การเดินทางของความรัก 1
เหอ..เหอ...หายจากบล็อคไปตั้ง 10 วันแน่ะ มีอะไรให้ทำมากมาย โดยเฉพาะวันนี้กับเมื่อวาน งานหนักมากๆ พอหัวถึงหมอนล่ะหลับทันทีเลย...เหนื่อยอ่า..เดี๋ยววันจันทร์ก็ต้องกลับไปทำต่ออีกวันนึง...จะได้เสร็จสักที..เย้..เย้


ช่วง 10 วันที่ผ่านมานี้มีอะไรเกิดขึ้นมากมายเลยล่ะ..แต่เรื่องหนึ่งที่กำลังปั่นป่วนใจตอนนี้ จริงๆมันเริ่มมานานแล้วล่ะ ตั้งแต่ที่เข้ามาฝึกงานที่นี่ เพียงแต่ในตอนแรกนั้น เราไม่ได้คิดจริงจังอะไรมาก...ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ไม่เก็บมาคิดคำนึง ไม่เก็บมาเพื่อเจ็บปวด โหยหาและทรมานอย่างที่เป็นอยู่ในตอนนี้ ยังไม่อยากสรุปว่ามันคืออะไร เรียกว่าอะไรหรอก มันเร็วเกินไป และยังไม่แน่ใจด้วย แต่เวลาที่มีจำกัดอีกเพียงแค่ 1 เดือน หากหลังจาก 1 เดือนนี้ไปล่ะ..เราจะทำอย่างไรเมื่อความรู้สึกเรามันเกินเลยไปมากกว่านี้ เราคงต้องทรมานมากกว่านี้อีกหลายเท่า...นับจากวันนี้ไปอีก 1 เดือนที่เราจะเคยชินกับการแอบมองเขาทุกวัน เก็บเอาไปฝัน เก็บเอาไปนั่งคิดถึง นั่งยิ้มคนเดียวเวลาที่นึกถึงหน้าเขา เก็บเอาไปมีความสุขคนเดียวเวลาที่ฟังเพลงเพราะๆแล้วหน้าเขาก็ลอยขึ้นมาในความคิด...เราเป็นเช่นนี้มาหลายวันแล้ว เพียงแต่เรายังไม่กล้ายอมรับความจริงที่ว่ามันคืออะไร เราได้แต่หลอกตัวเองว่าทำไปเล่นๆขำๆเท่านั้น ไม่ได้คิดอะไรจริงจัง...แต่พอเหตุการณ์เมื่อวานที่ได้ใกล้ชิดเพราะความมีน้ำใจของเขาที่มาช่วยเราเข็นรถ ใกล้กันมาก ข้างๆกายกัน ก่อเกิดความประทับใจโดยไม่รู้ตัว จนในที่สุดต้องกลับมายอมรับกับตัวเองเสียทีว่า..เราคงแอบชอบเขาจริงๆแล้วล่ะ...


เหตุการณ์เมื่อวานทำให้เราต้องเปิดใจตัวเองเสียที...กลับมาอยู่กับตัวเองเพื่อคุย เพื่อถามความรู้สึกตัวเองว่านี่มันคืออะไรกันแน่...จะเป็นแบบนี้ไปอีกนานไหม...และหากวันหนึ่งที่ไม่มีเขาล่ะ เราจะทำอย่างไร ไม่ต้องทรมานเพราะคิดถึงเขาหรอ? กับแค่เวลานี้ที่ยังทรมานที่ต้องคิดถึงเขาตลอดเวลาที่นั่งรถกลับบ้าน เวลาที่นั่งทำงานคนเดียวและเวลาอื่นอีกมากมายที่ภาพของเขาเกิดขึ้นในใจของเรา...เพียงแค่นี้มันก็ทรมานได้แล้วล่ะกับการคิดถึงใครคนหนึ่งซึ่งเขาไม่มีวันรู้เลย...ที่ผ่านไปได้แต่ละวัน ต้องอดทน ต้องห้ามใจให้หยุดคิดอะไรที่มันเกินเลยไปมากกว่านี้...เพราะไม่อยากให้ตัวเองต้องเจ็บปวดและทรมาน...แต่เหมือนจะทำได้ยากขึ้นทุกทีแล้ว หัวใจกลับไม่ยอมฟัง ทั้งยังดื้อดึงคิดไปอย่างนั้น เราไม่อาจห้ามใจตัวเองไว้ได้นานหรอก แต่ก็ไม่อยากปล่อยใจตัวเองให้คิดไปไกลกว่านี้...เพราะยังไงซะ เขาก็ไม่เหมือนเรา...เป็นเหมือนคำสาป เป็นการลงโทษจากธรรมชาติให้เราต้องแอบหลงใหลใครคนนึงที่เขาไม่สนใจเราแม้แต่น้อย ดังนั้น..ทุกวันนี้เราจึงทำได้แค่มอง และเก็บไปคิดถึงอยู่อย่างนั้นเรื่อยไป...ท้ายที่สุด คนที่ต้องเจ็บที่สุด...คือ เราคนเดียวจริงๆ...


แต่จะให้ทำเช่นไรล่ะ ในเมื่อใจมันต้องการ แม้เพียงเสี้ยวนาทีที่ได้เจอเขาก็ยังดี เหมือนกับว่าเราจะหยุดความรู้สึกเราไม่อยู่แล้วล่ะ...นับวันมันยิ่งเพิ่มขึ้น หากวันหนึ่งเราไม่สามารถควบคุมมันได้ล่ะ เราจะทำอย่างไรดี...เราไม่อยากเจ็บในตอนจบของละครเรื่องนี้เลย..ไม่อยากร้องไห้ในวันสุดท้ายของการอยู่ที่นี่ หรือที่ไหนๆที่จะไม่มีเขาอีกต่อไป ไม่อยากทำให้มันเป็นความเคยชิน เป็นรอยประทับที่ตราตรึงในวันแรก แต่กลับเป็นรอยช้ำในวันหลัง แล้วอีกนานเท่าไรล่ะที่เราจะลืม...ในเมื่อเราก็เป็นแค่มนุษย์คนนึงที่มีความรู้สึกเหมือนคนทั่วๆไป...เราควรจะทำอย่างไรดี...


ความรู้สึกตอนนี้ช่างตรงกับเพลง What will I do ของ บอยด์ โกสิยะพงษ์เหลือเกิน...เทียบกับความรู้สึกเราตอนนี้สิ...

คิดว่ามันเป็นเพียงแค่ ความฝัน ไม่เคยหวัง ไม่เคยคิดจริงจังอะไร
ใช่...ที่ผ่านมาเราไม่เคยคิดจริงจังกับเรื่องนี้ดเลย...อยากให้แค่ผ่านมาแล้วผ่านไป...ไม่เคยคาดหวังหรือต้องการสิ่งใดเลย

แค่แอบหลงรักเธอเล่นๆ ตามลำพังข้างเดียวในหัวใจ
ใช่...แม้อาจจะไม่ใช่รัก แต่ก็ยอมรับว่าแอบชอบอยู่ไม่น้อย...อยากจะขอหลงใหลเธอแค่ข้างเดียวไปเรื่อยๆ เพราะไม่นานทุกอย่างก็จะจบ...

แต่เมื่อมารู้สึกนึกอีกที เมื่อรู้ตัวอีกที ฉันก็รักลึกจนข้างใน
ทว่า...มาถึง ณ เวลานี้ มันกลับไม่เป็นอย่างที่คิดไว้ในตอนแรกแล้ว ความรู้สึกที่อยู่ลึกๆข้างใน มันคงจะล้นออกมา หัวใจเดินไปไกลมากขึ้นเรื่อยๆ ยากเกินกว่าจะเรียกกลับคืนมาได้แล้ว

ฉันจะมองหน้าเธอยังไง ให้ใจข้างในปิดไว้ ไม่ต้องเปิดเผยอะไรๆที่มีให้เธอรู้
ใช่...ฉันควรจะทำตัวอย่างไรดี ไม่ให้ความรู้สึกที่ฉันมึต่อเธอมันส่งผ่านสายตาคู่นี้ออกไปให้เธอได้รู้...

ฉันจะพูดคุยยังไง ที่จะไม่ทำให้ใจของเธอมันพบว่าชั้นแอบรักอยู่
ใช่...ฉันอยากจะคุยกับเธอทุกครั้งที่มีโอกาส แต่ก็ไม่เคยเลยสักครั้งที่เราจะได้พูดคุยกัน...เราเป็นแค่คนแปลกหน้าที่คุ้นตากันเท่านั้น

กลัวจะทำให้เธอลำบาก ถ้าหากว่าเธอได้รู้
ใช่..และหากว่าวันหนึ่งที่เธอได้รู้ความรู้สึกของฉันละ เธอจะคิดยังไง ฉันไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้เลย

และฉันนั้นควรทำยังไง ถ้าหัวใจของฉัน.. มันหยุดไม่อยู่
แล้วสุดท้าย..ฉันควรทำอย่างไรดีกับความรู้สึกนี้..ที่มีต่อเธอ

รู้ว่าไม่ควรฝัน ไม่ควรหวัง ไม่ควรคิดจริงจังอะไร
ใช่..รู้ตัวดีเสมอว่าไม่ควรคิดอะไรไกลเกินไป...ไม่อยากคาดหวังใดๆ

แม้ว่าเธอไม่เคยบอก ฉันก็รู้ดี ว่าเธอมีใคร
ใช่..เพียงแค่เห็นเธอเดินมากับใคร มันก็ทำให้ฉันหวั่นไหวได้เสมอทุกที

กับเพลงนี้..ให้ความรู้สึกไม่ต่างกับความเป็นจริงตอนนี้เลย เป็นได้แค่ฝันละเมอของคนๆนึง ที่ผ่านมาเพื่อเจอหน้า แล้วสุดท้ายก็ผ่านไป ไม่มีโอกาสได้เข้าไปอยู่ในชีวิตอย่างที่หวัง แล้วเราล่ะ..ควรจะทำอย่างไรดี...จะปล่อยไปตามใจปรารถนาอย่างนั้นหรอ..จะยอมรับกับความเจ็บปวดในตอนจบได้หรือไม่? ถามตัวเองดีๆ...อย่าลืมว่านี่คือความรู้สึกของคนๆเดียวที่อีกฝ่ายไม่มีวันรับรู้...เพราะยังไงซะ...เราสองคนก็เป็นแค่คนแปลกหน้าที่บังเอิญผ่านมาเจอกันเท่านั้น และจะรอเวลาเพื่อลาจากอย่างไม่มีวันหวนกลับตลอดกาล...


สุดท้ายสำหรับคืนนี้...คงจะบอกได้เพียงว่า...คิดถึง...แค่นี้เอง...ที่ทำได้...



Create Date : 19 มกราคม 2550
Last Update : 19 มกราคม 2550 23:03:03 น.
Counter : 183 Pageviews.

1 comments
  
สวัสดีค่ะ

อ่านแล้วก็อยากบอกว่าคืนนี้ขอให้ฝันดีนะค่ะ
โดย: บ้านโคกโจด (my_oom ) วันที่: 19 มกราคม 2550 เวลา:23:38:13 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Passepartout
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



คนธรรมดาคนหนึ่งบนโลกใบนี้ ซึ่งกำลังก้าวข้ามผ่านกาลเวลา เพื่อไปสู่อนาคต...

พยายามเข้าใจกับคำว่า "ตราบใดที่มีรัก..ย่อมมีหวัง"
มกราคม 2550

 
1
2
6
10
11
12
13
14
15
16
17
18
20
25
27
29
 
 
All Blog