"กลุ่มพัฒนาเด็กและเยาวชน พัฒนาคนพัฒนาชาติ"
Group Blog
 
 
ธันวาคม 2549
 
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
12 ธันวาคม 2549
 
All Blogs
 
อุ้มผาง ในอ้อมกอดแห่งขุนเขา ตอนที่ 1

เมื่อวันที่ 1-5 ธค. 2549 กลุ่มพัฒนาเด็กและเยาวชน คณะสงฆ์วัดทองบน และกลุ่มเฮียเชษฐ์ ได้ร่วมกันจัดโครงการ "แบ่งบันน้ำใจสู่ชาวไทยภูเขา" โดยได้จัดรวบรวม เสื้อผ้า หนังสือ อาหารแห้ง ยา และของใช้อื่น ๆ ไปบริจาค ณ อำเภออุ้มผาง จังหวัดตาก



บรรทุกของบริจาคมาเต็มเอี้ยดครับ



ถนนลอยฟ้าจากแม่สอดไปอุ้มผางก็ยังคงวกวน สูงชัน คนขับสนุก แต่คนนั่งสุดแสนจะทรมานเหมือนเดิม



เส้นทางแม่สอด - อุ้มผาง 160 กว่าโล 1,219 โค้ง ดีที่มีจุดพักทางที่อำเภอพบพระให้ได้พักรถพักคน



จากแม่สอดไปอุ้มผางมีรถสองแถวไปครับ คันสีฟ้านี่แหละครับ ราคาน่าจะประมาณ 120 บาท ผมเคยนั่งเมื่อสิบปีที่แล้ว ตอนนี้ดูแล้วก็ยังเหมือนเดิม ตอนผมนั่งเมื่อสิบปีที่แล้วมีคนไทยแค่ 3 คน คือผมกับเพื่อน นอกนั้นกระเหรี่ยงเต็มคัน ปรากฎว่าคนไทยไม่อ้วกครับ สบายดี กระเหรี่ยงอ้วกกันทั้งคันรถ



ระหว่างทางผ่านหมู่บ้านกระเหรี่ยงอพยพครับ ดูเขาปลูกกันเป็นระเบียบเรียบร้อยดี "บ้านขั้นบันได"



แล้วก็มาถึงที่หมายที่แรกครับ "โรงเรียนอุ้มผางวิทยาคม"



ก่อนอื่นต้องเล่าประวัติความเป็นมาขอโรงเรียนนี้ก่อนครับ คือถ้าดูภายนอก ก็อาจจะเป็นโรงเรียนมัธยมธรรมดา ๆ ที่ไม่ได้เดือดร้อนอะไรมาก ตัวโรงเรียนอยู่ในชุมชน ไม่ห่างไกลความเจริญมาก ๆ สภาพโรงเรียนก็ดูดี มีไฟฟ้า มีน้ำประปา มีทีวี มีทุกอย่างครบ หลายคนมาเห็นแล้วอาจจะถามว่า เราเข้ามาบริจาคไปทำไม เด็กนักเรียนไม่เห็นจะลำบากอะไรเลย
แต่ตามผมมาเรื่อย ๆ ครับ ผมจะให้ดูว่าข้างในมีอะไร แล้วทำไมคณะของเราถึงต้องมาที่นี่

ช่วงนี้ให้ดูภาพเด็กที่ออกมาต้อนรับก่อนครับ



โรงเรียนอุ้มผางวิทยาคม มีนักเรียนประมาณ 700 คนครับ เกือบทั้งหมดเป็นชาวเขาเผ่าต่าง ๆ เช่นกระเหรี่ยง ม้ง และเกินครึ่งของเด็กเหล่านี้มีบ้านอยู่ห่างไกลจากโรงเรียนมาก ที่ไกลที่สุดคือ 180 กม. ที่เป็นเช่นนี้เพราะอุ้มผางเป็นอำเภอที่กว้างใหญ่มาก และมีโรงเรียนมัธยมเพียงโรงเรียนเดียว ทำให้ผู้บริหารโรงเรียนจำเป็นต้องจัดรูปแบบของโรงเรียนให้เป็นลักษณะโรงเรียนประจำ นั่นก็คือนักเรียนที่บ้านใกล้ก็ให้กลับบ้านได้ ส่วนนักเรียนที่บ้านอยู่ไกลมาก ก็ต้องสร้างหอพักภายในโรงเรียนให้

มาดูภาพนักเรียนช่วยกันขนของบริจาคลงครับ เด็กนักเรียนที่นี่เขาทำงานกันขยันขันแข็งมาก และไม่มีเกี่ยงกัน ช่วยเหลือกันดีมาก



นั้นจึงทำให้อุ้มผางวิทยาคมเป็นโรงเรียนมันธยมรัฐบาลแห่งเดียวในประเทศซึ่งมีการจัดการแบบโรงเรียนประจำ และการเป็นโรงเรียนประจำนั้นทำให้มีค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับการดูแลเด็กเพิ่มขึ้นมากมาย ไม่ว่าจะเป็นค่าอาหาร ค่าเสื้อผ้า ยารักษาโรค ซึ่งเป็นค่าใช้จ่ายที่ค่อนข้างมากเพราะเด็กกำลังก้าวเข้าสู่วัยรุ่น และเด็กบางคนนั้นไม่ได้กลับบ้านมาเป็นปี เนื่องจากบ้านเขาอยู่ในป่าอันห่างไกล ค่าใช้จ่ายทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเขา โรงเรียนจึงต้องรับผิดชอบทั้งหมด



ถามว่าแล้วงบประมาณจากรัฐบาลที่ส่งมาให้หละ ก็ตอบว่ามีครับ แต่น้อยมาก ๆ ๆ ๆ และมี่เฉพาะค่าอาหารซึ่งก็เป็นแค่ค่าอาหารกลางวัน ที่นี่มีนักเรียนประจำ 400 คน เขาจะได้รับงบประมาณค่าอาหารแค่ 10% ของ 400 คนนี้เท่านั้นครับ และยิ่งกว่านั้น ค่าอาหารที่เขาได้ก็จะได้แค่มื้อเดียวเท่านั้น ในขณะที่เด็กวัยนี้ต้องกินข้าวสามมื้อ
ดังนั้นสิ่งที่เด็กที่นี่จะทำได้คือต้องดิ้นรนช่วยเหลือตัวเองครับ ทั้งปลูกผักกินเอง ประหยัดทุกอย่าง หารายได้พิเศษ เช่นไปกับทัวร์ หรืออื่น ๆ ตามแต่กำลังเขาจะทำได้ครับ

ตอนนี้ผมจะให้ไกด์ของเรา "น้องจีดา" พาไปทัวร์โรงเรียนก่อนนะครับ



หอพักนักเรียนเขาก็จะปลูกสร้างแบบง่าย ๆ เป็นอาคารชั้นเดียว มีห้องเดียว ภายในเป็นเตียง 2 ชั้น เรียงรายกันสองแถว



ถึงจะไม่ได้หรูหราอะไร แต่ก็สะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย



น้อง ๆ ที่นี่ส่วนมากจะเป็นกระเหรี่ยงพุทธครับ กระเหรี่ยงคริสต์ก็จะมีบ้าง อย่างเช่น หอพักอดิศัยนี้ จะเป็นหอพักกระเหรี่ยงคริสต์



พาไปดูหอพักหญิงอีกที่นึงครับ เห็นพาไปชมแต่หอพักหญิง จริง ๆ ที่นี่มีหอพักชายด้วยนะครับ แต่ไกด์ของเรา น้องจีดาเป็นผู้หญิง เลยสะดวกพาไปชมหอพักหญิงมากกว่า

อีกอย่างที่อยากจะบอกคือ เด็กที่นี่มีคุณภาพดีมากครับ จิตใจดี นิสัยดี ขยันขันแข็ง เป็นเยาชนที่มีคุณภาพ ได้เรียนถามท่าน ผอ. โรงเรียนฯ ท่านบอกว่า โชคดีที่เด็กเขามีพื้นฐานจากวัฒนธรรมท้องถิ่นที่ดีงาม ทางโรงเรียนเพียงแต่นำเพชรที่งามอยู่แล้วมาเจียระไนเพิ่มเท่านั้น



น้องจีดาพาไปดูการประกอบอาหารแบบเก่าของเขาครับ เรียกว่า "การหุงข้าวแบบใต้ดิน"



มาดูกิจวัตรประจำวันของน้อง ๆ เขากันครับ ผมแอบถ่ายมา



มาถึงตอนเย็น ทางคณะก็จะรับประทานอาหารร่วมกันกับน้อง ๆ ครับ น้อง ๆ ที่นี่ถ้าวันเสาร์-อาทิตย์เขาจะทานข้าวกันแค่สองมื้อครับ คือเช้ากับเย็น มื้อกลางวันจะไม่ได้ทาน เพราะงบประมาณไม่พอครับ แล้วเรามารู้ที่หลังกันว่า ที่คณะพวกผมมากันนี้ เขาก็ต้องแบ่งอาหารส่วนของเขาให้คณะพวกผมอีกนะครับ เลยยิ่งได้ทานน้อยกันเข้าไปใหญ่



ทานอาหารเสร็จ ก็มีการแสดงของน้องเขาครับ เป็นการแสดงประจำท้องถิ่นของแต่ละชนเผ่าเขา แล้วก็มีการเล่นเกมส์ แจกรางวัล มีพิธีการเล็กในการบริจาคเงิน บริจาคสิ่งของ



น้อง ๆ น่ารักทุกคนครับ ที่โดดเด่นมากคือเรื่องความกล้าแสดงออกของเขา



เตรียมรอพบกันตอนที่ 2 ซึ่งเราจะไปเยือนอีก 2 โรงเรียนในอำเภออุ้มผาง ซึ่งห่างไกลจากความเจริญจริง ๆ


Create Date : 12 ธันวาคม 2549
Last Update : 14 ธันวาคม 2549 9:35:18 น. 3 comments
Counter : 1987 Pageviews.

 
น่าใจมากมาย ชอบๆแบบนี้อ่ะ ลุยๆได้บุญด้วย
ขอให้เจ้าของบ้านผู้ใจบุญร่ำๆรวยๆน๊า


โดย: เลขานุการ IP: 202.57.132.197 วันที่: 13 ธันวาคม 2549 เวลา:16:49:56 น.  

 
ความทรงจำที่ดูแล้วมีความสุขแทนเลยนะเนี่ย


โดย: คนผ่านมา IP: 58.10.71.48 วันที่: 16 ธันวาคม 2549 เวลา:9:10:45 น.  

 
นักเรียนกะเหรียงน่ารักมากครับ
กลอน

^ เพื่อน ^นั้นคือความทรงจำอันมีค่า

ที่เรียกว่ามิตรภาพอันยิ่งใหญ่

คำว่าเพื่อนนั้นออกมาจากหัวใจ

เพื่อนนั้นจะยิ่งใหญ่ตลอดกาล






โดย: เด็กสามหมอก IP: 61.7.166.56 วันที่: 12 พฤศจิกายน 2552 เวลา:17:38:25 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Valentine's Month


 
กาลไภราพ
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add กาลไภราพ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.