ำพริกอื่น ๆ ตามใจชอบ

แต่เด็ก ๆ ส่วนใหญ่ไม่ค่อยชอบเพราะก้างมากมายเหลือใจ แถมเบ้อเริ่มเทิ่ม ถ้าเผลอกินลงคอละก็

อย่าว่าแต่ข้าวปั้นก้อนใหญ่ ๆ เลย อะไร อะไร สารพัดชนิดก็ไม่อาจทำให้ก้างหลุด

แม่จะนำปลาตะเพียนขอดเกล็ดสีเงินออกจนหมดตัว แล้วล้างน้ำ ควักเหงือก ไส้ พุง

อะไรต่ออะไรในตัวปลาที่จะทำให้ความอร่อยลดน้อยลง ออกหมด

นำไปล้างน้ำผสมเกลือนิดหน่อย ล้างแล้ว ล้างอีก จนกว่าจะหมดเมือก

แล้วก็นำไปผึ่งในตะแกรงไม้ไผ่ให้สะเด็ดน้ำให้มากที่สุด

แล้วแม่ก็หยิบหม้อใบโปรด สำหรับเมนูนี้มา

หยิบอ้อยควั่นเป็นแว่น ๆ ความหนาตามที่แม่เคยทำมาตลอดโดยไม่ต้องวัดแต่อย่างไร แต่ มันเท่ากันจริง ๆ

แม่วางอ้อยควั่นลงเรียงในหม้อ แม่บอกว่านี่แหละทำให้หวาน และหม้อไม่ไหม้ด้วยละ

ใส่กระเทียมพริกไทยรากผักชี ต้นหอม ลงตามไป โดยเรียงตามสูตรของแม่

เสร็จแล้วก็วางปลาในหม้อ เรียงหัว หางให้อยู่ทิศทางเดียวกัน ใส่น้ำ ปรุงรสด้วย ซีอิ๊วขาว ซีอิ๊วดำ น้ำตาล เกลือ

ตามสูตรของแม่ (แต่มันอร่อยทุกครั้งจริง ๆ )

แม่ใช้เตาถ่านติดเตาไฟโชน แล้วก็กลบด้วยขี้เถ้า ความแรงของไฟ ก็ตามระดับหลังมือของแม่ที่อังเหนือเตา

นำหม้อตั้งบนเตา ระยะแรก ๆ แม่จะ เปิดฝาหม้อดู ประมาณ 1 ชั่วโมงต่อครั้ง พอไฟราแม่ก็ใส่ถ่านเติมแล้วกลบ

ใหม่ ทำแบบนี้ อยู่ซ้ำ ๆ

แม่ทำอาหารชนิดนี้ เริ่มประมาณ สาย ๆ ของวัน แล้วแม่ก็จะตั้งไฟทำไปเรื่อย ๆ อย่างนี้ จนครั้งสุดท้ายของวันนั้น

คือประมาณ 4 ทุ่ม แม่จะมาดูเตา แล้วก็ปล่อยทิ้งไว้จนเช้า

เช้าขึ้นมา ไฟราหมดแล้ว หม้ออุ่น ๆ เปิดฝาหม้อออก........หอมฉุย ............

ข้าวเช้าแทบไม่ต้องเรียก ถ้ามีอาหารชนิดนี้

ข้างบ้าน ถ้าแม่ทำรายการนี้ จะได้รับแบ่งปันบ้านละ 1 ตัว

กินกันหมดชาม ขอดกันเกลี้ยง ทั้งน้ำ ทั้งก้าง ไม่มีเหลือ

ใคร ๆ ก็ชอบถามแม่ว่าทำอย่างไร แม่ก็บอกไปตามจริง ๆ

มีคนนำไปทำก็มาบอกกับแม่ว่าไม่เหมือนเลย ใส่อะไรอีกหรือเปล่า ไม่มีใครเชื่อ ว่าทำแบบที่แม่บอกแล้ว

มันกินได้หมดทั้งตัว โดยไม่ต้องใส่สารอะไรแม้แต่น้อย ก้างปลาก็ไม่มีทิ่มตำคอซักนิดเดียว

เดี๋ยวนี้ หากินไม่ค่อยมี หรือถ้ามีก็ไม่ใช่รสชาติอย่างที่เคยกิน คงไม่มีใครเขามาทำข้ามวัน ข้ามคืน อย่างแม่ทำ

แต่รสชาติมันนุ่มลิ้นต่างกันจริง ๆ อาหารชนิดนี้ต้องอาศัยความอดทนเป็นอย่างสูง แต่คุ้มค่าเหลือเกิน

เคยถามแม่ ทำไมต้องใช้เวลานานเช่นนี้หนอ

แม่บอกว่า นี่แหละ ของโบราณ เขามีแต่ของดี ๆ ทั้งนั้น แต่นับวันมันจะสูญหายไป

คิดถึงจริง ๆ

ปลาตะเพียนต้มเค็ม