Bloggang.com : weblog for you and your gang
ลมหายใจของใบไม้
Group Blog
ลานอโศก
ห้องบริหารจิต
รอยอินทร์
ศิลปวัฒนธรรมไทย
วิ่งตามนาย
ข้อคิดคำเขียน
มองผ่านเลนส์
เพลงภูต
ร่ำไปในใบเรียว
ปลายทางที่โค้งฟ้า..ฯ
เรื่องสั้นหลายวันจบ
มีสุขร่วมเสพ..ฯ
เก็บรักมาเก็บไว้ที่ในรัก
อโรคยาปรมาลาภา
คลีนิคกายภาพ
วิทยายุทธ
แสนรักษ์
เพลงเพื่อแผ่นดิน
Music Box
เพลงเพื่อคุณ
MV Romance XL
MV น่ารัก
เพลงประกอบ
ฟังเพลงออนไลน์
รวมเพลงขิม
รวมเพลงขลุ่ย
เพลงลูกทุ่งไทย
ห้องภาพ
คนแถวหน้า
แดนสนธยา
มุมเตือนภัย
ถนนดวงดาว
บ้านและสวน
ตกแต่งสวน
ท่องไปในโลกกว้าง
คู่สร้าง-คู่สม
มุมซ่อมสวย
หยุดก่อนโลก..ฉันจะลง
ทัศนา-จร
เวทีดาว
ตลาดนัดงาน
เก็บออมรอมจ่าย
ซ่อมได้
ครัวไทย
ไทยน้ำทิพย์
บ้านเล็กในป่าใหญ่
ย่อโลก
หน้าต่างโลก
แฟชั่น
ชีวิตต้องสู้
คนรักรถ
กระฉ่อนเว็บ
งานสร้าง
กฏ+หมาย
สินทรัพย์
ศาสตร์แห่งตัวเลข
สมุนไพรไทย
อัญมณี
เทคนิคการถ่ายภาพ
รวมโค้ดแต่งบล็อก
มุมกีฬา
เรือนจำกลาง
สาวเอยจะบอกให้
ระเบียงรุ้ง
Lab
<<
กุมภาพันธ์ 2553
>>
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
13 กุมภาพันธ์ 2553
:::ความตายที่เริ่มต้นหรือเริ่มต้นที่ความตาย:::
All Blogs
:::ใต้ฟ้าตะวันเดียว..กลิ่นดิน:::
:::ฝนเปื้อนแดด:::
:::คนกระด้างแดด:::
:::โลกใสใส หัวใจบางบาง:::
:::หยุดให้คิดถึงสักหนึ่งใจ:::
:::อนัตตาลัย:::
:::ซอยในคนไซเบอร์:::
:::ตามรอยนักฆ่า:::
:::บัวน้อยคอยรัก:::
:::ชีพเหินเดินทางใหม่ ชีพไซร้แปรปรวน:::
:::ไซเบอร์โฟเบี่ย:::
:::ถนนสายปรารถนา:::
:::ความรักไม่มีวันละลาย:::
:::วิมานดิน:::
:::เก็บไว้ให้เธอ:::
:::ความตายที่เริ่มต้นหรือเริ่มต้นที่ความตาย:::
แด่เธอผู้จากไป
รอยสวาท..ฤารู้ร้าง..จางหาย..
:::น้ำเน่าใต้เงาจันทร์:::
คำตอบก่อนตะวันตกดิน
คืนฟ้าฉ่ำดาว..เพื่อนร่วมทาง
บินหลา..มาแล้วอย่าเลยไป
:::ความตายที่เริ่มต้นหรือเริ่มต้นที่ความตาย:::
ท่านจากไปแล้วอย่างสงบงาม..
ฉันกอดพานห่อผ้านั้นไว้กับอก บนเรือไฟเบอร์ขนาดสองคนนั่ง
กลางสายน้ำที่เชี่ยวกรากพร้อมกลีบกุหลาบ กลิ่นมะลิกรุ่น และน้ำอบหอม
คนเรือบอก "ลอยแล้วไม่ต้องหันกลับไปมอง"
แต่กลีบกุหลาบที่พลัดปลิวกลับมาตกลงบนอกเสื้อทำให้ต้องหยิบมาไว้ในมือก่อนจะโปรยลงสู่ผืนน้ำ
ทันได้เห็นชายลูกไม้ไหวไหวจากไป เงาของตัวเองทอดลงแทนที่ ฉันมองเห็นตัวเองชัดเจนในน้ำเชี่ยว
ฉันกับสุภาพสตรีที่จากไปนั้นมีอะไรแตกต่างไหมในบั้นปลายชีวิต
ในวัย 95 ที่นอนนิ่งช่วยเหลือตัวเองไม่ได้คือที่มาของเรื่องราวมากมาย
สุข ทุกข์ ถูกซ่อนไว้อย่างเงียบงันภายใต้ร่างกายที่เคยแข็งแรง
สองมือที่รับงานมาสารพัน เย็บปักถักร้อย อาหารหวานคาว งานดอกไม้
งานเอกสารที่หนักเบาไม่เคยบ่น เป็นที่ไว้วางใจของผู้บังคับบัญชา
คนเก่าๆให้ข้อมูลสำหรับประวัติสวยงามของท่านเพื่อลงหนังสือที่ระลึก
สตรีผู้นี้มีชีวประวัติที่น่าสนใจ นอกเหนือจากการครองตน ครองคน ครองงาน
สองมือของท่านสร้างเด็กๆมาหลายคนด้วยจิตวิญญาน"ครู"ของท่าน
หลานเล็กๆหลายคนที่ได้ดิบได้ดี ประกอบสัมมาอาชีพเลี้ยงตัวได้
จะทันได้รำลึกถึงกันไหม ใครเล่าจู้จี้ให้อ่านหนังสือ ท่องสูตรคูณ
น้ำตาที่หยดเผาะลงบนพื้น เพราะถูกขับเคี่ยวให้ท่องอาขยานก่อนนอน
วันนี้หลายคนถูกปั้นมาเป็นครูบาอาจารย์ เป็นนายทหาร ยังจำกันได้หรือเปล่าหนอ
ไม่เคยลืมว่าในครัวเล็กๆที่ไม่เคยว่างงานนั้น ท่านสั่งทุกคนได้เหมือนแม่ทัพ
หม้อชามรามไห ที่ท่านฝึกให้เด็กๆทำความสะอาด
มะเขือเทศที่ถูกสอนให้สลักเสลา หอมที่ต้องกรีดใบแช่น้ำเย็นเพื่อให้งอหงิกได้รูปสวย
กระชายคว้านกลีบเป็นดอกจำปี แอบเปิลถอดเปลือก เงาะยัดใส้ สารพัดละเอียดละออ
น้ำพริกลงเรือ ปลาร้าทรงเครื่อง พระรามลงสรง หลากหลายของแปลกที่ท่านสนใจทำตามตำราไม่ผิดเพี้ยน
เสียง "ใหญ่ไป.. เล็กไป ..มากเกินไป.. ยังไม่พอฯ" ติดหูฉันเสมอ
เมื่อน้องแจ้งข่าว คุณยายไม่ไหวแล้วในครั้งที่สาม หลังจากทรงๆทรุดๆ
ฉันได้แต่กระซิบข้างหู "เราอโหสิกรรมให้กันและกัน ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้นค่ะ"
หลายปีก่อนฉันสะบัดตัวจากเมื่อท่านบอกให้ฉันไปสละสิทธิ์บรรจุงานในพื้นที่กันดาร
ดีใจที่ได้เรียก " คุณแม่" อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน
ฉันบอก ฉันรู้ว่าท่านต้องการฝากผีฝากไข้ แรงหอบของท่านเบาลง
คนเฝ้าไข้ออกปาก "เงียบกริบเลย" แต่ท่านก็ผ่านชีวิตช่วงนั้นมาได้
พยาบาลบอก "คุณยายหัวใจแข็งแรงมาก"
เมื่อความดันลดลงเรื่อยๆ บทสวดจากแผ่นบันทึกเสียงซ้ำไปมา ท่านจะยังได้รับรู้ไหม
"สัมมาอะระหัง" ที่พร่ำกระซิบที่ข้างหูท่านได้ยินไหม
เพิ่งได้เข้าใจว่าทำไมท่านต้องขอให้ฉันเป็นบุตรบุญธรรมโดยไม่ร่วมเลี้ยงดูอยู่อาศัย
เพราะสิทธิ์ของลูกบุญธรรมเท่านั้นที่จะให้ท่านได้รับพระราชทานเพลิงในวาระสุดท้ายของชีวิต
ฉันได้ใช้สิทธิ์นั้นแล้วอย่างสมบูรณ์ พร้อมห่อผ้าสวยกับดอกไม้หอมลงกลางน้ำ
เรือเล็กกับลำน้ำเชี่ยวนั้นหลายคนมองหน้ากัน "ใครว่ายน้ำเป็น" "น้ำเชี่ยวไม่ต้องลง"
ฉันคงไม่ปล่อยให้อณูใดใดของท่านถูกเหยียบย่ำอยู่ชายน้ำ
รับพานลงเรือฝากท่านในความร่มเย็นของแม่คงคาด้วยตัวเอง
ภูมิใจในน้องน้อย เธอเก่งมากทำทุกอย่างแทนฉันจนสำเร็จเรียบร้อย
ขอให้อานิสงส์นี้ดลบันดาลให้น้องและทีมงานที่น่ารักมากทุกคนประสบความสำเร็จตามประสงค์
คุณแม่มีบุญนัก แม้เราจะไม่ได้ออกการ์ดเชิญแต่คุณแม่ไม่เคยเงียบเหงาแม้สักคืน
เป็นบุญเหลือเกิน ทั้งเป็นเกี่ยรติยศที่สุดที่ท่านผู้ว่าราชการและภริยามารดน้ำศพ
มาเป็นเจ้าภาพ และเป็นประธานพิธีพระราชทานเพลิงศพให้อีกด้วย
งานเล็กๆเงียบๆของคุณแม่มีแขกผู้มีเกียรติระดับจังหวัดหลายท่าน
ท่านรองผู้ว่าราชการและภริยา บุคากรทางการศึกษาในชุดปกติขาวเป็นแถวแนว
นายทหารเสนาธิการหลายคน วิศวกร นักวิชาการ นักเขียน
น่าเสียดายก็แต่เจ้าชายในเวิ้งฟ้าของฉันที่ไม่สามารถมาได้
แต่ฉันรู้ว่าพี่รองต้องภูมิใจกับเกียรติยศของวงศ์ตระกูลนี้
ฉันรู้ว่าพี่รองก็ภูมิใจกับควันสีขาวที่ลอยขึ้นสู่เบื้องบนเช่นเดียวกัน
ชีวิตนั้นจบลงแล้วอย่างสวยงาม ท่านจากไปแล้วอย่างสงบงาม
วันนี้ฉันคงต้องเริ่มต้นที่จะกอบสร้างความดีงาม สร้างบุญอย่างที่ท่านเคยทำ
วันนี้ฉันจะไม่ปล่อยให้ตัวเองเป็นซากร่างเพื่อรอวันสลาย
ชีวิตหนึ่งที่แตกดับนั้นทำให้ฉันมองเห็นสัจธรรม
สุดท้ายที่เหลือเป็นของตัวเองที่ใครก็ไม่อาจแย่งชิง "บุญ"
ในหนึ่งชีวิตที่ยังมีลมหายใจยังมีโอกาสเริ่มต้น
ถึงจะช้าไปหน่อยแต่ก็ดีกว่าถอยหลัง
เริ่มต้นที่ความตายดีกว่าเป็นความตายที่เริ่มต้น
ฉันจะให้ประโยคนี้เป็นป้ายบอกทาง.
Create Date : 13 กุมภาพันธ์ 2553
Last Update : 13 กุมภาพันธ์ 2553 8:58:26 น.
4 comments
Counter : 828 Pageviews.
Share
Tweet
ในหนึ่งชีวิตที่ยังมีลมหายใจยังมีโอกาสเริ่มต้น
ถึงจะช้าไปหน่อยแต่ก็ดีกว่าถอยหลัง
เริ่มต้นที่ความตายดีกว่าเป็นความตายที่เริ่มต้น
ฉันจะให้ประโยคนี้เป็นป้ายบอกทาง.
โดย:
Peakroong
วันที่: 13 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:8:59:55 น.
เป็นกำลังใจให้ครับ เสือตายยังเหลือหนัง
โดย:
น้ำเค็ม
วันที่: 13 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:19:31:15 น.
ขอบคุณค่ะน้ำเค็ม มีความสุขในทุกวันนะคะ
โดย:
Peakroong
วันที่: 14 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:19:47:24 น.
ศิลปิน ณัฐชา สวัสดิรักษ์
คำร้อง สุรักษ์ สุขเสวี
อัลบั้ม More Than Words
ทำนอง/เรียบเรียง Bruno Brugnano
เกิดเป็นเพียง ใบไม้หนึ่งใบ เคยพริ้วไหว ใต้แสงตะวัน
และแล้ววันหนึ่ง ใบไม้ก็ถึงวัน ทิ้งตัวปลิว ริ้วร่วงลงไป
แต่บังเอิญ ลมพัดผ่านมา เพียงช้าช้า เหมือนฟ้าตั้งใจ
โอบอุ้มใบบาง ให้ลอยละลิ่วไป
สูงขึ้นมาใหม่ แล้วเริ่มเดินทาง
สูงขึ้นไป ลอยขึ้นไป บนท้องฟ้ากว้าง
ขึงใบบาง บินขึ้นไป สูงสุดฝัน
อยากจะลอย ได้อย่างนี้นานนาน
ฟ้าช่างงดงาม แสนเพลิดเพลินใจ
แต่พอลม โชยล้าอ่อนแรง เจ้าใบไม้ ก็ร่วงทันใด
อยากฝืนตัวเอง ผลักตัวให้ขึ้นไป ฝืนสักเท่าไร ก็เกินเป็นจริง
เมื่อฝันสวยงาม ผ่านเลยและลับไป ใบไม้ก็แนบกายซบลงบนดิน
โดย:
Peakroong
วันที่: 22 กุมภาพันธ์ 2554 เวลา:16:39:07 น.
ชื่อ :
* blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
*ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
Peakroong
Location :
[ดู Profile ทั้งหมด]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 41 คน [
?
]
"หากต้องตัดสินใครสักคน
เริ่มจาก "ทำไม"คงจะดีกว่า"อย่างไร"
เพราะสิ่งที่มองเห็นไม่แน่ว่ามีอยู่จริง
สิ่งที่มองไม่เห็นใช่ว่าไม่มี
สิ่งที่คิดว่าใช่อาจไม่ใช่
สิ่งที่ไม่คิดว่าใช่สำหรับคุณ
มันอาจใช่เลยสำหรับใครอีกคน"
"
๐ ให้ลมหายใจของใบไม้เป็นบันทึกคนกล่อง
คำเขียนของคนล้มลุกคลุกคลาน
แต่ยังมีลมหายใจเป็นของตัวเอง
แม้ไม่ใช่ทุกอย่างที่มีหากเป็นทุกอย่างที่เป็น
เก็บความว่างเปล่าไว้เติมเต็ม..
๐ ขอบคุณตัวละครทุกตัว
ทั้งที่มีอยู่จริงและที่ไม่มีตัวตน
ขอบคุณวันเวลา-ครูบา-อาจารย์
ที่สอนให้เก็บเกี่ยว ฝึกให้คิด สอนให้เขียน
๐ ขอบคุณเพื่อนเพื่อนชาวไซเบอร์
ที่กรุยทางให้สร้างสรรรค์บล็อคได้เท่าใจ
ขอบคุณทุกภาพงดงามจากบล็อกน้องญามี่
ขอบคุณ
https://www.thaipoem.com
ที่ให้เพลงประกอบเป็นอมตะนิรันดร์กาล
๐ ขอบคุณความเป็นเธอ..
ที่ส่งผ่านการ"ให้"มาเสมอฝัน
ขอบคุณความเป็นฉัน..
คนเกี่ยวประสบการณ์ระหว่างวันมาถักทอ
'ปีฆรุ้ง
27 มกราคม 2553
Friends' blogs
Peakroong
Webmaster - BlogGang
[Add Peakroong's blog to your web]
Links
ร้านค้าออนไลน์
สโมสรสร้างสรรค์ทางเลือก
ทางด่วน
Facebook
BlogGang.com
Pantip.com
|
PantipMarket.com
|
Pantown.com
| © 2004
BlogGang.com
allrights reserved.
ถึงจะช้าไปหน่อยแต่ก็ดีกว่าถอยหลัง
เริ่มต้นที่ความตายดีกว่าเป็นความตายที่เริ่มต้น
ฉันจะให้ประโยคนี้เป็นป้ายบอกทาง.