วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับผม...
ผมไม่รู้จะเริ่มยังไงดีสำหรับวันนี้..รู้แค่ว่าผมเสียใจมาก..ร้องไห้..ควบคุมความคิดตัวเองไม่ได้ ปล่อยให้มันคิดไปไหนต่อไหนไกลมาก...ตั้งแต่ตอนเย็น จนถึงทั่งบัดนี้ ผมมิอาจหลุดออกมาจากหัวงความคิดต่างๆที่ผมสร้างมันขึ้นมาได้เลย...เมื่อคืน ผมเล่าให้พี่ฟัง ถึงอดีตรักที่ค่อนข้างเจ็บปวดไม่น้อยเลย...ผมกลัวว่าครั้งนี้มันจะเกิดขึ้นอีก...แต่มันก็เกิดขึ้นแล้วล่ะครับ เป็นครั้งที่2ด้วยระยะเวลาห่างกันไม่ถึง5เดือน...หากจะโทษ ก็คงต้องโทษตัวผมเองที่ ใจง่าย ไม่ดูแลหัวใจตัวเอง ปล่อยให้อะไรๆมันเลยเถิดไปไกล...แล้วสุดท้ายคนที่ต้อง เจ็บ คือผมคนเดียวจริงๆ...เมื่อตอนเย็นผมนั่งร้องไห้เงียบๆอยู่คนดียวในห้องทำงาน ไม่อยากให้ใครๆเห็นมุมที่อ่อนแอที่สุดของผม..ใช่ วันนี้ผมอ่อนแอมากมาย หลายๆคนก็คงสงสัยกับความซึมเงียบที่ผิดปกติของผม ผมทำได้แต่ยิ้มให้และบอกว่า ไม่เป็นอะไร...ผมเดินออกจากที่ทำงาน เดินไป..ร้องไห้ไป น้ำตามันไหลเอง...ควบคุมไม่ได้ เพราะใจมันคิด ไม่รู้ทำไม ทำได้แต่เดินก้มหน้า รอรถเมล์ นั่งรถกลับบ้าน น้ำตาก็ไม่หยุดไหล..มันเป็นวันที่แย่ที่สุด...นี่คือสาเหตุที่1ซึ่งเกิดขึ้นวันนี้และทำให้ผมเสียใจมากคับ
สาเหตุที่2..ผมไม่รู้ว่าควรจะเสียใจกับเรื่องไหนมากกว่ากัน...เงิน2พันบาท ซึ่งอยู่ในลิ้นชักที่เคาน์เตอร์หายไป..ไม่รู้เมื่อไร อาจจะหายเมื่อคืนหรือเมื่อเช้า..แต่ผมเป็นคนที่อยู่ในเหตุการณ์นั้นคนเดียว ทั้ง2เวลา...เมื่อคืนผมมั่นใจว่าผมปิดลิ้นชัก เก็บทุกอย่างบนโต๊ะเสร็จเรียบร้อย..แล้วจึงเซ้นต์ชื่อออกไป...กระปุกเงินซึ่งอยู่ในลิ้นชัก ผมก็เก็บแล้ว ล็อคลิ้นชักแล้ว...เมื่อเช้า ผมไปถึงเป็นคนแรกๆ และผมจำเป็นต้องนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์นั้นก่อน เพราะยังไม่มีใครมา...รอจนมีคนมาเยอะ ผมจึงขึ้นห้อง...พอตอนกลางวัน พี่เจ้าของเคาน์เตอร์บอกเงินหาย2พัน..ซึ่งเป็นเงินที่อยู่ในกระปุกที่อยู่ในลิ้นชักที่ผมล็อคเมื่อคืนแล้ว...แต่สิ่งหนึ่งที่ผมเอ๊ะใจเมื่อเดินไปถึงเคาน์เตอร์เมื่อเช้าคือ เห็นกุญแจเสียบคาอยู่ที่ลิ้นชักซึ่งเก็บกระปุกเงินนั้น..แต่ผมก็แค่เอ๊ะใจ ไม่ได้คิดอะไรมากกว่านั้นเลย เพราะเมื่อเช้า ผมเศร้าจากเรื่องเมื่อคืน..เมื่อเช้าผมยังเดินน้ำตาซึมๆเข้าไปทำงานเลย..แต่ไม่มีใครเห็นหรอก ผมไปถึงที่นั่นคนแรกนี่..ตอนบ่ายทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ถูกเรียบสอบสวนหมด..รวมทั้งผมด้วย...ผมกลายเป็นคนที่น่าสงสัยที่สุดเลย...
ผมทำได้แค่เล่าเหตุการณ์เท่าที่ผมจำได้เมื่อคืนและเมื่อเช้าให้พวกระดับสูงฟัง และปฏิเสธว่าผมไม่ได้เอาเงินไป...ผมไม่ได้เอาไปจริงๆ ผมไม่รู้จะทำยังไง ทำได้แค่นั้นเอง แค่ปฏิเสธเขาไป...จะเอาผมไปสาบานที่วัดไหนก็ได้...
หลังจากสอบสวนทุกคนเสร็จ บรรยากาศในที่ทำนตึงเครียดขึ้น ต่างคนต่างหวาดระแวงกันและกัน...ผมไม่รู้ว่ามันเป็นยังงั้นจริงหรือผมคิดไปเอง...ที่ทุกคนดูจะทำตัวห่างเหินกันและกัน...รวมทั้งผมด้วย...ผมไม่รู้ เดาไม่ออก อ่านใจใครไม่ได้ แต่ผมกำลังรู้สึกว่า ผมเป็นคนที่เอาเงินนั้นไปจริงๆ จากสายตา การกระทำของคนอื่นๆ ผมไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่ยื่นนิ่งเงียบ พร้อมกับความคิดทั้ง2เรื่องมันวนเวียน พุ่งพล่านอยู่ในหัวผมตลอดเวลา ผมกังวลกับ2เรื่องนี้มากจนมัน fusion กันเป็นหน่วยความคิดขนาดใหญ่ที่ทำให้ผมเครียดมาก..ขับให้น้ำตาไหลโดยไร้สาเหตุ..และตอนนี้ผมยังไม่รู้เลยว่าเขาจะทำยังไงกับเงิน2พันบาทที่หายไปนั่น...สองเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้..เล่นงานจิตใจของผม..อย่างหนักและรุนแรง...จนผมอ่อนล้ามาก ทั้งกายและใจ จนอยากจะหยุดทุกอย่าง...ผมนั่งคิดเล่นๆบนรถเมล์ว่าผมอยากตายเหมือนกันนะ...ไม่รู้ทำไมชีวิตผมถึงได้ซวยขนาดนี้..
ทั้งหมดมันหนักเกินกว่าที่ผมจะรับได้อย่างเข็มแข็ง..จากปกติผมก็เป็นคนที่ใจอ่อนแอเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว...พอมาเจอหลายๆเรื่องในวันนี้ ทำให้ผมแทบเดินไม่ไหว ได้แต่นิ่งอึ้ง งงงัน ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปดี ผมคงต้องปล่อยให้มันสงบลงไปเอง..
แต่กว่าที่ผมจะสงบลงได้ ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไร...
ทำไมต้องมีแต่เรื่องร้ายๆเกิดขึ้นกับผม...ผมหมดแรงแล้วล่ะครับ..ไม่อยากทำอะไรอีกต่อไปแล้ว..อยากหลับตาแล้วหลับไปชั่วนิรันดร์..ละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง..แล้วจากไปอย่างไม่ต้องหวลกลับ..
ผมไม่อยากไปทำงานเลย อยากลาออก ไม่รู้ว่าถ้าทำต่อไปแล้วจะอยู่อย่างสบายใจได้ไหม...และที่สำคัญ ผมไม่อยากรักใครแล้ว...แต่ว่าผมคงทำไม่ได้ เพราะเพียงแค่นี้ผมยังรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้างขนาดนี้ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้ ทำให้ผมอยากโทรหาใครสักคน แต่ผมคิดไม่ออกว่าจะโทรหาใคร...ผมมืดสนิททุกด้าน...ได้แต่คิดน้อยใจในทุกๆสิ่ง โชคชะตา ฟ้ากลั่นแกล้งผมรึป่าว...ตอนนี้ผมไร้ซึ่งความรู้สึกแล้วล่ะครับ...ไม่อยากคิด ไม่อยากทำอะไรเลย ผมมืดมนอับจนจริงๆคับ
อยากให้มันผ่านไปเร็วๆ...ผมไม่ไหวแล้วล่ะครับสำหรับวันนี้
จนถึงบัดนี้ผมก็พูดอะไรไม่ออกเลย...

ขอบคุณครับ



Create Date : 03 สิงหาคม 2550
Last Update : 3 สิงหาคม 2550 21:51:46 น.
Counter : 639 Pageviews.

7 comments
  
...เข้ามาส่งยิ้มให้นะคะ
...บางที เราอาจจะเป็นแค่คนแปลกหน้ากันนะคะคุณ
..แต่ว่านะ ที่คุณเขียนมาทั้งหมด


..ฉันเข้าใจเหตุการณ์ดีนะคะ


..ยิ้มเข้าไว้นะ แม้ว่า มันจะเป็นรอยยิ้มที่เปื้อนไปด้วยน้ำตา
..แต่ว่า ยิ้มเข้าไว้นะคะ


..สถานการณ์คล้าย ๆ กันนี้
..เรื่องราวแบบนี้ ตัวฉันเองก็เคยเจอมาเหมือนกัน
..แต่ว่า มันอาจจะต่างรูปแบบ ต่างวิธีการ


..คิดถึงความรู้สึกตัวเองให้มาก ๆ นะคะ
..และก็รักตัวเองให้มาก ๆ
..อย่าไปกังวลว่าคนอื่นจะคิดอย่างไรกับคุณเลย

..คุณพ่อของดิฉัน ท่านเคยสอนดิฉันเอาไว้ว่า
.." จำไว้นะลูก ลูกควรจะแคร์ คนที่ลูกควรจะแคร์ "
..คำพูดนี้ ตัวดิฉันเอง ก็เคยเอาไปให้ปลอบใจเพื่อน
..มาแล้วละคะ


..ในยามที่เราต้องเจอกับอุปสรรค
..ไม่ว่าจะเรื่องใด ๆ ก็ตาม
..ไม่ว่าจะอยากเย็นขนาดไหน
..อดทนเข้าไว้นะคะ

..ฉันเชื่อเสมอว่า
..เมื่อเราทำดีด้วยความบริสุทธิ์ใจแล้ว
..สักวันผลแห่งความดีนั้นก็จะย้อนกลับมาหาตัวเราเอง
..คนอื่นอาจจะไม่รับรู้ อาจจะมองไม่เห็น
..แต่เราก็สบายใจไม่ใช่หรอคะ


..^______________^ ยิ้มเข้าไว้นะคะ

..อย่างเรื่องเงินหายไป
..ก็อดทนไว้นะคะ คุณอาจจะรู้สึกอึดอัดนะ
..แต่ก็อดทนไว้นะคะ
..ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี
..แต่ก็อยากให้คุณมองในแง่ดี ๆ
..โลกนี้มันก็มีคนอยู่หลายประเภท
..มีทั้งคนที่ดีมากกว่าเลว
..และ
..คนที่เลวมากกว่าดี

..ในบางสถานการณ์
..ตัวเราเองก็ใช่ว่าจะดีไปซะทั้งหมดนะ
..แล้วอีกอย่าง ใครเอาไปเราก็ไม่รู้ใช่มั้ยคะ
..แต่เราก็ดันกลายเป็นผู้ต้องสงสัยซะนี่
..กลับไปอ่านประโยคข้างบนค่า

..อย่าไปแคร์เลยนะคะ ใครจะมองเราเป็นอย่างไร
..ในเมื่อเรารู้แก่ใจดี เราเป็นอย่างไร


..ส่วนอีกเรื่อง ก็รักตัวเองให้มาก ๆ เถอะคะ
..รักตัวเองให้มากพอ ให้มากเกินพอ
..ที่จะแบ่งไปให้คนอื่นได้
..ให้มากเกินพอ
..ที่จะทำให้เราไม่รู้สึกว่าเราขาดและโหยหามัน
..เมื่อไรที่ทำได้ คุณก็จะไม่เจ็บอีกต่อไป

..ความรักเป็นสิ่งที่ดีนะคะ
..และอีกอย่าง
..ความรักที่ดีก็ไม่ใช่ความหลงใหลเพียงชั่ววูบ
..ซึ่งมันต่างกันแค่นิดเดียวเท่านั้นเอง

..เข้ามาปลอบได้เท่านี้ละคะ
..ในฐานะเพื่อนร่วมโลกกันนะ หุหุ
โดย: สาวมาดเซอร์ (ArmSLavesArxZ ) วันที่: 3 สิงหาคม 2550 เวลา:23:44:51 น.
  
เราก็เป็นคนหนึ่งที่มักจะโชคร้าย เจอแต่เรื่องซวยๆมากกว่าเรื่องในชีวิต เราก็มีท้อคอนนี้เราก็ยังเป็นนะ ซับสนวุ่ยวาย
อยากนอนหลับแบบไม่ตื่นเหมือนกัน แต่เราก็คิดอีกว่าถ้าเรานอนเป็นเจ้าหญิงนิทราแม่เราจะรู้ยังไงคงมานั่งร้องไห้ให้เราฟังทุกวัน และเสียเงินมากมายเพื่อที่จะทำให้เราตื่น
เราอาจจะได้ยินทุกอย่างแต่ลืมตาและขยับตัวไม่ได้ เราจึงไม่ทำ และมีที่เราเสียใจเรื่องความรักแม่จะมาพูดว่าไม่มีใครรักเรามากที่สุดเท่าพ่อแม่ แค่ถูกผู้ชายทิ้งอยากร้องอะร้องไปแต่พรุ่งนี้เราต้องเลิกร้องให้และเสียใจ ผู้ชายมีอีกเยอะ แม่บอกแม่พูดได้เท่านี้ให้เราคิดเอง


เราก็ยังมีแอบนึกถึงเขาคนนั้นบางนะ แต่เราก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปยังเจอคนอีกเยอะ เวลาเราทุกข์ควรหาคนที่เราไว้ใจเล่าเรื่องทุกใจ แล้วเราจะรู้สึกดีขึ้นเก็บไว้คนเดียวมันอึดอัด
และเราก็เป็นคนอ่อนแอยังไม่โตอ่อนต่อโลก ตอนนี้เลยพยายามเป็นผู้ใหญ่อยู่กับคนที่เรารัก
โดย: สุดที่รัก (กิ๊กจ้าจุ๊บๆ ) วันที่: 4 สิงหาคม 2550 เวลา:2:35:12 น.
  
สู้ ๆ นะคะ
โดย: สาวมาดเซอร์ (ArmSLavesArxZ ) วันที่: 4 สิงหาคม 2550 เวลา:23:07:10 น.
  
โดย: Nor@ZetH วันที่: 4 สิงหาคม 2550 เวลา:23:10:25 น.
  
ขอแอดเป็นเพื่อนด้วยคนจิ ได้ปะ
โดย: สาวมาดเซอร์ (ArmSLavesArxZ ) วันที่: 4 สิงหาคม 2550 เวลา:23:19:21 น.
  
ถ้าเจอเรื่องดีๆหรือเรื่องทุกข์ใจอีกก็มาเล่าให้เราฟังได้จ้า

ตอนนี้เราต้องทำตัวเฉยๆนิ่งให้มากที่สุดถ้าเราทำตัวกลัวคนที่ทำงาน มันกลายเป็นว่าเราเป็นคนทำ ต้องสู้หน้า อย่าหลบ
ไม่ไปที่ทำงานนะ ที่เก็บเงินมันไม่กล้องวงจรติดหรอที่ไหนๆเขาก็ติดกันหมดนะ
โดย: สุดที่รัก (กิ๊กจ้าจุ๊บๆ ) วันที่: 5 สิงหาคม 2550 เวลา:1:46:42 น.
  

สวัสดีค่ะ เข้ามาจากบล็อคของนานะค่ะ ตามที่คุณเข้าไปเมนต์ไว้
ต้องขอโทษด้วยนะค่ะ ที่แต่งกลอนไปโดนใจคุณอย่างจัง เหมือนกับซ้ำเติมใจคุณที่เจ็บปวดอยู่ให้เจ็บมากยิ่งขึ้น ขอโทษน๊า


อ่านที่คุณเขียนระบายออกมาแล้ว อยากให้คุณเข้มแข็งนะค่ะ เป้นลูกผู้ชายต้องสู้ค่ะ ปัญหาทุกอย่างมีอย่างแก้เสมอ บางสิ่งอาจต้องใช้เวลา บางปัญหามันก็จะแก้ของมันเอง นาเองบ่อยครั้งที่เคยรู้สึกแย่ แต่สิ่งหนึ่งที่นาไม่เคยทำเลยคิดอยากตาย เปลี่ยนมุมมองใหม่ดีกว่านะค่ะ คนเราล้าได้ อ่อนแอได้ แต่อย่ายอมแพ้กับชีวิต ท้อได้แต่ต้องไม่ถอย

ไม่รู้สินะ นาเป็นคนที่ไม่ชอบการยอมแพ้อะไรง่ายๆ แม้แต่เรื่องความรัก "ชีวิตเราไม่ได้วางไว้ในกำมือเค้า" แล้วไม่ชอบเอาความผิดหวังมาทำให้ใจเจ็บ เคยอ่านหนังสือเค้าบอกว่าการที่เราเจ็บปวดนานนั้นเป็นเพราะเราเลือกที่จะเก็บความเจ็บปวดเอาไว้เอง สู้สู้นะค่ะ นาเป็นกำลังใจให้นะค่ะ เหงาๆไม่มีเพื่อนก็เข้าไปคุยที่บล็อคได้นะค่ะ ยินดีต้อนรับ แต่อาจเจอกลอนที่ทำให้รู้สึกแย่อีกในบางครั้ง ขอโทษไว้ล่วงหน้านะค่ะ คือนาชอบแต่งกลอนแนวนี้ค่ะ(ทั้งๆที่ไม่มีใครสักคนนี่แหละ



สู้สู้นะค่ะ อย่ายอมแพ้อะไรง่าย ชีวิตคือการต่อสู้ ศัตรูคือยาชูกำลังค่ะ เรามาเป็นเพื่อนกันนะ
โดย: มัยดีนาห์ วันที่: 5 สิงหาคม 2550 เวลา:21:58:22 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Passepartout
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



คนธรรมดาคนหนึ่งบนโลกใบนี้ ซึ่งกำลังก้าวข้ามผ่านกาลเวลา เพื่อไปสู่อนาคต...

พยายามเข้าใจกับคำว่า "ตราบใดที่มีรัก..ย่อมมีหวัง"
สิงหาคม 2550

 
 
 
1
2
4
5
7
8
9
10
11
12
14
15
16
17
18
19
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
All Blog