กุมภาพันธ์ 2550

 
 
 
 
1
2
4
5
6
7
8
9
10
12
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
 
 
3 กุมภาพันธ์ 2550
All Blog
จู่ๆ ก็อยากแปล 1
เคยแปลอะไรเยอะแยะ แต่ก็เก็บไม่เป็นที่ ตอนนี้ก็เลย Gone with the wind ไปหมดแล้ว วันนี้อารมณ์โยกเยก เลยอยากทำอะไรที่มันแปลกออกไป ก็เลยหาอะไรมาแปลเล่น และก็เพราะว่าอารมณ์โยกเยก เลยไปหยิบเล่มนี้มาอ่านอีกรอบ เพื่อฟื้นฟูความมั่นคงของอารมณ์ไม่ให้โยกเยก ออกตัวว่าคนแปลภาษาอังกฤษก็งั้นๆ และภาษาไทยก็ห่วยมาก เลยคิดว่าการแปลครั้งนี้ ไม่น่าที่จะดี

และก็ออกตัวอีกว่าการแปลของเราคงจะไม่ถูกเป๊ะเพราะกะว่าจะแปลแบบรวบรัด สรุปๆ และเราก็ไม่คิดว่าเราแปลได้จบเล่ม เพราะอารมณ์ที่โยกเยกของเราเอง ดังนั้น แนะนำว่าถ้าอยากอ่าน ก็ไปหาซื้อมาอ่านจะดีกว่า แหะแหะ

The Road Less Traveled by M. Scott Peck, M.D.

Preface (ขี้เกียจแปล ข้ามไปเลยละกัน)

Section 1 วินัย

ปัญหาและความทุกข์

ชีวิตเป็นเรื่องยาก

เป็นความจริงที่ยิ่งใหญ่ เป็นหนึ่งในความจริงที่ยิ่งใหญ่ที่สุด (เป็น 1 ใน 4 ของอริยสัจ 4 ที่พระพุทธเจ้าได้สอนไว้ว่า ชิวิตคือทุกข์) ที่มันเป็นความจริงที่ยิ่งใหญ่เพราะว่าเมื่อเราได้เห็นแจ้งกับความจริงนี้ เราก็จะก้าวข้ามมันไปได้ เมื่อเรารู้ว่าชีวิตเป็นเรื่องยาก เราก็จะเข้าใจและยอมรับมัน จากนั้น ชีวิตก็จะไม่ยากอีกต่อไป เพราะเมื่อเราได้ยอบรับกับความจริงนั้นแล้ว ความจริงที่ว่าชีวิตเป็นเรื่องยาก ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

แต่คนส่วนใหญ่ไม่เป็นเช่นนั้น พวกเขากลับโอดครวญไม่หยุดกับปัญหาอันใหญ่โตมโหฬาร ภาระอันหนักอึ้ง หรือความยากลำบากของพวกเขาเหมือนกับว่าชีวิตปกติของคนเราเป็นเรื่องง่ายๆ หรือชีวิตของเรา ควรจะ เป็นเรื่องง่าย พวกเขาจะส่งเสียงป่าวประกาศว่าความทุกข์ที่เกิดขึ้นกับเขามันไม่เหมือนใครและไม่ควรจะมาเกิดขึ้นกับพวกเขา ครอบครัว เผ่าพันธุ์ ชนชั้น ประเทศ ชนชาติ ไม่ควรเกิดขึ้นกับใครๆ เลย ที่ผมได้ยินเสียงโอดครวญนี้ก็เพราะผมเป็นคนที่ต้องแชร์กับมัน

ชีวิตเป็นซีรีย์ของปัญหา เราต้องการโอดครวญหรือต้องการแก้ไขล่ะ แล้วเราต้องการจะสอนเด็กของเราให้แก้ไขไหมล่ะ

วินัยเป็นเครื่องมือพื้นฐานที่เราต้องใช้ในการแก้ปัญหาของชีวิต ถ้าไม่มีวินัย เราก็ทำอะไรไม่ได้เลย ถ้าเรามีวินัยนิดหน่อย เราก็แก้ปัญหาได้นิดหน่อย ถ้าเรามีวินัยเต็มร้อย เราก็แก้ปัญหาทั้งหมดได้

สิ่งที่ทำให้ชีวิตเป็นเรื่องยากก็คือการที่จะเผชิญหน้ากับปัญหาหรือการแก้ปัญหาเป็นสิ่งที่เจ็บปวดพอสมควร ปัญหาโดยตัวมันเองก็ก่อให้เกิดความหงุดหงิด หรือ ความเศร้า ความเสียใจ ความเหงา ความรู้สึกผิด ความโกรธ ความกลัว ความกังวล ความเจ็บปวด หรือความสิ้นหวัง สิ่งเหล่านี้เป็นความรู้สึกที่แย่ๆ แย่พอๆ กับความเจ็บป่วยทางร่างกาย หรือบางทีอาจจะแย่กว่า แล้วเจ้าความทุกข์ที่เกิดขึ้นกับเรา เราเรียกมันว่า "ปัญหา" และในเมื่อชีวิตเป็นซีรีย์ของปัญหาที่ไม่มีวันจบสิ้น ชีวิตก็เลยเป็นเรื่องยากที่เต็มไปด้วยความทุกข์พอๆ กับความสุข

แต่ก็เพราะอย่างนั้น การที่ได้พบและแก้ปัญหาก็ทำให้ชีวิตมีความหมายเช่นกัน ปัญหาเป็นเส้นแบ่งระหว่างความสำเร็จและความล้มเหลว ปัญหาทำให้เกิดความกล้า และปัญญา และก็เป็นเพราะปัญหาที่ทำให้เราเติบโตขึ้นทั้งทางด้านจิตใจและจิตวิญญาณ (mentally and spiritually) เมื่อเราปรารถนาจะทำให้จิตใจของมนุษย์เติบโตขึ้น เราต้องท้าทายและพยายามให้มนุษย์ได้แก้ปัญหา เหมือนกับนโรงเรียน เราได้เซ็ตปัญหาต่างๆ ให้เด็กๆ ได้แก้ไข นี่ก็เป็นการเผชิญหน้าและแก้ปัญหาที่เราได้เรียนรู้ อย่างที่เบนจามิน แฟงค์กินได้กล่าวไว้ว่า "Those things that hurt, instruct." นี่เป็นเหตุผลที่ว่าทำไมคนฉลาดไม่กลัวปัญหาแต่จะต้อนรับปัญหาและความทุกข์ที่ตามมา

แต่พวกเราส่วนใหญ่ไม่ได้ฉลาดขนาดนั้น ความกลัวความทุกข์ทำให้พวกเราพยายามหลีกหนีปัญหา พวกเราพยายามหลีกหนีโดยหวังจะไล่ให้พวกมันไปไกลๆ พวกเราละเลย ไม่สนใจ ทำเป็นลืมเสมือนว่าไม่มีปัญหาอยู่ พวกเราทำแม้กระทั่วเสพยาเพื่อช่วยให้เราไม่สนใจ ความทุกข์จะได้น้อยลงแล้วเราก็จะได้ลืมมันไป

เดี๋ยวมาต่อ ...



Create Date : 03 กุมภาพันธ์ 2550
Last Update : 3 กุมภาพันธ์ 2550 19:35:20 น.
Counter : 639 Pageviews.

1 comments
  
โอ้โห....

ฝีมือระดับนี้จับงานแปลเป็นอาชีพได้เลยท่าน

เดี๋ยวจะเข้ามาติดตาม...
ห้ามขี้โกงนะจขบ
โดย: ดอกหญ้าพันงู วันที่: 3 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:20:06:14 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

peiNing
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 45 คน [?]



เป็นเด็กกรุงเทพแท้ๆ แต่อยู่บ้านนอกของกรุงเทพน่ะนะ ไม่ได้ชอบอะไรเป็นพิเศษนอกจากแกล้งสัตว์เลี้ยงที่บ้าน นั่นคือนกฮู้ผู้มีอายุ 10 ปีได้ (นกแก่มีหนวด) (แต่ตอนนี้ในที่สุดนกฮู้ก็จากไปอย่างสงบ ไม่รู้อายุรวมเท่าไรแต่มาอยู่ที่บ้านได้ 11 ปี ขอไว้อาลัยปู่ฮู้ ขอให้ไปสู่สุขคตินะ T^T)

ขอชี้แจงอีกอย่าง ชื่อ peiNing นี้ เป็นชื่อที่พี่กะน้องใช้ร่วมกันสองคน ดังนั้นอย่างงว่าเดี๋ยวก็แทนตัวว่ารุ้งบ้างหนิงบ้าง ก็มันคนละคนนิ (รุ้งน่ะคนพี่ หนิงน่ะคนน้อง)

FB สำหรับคนชอบงานเขียน peiNing ค่ะ

FB สำหรับคนชอบบทความสอนห้องเรียนนิยายค่ะ

  •  Bloggang.com